Hoofstukke 24–27

¹ Ná die dood van Abraham het die Here sy seun Isak geseën. Hy het uit Hebron opgestaan en gaan woon by die Put van die Visioen, in die eerste jaar van die derde week van hierdie jubileum, sewe jaar lank. ² In die eerste jaar van die vierde week het daar 'n hongersnood in die land begin, buiten die eerste hongersnood wat in die dae van Abraham was.

³ Jakob het lensiesop gekook, en Esau het honger uit die veld gekom. Hy het vir sy broer Jakob gesê: "Gee my van hierdie rooi sop." Jakob het vir hom gesê: "Verkoop vir my jou eersgeboortereg, en ek sal vir jou brood gee, en ook van hierdie lensiesop." ⁴ Esau het in sy hart gesê: "Ek gaan doodgaan; wat help hierdie eersgeboortereg my?" En hy het vir Jakob gesê: "Ek gee dit vir jou." ⁵ Jakob het gesê: "Sweer vandag vir my," en hy het vir hom gesweer. ⁶ Jakob het vir sy broer Esau brood en sop gegee, en hy het geëet totdat hy versadig was. So het Esau sy eersgeboortereg verag. Daarom is Esau se naam Edom genoem, oor die rooi sop wat Jakob hom vir sy eersgeboortereg gegee het. ⁷ Jakob het die oudste geword, en Esau is van sy aansien beroof.

"Edom" beteken "rooi".

⁸ Die hongersnood was oor die land, en in die tweede jaar van hierdie week het Isak vertrek om na Egipte af te gaan. Hy het na Gerar gegaan, na Abimeleg, die koning van die Filistyne. ⁹ Die Here het aan hom verskyn en vir hom gesê: "Moenie na Egipte afgaan nie. Woon in die land wat Ek jou sal aanwys, en bly as vreemdeling in hierdie land. Ek sal by jou wees en jou seën. ¹⁰ Want aan jou en aan jou nageslag sal Ek hierdie hele land gee. Ek sal die eed bevestig wat Ek aan jou vader Abraham gesweer het. Ek sal jou nageslag so talryk maak soos die sterre van die hemel, en Ek sal hierdie hele land aan jou nageslag gee. ¹¹ In jou nageslag sal al die nasies van die aarde geseën word, omdat jou vader na my stem geluister het en my opdragte, my gebooie, my wette, my verordeninge en my verbond onderhou het. Luister nou na my stem en woon in hierdie land."

¹² Hy het drie weke lank in Gerar gewoon. ¹³ Abimeleg het oor hom en oor alles wat syne was, bevel gegee: "Enigeen wat hom of iets wat aan hom behoort aanraak, sal sekerlik sterwe." ¹⁴ Isak het sterk geword onder die Filistyne. Hy het baie besittings bymekaargemaak: beeste en skape en kamele en esels, en 'n groot huishouding. ¹⁵ Hy het in die land van die Filistyne gesaai en honderdvoudig ingeoes. Isak het buitengewoon ryk geword, en die Filistyne was jaloers op hom. ¹⁶ Al die putte wat die slawe van Abraham in Abraham se leeftyd gegrawe het, het die Filistyne ná die dood van Abraham toegestop en met grond opgevul. ¹⁷ Abimeleg het vir Isak gesê: "Gaan weg van ons af, want jy is baie magtiger as ons." Isak het in die eerste jaar van die sewende week daarvandaan vertrek en as vreemdeling in die valleie van Gerar gaan woon.

¹⁸ Hulle het die waterputte weer oopgegrawe wat die slawe van sy vader Abraham gegrawe het, en wat die Filistyne ná die dood van sy vader Abraham toegestop het. Hy het hulle dieselfde name gegee wat sy vader Abraham hulle gegee het. ¹⁹ Die slawe van Isak het in die vallei 'n put gegrawe en lewende water gevind. Die herders van Gerar het met die herders van Isak getwis en gesê: "Die water is ons s'n." Isak het die put "Dwarsheid" genoem, omdat hulle dwars was teenoor ons. ²⁰ Hulle het 'n tweede put gegrawe, en oor dié het hulle ook getwis, en hy het dit "Vyandskap" genoem. Hy het daarvandaan opgebreek, en hulle het nog 'n put gegrawe. Oor dié het hulle nie getwis nie, en hy het dit "Ruimte" genoem. Isak het gesê: "Nou het die Here vir ons ruimte gemaak, en ons het in die land vermeerder."

