Eenuur die nag. Bloom neem die uitgeputte Stephen na 'n kantien vir koetsiers en drink koffie saam met hom. Hulle luister na 'n seeman se onwaarskynlike stories. Die hoofstuk is doelbewus in moeë, lomp en vol-cliché-prosa geskryf. – By Homeros: Eumaios, die varkwagter in wie se hut Odusseus en Telemachos mekaar ontmoet.

As voorbereiding tot enigiets anders het mnr. Bloom die grootste gros van die skaafsels afgeborsel en vir Stephen die hoed en esstok aangegee en hom in die algemeen opgekikker op die regsinnige Samaritaanse wyse waaraan hy baie erg behoefte gehad het. Sy (Stephen s'n) gemoed was nie presies wat jy sou noem afdwalend nie maar 'n bietjie onvas en op sy uitgesproke begeerte na een of ander drinkgoed om te drink het mnr. Bloom, met die oog op die uur wat dit was en daar geen pomp met Vartry-water beskikbaar was vir hulle wassery wat nog te sê van drinkdoeleindes nie, op 'n uitweg afgekom deur, sommer uit die vuis uit, die gepastheid voor te stel van die koetsierskuiling, soos dit genoem is, skaars 'n klipgooi ver naby Butt bridge waar hulle dalk op een of ander drinkbare goed sou afkom in die vorm van 'n melk en soda of 'n mineraal. Maar hoe om daar te kom, daar lê die knoop. Vir eers was hy taamlik uit die veld geslaan maar aangesien die plig klaarblyklik op hom gerus het om een of ander maatreëls in dié verband te tref, het hy gepaste weë en middele oorweeg waartydens Stephen herhaaldelik gegaap het. Sover hy kon sien was hy taamlik bleek in die gesig sodat dit hom as hoogs raadsaam voorgekom het om 'n vervoermiddel van een of ander beskrywing te kry wat sou deug in hulle toenmalige toestand, aangesien albei van hulle uitgep. was, veral Stephen, altyd met dien verstande dat so iets wel te vinde was. Gevolglik, ná 'n paar sulke voorlopighede soos afborsel, ten spyte daarvan dat hy vergeet het om sy taamlik seepsuddige sakdoek op te tel nadat dit trouhartige diens in die skeerdepartement gelewer het, het hulle albei saam langs Beaver street of, meer behoorlik, laan geloop tot by die hoefsmid en die duidelik stinkende atmosfeer van die huurstalle op die hoek van Montgomery street waar hulle links koers gekies het en van daar af uitgemond het in Amiens street om die hoek by Dan Bergin s'n. Maar soos hy met vertroue verwag het, was daar nie 'n teken van 'n Jehu wat vir huur rondry nêrens te sien nie behalwe 'n vierwieler, waarskynlik gehuur deur 'n paar kêrels binne wat aan die fuif was, buite die North Star hotel en daar was geen simptoom daarvan dat dit 'n kwartduim sou verroer nie toe mnr. Bloom, wat alles behalwe 'n professionele fluiter was, gepoog het om dit aan te roep deur 'n soort fluitjie uit te stoot, met sy arms gewelf oor sy kop, twee keer.

Dit was 'n dilemma maar, met gesonde verstand daarop toegepas, was daar klaarblyklik niks anders aan te doen nie as om 'n goeie gesig op die saak te sit en dit te voet aan te durf wat hulle dan ook gevolglik gedoen het. So, met 'n skuins draai om by Mullett s'n en die Signal House wat hulle kort daarna bereik het, het hulle noodgedwonge voortbeweeg in die rigting van die Amiens street-spoorwegterminus, terwyl mnr. Bloom gekniehalter was deur die omstandigheid dat een van die agterste knope van sy broek, om die eerbiedwaardige spreekwoord te varieer, die weg van alle knope gegaan het, maar, terwyl hy deeglik in die gees van die ding ingegaan het, het hy heldhaftig lig gemaak van die teenspoed. So aangesien nie een van hulle besonder haastig was nie, soos dit gebeur het, en die temperatuur verfrissend aangesien dit opgeklaar het ná die onlangse besoek van Jupiter Pluvius, het hulle verbygeslenter verby waar die leë voertuig sonder 'n passasier of 'n huurkoetsier gewag het. Soos dit nou eenmaal gebeur het, het 'n Dublin United Tramways Company se sandstrooier toevallig teruggekeer en die ouer man het aan sy metgesel à propos van die voorval sy eie waarlik wonderbaarlike ontkoming van 'n klein rukkie terug vertel. Hulle het die hoofingang van die Great Northern-spoorwegstasie verbygegaan, die vertrekpunt vir Belfast, waar natuurlik alle verkeer opgeskort was op daardie laat uur en, verby die agterdeur van die lykshuis (nie 'n baie aanloklike lokaliteit nie, om nie te sê grieselig in die uiterste graad nie, meer bepaald snags), het hulle uiteindelik die Dock Tavern bereik en mettertyd ingedraai in Store street, beroemd om sy C-afdeling-polisiestasie. Tussen hierdie punt en die hoë, tans onverligte pakhuise van Beresford place het Stephen gedink om aan Ibsen te dink, op een of ander manier in sy gemoed geassosieer met Baird s'n die klipkapper s'n in Talbot place, eerste afdraai regs, terwyl die ander, wat as sy fidus Achates opgetree het, met innerlike voldoening die reuk ingeasem het van James Rourke se stadsbakkery, baie naby geleë aan waar hulle was, die uiters smaaklike geur inderdaad van ons daaglikse brood, van alle kommoditeite van die publiek die primêre en mees onontbeerlike. Brood, die staf van die lewe, verdien jou brood, o sê my waar's die fyn brood gebak, by Rourke die bakker, sê hulle, op sy rak.

En route het mnr. Bloom, wat in elk geval in volkome besit van sy vermoëns was, nooit meer so nie, trouens walglik nugter, aan sy stilswyende en, om nie doekies om te draai nie, nog nie heeltemal nugter metgesel 'n woord van waarskuwing gespreek re die gevare van die nagstad, vroue van slegte faam en deftige skelms, wat, skaars toelaatbaar so nou en dan maar nie as gewoontepraktyk nie, van die aard van 'n gewone doodsval was vir jong kêrels van sy ouderdom veral as hulle drinkgewoontes aangeleer het onder die invloed van drank tensy jy 'n bietjie jiujitsu geken het vir elke gebeurlikheid want selfs 'n kêrel plat op sy rug kon 'n lelike skop toedien as jy nie oppas nie. Hoogs voorsienig was die verskyning op die toneel van Corny Kelleher toe Stephen salig bewusteloos was maar as dié man in die bres nie op die elfde uur opgedaag het nie, sou die finis dalk gewees het dat hy dalk 'n kandidaat vir die ongeluksaal sou gewees het of, by gebreke daarvan, die tronk en 'n verskyning in die hof die volgende dag voor mnr. Tobias of, aangesien hý eerder die prokureur was, ou Wall, wou hy sê, of Mahony wat eenvoudig ondergang gespel het vir 'n kêrel wanneer dit rondgeskinder word. Die rede waarom hy die feit genoem het, was dat 'n klomp van daardie polisiemanne, vir wie hy hartgrondig nie gehou het nie, erkenderwys gewetenloos was in die diens van die Kroon en, soos mnr. Bloom dit gestel het, terwyl hy 'n saak of twee in die A-afdeling in Clanbrassil street onthou, bereid was om 'n gat deur 'n tiengellon-pot te sweer. Nooit op die plek wanneer hulle nodig is nie, maar in stil dele van die stad, Pembroke road byvoorbeeld, was die bewakers van die wet goed sigbaar, die ooglopende rede synde dat hulle betaal is om die hoër klasse te beskerm. Nog 'n ding waaroor hy kommentaar gelewer het, was om soldate toe te rus met vuurwapens of sywapens van enige beskrywing wat geneig is om enige tyd af te gaan, wat gelykstaande was aan om hulle teen burgerlikes op te sweep sou hulle per toeval oor iets rusie kry. Jy het jou tyd verspil, het hy baie verstandig volgehou, en gesondheid en ook karakter, buiten wat, die verkwistingsmanie van die ding, los vroue van die demimonde boonop met 'n klomp £. s. d. weggeloop het en die grootste gevaar van almal was saam met wie jy dronk geword het, maar, wat die veelbesproke kwessie van stimulante betref, het hy 'n glasie uitgesoekte ou wyn in die seisoen geniet as sowel voedsaam as bloedvormend en met lakseermiddeldeugde (veral 'n goeie bourgogne waarin hy 'n sterk gelowige was) nog steeds nooit verder as 'n sekere punt nie waar hy onveranderlik die streep getrek het aangesien dit eenvoudig tot moeilikheid aan alle kante gelei het om nie eers te praat van dat jy prakties aan die genade van ander oorgelewer is nie. Bowenal het hy ongunstige kommentaar gelewer op die verlating van Stephen deur al sy kroegjagtende confrères op een na, 'n uiters skreiende stuk rotstreke aan die kant van sy mede-medici onder al die omst.

—En daardie een was Judas, het Stephen gesê, wat tot dusver hoegenaamd niks van enige aard gesê het nie.

