Die sewe reise van Sinbad die Seevaarder

Soos julle weet, het ek ná my terugkeer van my eerste reis besluit om die res van my dae rustig in Bagdad deur te bring, maar baie gou was ek moeg vir so 'n ledige lewe en het ek weer daarna verlang om my op die see te bevind.

Ek het dus goedere aangeskaf wat geskik was vir die plekke wat ek wou besoek, en vir die tweede keer op 'n goeie skip vertrek saam met ander handelaars wat ek as eerbare mense geken het. Ons het van eiland tot eiland gevaar en dikwels uitstekende winskopies gemaak, totdat ons op 'n dag aan wal gegaan het op 'n plek wat wel vol vrugtebome was en oorgeloop het van fonteine met heerlike water, maar waar daar blykbaar geen huise of mense was nie. Terwyl my metgeselle hier en daar rondgedwaal en blomme en vrugte gepluk het, het ek in 'n skaduryke plekkie gaan sit. Ek het die padkos en die wyn wat ek saamgebring het van harte geniet en toe aan die slaap geraak, gesus deur die gemurmel van 'n helder spruitjie wat naby verbygevloei het.

Hoe lank ek geslaap het, weet ek nie, maar toe ek my oë oopmaak en orent spring, het ek met afgryse besef dat ek alleen was en dat die skip weg was. Ek het soos 'n besetene heen en weer gehardloop en wanhopig uitgeroep, en toe ek van die strand af sien hoe die skip met volle seile net op die horison verdwyn, het ek bitterlik gewens dat ek maar liewer veilig by die huis gebly het. Maar omdat wense my geen goed kon doen nie, het ek gou moed geskep en rondgekyk vir 'n manier om te ontsnap. Ek het in 'n hoë boom geklim en eers my angstige blikke na die see gerig; maar toe ek niks hoopvols daar sien nie, het ek my na die land gedraai, en my nuuskierigheid is geprikkel deur 'n reusagtige, skitterend wit ding, so ver weg dat ek nie kon uitmaak wat dit kon wees nie.

Ek het uit die boom geklim, haastig bymekaargemaak wat van my padkos oor was, en so vinnig as wat ek kon daarheen vertrek. Toe ek nader kom, het dit vir my gelyk na 'n wit bal van geweldige grootte en hoogte, en toe ek daaraan kon raak, het ek gevind dat dit wonderlik glad en sag was. Omdat dit onmoontlik was om daarop te klim – daar was nêrens 'n vastrapplek nie – het ek rondom geloop en na 'n opening gesoek, maar daar was nie een nie. Ek het egter getel dat dit minstens vyftig treë in die rondte was. Teen hierdie tyd was die son amper aan die sak, maar heel skielik het dit donker geword. Iets soos 'n reusagtige swart wolk het vinnig oor my gekom, en ek het met verbasing gesien dat dit 'n voël van buitengewone grootte was wat naby in die lug gesweef het. Toe het ek onthou dat ek die matrose dikwels hoor praat het van 'n wonderlike voël wat 'n roc genoem word, en dit het my bygeval dat die wit ding wat my so verwar het, sy eier moes wees.

En ja, die voël het stadig daarop neergedaal en dit met sy vlerke toegemaak om dit warm te hou, en ek het so dig teen die eier gaan hurk dat een van die voël se pote, wat so groot soos 'n boomstam was, reg voor my was. Ek het my tulband afgehaal en myself met die linne stewig daaraan vasgebind, in die hoop dat die roc my die volgende oggend, wanneer hy wegvlieg, van die verlate eiland sou wegdra. En dit is presies wat gebeur het. Sodra die dag breek, het die voël opgestyg en my hoër en hoër gedra totdat ek die aarde nie meer kon sien nie, en toe het hy skielik so vinnig gedaal dat ek amper my bewussyn verloor het. Toe ek agterkom dat die roc geland het en dat ek weer op vaste grond was, het ek my tulband haastig van sy poot losgemaak en myself bevry, en dit nie 'n oomblik te vroeg nie; want die voël het op 'n reusagtige slang afgeswiep, hom met 'n paar houe van sy kragtige snawel doodgemaak, hom opgegryp en weer die lug in gestyg, en kort daarna het hy uit my gesig verdwyn. Toe ek om my rondkyk, het ek begin twyfel of ek enigsins iets gewen het deur die verlate eiland te verlaat.

