Die wyses van ouds was fyn en diep,
so diep dat niemand hulle kon peil nie.
Omdat niemand hulle kon peil nie,
kan ek hulle net probeer beskryf:

Versigtig, soos iemand wat in die winter 'n rivier oorsteek.
Waaksaam, soos iemand wat sy bure aan alle kante vrees.
Beleefd en stil, soos 'n gas.
Los en sag, soos ys wat begin smelt.
Eenvoudig, soos onbewerkte hout.
Oop, soos 'n vallei.
Troebel, soos modderwater.

Wie kan modderwater stil laat staan
sodat dit stadig helder word?
Wie kan uit stilte stadig beweging laat groei
sodat lewe stadig ontstaan?

Wie hierdie Weg volg, wil nie vol wees nie.
En juis omdat hy nie vol is nie,
kan hy verslyt en tog weer nuut word.