Terwyl hulle hierdie en verwante onderwerpe bespreek, het hulle in 'n reguit lyn agter om die Customhouse koers gevat en onder die Loop Line-brug deurgegaan waar 'n konfoor met kooks wat brand voor 'n wagtershuisie of iets wat soos een gelyk het hulle taamlik sloerende voetstappe aangetrek het. Stephen het uit eie beweging sonder enige spesiale rede gaan staan om na die hoop onvrugbare straatklippe te kyk en by die lig wat van die konfoor uitgestraal het, kon hy net-net die donkerder figuur van die munisipale wag binne-in die duisternis van die wagtershuisie uitmaak. Hy het begin onthou dat dit vantevore gebeur het of genoem is as iets wat vantevore gebeur het maar dit het hom nie geringe moeite gekos voordat hy onthou het dat hy in die wag 'n quondam vriend van sy vader herken het, Gumley. Om 'n ontmoeting te vermy, het hy nader aan die pilare van die spoorwegbrug beweeg.

—Iemand het jou gegroet, het mnr. Bloom gesê.

'n Figuur van middelmatige lengte, klaarblyklik op die rondsluip onder die boë, het weer gegroet en geroep:

—Naand!

Stephen het natuurlik taamlik duiselig opgeskrik en gaan staan om die kompliment terug te gee. Mnr. Bloom, gedryf deur motiewe van inherente fyngevoeligheid aangesien hy nog altyd daarin geglo het om sy eie sake te bemoei, het wegbeweeg maar het nietemin op die qui vive gebly met net 'n skakering angstigheid hoewel nie in die minste bangbroekerig nie. Hoewel ongewoon in die Dublin-gebied, het hy geweet dat dit hoegenaamd nie onbekend was dat desperado's wat so te sê niks gehad het om van te lewe nie, buite rondloop en vreedsame voetgangers voorlê en in die algemeen terroriseer deur 'n pistool teen hulle kop te plaas op een of ander afgesonderde plek buite die eintlike stad, uitgehongerde leeglêers van die Thames-wal-kategorie kon hulle wees wat daar rondhang of eenvoudig plunderaars gereed om met watter buit hulle ook al kon in een dodelike slag op 'n oomblik se kennisgewing die rieme neer te lê, jou geld of jou lewe, en jou daar laat om 'n les te illustreer, gemuilband en gewurg.

Stephen, dit wil sê toe die aanspreekfiguur op kort afstand gekom het, hoewel hy self nie in 'n alte nugter toestand was nie, het Corley se asem herken, deurtrek van vrot graansap. Lord John Corley het sommige hom genoem en sy geslagsregister het op dié wyse ontstaan. Hy was die oudste seun van inspekteur Corley van die G-afdeling, onlangs oorlede, wat met 'n sekere Katherine Brophy, die dogter van 'n Louth-boer, getroud was. Sy oupa Patrick Michael Corley van New Ross het met die weduwee van 'n kroegbaas daar getrou wie se nooiensvan Katherine (ook) Talbot was. Die gerug het dit (hoewel nie bewys nie) dat sy afgestam het van die huis van die lords Talbot de Malahide in wie se herehuis, werklik 'n onteenseglik pragtige woning van sy soort en die moeite werd om te sien, haar moeder of tante of een of ander familielid, 'n vrou, so het die storie gelui, van uitermatige skoonheid, die onderskeiding geniet het om in die waskombuis in diens te wees. Dit was dus die rede waarom die nog betreklik jong dog losbandige man wat nou vir Stephen aanspreek deur sommige met grappige neigings as Lord John Corley bestempel is.

Hy het Stephen eenkant toe geneem en het die gebruiklike treurige deuntjie gehad om te vertel. Nie soseer as 'n duit om 'n nag se blyplek te koop nie. Sy vriende het hom almal verlaat. Verder het hy 'n rusie met Lenehan gehad en hom teenoor Stephen 'n gemene bleddie dweil genoem met 'n strooisel van 'n aantal ander onvanpaste uitdrukkings. Hy was sonder werk en het Stephen gesmeek om hom te sê waar op God se aarde hy iets, hoegenaamd enigiets, kon kry om te doen. Nee, dit was die dogter van die moeder in die waskombuis wat pleegsuster van die erfgenaam van die huis was of anders was hulle op een of ander manier deur die moeder verbind, albei voorvalle wat terselfdertyd plaasgevind het as die hele ding nie 'n volslae versinsel van begin tot end was nie. In elk geval was hy pootuit.

—Ek sou jou nie vra nie, het hy voortgegaan, maar op my plegtige eed en God weet ek het op die rotse geloop.

—Daar sal môre of oormôre 'n pos wees, het Stephen hom meegedeel, by 'n seunskool in Dalkey vir 'n meneer-ondermeester. Mnr. Garrett Deasy. Probeer dit. Jy kan my naam noem.

—Ag, God, het Corley geantwoord, ek kan mos nie in 'n skool skoolhou nie, man. Ek was nooit een van jou slimmes nie, het hy met 'n halwe lag bygevoeg. Ek het twee keer in die junior by die Christian Brothers vasgehaak.

—Ek het self nie 'n plek om te slaap nie, het Stephen hom ingelig.

Corley was met die eerste aanloop geneig om te vermoed dat dit iets te doen gehad het met Stephen wat uit sy blyplek gegooi is omdat hy 'n bleddie slet van die straat af ingebring het. Daar was 'n slaaphuis in Marlborough street, mev. Maloney s'n, maar dit was net 'n sikspens-ding en vol ongewenstes maar M'Conachie het hom vertel jy kry 'n ordentlike genoeg bediening in die Brazen Head daar oorkant in Winetavern street (wat vaagweg vir die aangesprokene aan broeder Bacon laat dink het) vir 'n sjieling. Hy was ook uitgehonger hoewel hy nie 'n woord daaroor gesê het nie.

Hoewel hierdie soort ding elke tweede aand of baie naby daaraan aangegaan het, het Stephen se gevoelens tog in 'n sekere sin die oorhand gekry hoewel hy geweet het dat Corley se splinternuwe storie op een lyn met die ander skaars veel geloof verdien het. Nietemin haud ignarus malorum miseris succurrere disco etcetera soos die Latynse digter opmerk, veral omdat hy, soos die geluk dit wou hê, sy salaris ná elke middel van die maand op die sestiende gekry het wat trouens die datum van die maand was, hoewel 'n goeie deel van die nodige reeds gesloop is. Maar die room van die grap was dat niks uit Corley se kop sou kry dat hy in weelde lewe en niks anders te doen gehad het as om die nodige uit te deel nie. Terwyl. Hy het in elk geval sy hand in 'n sak gesteek, nie met die idee om enige kos daar te vind nie, maar met die gedagte dat hy hom enigiets tot by 'n sjieling of so in die plek daarvan kon leen sodat hy in elk geval kon poog en genoeg kry om te eet maar die resultaat was in die negatief want, tot sy ergernis, het hy gevind sy kontant ontbreek. 'n Paar gebreekte beskuitjies was die hele resultaat van sy ondersoek. Hy het sy uiterste bes probeer om vir die oomblik te onthou of hy dit verloor het soos hy wel kon gehad het of agtergelaat het want in daardie gebeurlikheid was dit nie 'n aangename vooruitsig nie, inteendeel juis die teendeel. Hy was heeltemal te gedaan om 'n deeglike soektog in te stel hoewel hy probeer onthou het. Van beskuitjies het hy vaagweg onthou. Wie nou presies het hulle gegee het hy gewonder of waar was of het hy gekoop. Nietemin het hy in 'n ander sak afgekom op wat hy in die donker vermoed het pennies was, verkeerdelik egter, soos dit geblyk het.

—Daai's halfkrone, man, het Corley hom reggehelp.

En so het dit inderdaad geblyk te wees. Stephen het hom in elk geval een van hulle geleen.

—Dankie, het Corley geantwoord, jy's 'n gentleman. Ek sal jou eendag terugbetaal. Wie's daai saam met jou? Ek het hom 'n paar keer gesien in die Bleeding Horse in Camden street saam met Boylan, die plakkaatplakker. Jy kan dalk 'n goeie woordjie vir ons doen dat ek daar aangestel word. Ek sou 'n toebroodjiebord dra maar die meisie in die kantoor het my gesê hulle is vol vir die volgende drie weke, man. God, jy moet vooruit bespreek, man, jy sou dink dis vir die Carl Rosa. Ek gee in elk geval nie 'n kak om nie solank ek 'n werk kry, selfs as straatveër.

Daarna, terwyl hy nie heeltemal so neerslagtig was nie ná die twee-en-ses wat hy gekry het, het hy Stephen ingelig oor 'n kêrel met die naam van Bags Comisky van wie hy gesê het Stephen hom goed ken van Fullam s'n, die skeepsleweransier s'n, boekhouer daar wat dikwels agter in Nagle s'n rondgehang het saam met O'Mara en 'n klein mannetjie met 'n hakkel met die naam van Tighe. In elk geval is hy eergisteraand opgesluit en tien sjielings beboet vir 'n dronk en wanordelik en omdat hy geweier het om met die konstabel saam te gaan.

Mnr. Bloom het intussen aanhou rondskarrel in die omgewing van die straatklippe naby die kookskonfoor voor die munisipale wag se wagtershuisie wat, klaarblyklik 'n vraat vir werk, het dit hom opgeval, vir alle praktiese doeleindes 'n rustige uiltjie geknip het op sy eie privaat rekening terwyl Dublin slaap. Hy het terselfdertyd so nou en dan 'n oog gegooi na Stephen se alles behalwe onberispelik geklede gespreksgenoot asof hy daardie edelman al êrens of ander gesien het hoewel waar was hy nie in 'n posisie om waarheidsgetrou te verklaar nie en ook nie het hy die vaagste benul gehad wanneer nie. Synde 'n nugter individu wat menigeen 'n punt of twee kon leer op die gebied van skerp waarneming, het hy ook sy baie vervalle hoed en slordige kleredrag in die algemeen opgemerk wat getuig het van 'n kroniese platsak-heid. Klaarblyklik was hy een van sy meelopers maar wat dit betref was dit bloot 'n kwessie van die een wat oral op sy naaste buurman aas, in elke diepte, om dit so te stel, 'n dieper diepte, en wat dit betref, as die man op straat toevallig self in die beskuldigdebank was, sou dwangarbeid met of sonder die opsie van 'n boete 'n baie rara avis in alle opsigte wees. In elk geval het hy 'n volmaakte hoeveelheid koel selfversekerdheid gehad om mense op daardie uur van die nag of oggend voor te keer. Taamlik dik was dit sekerlik.

