Die sewe reise van Sinbad die Seevaarder

Na 'n baie kort tydjie het die aangename, maklike lewe wat ek gelei het, my die gevare van my twee reise heeltemal laat vergeet. Boonop was ek nog in die fleur van my lewe, en dit het my beter geval om bedrywig te wees. Dus het ek my weer eens voorsien van die skaarsste en beste koopware van Bagdad, dit na Basra geneem en saam met ander handelaars wat ek geken het na verre lande uitgeseil. Ons het al by baie hawens aangedoen en groot wins gemaak, toe ons op 'n dag op die oop see deur 'n verskriklike wind oorval is wat ons heeltemal van koers af gewaai het. Dit het 'n hele paar dae lank aangehou en ons uiteindelik die hawe van 'n vreemde eiland binnegedryf.

"Ek sou eerder enige ander plek geanker het as hier," het ons kaptein gesê. "Hierdie eiland en al die eilande rondom word bewoon deur harige eilandbewoners wat ons beslis sal aanval, en wat hierdie dwerge ook al doen, ons durf ons nie verset nie, want hulle swerm soos sprinkane, en as een van hulle doodgemaak word, sal die res op ons toesak en gou 'n einde aan ons maak."

Hierdie woorde het groot ontsteltenis onder die hele bemanning veroorsaak, en baie gou sou ons uitvind dat die kaptein die waarheid gepraat het. 'n Ontsaglike menigte afskuwelike klein wesens het verskyn, nie meer as twee voet hoog nie en met rooierige pels bedek. Hulle het hulle in die golwe gegooi en ons skip omsingel. Terwyl hulle in 'n taal babbel wat ons nie kon verstaan nie, het hulle aan toue en loopplanke gegryp en met sulke spoed en ratsheid teen die skip se kant opgeklouter dat dit amper gelyk het of hulle vlieg.

Julle kan julle voorstel watter woede en angs ons beetgepak het terwyl ons hulle dophou, want ons het nie gewaag om hulle te keer nie en kon ook geen woord sê om hulle van hul voorneme te laat afsien nie, wat dit ook al was. Ons is nie lank daaroor in onsekerheid gelaat nie. Hulle het die seile gehys, die ankertou deurgesny en met ons skip na 'n eiland gevaar wat 'n entjie verder gelê het, waar hulle ons aan wal gedryf het. Toe het hulle die skip in besit geneem en daarmee teruggevaar na die plek waarvandaan hulle gekom het, en ons hulpeloos agtergelaat op 'n kus wat deur alle seevaarders met afgryse vermy word, om 'n rede wat julle gou sal hoor.

Ons het ons rug op die see gedraai en ellendig die binneland in gedwaal. Langs die pad het ons allerhande kruie en vrugte gevind wat ons geëet het, want ons het gevoel dat ons net sowel so lank as moontlik kon lewe, al het ons geen hoop gehad om te ontsnap nie. Kort daarna het ons ver in die verte iets gesien wat vir ons soos 'n pragtige paleis gelyk het, en ons het ons moeë voetstappe daarheen gerig. Maar toe ons daar aankom, het ons gesien dat dit 'n kasteel was, hoog en sterk gebou. Ons het die swaar deure van ebbehout oopgestoot en die binnehof binnegegaan, maar op die drumpel van die groot saal daaragter het ons gaan staan, verstyf van afgryse oor die gesig wat ons begroet het. Aan die een kant was 'n reusagtige hoop bene – mensbene – en aan die ander kant ontelbare braaispitte! Oorweldig deur wanhoop het ons bewend op die grond neergesak en daar gelê sonder om te praat of te roer. Die son was aan die sak toe 'n harde geraas ons opgeskrik het. Die deur van die saal is met geweld oopgeslaan en 'n afskuwelike reus het ingekom. Hy was so lank soos 'n palmboom en pikswart, en hy het een oog gehad wat soos 'n gloeiende kool in die middel van sy voorkop gebrand het. Sy tande was lank en skerp en het afgryslik gegrynslag, terwyl sy onderlip op sy bors gehang het. Hy het ore soos 'n olifant s'n gehad wat sy skouers bedek het, en naels soos die kloue van een of ander wrede voël.

