Die sewe reise van Sinbad die Seevaarder

Al was ek ná my derde reis ryk en gelukkig, kon ek nie besluit om heeltemal tuis te bly nie. My liefde vir handel, en die plesier wat ek gehad het in alles wat nuut en vreemd was, het my my sake laat agtermekaar sit en my reis deur sommige van die Persiese provinsies laat begin. Ek het eers voorrade goedere vooruitgestuur om my in die verskillende plekke wat ek wou besoek, in te wag. Ek het by 'n verafgeleë hawe op 'n skip gegaan, en 'n tyd lank het alles goed gegaan, maar uiteindelik is ons deur 'n hewige orkaan oorval, en ons skip het heeltemal verongeluk ten spyte van alles wat ons goeie kaptein gedoen het om dit te red, en baie van ons geselskap het in die golwe omgekom. Saam met 'n paar ander was ek gelukkig genoeg om aan stukke van die wrak vasgeklou aan land te spoel, want die storm het ons naby 'n eiland gedryf. Ons het buite die bereik van die golwe uitgeklouter en ons heeltemal uitgeput neergewerp om op die môre te wag.

Met dagbreek het ons die binneland in gedwaal en gou 'n paar hutte gesien, waarheen ons ons voetstappe gerig het. Toe ons nader kom, het die inwoners in groot getalle uitgestroom en ons omring, en ons is na hul huise gelei en so te sê onder ons vangers verdeel. Ek en vyf ander is in 'n hut geneem, waar ons op die grond moes sit, en ons is sekere kruie gegee wat die eilandbewoners met tekens beduie het ons moes eet. Ek het opgemerk dat hulle self nie daaraan geraak het nie, en daarom was ek versigtig om net voor te gee dat ek my deel proe; maar my metgeselle was baie honger en het onverskillig alles opgeëet wat voor hulle gesit is, en baie gou moes ek met afgryse sien hoe hulle heeltemal mal word. Al het hulle aanhoudend gebabbel, kon ek geen woord verstaan van wat hulle gesê het nie, en hulle het ook nie gehoor gegee wanneer ek met hulle gepraat het nie. Die eilandbewoners het nou groot bakke vol rys gebring wat met klapperolie voorberei is. My mal kamerade het gretig daarvan geëet, maar ek het net 'n paar korreltjies geproe, want ek het duidelik begryp dat ons vangers ons vinnig wou vetmaak sodat hulle ons self kon eet, en dit is presies wat gebeur het. Omdat my ongelukkige metgeselle hul verstand verloor het, het hulle geen kommer of vrees gevoel nie en gulsig alles geëet wat hulle aangebied is. So was hulle gou vet en dit was die einde van hulle, maar ek het met die dag maerder geword, want ek het maar min geëet, en selfs daardie bietjie het my geen goed gedoen nie weens my vrees vir wat my voorgelê het. Omdat ek egter so ver daarvan af was om 'n smaaklike happie te wees, is ek toegelaat om vrylik rond te loop. En op 'n dag, toe al die eilandbewoners op een of ander tog weg was en net 'n ou man agtergelaat het om my op te pas, het ek daarin geslaag om van hom te ontsnap. Ek het die woud in gestorm en al hoe vinniger gehardloop hoe harder hy my geroep het om terug te kom, totdat ek hom heeltemal agtergelaat het.

Sewe dae lank het ek voortgehaas en net gerus wanneer die donker my gekeer het. Ek het hoofsaaklik van klappers gelewe, wat my sowel kos as drinkgoed gegee het, en op die agtste dag het ek die seekus bereik en 'n groep mans gesien wat peper pluk, wat oral daar rondom volop gegroei het. Gerusgestel deur die aard van hul werk, het ek na hulle toe gestap, en hulle het my in Arabies gegroet en gevra wie ek was en waarvandaan ek kom. My vreugde was groot toe ek hierdie bekende taal hoor, en ek het graag hul nuuskierigheid bevredig deur hulle te vertel hoe ek skipbreuk gely het en deur die eilandbewoners gevange geneem is. "Maar hierdie eilandbewoners eet mense!" het hulle gesê. "Hoe het jy ontsnap?" Ek het aan hulle herhaal wat ek julle nou net vertel het, en hulle was geweldig verbaas. Ek het by hulle gebly totdat hulle soveel peper bymekaargemaak het as wat hulle wou, en toe het hulle my na hul eie land teruggeneem en my aan hul koning voorgestel, wat my gasvry ontvang het. Aan hom moes ek ook my avonture vertel, wat hom baie verbaas het, en toe ek klaar was, het hy beveel dat ek van kos en klere voorsien en met agting behandel moes word.