Die twee het van mekaar afskeid geneem en Stephen het weer by mnr. Bloom aangesluit wat, met sy geoefende oog, nie nagelaat het om te bespeur dat hy geswig het voor die mooipraterigheid van die ander parasiet nie. Met verwysing na die ontmoeting het hy laggend gesê, Stephen, dit wil sê:

—Hy het die geluk teen hom. Hy het my gevra om jou te vra om iemand met die naam van Boylan, 'n plakkaatplakker, te vra om hom 'n werk as toebroodjieman te gee.

By hierdie tyding, waarin hy skynbaar min belangstelling betoon het, het mnr. Bloom vir die tydsbestek van 'n halwe sekonde of so afgetrokke gestaar in die rigting van 'n emmerbaggermasjien, wat hom in die wydvermaarde naam van Eblana verheug het, vasgemeer langs die Customhouse quay en heel moontlik buite werking, waarop hy ontwykend opgemerk het:

—Elkeen kry sy eie rantsoen geluk, sê hulle. Noudat jy dit noem, was sy gesig vir my bekend. Maar, om dit vir die oomblik daar te laat, hoeveel het jy mee afskeid geneem, het hy navraag gedoen, as ek nie te nuuskierig is nie?

—'n Halfkroon, het Stephen geantwoord. Ek sê maar hy het dit nodig om êrens te slaap.

—Nodig! het mnr. Bloom uitgeroep, terwyl hy nie die minste verbasing oor die tyding betoon het nie, ek kan die bewering heeltemal glo en ek waarborg hy het dit onveranderlik nodig. Elkeen volgens sy behoeftes of elkeen volgens sy dade. Maar, om oor dinge in die algemeen te praat, waar, het hy met 'n glimlag bygevoeg, gaan jy self slaap? Om na Sandycove te loop, is buite die kwessie. En selfs veronderstel jy het, sal jy nie inkom nie ná wat by Westland Row-stasie gebeur het nie. Jou net daar flou loop vir niks. Ek bedoel nie om dit te waag om jou in die geringste mate voor te skryf nie maar hoekom het jy jou vader se huis verlaat?

—Om teenspoed te soek, was Stephen se antwoord.

—Ek het jou geagte vader by 'n onlangse geleentheid ontmoet, het mnr. Bloom diplomaties teruggekaats, vandag trouens, of om streng akkuraat te wees, op gister. Waar woon hy tans? Ek het in die loop van die gesprek verneem dat hy verhuis het.

—Ek glo hy is êrens in Dublin, het Stephen onbekommerd geantwoord. Hoekom?

—'n Begaafde man, het mnr. Bloom van mnr. Dedalus senior gesê, in meer as een opsig en 'n gebore raconteur as daar ooit een was. Hy is baie trots, heel regmatig, op jou. Jy kan dalk teruggaan, het hy gewaag, terwyl hy nog steeds gedink het aan die baie onaangename toneel by die Westland Row-terminus toe dit volkome duidelik was dat die ander twee, Mulligan, dit wil sê, en daardie Engelse toeristevriend van hom, wat uiteindelik hulle derde metgesel uitoorlê het, klaarblyklik probeer het, asof die hele verdomde stasie aan hulle behoort, om Stephen in die verwarring die gly te gee, wat hulle ook gedoen het.

Daar was egter geen reaksie op die voorstel, sodanig as wat dit was, op hande nie, aangesien Stephen se geestesoog te druk besig was om sy familieherd weer voor te stel soos die laaste keer wat hy dit gesien het met sy suster Dilly wat by die vuurherd sit, haar hare wat afhang, en wag dat 'n bietjie flou Trinidad-dopkakao wat in die roetbedekte ketel was gaar word sodat sy en hy dit kon drink met die hawermoutwater vir melk ná die Vrydagse haring wat hulle teen twee vir 'n pennie geëet het met 'n eier elk vir Maggy, Boody en Katey, terwyl die kat intussen onder die mangel 'n gemors van eierdoppe en verkoolde viskoppe en -grate op 'n vierkant bruinpapier verslind, in ooreenstemming met die derde voorskrif van die kerk om te vas en te onthou op die bevole dae, aangesien dit kwartaaltemperdae was of indien nie, quatertemperdae of iets in daardie trant.

—Nee, het mnr. Bloom weer herhaal, ek sou persoonlik nie veel vertroue stel in daardie boesemvriend van jou wat die humoristiese element bydra nie, dr. Mulligan, as gids, filosoof en vriend as ek in jou skoene was nie. Hy weet aan watter kant sy brood gebotter is hoewel hy in alle waarskynlikheid nooit besef het wat dit is om sonder gereelde maaltye te wees nie. Natuurlik het jy nie soveel opgemerk soos ek nie. Maar dit sou my nie die minste verbasing besorg om te verneem dat 'n knippie tabak of een of ander verdowingsmiddel in jou drankie gesit is vir een of ander bybedoeling nie.

Hy het egter uit alles wat hy gehoor het verstaan dat dr. Mulligan 'n veelsydige allround man was, hoegenaamd nie tot geneeskunde alleen beperk nie, wat vinnig op die voorgrond getree het in sy rigting en, as die berig bevestig sou word, goed op pad was om in die nie te verre toekoms 'n florerende praktyk te geniet as 'n deftige mediese praktisyn wat 'n aansienlike fooi vir sy dienste trek, buiten welke professionele status sy redding van daardie man van gewisse verdrinking deur kunsmatige asemhaling en wat hulle noodhulp noem by Skerries, of was dit Malahide?, was, moes hy erken, 'n uiters dapper daad wat hy nie te hoog kon prys nie, sodat hy eerlikwaar heeltemal raadop was om te deurgrond watter aardse rede agter dit alles kon sit tensy hy dit toegeskryf het aan blote dwarstrekkerigheid of jaloesie, eenvoudig en suiwer.

—Tensy dit eenvoudig op een ding neerkom en hy doen wat hulle noem jou brein uitsuig, het hy dit gewaag om te opper.

Die behoedsame blik van half besorgdheid half nuuskierigheid, aangevul deur vriendelikheid, wat hy op Stephen se tans neerslagtige gelaatsuitdrukking gewerp het, het nie 'n stroom lig gewerp nie, trouens glad geen lig nie, op die probleem of hy hom lelik laat bedrieg het, te oordeel na twee of drie neerslagtige opmerkings wat hy laat val het, of andersom die saak deurgesien het en om een of ander rede die beste aan homself bekend sake toegelaat het om min of meer. Knellende armoede het wel daardie uitwerking gehad en hy het meer as vermoed dat, hoë opvoedkundige vermoëns al het hy besit, hy nie geringe moeite ondervind het om die twee punte van die tou bymekaar te kry nie.

Aangrensend aan die mans se openbare urinaal het hulle 'n roomyskar bespeur waarom 'n groep vermoedelik Italianers in verhitte twisgesprek besig was om woordryke uitdrukkings in hulle lewendige taal op 'n besonder geanimeerde wyse kwyt te raak, aangesien daar 'n paar klein meningsverskille tussen die partye was.

—Puttana madonna, che ci dia i quattrini! Ho ragione? Culo rotto!

Mnr. Bloom en Stephen het die koetsierskuiling binnegegaan, 'n pretensielose houtstruktuur, waar hy, voor dié tyd, selde of ooit vantevore was, nadat eersgenoemde vooraf vir laasgenoemde 'n paar wenke toegefluister het aangaande die eienaar daarvan wat glo die eens beroemde Skin-the-Goat Fitzharris was, die onoorwinlike, hoewel hy nie kon instaan vir die werklike feite waarin daar heel moontlik nie een spoor van waarheid was nie. 'n Paar oomblikke later het ons twee nagwandelaars veilig in 'n diskrete hoekie gesien sit, net om begroet te word deur starende blikke van die beslis gemengde versameling swerwers en weeskinders en ander onbeskryflike eksemplare van die genus homo wat reeds daar besig was met eet en drink, afgewissel deur gesprek, vir wie hulle skynbaar 'n voorwerp van opvallende nuuskierigheid uitgemaak het.

—Nou wat 'n koppie koffie betref, het mnr. Bloom dit gewaag om aanneemlik voor te stel om die ys te breek, val dit my by dat jy iets in die vorm van vaste kos behoort te proe, sê maar, 'n broodrolletjie van een of ander beskrywing.