In Genesis heet hierdie drie putte Esek, Sitna en Rehobot. Die Put van die Eed (vers 21) is Berseba.

²¹ Hy het daarvandaan opgegaan na die Put van die Eed, in die eerste jaar van die eerste week in die vier-en-veertigste jubileum. ²² Die Here het daardie nag, op die nuwemaan van die eerste maand, aan hom verskyn en vir hom gesê: "Ek is die God van jou vader Abraham. Moenie bang wees nie, want Ek is by jou. Ek sal jou seën en jou nageslag sekerlik so talryk maak soos die sand van die aarde, ter wille van my dienaar Abraham." ²³ Hy het daar 'n altaar gebou, wat sy vader Abraham eerste gebou het. Hy het die Naam van die Here aangeroep en aan die God van sy vader Abraham 'n offer gebring. ²⁴ Hulle het 'n put gegrawe en lewende water gevind. ²⁵ Die slawe van Isak het nog 'n put gegrawe en nie water gevind nie. Hulle het vir Isak gaan sê dat hulle nie water gevind het nie, en Isak het gesê: "Ek het vandag vir die Filistyne gesweer, en nou is hierdie ding aan ons bekend gemaak." ²⁶ Hy het daardie plek die "Put van die Eed" genoem, want daar het hy aan Abimeleg gesweer, en aan Ahussat, sy vriend, en Pigol, die bevelhebber van sy leër. ²⁷ Isak het daardie dag besef dat hy onder dwang aan hulle gesweer het om vrede met hulle te maak.

²⁸ Op daardie dag het Isak die Filistyne vervloek en gesê: "Vervloek is die Filistyne tot op die dag van toorn en grimmigheid, uit die midde van al die nasies. Mag God hulle 'n bespotting en 'n vloek maak, en 'n voorwerp van toorn en grimmigheid in die hande van die sondaars, die nasies, en in die hande van die Kittiërs. ²⁹ En wie ook al die swaard van die vyand en die Kittiërs ontkom, mag die regverdige nasie hom in die oordeel van onder die hemel af uitroei. Want hulle sal die vyande en teëstanders van my kinders wees, deur al hulle geslagte op die aarde.

Die Kittiërs is hier waarskynlik die Grieke of Masedoniërs. Die "regverdige nasie" is Juda. Die skrywer het in 'n tyd geleef toe die Jode in oorlog met die Filistynse stede was.

³⁰ Daar sal vir hulle geen oorblyfsel gelaat word nie,
en niemand wat gered sal word op die dag van die toorn van die oordeel nie;
want die hele nageslag van die Filistyne is bestem vir vernietiging en uitroeiing en verdrywing van die aarde,
en daar sal vir hierdie Kaftoriete nie meer 'n naam of 'n nageslag op die aarde oorbly nie.

³¹ Want al klim hy op tot in die hemel,
daarvandaan sal hy neergehaal word;
en al maak hy homself sterk op die aarde,
daarvandaan sal hy uitgesleep word;
en al kruip hy weg onder die nasies,
selfs daarvandaan sal hy uitgeroei word;
en al daal hy neer in die doderyk,
daar ook sal sy veroordeling groot wees,
en daar ook sal hy geen vrede hê nie.

³² En as hy in ballingskap gaan,
sal hulle wat sy lewe soek, hom op die pad doodmaak,
en geen naam of nageslag sal vir hom op die hele aarde oorbly nie;
want hy sal weggaan in die ewige vervloeking."

³³ So is dit oor hom geskrywe en gegraveer op die hemelse tafels: om dit op die dag van die oordeel met hom te doen, sodat hy van die aarde uitgeroei word.