By hierdie verskriklike gesig het ons sinne ons verlaat en ons het soos dooies gelê. Toe ons uiteindelik weer by ons positiewe kom, het die reus daar gesit en ons aandagtig met sy vreeslike oog bekyk. Toe hy genoeg na ons gekyk het, het hy na ons toe gekom, sy hand uitgesteek en my agter aan die nek gegryp en my hierheen en daarheen gedraai. Maar toe hy voel dat ek net vel en been was, het hy my weer neergesit en na die volgende een gegaan, wat hy op dieselfde manier behandel het. Uiteindelik het hy by die kaptein gekom, en toe hy vind dat hy die vetste van ons almal was, het hy hom met een hand opgetel, hom aan 'n spit gesteek en 'n groot vuur aangesteek, waarop hy hom kort daarna gebraai het. Nadat die reus sy aandete geëet het, het hy gaan lê om te slaap en gesnork soos die hardste donderweer, terwyl ons die hele nag lank gelê en bewe het van afgryse. Toe die dag breek, het hy wakker geword en uitgegaan en ons in die kasteel agtergelaat.

Toe ons glo dat hy werklik weg was, het ons opgespring en ons verskriklike lot so beklaag dat die saal weergalm het van ons wanhopige gehuil. Al was ons baie en ons vyand alleen, het dit ons nie bygeval om hom dood te maak nie, en ons sou dit inderdaad 'n moeilike taak gevind het, selfs al het ons daaraan gedink. En ons kon geen plan bedink om onsself te red nie. So het ons ons uiteindelik aan ons treurige lot oorgegee en die dag deurgebring deur op en af oor die eiland te dwaal en die vrugte te eet wat ons kon vind, en toe die nag aanbreek, het ons na die kasteel teruggekeer, want ons het tevergeefs na enige ander skuilplek gesoek. Met sononder het die reus teruggekom, een van ons ongelukkige kamerade as aandete geëet, tot dagbreek geslaap en gesnork en ons toe weer soos tevore verlaat. Ons toestand het vir ons so verskriklik gelyk dat verskeie van my metgeselle gemeen het dit sou beter wees om van die kranse af te spring en dadelik in die golwe om te kom, eerder as om op so 'n ellendige einde te wag. Maar ek het 'n plan gehad om te ontsnap wat ek toe aan hulle uiteengesit het, en hulle het dadelik ingestem om dit te probeer.

"Luister, my broers," het ek bygevoeg. "Julle weet daar lê baie dryfhout langs die strand. Kom ons bou 'n paar vlotte en dra hulle na 'n geskikte plek. As ons plan slaag, kan ons geduldig wag op 'n skip wat verbyvaar en ons van hierdie noodlottige eiland red. As dit misluk, moet ons vinnig na ons vlotte vlug; al is hulle hoe broos, het ons daarop 'n beter kans om ons lewe te red as wanneer ons hier bly."

Almal het met my saamgestem, en ons het die dag deurgebring met die bou van vlotte, elkeen groot genoeg om drie mense te dra. Teen die aand het ons na die kasteel teruggekeer, en baie gou het die reus ingekom en is nog een van ons geoffer. Maar die uur van ons wraak was naby! Sodra hy sy afgryslike maal klaar geëet het, het hy soos tevore gaan lê om te slaap, en toe ons hom hoor begin snork, het ek en nege van my dapperste kamerade saggies opgestaan. Elkeen het 'n spit geneem, wat ons in die vuur rooiwarm gemaak het, en toe, op 'n afgespreekte teken, het ons dit almal tegelyk in die reus se oog gestoot en hom heeltemal blind gemaak. Met 'n verskriklike kreet het hy orent gespring en in alle rigtings rondgegryp om een van ons te probeer vang, maar ons het almal in verskillende rigtings gevlug sodra die daad gedoen was en ons plat op die grond neergewerp in hoeke waar hy ons waarskynlik nie met sy voete sou raak nie.