Die eiland waarop ek my bevind het, was vol mense en het oorgeloop van allerhande begeerlike dinge, en daar is baie handel gedryf in die hoofstad, waar ek gou tuis en tevrede begin voel het. Boonop het die koning my met besondere guns behandel, en daarom het almal, hetsy aan die hof of in die stad, probeer om die lewe vir my aangenaam te maak. Een ding het ek opgemerk wat ek baie vreemd gevind het, en dit was dat almal, van die grootste tot die geringste, hul perde sonder toom of stiebeuels gery het. Ek het op 'n dag die vrymoedigheid geneem om Sy Majesteit te vra waarom hy dit nie gebruik nie, en hy het geantwoord: "Jy praat met my van dinge waarvan ek nog nooit gehoor het nie!" Dit het my op 'n gedagte gebring. Ek het 'n slim vakman gevind en hom onder my leiding die raamwerk van 'n saal laat uitsny, wat ek gestop en met uitgesoekte leer oorgetrek het, en ek het dit met ryk goudborduurwerk versier. Toe het ek 'n slotmaker 'n stang en 'n paar spore vir my laat maak volgens 'n patroon wat ek vir hom geteken het, en toe al hierdie dinge klaar was, het ek dit aan die koning geskenk en hom gewys hoe om dit te gebruik. Toe ek een van sy perde opgesaal het, het hy opgeklim en rondgery, heeltemal verruk oor die nuwigheid, en om sy dankbaarheid te toon, het hy my met groot geskenke beloon. Daarna moes ek saals maak vir al die vernaamste amptenare van die koning se huishouding, en omdat hulle my almal ryk geskenke gegee het, het ek gou baie ryk geword en 'n heel belangrike persoon in die stad.

Op 'n dag het die koning my laat roep en gesê: "Sinbad, ek gaan jou om 'n guns vra. Ek en my onderdane het almal agting vir jou en wil hê jy moet jou dae onder ons slyt. Daarom wil ek hê dat jy met 'n ryk en mooi dame trou wat ek vir jou sal uitsoek, en nie meer aan jou eie land dink nie."

Omdat die koning se wil wet was, het ek die bekoorlike bruid aanvaar wat hy aan my gegee het, en gelukkig met haar saamgeleef. Tog was ek vas van plan om by die eerste geleentheid te ontsnap en na Bagdad terug te gaan. Dinge het so voorspoedig met my gegaan toe dit gebeur het dat die vrou van een van my bure, met wie ek 'n hegte vriendskap gesluit het, siek geword en kort daarna gesterf het. Ek het na sy huis gegaan om hom te troos en hom in die diepte van droefheid gevind.

"Mag die Hemel jou bewaar," het ek gesê, "en jou 'n lang lewe gee!"

"Helaas!" het hy geantwoord, "wat help dit om dit te sê as ek nog net 'n uur het om te lewe!"

"Kom, kom!" het ek gesê, "dit is tog seker nie so erg nie. Ek vertrou dat jy nog baie jare vir my gespaar sal bly."

"Ek hoop," het hy geantwoord, "dat jou lewe lank sal wees, maar wat my betref, alles is verby. Ek het my sake agtermekaar gesit, en vandag sal ek saam met my vrou begrawe word. Dit is van die vroegste tye af die wet op ons eiland: die lewende man gaan saam met sy dooie vrou die graf in, en die lewende vrou saam met haar dooie man. So het ons vaders gedoen, en so moet ons doen. Die wet verander nie, en almal moet hulle daaraan onderwerp!"

Terwyl hy praat, het die vriende en familie van die ongelukkige paar begin saamkom. Die lyk, uitgedos in ryk klere en vonkelend van juwele, is op 'n oop baar gelê, en die stoet het vertrek na 'n hoë berg 'n entjie van die stad af. Die arme man, van kop tot tone in 'n swart mantel geklee, het treurig agterna gestap.