¹ In die tweede jaar van hierdie week in hierdie jubileum het Rebekka haar seun Jakob geroep en met hom gepraat. Sy het gesê: "My seun, moenie vir jou 'n vrou neem uit die dogters van Kanaän nie, soos jou broer Esau, wat vir hom twee vroue uit die dogters van Kanaän geneem het. Hulle het my siel verbitter met al hulle onrein dade, want al hulle dade is hoerery en wellus, en daar is geen geregtigheid by hulle nie, want hulle dade is boos. ² En ek, my seun, het jou baie lief, en my hart en my liefde seën jou elke uur van die dag en elke nagwaak. ³ Luister nou, my seun, na my stem en doen die wil van jou moeder. Moenie vir jou 'n vrou neem uit die dogters van hierdie land nie, maar net uit die huis van my vader en uit die familie van my vader. Jy moet vir jou 'n vrou neem uit die huis van my vader, en God die Allerhoogste sal jou seën, en jou kinders sal 'n regverdige geslag en 'n heilige nageslag wees."

⁴ Toe het Jakob met sy moeder Rebekka gepraat en vir haar gesê: "Kyk, moeder, ek is nege weke oud, en ek het nog nooit 'n vrou geken of aangeraak nie. Ek het my ook nie aan een verloof nie, en ek dink nie eens daaraan om vir my 'n vrou uit die dogters van Kanaän te neem nie. ⁵ Want ek onthou, moeder, die woorde van ons vader Abraham. Hy het my beveel om nie 'n vrou uit die dogters van Kanaän te neem nie, maar om vir my 'n vrou te neem uit die nageslag van my vader se huis en uit my familie. ⁶ Ek het al gehoor dat daar dogters vir jou broer Laban gebore is, en ek het my hart daarop gesit om uit hulle 'n vrou te neem. ⁷ Daarom het ek my in my gees bewaar teen sonde en teen verdorwenheid in al my weë, al die dae van my lewe; want oor wellus en hoerery het my vader Abraham my baie opdragte gegee. ⁸ En ten spyte van alles wat hy my beveel het, het my broer nou al twee-en-twintig jaar met my getwis. Hy het dikwels met my gepraat en gesê: 'My broer, neem tog 'n suster van my twee vroue as vrou.' Maar ek weier om te doen wat hy gedoen het. ⁹ Ek sweer voor jou, moeder, dat ek al die dae van my lewe nie vir my 'n vrou sal neem uit die dogters van die nageslag van Kanaän nie, en dat ek nie so goddeloos sal optree soos my broer nie. ¹⁰ Moenie bang wees nie, moeder. Wees verseker dat ek jou wil sal doen en opreg sal lewe, en my weë nooit sal verderf nie."

Nege weke is nege jaarweke, dit is drie-en-sestig jaar.

¹¹ Daarop het sy haar gesig na die hemel opgehef en die vingers van haar hande uitgestrek. Sy het haar mond oopgemaak en God die Allerhoogste geseën, wat die hemel en die aarde geskep het, en sy het Hom dank en lof gegee. ¹² Sy het gesê: "Geseënd is die Here God, en mag sy heilige Naam geseënd wees vir ewig en altyd, wat my Jakob gegee het as 'n rein seun en 'n heilige nageslag. Want hy is u s'n, en sy nageslag sal altyd u s'n wees, deur al die geslagte tot in ewigheid. ¹³ Seën hom, o Here, en lê die seën van geregtigheid in my mond, sodat ek hom kan seën." ¹⁴ In daardie uur, toe die gees van geregtigheid in haar mond neergedaal het, het sy albei haar hande op die kop van Jakob gelê en gesê:

¹⁵ "Geseënd is U, Here van geregtigheid en God van die eeue;
en mag Hy jou seën bo al die geslagte van die mense.
Mag Hy jou, my seun, die pad van geregtigheid gee,
en geregtigheid aan jou nageslag openbaar.