Gevolglik was sy eerste daad om met kenmerkende sangfroid hierdie kommoditeite stilletjies te bestel. Die hoi polloi van huurkoetsiers of stuwadoors of wat hulle ook al was, het ná 'n vlugtige ondersoek hulle oë, skynbaar ontevrede, weggedraai, hoewel een rooibaard-drinkebroer van 'n individu, 'n gedeelte van wie se hare grysagtig was, 'n matroos waarskynlik, nog vir 'n aansienlike tyd gestaar het voordat hy sy verrukte aandag na die vloer oorgeplaas het. Mnr. Bloom, wat van die reg op vrye spraak gebruik gemaak het, aangesien hy net 'n knikkende kennis van die betrokke taal gehad het, hoewel, om seker te wees, taamlik in 'n verknorsing oor voglio, het teenoor sy protégé in 'n hoorbare stemtoon opgemerk à propos van die koninklike geveg in die straat wat nog steeds vurig en woes gewoed het:

—'n Pragtige taal. Ek bedoel vir sangdoeleindes. Waarom skryf jy nie jou poësie in daardie taal nie? Bella Poetria! Dit is so melodieus en vol. Belladonna. Voglio.

Stephen, wat sy dood beste probeer het om te gaap as hy kon, terwyl hy aan lusteloosheid in die algemeen gely het, het geantwoord:

—Om die oor van 'n olifantkoei te vul. Hulle het oor geld gekibbel.

—Is dit so? het mnr. Bloom gevra. Natuurlik, het hy peinsend bygevoeg, by die innerlike oorweging dat daar om mee te begin meer tale was as wat absoluut nodig is, is dit dalk net die suidelike glans wat dit omring.

Die eienaar van die skuiling het in die middel van hierdie tête-à-tête 'n kokende, oorlopende koppie van 'n uitgesoekte brousel met die etiket koffie op die tafel gesit en 'n taamlik antediluviaanse eksemplaar van 'n bolletjie, of so het dit gelyk. Waarna hy die aftog na sy toonbank geblaas het, terwyl mnr. Bloom besluit het om later 'n goeie, reguit kyk na hom te kry sodat dit nie so sou lyk nie. Om welke rede hy Stephen aangemoedig het om met sy oë voort te gaan terwyl hy die honneurs waargeneem het deur die koppie van wat tydelik veronderstel was om koffie genoem te word, ongemerk geleidelik nader aan hom te stoot.

—Klanke is bedrog, het Stephen ná 'n pouse van 'n klein rukkie gesê, soos name. Cicero, Podmore, Napoleon, mnr. Goodbody. Jesus, mnr. Doyle. Shakespeares was so algemeen soos Murphies. Wat is in 'n naam?

—Ja, om seker te wees, het mnr. Bloom ongekunsteld saamgestem. Natuurlik. Ons naam is ook verander, het hy bygevoeg terwyl hy die sogenaamde broodrolletjie oorstoot.

Die rooibaardmatroos wat sy weeroog op die nuwe aankomelinge gehou het, het Stephen, wat hy vir besondere aandag uitgesonder het, reguit aangeklamp deur te vra:

—En wat mag jou naam wees?

Net op die nippertjie het mnr. Bloom sy metgesel se stewel aangeraak maar Stephen, wat skynbaar die warm druk uit 'n onverwagte oord verontagsaam het, het geantwoord:

—Dedalus.

Die matroos het swaar na hom gestaar uit 'n paar slaperige sakkerige oë, taamlik toegeswel van oormatige gebruik van drank, verkieslik goeie ou jenewer en water.

—Ken jy Simon Dedalus? het hy uiteindelik gevra.

—Ek het van hom gehoor, het Stephen gesê.

Mnr. Bloom was vir 'n oomblik heeltemal die kluts kwyt, aangesien hy gesien het dat die ander klaarblyklik ook afluister.

—Hy's Iers, het die dapper seeman bevestig, terwyl hy nog steeds op omtrent dieselfde manier staar en knik. Heeltemal Iers.

—Alte Iers, het Stephen teruggekap.

Wat mnr. Bloom betref, kon hy nie kop of stert van die hele besigheid uitmaak nie en hy was net besig om homself af te vra watter moontlike verband toe die matroos uit eie beweging na die ander bewoners van die skuiling gedraai het met die opmerking:

—Ek het hom twee eiers van twee bottels af sien skiet op vyftig tree oor sy skouer. Die linkerhand-skerpskutter.

Hoewel hy effens gekortwiek is deur 'n af en toe hakkel en sy gebare ook lomp was soos dit was, het hy nogtans sy bes gedoen om te verduidelik.

—Bottels daar buite, sê nou. Vyftig tree afgemeet. Eiers op die bottels. Lig sy geweer oor sy skouer. Mik.

Hy het sy lyf half omgedraai, sy regteroog heeltemal toegemaak. Toe het hy sy gelaatstrekke op een of ander manier skuins opgetrek en uit in die nag gegluur met 'n onaantreklike trek op sy gesig.

—Pom! het hy toe een keer geskreeu.

Die hele gehoor het gewag, in afwagting op 'n bykomende ontploffing, aangesien daar nog 'n verdere eier was.

—Pom! het hy twee keer geskreeu.

Nadat eier twee klaarblyklik gesloop is, het hy geknik en geknipoog en bloeddorstig bygevoeg:

'n Stilte het gevolg totdat mnr. Bloom ter wille van die aangenaamheid net lus gevoel het om hom te vra of dit vir 'n skietkompetisie soos die Bisley was.

—Ekskuus? het die matroos gesê.

—Lank gelede? het mnr. Bloom voortgegaan sonder om 'n haarbreedte te knipper.

—Wel, het die matroos geantwoord, terwyl hy tot 'n sekere mate ontspan onder die magiese invloed van slim teen slim, dit kan 'n kwessie van tien jaar wees. Hy het die wye wêreld deurgetoer met Hengler se Royal Circus. Ek het hom dit sien doen in Stockholm.

—Eienaardige toeval, het mnr. Bloom onopvallend aan Stephen toevertrou.

—Murphy's my naam, het die matroos voortgegaan. D. B. Murphy van Carrigaloe. Weet waar dit is?

—Queenstown-hawe, het Stephen geantwoord.

—Dis reg, het die matroos gesê. Fort Camden en Fort Carlisle. Dis waar ek vandaan kom. Ek hoort daar. Dis waar ek vandaan kom. My vroutjie is daar onder. Sy wag vir my, ek weet. For England, home and beauty. Sy's my eie ware vrou wat ek nou al sewe jaar nie gesien het nie, met al die rondseilery.

Mnr. Bloom kon hom maklik sy aankoms op hierdie toneel voorstel, die tuiskoms na die seeman se padlangse hutjie nadat hy Davy Jones om die bos gelei het, 'n reënerige nag met 'n blinde maan. Oor die wêreld heen vir 'n vrou. 'n Hele aantal stories was daar oor daardie spesifieke Alice Ben Bolt-onderwerp, Enoch Arden en Rip van Winkle en onthou enigeen hier rond Caoc O'Leary, 'n gunsteling en uiters veeleisende voordragstuk terloops van arme John Casey en 'n stukkie volmaakte poësie op sy eie klein manier. Nooit oor die weggeloopvrou wat terugkom nie, hoe toegewyd ook al aan die afwesige. Die gesig by die venster! Oordeel self oor sy verbasing toe hy uiteindelik wel die lint met sy bors breek en die verskriklike waarheid oor hom aangaande sy beter helfte aangebreek het, skipbreuk gely in sy liefde. Jy het my min verwag maar ek het gekom om te bly en 'n nuwe begin te maak. Daar sit sy, 'n grasweduwee, by dieselfde vuurherd. Glo my dood, gewieg in die wieg van die diepte. En daar sit oom Chubb of Tomkin, na gelang van die geval, die kroegbaas van die Crown and Anchor, in hempsmoue, besig om kruisskyf en uie te eet. Geen stoel vir vader nie. Broe! Die wind! Haar splinternuwe aankomeling sit op haar knie, post mortem-kind. Met 'n hoog ro! en 'n randy ro! en my galopperende skeurende tandy, O! Buig voor die onvermydelike. Grynslag en dra dit. Ek bly met baie liefde jou hartgebroke eggenoot W. B. Murphy.

Die matroos, wat skaars 'n Dublin-inwoner gelyk het, het na een van die huurkoetsiers gedraai met die versoek:

—Jy het nie toevallig so iets soos 'n ekstra pruimpie by jou nie?

Die aangesproke huurkoetsier het soos dit gebeur het nie gehad nie maar die eienaar het 'n blokkie pruimtabak uit sy goeie baadjie gehaal wat aan 'n spyker hang en die verlangde voorwerp is van hand tot hand aangegee.

—Dankie, het die matroos gesê.

Hy het die pruim in sy bek gedeponeer en, terwyl hy kou en met 'n paar stadige hakkels, voortgegaan:

—Ons het vanoggend elfuur opgekom. Die driemaster Rosevean van Bridgwater af met bakstene. Ek het aangemonster om oor te kom. Vanmiddag afbetaal. Daar's my ontslag. Sien? D. B. Murphy. A. B. S.

Ter bevestiging van welke verklaring hy uit 'n binnesak 'n nie baie skoon toegevoude dokument losgewikkel en aan sy buurman oorhandig het.

—Jy moes 'n flinke deel van die wêreld gesien het, het die eienaar opgemerk, terwyl hy op die toonbank leun.

—Wel, het die matroos by nadenke daaroor geantwoord, ek het 'n bietjie omseil sedert ek eers aangesluit het. Ek was in die Rooi See. Ek was in China en Noord-Amerika en Suid-Amerika. Ons is een reis deur seerowers gejaag. Ek het ysberge volop gesien, brommers. Ek was in Stockholm en die Swart See, die Dardanelle onder Kaptein Dalton, die beste bleddie man wat ooit 'n skip laat sink het. Ek het Rusland gesien. Gospodi pomilyou. Dis hoe die Russe bid.