Toe hulle by die begraafplek kom, is die lyk, net soos dit was, in 'n diep put neergelaat. Toe het die man van al sy vriende afskeid geneem en hom op 'n ander baar uitgestrek, waarop sewe klein broodjies en 'n kruik water gesit is, en ook hy is laer en laer en laer tot in die dieptes van die afskuwelike grot neergelaat. Toe is 'n klip oor die opening gesit, en die treurige geselskap het hul weg terug na die stad gevolg.

Julle kan julle voorstel dat ek glad nie onaangeraak na hierdie gebeure gekyk het nie. Vir al die ander was dit iets waaraan hulle van jongs af gewoond was, maar ek was so geskok dat ek nie anders kon nie as om die koning te vertel hoe dit my getref het.

"U Majesteit," het ek gesê, "ek is meer verbaas as wat ek vir u kan sê oor die vreemde gewoonte wat in u ryk bestaan om die lewendes saam met die dooies te begrawe. In al my reise het ek nog nooit so 'n wrede en afskuwelike wet teëgekom nie."

"Wat wil jy hê, Sinbad?" het hy geantwoord. "Dit is die wet vir almal. Ek self sal saam met die koningin begrawe word as sy eerste sterf."

"Maar, U Majesteit," het ek gesê, "durf ek vra of hierdie wet ook vir vreemdelinge geld?"

"Wel, ja," het die koning glimlaggend geantwoord, op 'n manier wat ek nie anders kon nie as om baie harteloos te vind, "hulle is geen uitsondering op die reël nie as hulle in die land getrou het."

Toe ek dit hoor, het ek baie neerslagtig huis toe gegaan, en van daardie tyd af was my gemoed nooit gerus nie. As my vrou se pinkie net seer was, het ek my verbeel dat sy gaan sterf, en ja, nie lank daarna nie het sy werklik siek geword en binne 'n paar dae haar laaste asem uitgeblaas. My ontsteltenis was groot, want dit het vir my gelyk of lewend begrawe te word 'n nog erger lot was as om deur mensvreters verslind te word, maar daar was nogtans geen ontkoming nie. Die lyk van my vrou, geklee in haar rykste klere en versier met al haar juwele, is op die baar gelê. Ek het dit gevolg, en agter my het 'n groot stoet gekom met die koning en al sy edeles voor, en in hierdie orde het ons die noodlottige berg bereik, wat een was van 'n hoë bergreeks wat langs die see gestrek het.

Hier het ek nog een wanhopige poging aangewend om die medelye van die koning en die omstanders op te wek, in die hoop om myself selfs op hierdie laaste oomblik te red, maar dit het niks gehelp nie. Niemand het met my gepraat nie; hulle het selfs gelyk of hulle hulle haas met hul vreeslike taak, en kort voor lank was ek op pad af in die somber put, met my sewe broodjies en kruik water langs my. Ek het skaars die bodem bereik toe die klip bo my kop in sy plek gerol word, en ek is aan my lot oorgelaat. 'n Flou ligstraaltjie het deur een of ander skeur in die grot geskyn, en toe ek die moed bymekaarskraap om rond te kyk, kon ek sien dat ek in 'n groot kelder was, besaai met bene en liggame van die dooies. Ek het my selfs verbeel dat ek die laaste sugte hoor van dié wat, net soos ek, lewend op hierdie somber plek beland het. Tevergeefs het ek hardop geskree van woede en wanhoop en myself verwyt oor die liefde vir wins en avontuur wat my in so 'n penarie gebring het. Maar uiteindelik het ek kalmer geword, my brood en water opgetel, my gesig in my mantel toegedraai en my pad getas na die einde van die grot, waar die lug varser was.