¹⁶ Mag Hy jou seuns in jou leeftyd baie maak,
en mag hulle opstaan volgens die getal van die maande van die jaar.
Mag hulle seuns baie en groot word, meer as die sterre van die hemel,
en hulle getal meer as die sand van die see.

¹⁷ Mag Hy hulle hierdie goeie land gee,
soos Hy gesê het Hy sal dit vir altyd aan Abraham en sy nageslag ná hom gee,
en mag hulle dit vir ewig as besitting hou.

¹⁸ Mag ek in my leeftyd geseënde kinders vir jou sien gebore word, my seun,
en mag jou hele nageslag 'n geseënde en heilige nageslag wees.

¹⁹ En soos jy jou moeder se gees in jou lewe verkwik het,
so seën die skoot van haar wat jou gebaar het, jou;
my liefde en my borste seën jou,
en my mond en my tong prys jou baie.

²⁰ Vermeerder en versprei oor die aarde,
en mag jou nageslag volmaak wees in die vreugde van hemel en aarde vir ewig;
mag jou nageslag hulle verheug,
en op die groot dag van vrede mag dit vrede hê.

²¹ Mag jou naam en jou nageslag deur al die eeue voortbestaan,
en mag God die Allerhoogste hulle God wees,
en mag die God van geregtigheid by hulle woon,
en mag sy heiligdom deur hulle gebou word vir al die eeue.

²² Geseënd is hy wat jou seën,
en alle vlees wat jou valslik vervloek, mag dit vervloek wees."

²³ Sy het hom gesoen en vir hom gesê:

"Mag die Here van die wêreld jou liefhê,
soos die hart van jou moeder en haar liefde hulle oor jou verheug en jou seën."

Toe het sy opgehou met seën.

¹ In die sewende jaar van hierdie week het Isak sy oudste seun Esau geroep en vir hom gesê: "Ek is oud, my seun, en kyk, my oë is dof, en ek weet nie wanneer ek sal sterwe nie. ² Neem nou jou jagwapens, jou pylkoker en jou boog, en gaan uit na die veld. Gaan jag en vang vir my wild, my seun, en maak vir my smaaklike kos soos ek dit graag het, en bring dit vir my, sodat ek kan eet en sodat my siel jou kan seën voordat ek sterwe." ³ Maar Rebekka het gehoor hoe Isak met Esau praat. ⁴ Esau het vroeg na die veld uitgegaan om te jag en te vang en dit vir sy vader huis toe te bring.

⁵ Rebekka het haar seun Jakob geroep en vir hom gesê: "Kyk, ek het gehoor hoe jou vader Isak met jou broer Esau praat en sê: 'Jag vir my en maak vir my smaaklike kos, en bring dit vir my, sodat ek kan eet en jou voor die Here kan seën voordat ek sterwe.' ⁶ Luister nou, my seun, na my stem in wat ek jou beveel: Gaan na jou kleinvee en bring vir my twee goeie bokkies. Ek sal daarvan vir jou vader smaaklike kos maak soos hy dit graag het, en jy moet dit vir jou vader neem, sodat hy kan eet en jou voor die Here kan seën voordat hy sterwe, en sodat jy geseën kan word."

⁷ Jakob het vir sy moeder Rebekka gesê: "Moeder, ek sal niks terughou wat my vader sal eet en wat hom sal behaag nie. Maar ek is bang, my moeder, dat hy my stem sal herken en my sal wil aanraak. ⁸ En jy weet dat ek glad is, en my broer Esau is harig. Ek sal in sy oë soos 'n kwaaddoener lyk, en ek sal iets doen wat hy my nie beveel het nie. Dan sal hy kwaad wees vir my, en ek sal 'n vloek oor myself bring en nie 'n seën nie." ⁹ Sy moeder Rebekka het vir hom gesê: "Laat jou vloek op my kom, my seun. Luister net na my stem."