—Jy't snaakse dinge gesien, moenie praat nie, het 'n huurkoetsier ingegooi.

—Wel, het die matroos gesê, terwyl hy sy gedeeltelik gekoude pruim verskuif. Ek het ook snaakse goed gesien, op en af. Ek het 'n krokodil die blad van 'n anker sien byt net soos ek daai pruim kou.

Hy het die pappige pruim uit sy mond gehaal en, terwyl hy dit tussen sy tande vasdruk, woes gebyt:

—Khaan! So. En ek het mensvreters in Peru gesien wat lyke eet en die lewers van perde. Kyk hier. Hier's hulle. 'n Vriend van my het vir my gestuur.

Hy het 'n prentposkaart uit sy binnesak gevroetel wat op sy manier 'n soort bewaarplek gelyk het te wees en dit langs die tafel aangeskuif. Die gedrukte inhoud daarop het vermeld: Choza de Indios. Beni, Bolivia.

Almal het hulle aandag gefokus op die toneel wat uitgestal is, 'n groep wilde vroue in gestreepte lendedoeke, gehurk, knipperend, sogend, fronsend, slapend te midde van 'n swerm kleintjies (daar moes 'n hele stuk of twintig van hulle gewees het) buite 'n paar primitiewe hutte van wilgerlatte.

—Kou die hele dag coca, het die mededeelsame pikbroek bygevoeg. Mae soos broodrasperse. Sny hulle tieties af as hulle nie meer kinders kan dra nie.

Sien hulle daar sit poedelkaal tot by die balle en 'n dooie perd se lewer rou eet.

Sy poskaart was vir verskeie minute indien nie meer nie 'n middelpunt van aantrekking vir die here groentjies.

—Weet julle hoe om hulle weg te hou? het hy in die algemeen navraag gedoen.

Aangesien niemand vrywillig 'n verklaring aangebied het nie, het hy geknipoog en gesê:

—Glas. Dit verbouereer hulle. Glas.

Mnr. Bloom het, sonder om verbasing te toon, die kaart onopsigtelik omgedraai om die gedeeltelik uitgewiste adres en posstempel deur te lees. Dit het soos volg gelui: Tarjeta Postal, Señor A Boudin, Galeria Becche, Santiago, Chile. Daar was klaarblyklik geen boodskap nie, soos hy besonder kennis geneem het. Hoewel nie 'n onvoorwaardelike gelowige in die skokkende storie wat vertel is nie (of die eierskiet-transaksie wat dit betref ten spyte van Willem Tell en die Lazarillo-Don Cesar de Bazan-voorval uitgebeeld in Maritana, by welke geleentheid eersgenoemde se koeël deur laasgenoemde se hoed gegaan het), aangesien hy 'n teenstrydigheid bespeur het tussen sy naam (aangenome dat hy die persoon was wat hy voorgegee het om te wees en nie onder 'n vals vlag vaar nadat hy die kompas in die allerstrengste stilte êrens rondgeboks het nie) en die fiktiewe geadresseerde van die skrywe wat hom sekere vermoedens oor ons vriend se bona fides laat koester het, het dit hom nietemin op 'n manier herinner aan 'n lank gekoesterde plan wat hy bedoel het om eendag te verwesenlik, een of ander Woensdag of Saterdag, om na Londen te reis via die lang seeroete, nie dat hy ooit omvangryk tot enige groot mate gereis het nie, maar hy was in sy hart 'n gebore avonturier hoewel hy deur 'n gril van die noodlot konsekwent 'n landrot gebly het tensy jy die tog na Holyhead meetel, wat sy langste was. Martin Cunningham het dikwels gesê hy sou 'n vrypas deur Egan uitwerk maar een of ander duiwelse haakplek het ewig opgeduik met die netto resultaat dat die plan in duie gestort het. Maar selfs veronderstel dit het daarop neergekom om die nodige neer te plak en Boyd se hart te breek, was dit nie so duur nie, beursie veroorloof, 'n paar ghienies op die hoogste, as in ag geneem word dat die reisgeld na Mullingar waarheen hy beplan het om te gaan vyf-en-ses was, heen en terug. Die reis sou die gesondheid bevoordeel op grond van die versterkende osoon en in elke opsig deeglik genotvol wees, veral vir 'n kêrel wie se lewer van stryk was, met die sien van die verskillende plekke langs die roete, Plymouth, Falmouth, Southampton en so meer wat uitloop op 'n leersame toer van die besienswaardighede van die groot metropool, die skouspel van ons moderne Babilon waar hy ongetwyfeld die grootste verbetering sou sien, toring, abdy, rykdom van Park lane om weer kennis mee te hernu. Nog 'n ding wat hom net opgeval het as 'n hoegenaamd nie slegte idee nie, was dat hy dalk ter plaatse kon rondkyk om te sien oor 'n poging om reëlings te tref oor 'n konserttoer van somermusiek wat die mees prominente plesieroorde sou omvat, Margate met gemengde baaiery en eersteklas hidro's en spa's, Eastbourne, Scarborough, Margate en so meer, pragtige Bournemouth, die Kanaaleilande en soortgelyke bijou-plekkies, wat hoogs winsgewend kon blyk. Nie, natuurlik, met 'n hoek-en-gat-saamgeflanste geselskap of plaaslike dames by die werk nie, getuie mev. C P M'Coy-soort leen my jou valies en ek sal vir jou die kaartjie pos. Nee, iets van die boonste rak, 'n Ierse rolverdeling van net sterre, die Tweedy-Flower groot operageselskap met sy eie wettige gade as hoofrolspeelster as 'n soort teenstoot teen die Elster Grimes en Moody-Manners, volkome eenvoudige saak en hy was heel optimisties oor sukses, mits opblaasstukkies in die plaaslike koerante bewerkstellig kon word deur een of ander kêrel met 'n bietjie bravade wat die onontbeerlike toutjies kon trek en so sake met plesier kon kombineer. Maar wie? Daar lê die knoop.

Verder, sonder om juis positief te wees, het dit hom getref dat 'n groot veld oopgestel sou word in die lyn van die oopstel van nuwe roetes om tred te hou met die tyd, apropos van die Fishguard-Rosslare-roete wat, so is daar gefluister, weer eens op die tapis was in die omslagtige departemente met die gewone hoeveelheid rompslomp en getreuselry van uitgediende oumensagtigheid en domkoppe in die algemeen. 'n Groot geleentheid was daar beslis vir dryfkrag en ondernemingsgees om te voorsien in die reisbehoeftes van die publiek in die algemeen, die gemiddelde man, d.w.s. Brown, Robinson en Kie.

Dit was te betreur en boonop op die oog af absurd en geen geringe blaam op ons hoogs aangeprese samelewing nie dat die man op straat, wanneer die gestel werklik 'n bietjie opknapping nodig gehad het, vir die prys van 'n paar armsalige pond verhinder is om meer te sien van die wêreld waarin hulle leef in plaas van om altyd en ewig opgehok te sit vandat my ou vasgeroeste vent my tot vrou geneem het. Op stuk van sake, vervlaks, hulle het hul elf en meer eentonige maande daarvan gehad en het 'n radikale verandering van venue verdien ná die sleur van die stadslewe, verkieslik in die somertyd wanneer moeder Natuur op haar skouspelagtigste is, wat niks minder as 'n nuwe lewe sou beteken nie. Daar was ewe uitstekende geleenthede vir vakansiegangers op die tuiseiland, verruklike bosryke plekkies vir verjonging, wat 'n oorvloed van aantreklikhede bied sowel as 'n verkwikkende tonikum vir die gestel in en om Dublin en sy skilderagtige omgewing selfs, Poulaphouca waarheen daar 'n stoomtrem was, maar ook verder weg van die rumoerige skare in Wicklow, tereg die tuin van Ierland genoem, 'n ideale omgewing vir bejaarde fietsryers solank dit nie neerstort nie, en in die wildernis van Donegal waar, as die gerugte waar was, die coup d'œil uiters groots was, hoewel laasgenoemde lokaliteit nie maklik bereikbaar was nie sodat die toestroming van besoekers nog nie alles was wat dit kon wees nie, gesien die besondere voordele wat daaruit geput kon word, terwyl Howth met sy historiese assosiasies en andersins, Silken Thomas, Grace O'Malley, George IV, rododendrons 'n paar honderd voet bo seespieël, 'n gunsteling-boerplek was vir allerlei soorte en stande van mense, veral in die lente wanneer jong mans se verbeelding, hoewel dit sy eie tol van sterftes gehad het deur van die kranse af te val, opsetlik of per ongeluk, gewoonlik, terloops, op hul linkerbeen, aangesien dit maar so 'n driekwartier se rit van die pilaar af was. Want natuurlik was moderne toeristereise nog maar in sy kinderskoene, om so te sê, en die akkommodasie het veel te wense oorgelaat. Interessant om te deurgrond het dit hom gelyk, uit 'n motief van nuuskierigheid, eenvoudig en suiwer, was of dit die verkeer was wat die roete geskep het of andersom of die twee kante eintlik. Hy het die ander kant van die kaart, prent, weer omgedraai en dit aan Stephen aangegee.

—Ek het een keer 'n Chinees gesien, het die dapper verteller vertel, wat klein pilletjies soos stopverf gehad het en hy het hulle in die water gesit en hulle het oopgegaan en elke pil was iets anders. Een was 'n skip, 'n ander een was 'n huis, 'n ander een was 'n blom. Kook rotte in jou sop, het hy smaaklik bygevoeg, die Chinkies doen.