Hier het ek in donkerte en ellende gelewe totdat my voorrade op was, maar net toe ek amper van honger doodgaan, is die rots bo weggerol, en ek het gesien dat 'n baar in die grot neergelaat word en dat die lyk daarop dié van 'n man was. In 'n oomblik was my besluit geneem: die vrou wat volg, het niks anders te wagte gehad nie as 'n lang, stadige dood, en ek sou haar 'n diens bewys as ek haar ellende verkort. Toe sy dus afgekom het, reeds bewusteloos van angs, was ek gereed met 'n groot been gewapen, en een hou daarmee het haar gedood, en ek het die brood en water in besit geneem wat my hoop op lewe gegee het. Verskeie kere moes ek my tot hierdie wanhopige uitweg wend, en ek weet nie hoe lank ek al 'n gevangene was nie toe ek my op 'n dag verbeel het dat ek iets naby my hoor wat hard asemhaal. Ek het my gedraai na die plek waarvandaan die geluid kom en dof 'n skaduagtige gestalte gesien wat by my beweging gevlug het en hom deur 'n skrefie in die muur gedruk het. Ek het dit so vinnig as wat ek kon agternagesit en my in 'n nou skeur tussen die rotse bevind, waarlangs ek my net-net kon deurdruk. Ek het dit gevolg vir wat vir my na baie myle gelyk het, en uiteindelik het ek voor my 'n glimp lig gesien wat elke oomblik helderder geword het, totdat ek met 'n vreugde wat ek nie kan beskryf nie op die seestrand uitgekom het. Toe ek seker was dat ek nie droom nie, het ek besef dat dit ongetwyfeld een of ander klein diertjie was wat van die see af sy weg na die grot gevind het, en toe dit gesteur is, gevlug het en my 'n uitweg gewys het wat ek nooit self sou ontdek het nie. Ek het haastig my omgewing bekyk en gesien dat ek veilig was teen enige agtervolging uit die stad.

Die berge het loodreg tot by die see afgeloop, en daar was geen pad oor hulle nie. Toe ek hiervan seker was, het ek na die grot teruggekeer en 'n ryk skat van diamante, robyne, smaragde en allerhande juwele bymekaargemaak wat die grond besaai het. Hiervan het ek bale gemaak en hulle op 'n veilige plek op die strand gebêre, en toe het ek hoopvol gewag dat 'n skip verbykom. Ek het egter twee dae lank uitgekyk voordat 'n enkele seil verskyn het, en daarom was ek baie bly toe ek uiteindelik 'n skip nie baie ver van die kus af sien nie. Deur met my arms te waai en hard te skree, het ek daarin geslaag om die aandag van die bemanning te trek. 'n Boot is na my toe gestuur, en toe die matrose vra hoe ek in so 'n penarie beland het, het ek geantwoord dat ek twee dae tevore skipbreuk gely het, maar daarin geslaag het om met die bale wat ek vir hulle uitwys, aan wal te klouter. Gelukkig vir my het hulle my storie geglo, en sonder om eers na die plek te kyk waar hulle my gevind het, het hulle my bondels opgetel en my na die skip teruggeroei. Toe ek eers aan boord was, het ek gou gesien dat die kaptein te besig was met die moeilikhede van die seevaart om veel aandag aan my te gee, al het hy my gulhartig verwelkom en selfs nie die juwele wou aanneem wat ek hom aangebied het om vir my oortog te betaal nie. Ons reis was voorspoedig, en nadat ons baie lande besoek en op elke plek 'n groot voorraad goeie koopware versamel het, was ek uiteindelik weer in Bagdad, met ongehoorde rykdom van elke soort. Weer het ek groot somme geld aan die armes gegee en al die moskees in die stad ryk beskenk, waarna ek my aan my vriende en familie oorgegee het, met wie ek my tyd in feesvieringe en vrolikheid deurgebring het.

Hier het Sinbad stilgebly, en al sy luisteraars het verklaar dat die avonture van sy vierde reis hulle beter geval het as enigiets wat hulle voorheen gehoor het. Toe het hulle afskeid geneem, gevolg deur Hindbad, wat weer honderd goudstukke ontvang het en saam met die res genooi is om die volgende dag terug te kom vir die verhaal van die vyfde reis.

Toe die tyd aanbreek, was almal op hul plekke, en toe hulle geëet en gedrink het van alles wat voor hulle gesit is, het Sinbad met sy verhaal begin.

'n Baar is 'n draagbaar of raam waarop 'n lyk na die graf gedra word.