Na 'n vergeefse soektog het hy rondgetas totdat hy die deur gevind het, en hy het verskriklik brullend daardeur gevlug. Wat ons betref, toe hy weg was, het ons ons gehaas om die noodlottige kasteel te verlaat, en ons het langs ons vlotte stelling ingeneem om te wag en te sien wat sou gebeur. Ons gedagte was dat as ons met sonop niks van die reus sien nie en nie meer sy gebrul hoor nie – wat nog steeds flou deur die donker tot by ons gekom het en al hoe verder weggeraak het – ons sou aanneem dat hy dood was, en dat ons veilig op die eiland kon bly en nie ons lewe op die broos vlotte hoef te waag nie. Maar helaas! Die môrelig het ons vyand gewys wat op ons afkom, aan weerskante ondersteun deur twee reuse wat amper so groot en vreeslik soos hy was, terwyl 'n skare ander kort op hul hakke gevolg het. Ons het nie langer gehuiwer nie, op ons vlotte geklouter en met al ons krag see toe geroei. Toe die reuse sien dat hul prooi ontsnap, het hulle groot rotsblokke opgegryp, in die water ingewaad en dit so goed gemik agter ons aan gegooi dat al die vlotte behalwe die een waarop ek was, gesink het, en hul ongelukkige bemanning het verdrink sonder dat ons iets kon doen om hulle te help. Inderdaad, ek en my twee metgeselle het al ons kragte nodig gehad om ons eie vlot buite die bereik van die reuse te hou, maar deur hard te roei het ons uiteindelik die oop see bereik. Hier was ons aan die genade van die winde en golwe oorgelewer, wat ons daardie hele dag en nag heen en weer geslinger het, maar die volgende oggend was ons naby 'n eiland, waar ons bly aan wal gegaan het.

Daar het ons heerlike vrugte gevind, en toe ons ons honger gestil het, het ons kort daarna op die strand gaan lê om te rus. Skielik is ons wakker gemaak deur 'n harde ritselgeluid, en toe ons opspring, het ons gesien dat dit veroorsaak is deur 'n ontsaglike slang wat oor die sand na ons toe aangegly het. Hy het so vinnig gekom dat hy een van my kamerade gegryp het voordat hy tyd gehad het om te vlug, en ten spyte van sy geskreeu en gespartel het hy gou die lewe uit hom gedruk in sy magtige kronkels en hom begin insluk. Teen hierdie tyd het ek en my ander metgesel al vir ons lewe gehardloop na een of ander plek waar ons kon hoop om veilig te wees vir hierdie nuwe verskrikking, en toe ons 'n hoë boom sien, het ons daarin geklim, nadat ons ons eers voorsien het van 'n voorraad vrugte van die bosse rondom. Toe die nag kom, het ek aan die slaap geraak, maar net om weer wakker gemaak te word deur die verskriklike slang. Nadat hy afgryslik om die boom gesis het, het hy hom uiteindelik daarteen opgerig, en toe hy my slapende kameraad kry, wat net onder my gesit het, het hy hom ook ingesluk en weggekruip en my halfdood van angs agtergelaat.

Toe die son opkom, het ek uit die boom afgeklim met skaars enige hoop om die vreeslike lot wat my kamerade getref het, vry te spring; maar die lewe is soet, en ek het besluit om alles te doen wat ek kon om myself te red. Die hele dag lank het ek in dolle haas geswoeg en hope droë kreupelhout, riete en dorings bymekaargemaak, wat ek in bondels saamgebind het. Ek het dit in 'n kring onder my boom gepak en stewig op mekaar gestapel totdat ek 'n soort tent gehad het waarin ek gehurk het soos 'n muis in 'n gat wanneer sy die kat sien kom. Julle kan julle voorstel watter vreeslike nag ek deurgebring het, want die slang het teruggekom, gretig om my te verslind, en het al om en om my broos skuiling gegly en na 'n ingang gesoek. Elke oomblik was ek bang dat hy daarin sou slaag om van die bondels opsy te stoot, maar gelukkig vir my het hulle bymekaar gehou, en toe dit lig word, het my vyand, verydel en honger, na sy lêplek teruggetrek. Wat my betref, ek was meer dood as lewend! Bewend van skrik en half versmoor deur die giftige asem van die monster het ek uit my tent gekom en na die see afgekruip, want ek het gevoel dat dit beter sou wees om van die kranse af te spring en dadelik 'n einde aan my lewe te maak as om nog so 'n nag van afgryse deur te bring. Maar tot my vreugde en verligting het ek 'n skip sien verbyvaar, en deur wild te skree en met my tulband te waai, het ek daarin geslaag om die aandag van die bemanning te trek.