Die vallei waarin ek my bevind het, was diep en smal en omring deur berge wat tot in die wolke uitgetroon het, en wat so steil en klipperig was dat daar geen manier was om teen hulle op te klim nie. Terwyl ek rondgedwaal en angstig gesoek het na 'n manier om uit hierdie strik te ontsnap, het ek opgemerk dat die grond met diamante besaai was, sommige van 'n verstommende grootte. Hierdie gesig het my groot plesier verskaf, maar my vreugde is gou gedemp toe ek ook 'n klomp afskuwelike slange sien, so lank en so groot dat die kleinste van hulle maklik 'n olifant kon insluk. Gelukkig vir my het hulle blykbaar bedags in die grotte van die rotse weggekruip en net snags uitgekom, waarskynlik weens hul vyand, die roc.

Die hele dag lank het ek op en af deur die vallei gedwaal, en toe dit skemer word, het ek in 'n klein grot gekruip. Ek het die ingang met 'n klip toegemaak, 'n deel van my klein voorraadjie kos geëet en gaan lê om te slaap, maar die hele nag lank het die slange heen en weer gekruip en verskriklik gesis, sodat ek van angs skaars my oë kon toemaak. Ek was dankbaar toe die môrelig verskyn, en toe ek aan die stilte kon aflei dat die slange na hul gate teruggetrek het, het ek bewend uit my grot gekom en weer op en af deur die vallei gedwaal. Ek het die diamante minagtend uit my pad geskop, want ek het gevoel dat hulle vir 'n man in my omstandighede waarlik waardelose dinge was. Uiteindelik, oorweldig deur moegheid, het ek op 'n rots gaan sit, maar ek het skaars my oë toegemaak toe ek wakker geskrik het van iets wat met 'n dowwe slag reg langs my op die grond geval het.

Dit was 'n reusagtige stuk vars vleis, en terwyl ek daarna staar, het nog verskeie stukke op verskillende plekke oor die kranse gerol. Ek het nog altyd gedink dat die stories wat die matrose vertel het oor die beroemde diamantvallei, en oor die slim manier wat sommige handelaars bedink het om by die edelstene uit te kom, bloot reisigerspraatjies was wat versin is om die luisteraars te vermaak, maar nou het ek gesien dat hulle beslis waar was. Hierdie handelaars het na die vallei gekom op die tyd wanneer die arende, wat hul neste in die rotse het, hul kleintjies uitgebroei het. Die handelaars het dan groot stukke vleis in die vallei gegooi. Omdat dit met soveel krag op die diamante neerval, het daar altyd van die edelstene daaraan vasgeklou wanneer die arende op die vleis afgeswiep en dit na hul neste weggedra het om hul honger kleintjies te voer. Dan het die handelaars die ouervoëls met geskree en lawaai weggejaag en hul skatte in besit geneem. Tot op daardie oomblik het ek die vallei as my graf beskou, want ek het geen moontlikheid gesien om lewend daaruit te kom nie, maar nou het ek moed geskep en begin om 'n plan te bedink om te ontsnap. Ek het eers al die grootste diamante opgetel wat ek kon vind en hulle versigtig in die leersak gebêre waarin my padkos was; dié het ek stewig aan my gordel vasgemaak. Toe het ek die stuk vleis gekies wat die beste vir my doel gelyk het en dit met behulp van my tulband stewig op my rug vasgebind. Daarna het ek plat op my gesig gaan lê en gewag dat die arende kom. Gou het ek die geklap van hul magtige vlerke bo my gehoor, en tot my tevredenheid gevoel hoe een van hulle my stuk vleis gryp, en my daarmee saam, en stadig opstyg na sy nes, waarin hy my kort daarna laat val het. Gelukkig vir my was die handelaars op die uitkyk. Hulle het hul gewone geskree aangehef en na die nes gestorm en die arend weggejaag. Hulle was baie verbaas toe hulle my ontdek, maar ook teleurgesteld, en almal saam het hulle my begin uitskel omdat ek hulle van hul gewone wins beroof het. Ek het my gewend tot die een wat die meeste gegrief gelyk het en gesê: "Ek is seker as jy geweet het wat ek alles deurgemaak het, sou jy my vriendeliker behandel het, en wat diamante betref, ek het genoeg van die allerbeste hier vir jou en vir my en vir julle hele geselskap." Met dié woorde het ek hulle vir hom gewys. Die ander het almal om my saamgedrom, verwonderd oor my avonture, en hulle het die plan bewonder waarmee ek uit die vallei ontsnap het. Toe hulle my na hul kamp geneem en my diamante bekyk het, het hulle my verseker dat hulle in al die jare wat hulle hul handel gedryf het, nog nooit stene gesien het wat in grootte en skoonheid daarmee vergelyk kon word nie.