Moontlik omdat hy 'n uitdrukking van twyfelagtigheid op hul gesigte bespeur het, het die wêreldreisiger voortgegaan, getrou aan sy avonture.

—En ek het 'n man in Triëst gesien wat doodgemaak is deur 'n Italiaanse ou. Mes in sy rug. Mes soos dié.

Terwyl hy praat, het hy 'n gevaarlik-uitsiende knipmes te voorskyn gebring, heeltemal in ooreenstemming met sy karakter, en dit in die steekposisie gehou.

—In 'n hoerhuis was dit, oor 'n kullery tussen twee smokkelaars. Ou het agter 'n deur weggekruip, kom agter hom op. Soos dié. Berei jou voor om jou God te ontmoet, sê hy. Tjoek! Dit het in sy rug ingegaan tot by die hef.

Sy swaar blik wat slaperig rondgedwaal het, het as 't ware enige verdere vrae van hulle uitgedaag, selfs sou hulle by enige toeval wou.

—Dis 'n goeie stukkie staal dié, het hy herhaal terwyl hy sy gedugte stiletto bekyk.

Ná welke aaklige dénouement, genoeg om die dapperste te ontstel, het hy die lem toegeklap en die betrokke wapen soos tevore weggebêre in sy gruwelkamer, oftewel sak.

—Hulle is groot op die koue staal, het iemand wat klaarblyklik heeltemal in die duister was, tot almal se voordeel gesê. Dis hoekom hulle gedink het die parkmoorde van die invincibles is deur buitelanders gedoen, omdat hulle messe gebruik het.

By hierdie opmerking, klaarblyklik gemaak in die gees van onkunde is salig, het mnr. B. en Stephen, elkeen op sy eie besondere manier, albei instinktief betekenisvolle blikke gewissel, in 'n godsdienstige stilte van die streng entre nous-soort egter, in die rigting van waar Skin-the-Goat, alias die eienaar, sonder om 'n oog te knip, strale vloeistof uit sy ketel-affêre getap het. Sy ondeurgrondelike gesig, wat werklik 'n kunswerk was, 'n volmaakte studie op sigself, wat alle beskrywing tart, het die indruk geskep dat hy nie 'n jota verstaan van wat aan die gang was nie. Snaaks, baie!

Daar het 'n ietwat lang stilte gevolg. Een man het met horte en stote 'n deur koffie bevlekte aandblad gelees, 'n ander die kaart met die inboorlinge choza de, 'n ander die seeman se ontslagbrief. Mnr. Bloom, wat hom persoonlik betref, het net in peinsende stemming bepeins. Hy het die voorval waarna verwys is lewendig onthou, net soos gister, so 'n stuk of twintig jaar gelede in die dae van die grondonrus, toe dit die beskaafde wêreld stormenderhand verower het, figuurlik gesproke, vroeg in die tagtigs, een-en-tagtig om presies te wees, toe hy pas vyftien geword het.

—Hei, baas, het die matroos ingeval. Gee vir ons terug daai papiere.

Nadat die versoek nagekom is, het hy hulle met 'n skraap opgeklou.

—Het jy al die rots van Gibraltar gesien? het mnr. Bloom gevra.

Die matroos het 'n gesig getrek, kouend, op 'n manier wat gelees kon word as ja, jip of nee.

—A, jy het daar ook aangedoen, het mnr. Bloom gesê, Europa-punt, in die veronderstelling dat hy het, in die hoop dat die swerwer moontlik met een of ander herinnering, maar hy het nagelaat om dit te doen, en bloot 'n straal spoeg in die saagsels laat spuit en sy kop geskud met 'n soort lui minagting.

—Watter jaar sou dit so ongeveer wees? het mnr. B. ondervra. Kan jy die bote onthou?

Ons soi-disant matroos het 'n rukkie swaar en hongerig gekou voordat hy geantwoord het:

—Ek is moeg vir al daai rotse in die see, het hy gesê, en bote en skepe. Soutvleis heeltyd.

Moeg, so het dit gelyk, het hy opgehou. Sy ondervraer, wat besef het dat hy waarskynlik nie veel wysheid uit so 'n slinkse ou kalant sou kry nie, het aan die mymer gegaan oor die enorme afmetings van die water om die aardbol, genoeg gesê dat, soos 'n vlugtige blik op die kaart onthul het, dit ten volle driekwart daarvan bedek het, en hy het dienooreenkomstig ten volle besef wat dit beteken om oor die golwe te heers. By meer as een geleentheid, 'n dosyn op die minste, naby die North Bull by Dollymount, het hy 'n uitgediende ou seerob opgemerk, klaarblyklik verwaarloos, wat gewoonlik naby die nie besonder welriekende see op die muur gesit en heeltemal onbewus daarna gestaar het en dit na hom, droomende van vars woude en nuwe weivelde soos iemand êrens sing. En dit het hom laat wonder hoekom. Moontlik het hy probeer om self die geheim uit te vind, rondspartelend op en af die antipodes en al daardie soort ding en oor en onder, wel, nie juis onder nie, die noodlot uittartend. En die kans was twintig teen nul dat daar eintlik glad geen geheim daaraan was nie. Nietemin, sonder om in die minutiae van die saak in te gaan, het die veelseggende feit gebly dat die see daar was in al sy glorie en in die natuurlike loop van dinge moes iemand of ander daarop vaar en die voorsienigheid in die gesig vlieg, hoewel dit maar net gaan om te wys hoe mense gewoonlik daarin slaag om daardie soort las op die ander ou af te skuif, soos die hel-idee en die lotery en versekering wat presies op dieselfde lees geskoei was, sodat om daardie rede, as om geen ander nie, reddingsbootsondag 'n hoogs lofwaardige instelling was waaraan die publiek in die algemeen, ongeag of hulle in die binneland of aan die see woon, na gelang van die geval, wanneer dit so by hulle tuisgebring word, hul dankbaarheid behoort te betoon, ook aan die hawemeesters en kuswagdiens wat die tuig moes beman en afstoot en uit te midde van die elemente, wat die seisoen ook al, wanneer die plig geroep het, Ireland expects that every man en so aan, en soms 'n verskriklike tyd daarvan gehad het in die wintertyd, om nie die Ierse ligte te vergeet nie, Kish en ander, wat elke oomblik kon omslaan, rondom welke hy eenkeer saam met sy dogter merkwaardig onstuimige, om nie te sê stormagtige, weer beleef het.

—Daar was 'n ou wat saam met my gevaar het op die Rover, het die ou seehond, self 'n swerwer, voortgegaan, het aan wal gegaan en 'n sagte jop gekry as 'n heer se lyfbediende teen ses pond 'n maand. Dis sy broek wat ek aanhet en hy het my 'n oliejas gegee en daai knipmes. Ek is lus vir daai jop, skeer en afborsel. Ek haat dit om rond te swerf. Daar's my seun nou, Danny, weggehardloop see toe en sy ma het gesorg dat hy ingevat word by 'n materiaalwinkel in Cork waar hy maklike geld kon trek.

—Hoe oud is hy? het een toehoorder gevra wat, terloops, van die kant af gesien, 'n verre ooreenkoms getoon het met Henry Campbell, die stadsklerk, weg van die knaende sorge van die amp, ongewas natuurlik en in 'n verslonsde uitrusting en 'n sterk vermoede van neusverf op die nasale aanhangsel.

—Wel, het die matroos met 'n stadige, verbaasde uiting geantwoord, my seun, Danny? Hy sal nou so agttien wees, soos ek dit uitwerk.

Die Skibbereen-vader het hierop sy grys of in elk geval vuil hemp met sy twee hande oopgeskeur en weggekrap aan sy bors waarop 'n beeld te sien was, getatoeëer in blou Chinese ink, wat bedoel was om 'n anker voor te stel.

—Daar was luise in daai kooi in Bridgwater, het hy opgemerk, so seker as neute. Ek moet môre of oormôre 'n was kry. Dis daai swart ouens waarteen ek beswaar maak. Ek haat daai buggers. Suig jou bloed droog, hulle doen.

Toe hy sien hulle kyk almal na sy bors, het hy sy hemp tegemoetkomend verder oopgetrek sodat hulle bo-op die eeue-oue simbool van die seevaarder se hoop en rus 'n volle uitsig gehad het op die syfer 16 en 'n jong man se syprofiel wat eerder fronsend kyk.

—Tatoeëermerk, het die vertoner verduidelik. Dit is gedoen toe ons windstil gelê het buite Odessa in die Swart See onder kaptein Dalton. Ou met die naam van Antonio het dit gedoen. Daar's hy self, 'n Griek.

—Het dit baie seergemaak om dit te doen? het een die matroos gevra.

Daardie waardige was egter druk besig om rondom die. Op een of ander manier in sy. Druk of.

—Kyk hier, het hy gesê en Antonio gewys. Daar's hy wat die stuurman vloek. En daar's hy nou, het hy bygevoeg, dieselfde ou, terwyl hy die vel met sy vingers trek, een of ander besondere slag klaarblyklik, en hy wat lag vir 'n storie.

En inderdaad het die jong man genaamd Antonio se lykbleek gesig werklik gelyk soos geforseerde glimlag en die eienaardige effek het die onvoorwaardelike bewondering van almal uitgelok, insluitend Skin-the-Goat, wat dié keer oorgestrek het.

—Ja, ja, het die matroos gesug terwyl hy op sy manlike bors afkyk. Hy's ook weg. Opgevreet deur haaie later. Ja, ja.

Hy het die vel laat los sodat die profiel weer die normale uitdrukking van tevore aangeneem het.