¹⁰ Jakob het na die stem van sy moeder Rebekka geluister. Hy het gegaan en twee goeie, vet bokkies gebring en dit vir sy moeder gegee, en sy moeder het daarvan smaaklike kos gemaak soos hy dit graag gehad het. ¹¹ Rebekka het die mooi klere van haar oudste seun Esau geneem, wat by haar in die huis was, en sy het haar jongste seun Jakob daarmee aangetrek. Sy het die velle van die bokkies oor sy hande en oor die kaal dele van sy nek gesit. ¹² Sy het die kos en die brood wat sy voorberei het, in die hand van haar seun Jakob gegee.

¹³ Jakob het by sy vader ingegaan en gesê: "Ek is jou seun. Ek het gedoen soos jy my gesê het. Staan op, sit en eet van wat ek gevang het, vader, sodat jou siel my kan seën." ¹⁴ Isak het vir sy seun gesê: "Hoe het jy dit so gou gekry, my seun?" ¹⁵ Jakob het gesê: "Omdat die Here jou God my dit laat kry het." ¹⁶ Isak het vir hom gesê: "Kom nader, sodat ek aan jou kan voel, my seun, of jy my seun Esau is of nie." ¹⁷ Jakob het nader gegaan na sy vader Isak, en hy het aan hom gevoel en gesê: ¹⁸ "Die stem is Jakob se stem, maar die hande is die hande van Esau." Hy het hom nie herken nie, want dit was 'n beskikking uit die hemel om sy insig weg te neem. Isak het hom nie herken nie, want sy hande was harig soos dié van sy broer Esau, sodat hy hom geseën het. ¹⁹ Hy het gesê: "Is jy my seun Esau?" en hy het gesê: "Ek is jou seun." En hy het gesê: "Bring dit nader na my toe, sodat ek kan eet van wat jy gevang het, my seun, sodat my siel jou kan seën." ²⁰ Hy het dit nader na hom gebring, en hy het geëet. Hy het vir hom wyn gebring, en hy het gedrink. ²¹ Sy vader Isak het vir hom gesê: "Kom nader en soen my, my seun." Hy het nader gekom en hom gesoen. ²² Hy het die reuk van sy klere geruik, en hy het hom geseën en gesê: "Kyk, die reuk van my seun is soos die reuk van 'n vol land wat die Here geseën het.

²³ Mag die Here jou gee van die dou van die hemel
en van die dou van die aarde, en 'n oorvloed koring en olie.
Laat nasies jou dien,
en volke voor jou neerbuig.

²⁴ Wees heer oor jou broers,
en laat die seuns van jou moeder voor jou neerbuig;
en mag al die seëninge waarmee die Here my en my vader Abraham geseën het,
aan jou en aan jou nageslag gegee word vir ewig.
Vervloek is hy wat jou vervloek,
en geseënd is hy wat jou seën."

²⁵ Net toe Isak klaar was om sy seun Jakob te seën, en Jakob van sy vader Isak af weggegaan het, het hy weggekruip, en sy broer Esau het van sy jag af ingekom. ²⁶ Hy het ook smaaklike kos gemaak en dit vir sy vader gebring, en vir sy vader gesê: "Laat my vader opstaan en van my wild eet, sodat jou siel my kan seën." ²⁷ Sy vader Isak het vir hom gesê: "Wie is jy?" Hy het vir hom gesê: "Ek is jou eersgeborene, jou seun Esau. Ek het gedoen soos jy my beveel het." ²⁸ Isak was baie, baie verbaas en het gesê: "Wie is dit dan wat gejag en gevang en dit vir my gebring het? Ek het van alles geëet voordat jy gekom het, en ek het hom geseën. Hy sal geseën wees, hy en sy hele nageslag vir ewig."

²⁹ Toe Esau die woorde van sy vader Isak hoor, het hy met 'n baie groot en bitter geskreeu uitgeroep en vir sy vader gesê: "Seën my, ook vir my, vader!" ³⁰ Hy het vir hom gesê: "Jou broer het met lis gekom en jou seën weggeneem." En hy het gesê: "Nou weet ek waarom sy naam Jakob genoem word: kyk, hy het my nou twee keer onderduims uitoorlê. Hy het my eersgeboortereg weggeneem, en nou het hy my seën weggeneem."

