Purushottama Yoga · Die weg om die Hoogste te bereik

Krishna
Die mense noem die Ashvattha – die Banyanboom –
wat sy takke onder het en sy wortels bo,
die ewig heilige boom. Ja! want sy blare
is groen en wuiwende himnes wat die Waarheid fluister!
Wie die Ashvattha ken, ken die Vedas, en alles.

Die ashvattha is die heilige vyeboom van Indië. Hier is dit 'n beeld van die wêreld van die sinne, met sy wortels in die Hoogste.

Sy takke skiet hemelwaarts en sak tot op die grond,
soos die dade van die mens, wat hul oorsprong vind
in die eienskappe: sy silwer lote en blom,
en al die gretige groen wat sy stam omwind,
spring lewendig op by die kus van son en wind,
soos mense se lewe opleef wanneer die verleiding
van die sinne hulle lok: sy hangende wortels soek
die grond daaronder en hou dit vas en bind,

soos dade wat gedoen word in hierdie mensewêreld
hulle telkens weer met al stywer bande bind.
As julle die lering van die Boom goed geken het,
wat sy vorm sê, waaruit hy spruit, en dan

hoe hy moet eindig, en al sy kwaad,
sou julle die byl van skerp Onthegting slyp,
en die klouende slangwortels kap, en hierdie
Ashvattha van die sinnelewe platlê – om te laat

nuwe groei opspring na daardie gelukkiger lug,
waar hulle wat dit bereik, geen dag van sterwe ken nie,
nie verwelk nie, nie val nie – na Hom, bedoel Ek,
die VADER en die EERSTE, wat die geheimenis

van die ou Skepping gemaak het; want na Hom kom hulle
wat uit hartstog en uit drome wegbreek;
wat die bande verbreek wat hulle aan die vlees bind,
en Hom, die Hoogste, altyd aanbid –

hulle is nie meer oorgelewer aan die bries
van somerse plesier wat die slapende bome roer,
of die stormwind wat hulle verskeur, tak en stam, nie –
sulkes gaan oor na die ewige wêreld!

Daar glans 'n ander Son! 'n Ander Maan!
'n Ander Lig – nie skemer, dagbreek of middag nie –
waarvandaan hulle wat dit eenmaal aanskou het, nooit terugkeer nie;
hulle het My rus bereik, die lewe se hoogste gawe!

Wanneer, in hierdie wêreld van sigbare lewe,
die onsterflike Gees, wat van My uitgaan,
vorm aanneem, trek dit na homself
uit die skatkamer van die Syn – wat alles bevat –
die sinne en die verstand. Die Soewereine Siel,
wat so die vlees binnegaan, of dit verlaat,
versamel dit, soos die wind geure versamel
wanneer hy oor die blombeddings waai. Oor en Oog,
en Gevoel en Smaak, en Reuk, dié neem hy,
ja, en 'n verstand wat waarneem – en verbind homself
so aan die dinge van die sinne.

Die onverligtes
merk daardie Gees nie wanneer hy gaan of kom nie,
of wanneer hy sy genot in die vorm smaak,
verbonde aan die eienskappe; maar hulle sien dit duidelik
wat oë het om te sien. Heilige siele sien,
dié wat daarna strewe. Verlig, bespeur hulle
daardie Gees in hulself; maar dwase,
al strewe hulle ook, sien dit nie, want hul harte is
nie aan die brand nie, en sleg onderrig!

Weet ook: van My
skyn die versamelde glorie van die sonne
wat die hele wêreld verlig; van My kry die mane
hul silwer strale, en die vuur sy felle skoonheid.
Ek dring deur die klei, en gee aan alle vorme
hul lewenskrag; Ek gly die plant binne –
wortel, blaar en blom – om die woude groen te maak
met opspringende sap. Ek word lewenswarmte,
Ek gloei in blye, asemende liggame, en gaan
met die in- en uitgaande asem om
die liggaam te voed deur alle spys.

Arnold laat hier 'n vers weg wat hy as 'n latere byvoeging beskou.

Want in hierdie wêreld
is die syn tweevoudig: die Verdeelde, een;
die Onverdeelde, een. Alle dinge wat lewe,
is "die Verdeelde". Dit wat eenkant sit,
is "die Onverdeelde".

Hoër nog is Hy,
die Hoogste, wat alles bevat, wie se Naam HEER is,
die Ewige, Soewereine, Eerste! Wat alle wêrelde vul
en hulle onderhou. En – omdat Ek so woon
bo die Verdeelde en die Onverdeelde Syn –
word Ek deur mense en Vedas genoem: die Opperste Lewe,
die PURUSHOTTAMA.

Purushottama beteken "die Hoogste Persoon" of "die Hoogste Gees".

Wie My so ken,
met 'n onbewolkte gemoed, ken alles, liewe Prins!
En hy aanbid My altyd met sy hele siel.

Nou is die heilige, geheime Misterie
aan jou verklaar! Wie dit begryp,
het wysheid! Hy is in saligheid vry van werke!

Hier eindig die vyftiende hoofstuk van die Bhagavad Gita, genaamd "Purushottama Yoga", of "Die boek van die weg om die Hoogste te bereik".