—Netjiese stukkie werk, het een kaaiwerker gesê.

—En waarvoor is die nommer? het leeglêer nommer twee gevra.

—Lewendig opgevreet? het 'n derde die matroos gevra.

—Ja, ja, het laasgenoemde persoonlikheid weer gesug, vroliker dié keer, met 'n soort halwe glimlag vir 'n kort duur slegs in die rigting van die vraer oor die nommer. Opgevreet. 'n Griek was hy.

En toe het hy bygevoeg, met nogal galgehumor gesien sy beweerde einde:

—Net so sleg soos ou Antonio,
Want hy los my alleen-io.

Die gesig van 'n straatvrou, glaserig en afgerem onder 'n swart strooihoed, het skeef om die deur van die skuiling geloer, klaarblyklik op eie houtjie aan die verken met die oogmerk om meer koring na haar meul te bring. Mnr. Bloom, wat skaars geweet het waarheen om te kyk, het op die oomblik weggedraai, verbouereerd maar uiterlik kalm, en, terwyl hy van die tafel die pienk blad van die Abbey street-spreekbuis optel wat die huurkoetsier, as hy dit was, opsy gesit het, het hy dit opgetel en na die pienk van die papier gekyk, hoewel hoekom pienk. Sy rede om dit te doen was dat hy op die oomblik om die deur dieselfde gesig herken het waarvan hy daardie middag op Ormond quay 'n vlugtige blik opgevang het, die gedeeltelik idiotiese vroumens, naamlik, van die steeg wat die dame in die bruin kostuum geken het, is mos by jou (mev. B.), en gesmeek het vir die kans om sy wasgoed te doen. Ook hoekom wasgoed, wat eerder vaag as nie was nie, jou wasgoed. Tog het eerlikheid hom genoop om te erken dat hy sy vrou se onderklere gewas het toe hulle vuil was in Holles street, en vroue sou en het ook 'n man se soortgelyke kledingstukke, gemerk met Bewley en Draper se merkink (hare was, dit wil sê), as hulle hom werklik liefgehad het, dit wil sê, het my lief, het my vuil hemp lief. Tog net toe, terwyl hy op hete kole gesit het, het hy die vroumens se ruimte meer as haar geselskap begeer, sodat dit as 'n ware verligting gekom het toe die eienaar vir haar 'n onbeskofte teken gemaak het om haar uit die voete te maak. Om die kant van die Evening Telegraph het hy net 'n vlugtige blik van haar gesig om die kant van die deur opgevang, met 'n soort kranksinnige glasige grynslag wat gewys het dat sy nie heeltemal by die haas was nie, terwyl sy met klaarblyklike vermaak die groep aangapers om skipper Murphy se seevaartkis aanskou, en toe was daar niks meer van haar nie.

—Die kanonneerboot, het die eienaar gesê.

—Dit slaan my dood, het mnr. Bloom aan Stephen toevertrou, medies praat ek, hoe 'n ellendige skepsel soos daardie een uit die Lock-hospitaal, stinkend van siekte, so skaamteloos kan wees om aan te klamp, of hoe enige man by sy volle positiewe, as hy sy gesondheid in die minste ag. Ongelukkige skepsel! Natuurlik veronderstel ek is een of ander man uiteindelik verantwoordelik vir haar toestand. Nogtans, maak nie saak wat die oorsaak is van...

Stephen het haar nie opgemerk nie en sy skouers opgehaal, met net die opmerking:

—In hierdie land verkoop mense baie meer as wat sy ooit gehad het en doen hulle 'n florerende handel. Vrees nie hulle wat die liggaam verkoop maar nie die mag het om die siel te koop nie. Sy is 'n slegte handelaar. Sy koop duur en verkoop goedkoop.

Die ouer man, hoewel hoegenaamd nie 'n oujongnooi of 'n preuts mens nie, het gesê dit is niks minder as 'n hemelskreiende skandaal waaraan instanter 'n end gemaak moet word nie, om te sê dat vroue van daardie stempel (heeltemal afgesien van enige oujongnooiagtige fynbesnaardheid oor die onderwerp), 'n noodsaaklike euwel, nie gelisensieer en medies geïnspekteer word deur die bevoegde owerhede nie, 'n ding waarvan hy, kon hy met eerlikheid sê, as paterfamilias van die heel eerste begin af 'n staatmaker-voorstander was. Wie ook al so 'n beleid aanpak, het hy gesê, en die saak deeglik lug, sou 'n blywende seën op almal betrokke laat neerdaal.

—Jy as 'n goeie katoliek, het hy opgemerk, as ons van liggaam en siel praat, glo in die siel. Of bedoel jy die intelligensie, die breinkrag as sodanig, as onderskeie van enige uitwendige voorwerp, die tafel, laat ons sê, daardie koppie. Ek glo self daarin omdat dit deur bevoegde manne verklaar is as die kronkels van die grys materie. Anders sou ons nooit sulke uitvindings soos X-strale gehad het nie, byvoorbeeld. Doen jy?

Aldus vasgekeer, moes Stephen 'n bomenslike geheue-inspanning maak om te probeer konsentreer en onthou voordat hy kon sê:

—Hulle vertel my op die beste gesag dat dit 'n eenvoudige substansie is en derhalwe onverganklik. Dit sou onsterflik wees, verstaan ek, as dit nie was vir die moontlikheid van sy vernietiging deur sy Eerste Oorsaak Wat, van wat ek kan hoor, heeltemal in staat is om dit by die getal van Sy ander poetse te voeg nie, aangesien corruptio per se en corruptio per accidens albei deur hofetiket uitgesluit is.

Mnr. Bloom het hom deeglik by die algemene strekking hiervan neergelê, hoewel die mistieke fynigheid daarby betrokke 'n bietjie buite sy ondermaanse diepte was, nogtans het hy hom verplig gevoel om 'n beswaar aan te teken op die punt van eenvoudig, en het prontuit geantwoord:

—Eenvoudig? Ek sou nie dink dis die regte woord nie. Natuurlik, ek gee jou toe, om 'n punt toe te gee, jy loop wel een keer in 'n blou maan 'n eenvoudige siel raak. Maar waarby ek gretig is om uit te kom, is dat dit een ding is om byvoorbeeld daardie strale uit te vind soos Röntgen gedoen het, of die teleskoop soos Edison, hoewel ek glo dit was voor sy tyd, Galileo was die man, bedoel ek, en dieselfde geld vir die wette, byvoorbeeld, van 'n verreikende natuurverskynsel soos elektrisiteit, maar dit is 'n perd van 'n heel ander kleur om te sê jy glo aan die bestaan van 'n bonatuurlike God.

—O dít, het Stephen teëgewerp, is onweerlegbaar bewys deur verskeie van die bekendste gedeeltes in die Heilige Skrif, afgesien van omstandigheidsgetuienis.

Op hierdie netelige punt het die sienings van die twee egter, hemelsbreed van mekaar soos hulle was, sowel in skoling as in alles anders, met die opvallende verskil in hul onderskeie ouderdomme, gebots.

—Is bewys? het die meer ervarene van die twee beswaar gemaak, by sy oorspronklike punt bly staan met 'n glimlag van ongeloof. Ek is nie so seker daarvan nie. Dis 'n saak van elkeen se mening en, sonder om die sektariese kant van die saak in te sleep, veroorloof my om in toto met jou te verskil daar. My oortuiging is, om jou die eerlike waarheid te sê, dat daardie stukke egte vervalsings was, almal van hulle ingesit deur monnike heel waarskynlik, of dit is die groot vraag van ons nasionale digter van voor af, wie presies hulle geskryf het, soos Hamlet en Bacon, soos, jy wat jou Shakespeare oneindig beter ken as ek, natuurlik hoef ek jou nie te vertel nie. Kan jy nie daardie koffie drink nie, terloops? Laat ek dit roer. En neem 'n stuk van daardie bolletjie. Dis soos een van ons skipper se bakstene, vermom. Nogtans kan niemand gee wat hy nie het nie. Probeer 'n stukkie.

—Kan nie, het Stephen dit reggekry om uit te kry, terwyl sy geestesorgane vir die oomblik weier om verder te dikteer.

Aangesien foutvindery spreekwoordelik 'n slegte hoed is, het mnr. Bloom dit goed gedink om die klonterige suiker van die boom af te roer of te probeer, en met iets wat aan bitterheid grens nagedink oor die Coffee Palace en sy matigheids- (en winsgewende) werk. Seker, dit was 'n wettige doel en sonder om ja of nee te sê het dit 'n wêreld se goed gedoen, skuilings soos die huidige een waarin hulle was, op geheelonthouerslyne bedryf vir swerwers saans, konserte, dramatiese aande en nuttige lesings (toegang gratis) deur bevoegde manne vir die laer stande. Aan die ander kant het hy 'n duidelike en pynlike herinnering gehad dat hulle sy vrou, Madam Marion Tweedy, wat op 'n tyd prominent daarmee geassosieer was, 'n baie beskeie vergoeding inderdaad vir haar klavierspel betaal het. Die idee, was hy sterk geneig om te glo, was om goed te doen en 'n wins te maak, aangesien daar geen kompetisie was om van te praat nie. Kopersulfaatgif SO4 of iets in 'n paar gedroogde ertjies het hy onthou gelees te hê in 'n goedkoop eethuis êrens, maar hy kon nie onthou wanneer dit was of waar nie. In elk geval het inspeksie, mediese inspeksie, van alle eetware vir hom meer as ooit nodig gelyk, wat moontlik verklaar het waarom dr. Tibble se Vi-Cocoa so in die mode was, vanweë die mediese ontleding daarby betrokke.