Die naam Jakob klink in Hebreeus soos die woord vir "aan die hakskeen vat", en so ook "iemand uitoorlê" of "in iemand se plek kom".

³¹ Hy het gesê: "Het jy nie 'n seën vir my gehou nie, vader?" En Isak het Esau geantwoord en gesê:

"Kyk, ek het hom jou heer gemaak,
en al sy broers het ek aan hom gegee as slawe,
en met 'n oorvloed koring en wyn en olie het ek hom versterk.
Wat kan ek nou vir jou doen, my seun?"

³² Esau het vir sy vader Isak gesê:

"Het jy dan net een seën, o vader?
Seën my, ook vir my, vader!"

En Esau het sy stem verhef en gehuil. ³³ Isak het hom geantwoord en vir hom gesê:

"Kyk, ver van die dou van die aarde sal jou woonplek wees,
en ver van die dou van die hemel daarbo.

³⁴ Van jou swaard sal jy lewe,
en jy sal jou broer dien.
En as jy groot word
en sy juk van jou nek afskud,
sal jy 'n volkome sonde tot die dood toe doen,
en jou nageslag sal van onder die hemel af uitgeroei word."

Die laaste twee reëls wyk heeltemal af van Genesis, waar Esau net hoor dat hy die juk van sy broer van sy nek sal afskud.

³⁵ Esau het Jakob aanhoudend gedreig oor die seën waarmee sy vader hom geseën het, en hy het in sy hart gesê: "Mag die dae van rou oor my vader nou kom, sodat ek my broer Jakob kan doodmaak."

¹ Die woorde van Esau, haar oudste seun, is in 'n droom aan Rebekka bekend gemaak. Rebekka het haar jongste seun Jakob laat roep en vir hom gesê: ² "Kyk, jou broer Esau wil wraak op jou neem en jou doodmaak. ³ Luister daarom nou, my seun, na my stem. Staan op en vlug na my broer Laban in Haran, en bly 'n paar dae by hom totdat jou broer se woede bedaar en hy sy woede teen jou laat vaar en alles vergeet wat jy gedoen het. Dan sal ek jou van daar laat haal." ⁴ Jakob het gesê: "Ek is nie bang nie. As hy my wil doodmaak, sal ek hom doodmaak." ⁵ Maar sy het vir hom gesê: "Laat my nie op een dag van albei my seuns beroof word nie." ⁶ Jakob het vir sy moeder Rebekka gesê: "Kyk, jy weet dat my vader oud geword het en nie kan sien nie, want sy oë is dof. As ek hom verlaat, sal dit in sy oë sleg wees, omdat ek hom verlaat en van julle af weggaan, en my vader sal kwaad word en my vervloek. Ek gaan nie. Net as hy my stuur, sal ek gaan." ⁷ Rebekka het vir Jakob gesê: "Ek sal ingaan en met hom praat, en hy sal jou wegstuur."

Die skrywer wil hier wys dat Jakob sy ou vader nie sonder sy toestemming sou verlaat nie.

⁸ Rebekka het ingegaan en vir Isak gesê: "Ek walg van my lewe oor die twee dogters van Het wat Esau vir hom as vroue geneem het. As Jakob 'n vrou neem uit die dogters van die land, soos hierdie twee, waarvoor lewe ek dan nog? Want die dogters van Kanaän is boos."

⁹ Isak het Jakob geroep en hom geseën en vermaan en vir hom gesê: ¹⁰ "Moenie vir jou 'n vrou neem uit enigeen van die dogters van Kanaän nie. Staan op en gaan na Mesopotamië, na die huis van Betuel, die vader van jou moeder, en neem daar vir jou 'n vrou uit die dogters van Laban, die broer van jou moeder. ¹¹ En mag God die Almagtige jou seën en jou vrugbaar maak en vermeerder, sodat jy 'n menigte nasies kan word. Mag Hy jou die seëninge van my vader Abraham gee, aan jou en aan jou nageslag ná jou, sodat jy die land waar jy as vreemdeling woon, kan erf, en die hele land wat God aan Abraham gegee het. Gaan in vrede, my seun." ¹² Isak het Jakob weggestuur, en hy het na Mesopotamië gegaan, na Laban, die seun van Betuel die Arameër, die broer van Rebekka, Jakob se moeder.