'n Boot is gestuur om my te red, en baie gou was ek aan boord, omring deur 'n verwonderde skare matrose en handelaars wat gretig was om te weet deur watter toeval ek op daardie verlate eiland beland het. Nadat ek my storie vertel het, het hulle my onthaal op die beste kos wat die skip kon bied, en toe die kaptein sien dat ek in flenters was, het hy my gulhartig een van sy eie jasse gegee. Nadat ons 'n tyd lank rondgevaar en by baie hawens aangedoen het, het ons uiteindelik by die eiland Salahat gekom, waar sandelhout in groot oorvloed groei. Hier het ons geanker, en terwyl ek staan en kyk hoe die handelaars hul goedere aflaai en gereed maak om dit te verkoop of te ruil, het die kaptein na my toe gekom en gesê:

"Broer, ek het hier 'n paar goedere wat behoort het aan 'n passasier van my wat dood is. Sal jy my die guns bewys om daarmee handel te dryf? Wanneer ek sy erfgename teëkom, sal ek hulle dan die geld kan gee, al sal dit net billik wees dat jy 'n deel vir jou moeite kry."

Ek het graag ingestem, want ek het nie daarvan gehou om ledig rond te staan nie. Daarop het hy die bale vir my uitgewys en die man laat roep wie se taak dit was om 'n lys te hou van die goedere wat op die skip was. Toe dié man kom, het hy gevra onder watter naam die koopware ingeskryf moes word.

"Op die naam van Sinbad die Seevaarder," het die kaptein geantwoord.

Hieroor was ek baie verbaas, maar toe ek hom goed bekyk, het ek hom herken as die kaptein van die skip waarop ek my tweede reis onderneem het, al het hy sedertdien baie verander. Wat hom betref, omdat hy gemeen het dat ek dood is, was dit geen wonder dat hy my nie herken het nie.

"So, kaptein," het ek gesê, "die handelaar wat daardie bale besit het, het Sinbad geheet?"

"Ja," het hy geantwoord. "Dit was sy naam. Hy was van Bagdad en het by Basra op my skip gekom, maar per ongeluk is hy agtergelaat op 'n verlate eiland waar ons aan wal gegaan het om ons watervate te vul, en eers vier uur later het ons agtergekom dat hy weg was. Teen daardie tyd het die wind opgesteek, en dit was onmoontlik om vir hom terug te draai."

"Jy neem dus aan dat hy omgekom het?" het ek gesê.

"Helaas, ja," het hy geantwoord.

"Maar kaptein!" het ek uitgeroep. "Kyk mooi na my. Ek is daardie Sinbad wat op die eiland aan die slaap geraak het en wakker geword het om te vind dat hy agtergelaat is!"

Die kaptein het my verbaas aangestaar, maar was gou oortuig dat ek werklik die waarheid praat, en hy was baie bly dat ek gered is.

"Ek is in elk geval bly om daardie stukkie agteloosheid van my gewete af te kry," het hy gesê. "Neem nou jou goedere en die wins wat ek daarop vir jou gemaak het, en mag dit in die toekoms goed met jou gaan."

Ek het dit dankbaar aangeneem, en terwyl ons van een eiland na 'n ander gevaar het, het ek voorrade naeltjies, kaneel en ander speserye aangeskaf. Op een plek het ek 'n skilpad gesien wat twintig el lank en net so breed was, en ook 'n vis wat soos 'n koei gelyk het en 'n vel gehad het wat so dik was dat dit gebruik is om skilde mee te maak. Nog een het ek gesien wat in vorm en kleur soos 'n kameel gelyk het. So het ons geleidelik na Basra teruggekom, en ek het na Bagdad teruggekeer met soveel geld dat ek dit self nie kon tel nie, behalwe nog skatte sonder einde. Ek het ruim aan die armes gegee en baie grond gekoop om by te voeg by wat ek reeds besit het, en so het my derde reis geëindig.

Toe Sinbad sy verhaal klaar vertel het, het hy Hindbad weer honderd goudstukke gegee, en dié het saam met die ander gaste vertrek. Maar die volgende dag, toe hulle almal weer bymekaar was en die feesmaal verby was, het hul gasheer met sy avonture voortgegaan.

Sandelhout is 'n soetruikende hout uit Indië en die eilande van die Ooste; dit is lank vir reukwerk, wierook en fyn houtwerk gebruik.