Ek het uitgevind dat elke handelaar 'n bepaalde nes gekies het en sy kans moes waag met wat hy ook al daarin sou vind. Daarom het ek die een aan wie die nes behoort het waarheen ek gedra is, gesmeek om soveel van my skat te neem as wat hy wou, maar hy het hom tevrede gestel met een steen, en dit glad nie die grootste nie, en my verseker dat sy fortuin met so 'n juweel gemaak was en dat hy nooit weer hoef te swoeg nie. Ek het 'n paar dae by die handelaars gebly, en toe hulle huis toe reis, het ek hulle bly vergesel. Ons pad het oor hoë berge gelei wat van verskriklike slange gekrioel het, maar ons was gelukkig genoeg om hulle vry te spring en het uiteindelik by die see uitgekom. Van daar af het ons na die eiland Rohat gevaar, waar die kamferbome so groot word dat honderd mense maklik onder een van hulle kan skuiling vind. Die sap vloei uit 'n kerf wat hoog in die boom gemaak word, in 'n houer wat daar gehang word om dit op te vang, en dit verhard gou tot die stof wat kamfer genoem word, maar die boom self verdor en gaan dood wanneer dit so behandel is.

Op dieselfde eiland het ons die renoster gesien, 'n dier wat kleiner as die olifant en groter as die buffel is. Hy het een horing van omtrent 'n el lank wat solied is, maar met 'n groef van die voet tot by die punt. Daarop is die figuur van 'n man in wit lyne geteken. Die renoster veg met die olifant, en hy deurboor hom met sy horing en dra hom op sy kop weg, maar wanneer hy deur die bloed van sy vyand verblind word, val hy hulpeloos op die grond, en dan kom die roc en gryp hulle albei in sy kloue en neem hulle weg om sy kleintjies te voer. Dit verbaas julle seker, maar as julle nie my verhaal glo nie, gaan na Rohat en kyk self. Uit vrees dat ek julle sal verveel, sal ek baie ander wonderlike dinge wat ons op hierdie eiland gesien het, stilswyend verbygaan. Voordat ons vertrek het, het ek een van my diamante geruil vir 'n groot hoeveelheid goeie koopware, waaruit ek op ons tuisreis baie wins gemaak het. Uiteindelik het ons Basra bereik, en van daar af het ek my na Bagdad gehaas, waar my eerste daad was om groot somme geld aan die armes te gee, waarna ek my daar gevestig het om die rykdom wat ek met soveel moeite en pyn verwerf het, rustig te geniet.

Nadat Sinbad so die avonture van sy tweede reis vertel het, het hy Hindbad weer honderd goudstukke gegee en hom genooi om die volgende dag terug te kom en te hoor hoe dit met hom op sy derde reis gegaan het. Die ander gaste het ook huis toe gegaan, maar almal het die volgende dag op dieselfde uur teruggekom, ook die draer, vir wie sy vorige lewe van harde werk en armoede reeds soos 'n nare droom begin voel het. Weer, nadat die feesmaal verby was, het Sinbad die aandag van sy gaste gevra en met die verhaal van sy derde reis begin.

Die roc is 'n reusagtige voël uit die ou Arabiese en Persiese verhale, so groot dat hy glo 'n olifant in sy kloue kon wegdra.

'n El is 'n ou lengtemaat: omtrent die lengte van 'n man se onderarm, van die elmboog tot by die punt van die middelvinger (sowat 45 cm).

Kamfer is 'n wit, sterk ruikende stof uit die hout en sap van die kamferboom; dit is lank as medisyne en reukmiddel gebruik.