¹³ Nadat Jakob opgestaan het om na Mesopotamië te gaan, was Rebekka se gees bedroef oor haar seun, en sy het gehuil. ¹⁴ Isak het vir Rebekka gesê: "My suster, moenie oor my seun Jakob huil nie. Hy gaan in vrede, en in vrede sal hy terugkom. ¹⁵ God die Allerhoogste sal hom bewaar teen alle kwaad en sal by hom wees, want Hy sal hom al sy dae nie verlaat nie. ¹⁶ Want ek weet dat sy weë in alles voorspoedig sal wees, waar hy ook al gaan, totdat hy in vrede na ons terugkom en ons hom in vrede sien. ¹⁷ Moenie oor hom bang wees nie, my suster, want hy is op die regte pad en hy is 'n volmaakte man. Hy is getrou en sal nie omkom nie. Moenie huil nie." ¹⁸ Isak het Rebekka oor haar seun Jakob getroos, en hy het hom geseën.

"My suster" is hier 'n liefdevolle aanspreekvorm vir 'n vrou.

¹⁹ Jakob het van die Put van die Eed af gegaan om na Haran te gaan, in die eerste jaar van die tweede week in die vier-en-veertigste jubileum. Hy het op die nuwemaan van die eerste maand van hierdie week by Lus in die berge gekom, dit is Bet-El. Hy het saans by die plek gekom en daardie nag van die pad af na die weste van die pad weggedraai, en hy het daar geslaap, want die son het al ondergegaan. ²⁰ Hy het een van die klippe van daardie plek geneem en dit onder die boom by sy kop neergesit. Hy was alleen op reis, en hy het geslaap.

²¹ Daardie nag het hy gedroom, en kyk, daar was 'n leer wat op die aarde staan, en die bopunt daarvan het tot by die hemel gereik. En kyk, die engele van die Here het daarop opgeklim en afgeklim, en kyk, die Here het daarop gestaan. ²² Hy het met Jakob gepraat en gesê: "Ek is die Here, die God van jou vader Abraham en die God van Isak. Die land waarop jy slaap, sal Ek aan jou gee en aan jou nageslag ná jou. ²³ Jou nageslag sal wees soos die stof van die aarde, en jy sal uitbrei na die weste en na die ooste, na die noorde en na die suide, en in jou en in jou nageslag sal al die geslagte van die nasies geseën word. ²⁴ En kyk, Ek sal by jou wees en jou bewaar oral waar jy gaan, en Ek sal jou in vrede na hierdie land terugbring; want Ek sal jou nie verlaat voordat Ek alles gedoen het wat Ek jou gesê het nie."

²⁵ Jakob het uit sy slaap wakker geword en gesê: "Waarlik, hierdie plek is die huis van die Here, en ek het dit nie geweet nie." Hy het bang geword en gesê: "Hoe vreeslik is hierdie plek! Dit is niks anders as die huis van God nie, en dit is die poort van die hemel." ²⁶ Jakob het vroeg in die môre opgestaan en die klip geneem wat hy onder sy kop gesit het, en dit as 'n gedenkklip regop gesit as 'n teken, en hy het olie bo-op gegooi. Hy het daardie plek Bet-El genoem, maar eers was die naam van die plek Lus.

"Bet-El" beteken "huis van God".

²⁷ Jakob het 'n gelofte aan die Here gedoen en gesê: "As die Here by my is en my bewaar op hierdie pad wat ek gaan, en my brood gee om te eet en klere om aan te trek, sodat ek in vrede na my vader se huis terugkom, dan sal die Here my God wees. En hierdie klip wat ek as 'n gedenkklip vir 'n teken op hierdie plek regop gesit het, sal die huis van die Here wees. En van alles wat U my gee, sal ek die tiende aan U gee, my God."