—Probeer dit nou 'n slag, het hy gewaag om van die koffie te sê nadat dit geroer is.

Aldus oorreed om dit in elk geval te proe, het Stephen die swaar beker opgelig uit die bruin plassie waaruit dit geklop het toe dit aan die oor opgetel is, en 'n slukkie van die aanstootlike drankie geneem.

—Nogtans is dit vaste kos, het sy goeie genius aangedring, ek is 'n kampvegter vir vaste kos, sy enigste rede synde nie vraatsugtigheid in die minste nie maar gereelde maaltye as die sine qua non vir enige soort behoorlike werk, hoofarbeid of handarbeid. Jy behoort meer vaste kos te eet. Jy sal 'n ander mens voel.

—Vloeistowwe kan ek eet, het Stephen gesê. Maar o, doen my die guns en neem daardie mes weg. Ek kan nie na die punt daarvan kyk nie. Dit herinner my aan Romeinse geskiedenis.

Mnr. Bloom het dadelik gedoen soos voorgestel en die inkriminerende artikel verwyder, 'n stomp, gewone mes met 'n horinghef met niks besonder Romeins of antiek daaraan vir die leke-oog nie, met die opmerking dat die punt die minste opvallende punt daarvan was.

—Ons gemeenskaplike vriend se stories is soos hyself, het mnr. Bloom apropos van messe aan sy confidante sotto voce opgemerk. Dink jy hulle is eg? Hy kan daardie stories ure aaneen die hele nag lank spin en lieg soos 'n tandetrekker. Kyk na hom.

Tog nogtans, hoewel sy oë dik was van slaap en seelug, was die lewe vol van 'n menigte dinge en toevallighede van 'n verskriklike aard en was dit heeltemal binne die grense van moontlikheid dat dit nie 'n volslae versinsel was nie, hoewel daar met die eerste oogopslag nie veel inherente waarskynlikheid was dat al die kaf wat hy van sy bors afgekry het streng akkurate evangelie was nie.

Hy het intussen die individu voor hom op die keper beskou en hom ge-Sherlockholmes vandat hy hom die eerste keer gesien het. Hoewel 'n goed bewaarde man van nie min uithouvermoë nie, al was hy 'n tikkie geneig tot kaalheid, was daar iets onegs in die snit van sy seile wat aan 'n tronkvrylating laat dink het, en dit het geen gewelddadige inspanning van die verbeelding geverg om so 'n vreemd-uitsiende eksemplaar met die broederskap van touplukkery en trapmeule te assosieer nie. Hy kon selfs sy man doodgemaak het, veronderstel dit was sy eie geval wat hy vertel het, soos mense dikwels van ander gedoen het, naamlik, dat hy hom self doodgemaak het en sy vier of vyf mooi jaartjies agter slot en grendel uitgedien het, om nie te praat van die Antonio-persoonlikheid nie (geen familie van die dramatiese persoonlikheid met dieselfde naam wat uit die pen van ons nasionale digter ontspring het nie) wat vir sy misdade geboet het op die melodramatiese wyse hierbo beskryf. Aan die ander kant was hy dalk maar net aan die bluf, 'n vergeeflike swakheid, want om onmiskenbare moegoes raak te loop, Dublinse inwoners, soos daardie huurkoetsiers wat wag op nuus uit die buiteland, sou enige ou seevaarder wat die oseane bevaar het in die versoeking bring om groot te praat oor die skoener Hesperus en ensovoorts. En op stuk van sake kon die leuens wat 'n ou oor homself vertel waarskynlik nie 'n spreekwoordelike kers vashou by die groothandelse grootpratery wat ander ouens oor hom versin het nie.

—Let wel, ek sê nie dit is alles pure versinsel nie, het hy hervat. Soortgelyke tonele word soms, indien nie dikwels nie, aangetref. Reuse, hoewel dit nogal ver gesoek is, sien jy so af en toe, Marcella die dwergkoningin. In daardie wasmuseum in Henry street het ek self 'n paar Asteke gesien, soos hulle genoem word, wat met bakbene sit, hulle kon nie hul bene reguit maak nie al betaal jy hulle, want die spiere hier, sien jy, het hy voortgegaan terwyl hy op sy metgesel die kort omtrek van die senings of wat jy hulle ook al wil noem agter die regterknie aandui, was heeltemal kragteloos van so lank so ingehok sit, terwyl hulle as gode aanbid word. Daar's weer 'n voorbeeld van eenvoudige siele.

Om egter terug te keer na vriend Sinbad en sy afgrysingwekkende avonture (wat hom 'n bietjie herinner het aan Ludwig, alias Ledwidge, toe hy die planke van die Gaiety beklee het toe Michael Gunn met die bestuur geïdentifiseer was, in die Flying Dutchman, 'n reusesukses, en sy skare bewonderaars het in groot getalle opgedaag, almal wat eenvoudig gestroom het om hom te hoor, hoewel skepe van enige soort, spook of die teendeel, op die verhoog gewoonlik 'n bietjie platval, soos ook treine) was daar niks intrinsiek onversoenbaar daarmee nie, het hy toegegee. Inteendeel, daardie steek-in-die-rug-trekkie was heeltemal in ooreenstemming met daardie italianos, hoewel hy eerlikheidshalwe nietemin vry was om te erken dat daardie roomysmanne en braaiers in die vislyn, om nie te praat van die skyfie-aartappel-variëteit en so meer nie, daar oorkant in klein-Italië naby die Coombe, sober, spaarsamige, hardwerkende ouens was, behalwe miskien 'n bietjie te gegee aan die jag, vir die pot, op die onskadelike noodsaaklike dier van die katagtige oortuiging van ander mense in die nag, om die volgende dag op die stilletjies 'n goeie ou sappige vreetfees met knoffel de rigueur van hom of haar te hou, en, het hy bygevoeg, goedkoop.

—Spanjaarde, byvoorbeeld, het hy voortgegaan, hartstogtelike temperamente soos daardie, so onstuimig soos die ou Satan self, is geneig om die reg in eie hande te neem en jou in 'n japtrap jou genadeslag te gee met daardie dolke wat hulle in die buik dra. Dit kom van die groot hitte, die klimaat in die algemeen. My vrou is, om so te sê, Spaans, half, dit wil sê. Trouens, sy kon eintlik Spaanse nasionaliteit opeis as sy wou, aangesien sy gebore is in (tegnies) Spanje, d.w.s. Gibraltar. Sy het die Spaanse tipe. Heel donker, ware brunet, swart. Ek, vir my part, glo beslis klimaat verklaar karakter. Dis hoekom ek jou gevra het of jy jou poësie in Italiaans geskryf het.

—Die temperamente by die deur, het Stephen tussenin gevoeg, was baie hartstogtelik oor tien sjielings. Roberto ruba roba sua.

—Presies, het mnr. Bloom nagepraat.

—Dan, het Stephen gesê, starend en voortbabbelend met homself of een of ander onbekende luisteraar êrens, het ons die onstuimigheid van Dante en die gelykbenige driehoek juffrou Portinari op wie hy verlief geraak het en Leonardo en san Tommaso Mastino.

—Dis in die bloed, het mnr. Bloom dadelik ingestem. Almal is gewas in die bloed van die son. Toevallig was ek net vandag in die museum in Kildare street, kort voor ons ontmoeting, as ek dit so kan noem, en ek het net na daardie antieke standbeelde daar gekyk. Die pragtige proporsies van heupe, boesem. Jy loop eenvoudig nie daardie soort vroue hier raak nie. 'n Uitsondering hier en daar. Aantreklik ja, mooi op 'n manier vind jy, maar waarvan ek praat, is die vroulike vorm. Boonop het hulle so min smaak in klere, die meeste van hulle, wat 'n vrou se natuurlike skoonheid grootliks verhoog, maak nie saak wat jy sê nie. Verfrommelde kouse, dit mag wees, is moontlik, 'n swakheid van my, maar tog is dit 'n ding wat ek eenvoudig haat om te sien.

Belangstelling het egter so effens begin taan rondom, en toe het die ander begin praat oor ongelukke ter see, skepe verlore in 'n mis, botsings met ysberge, al daardie soort ding. Skip-ahoi het natuurlik sy eie sê gehad om te sê. Hy het 'n paar ou keer om die Kaap gevaar en 'n moesson deurstaan, 'n soort wind, in die Chinese seë, en deur al daardie gevare van die diepte was daar een ding, het hy verklaar, wat by hom gestaan het, of woorde met daardie strekking, 'n vrome medalje wat hy gehad het wat hom gered het.

Toe het hulle daarna aangedryf na die skipbreuk by Daunt's rock, wrak van daardie noodlottige Noorse bark wie se naam niemand vir die oomblik kon onthou nie, totdat die huurkoetsier, wat regtig nogal soos Henry Campbell gelyk het, dit onthou het, Palme, op Booterstown-strand. Dit was daardie jaar op almal se lippe (Albert William Quill het 'n fyn stuk oorspronklike verse van besondere meriete oor die onderwerp vir die Irish Times geskryf), brekers wat oor haar spoel en skares en skares op die strand in beroering, versteen van afgryse. Toe het iemand iets gesê oor die geval van die s.s. Lady Cairns van Swansea wat raakgeloop is deur die Mona, wat op 'n teenoorgestelde koers was in taamlik dynserige weer, en wat met man en muis vergaan het. Geen hulp is verleen nie. Haar kaptein, die Mona s'n, het gesê hy was bang sy botsingskot sou meegee. Sy het geen water, blyk dit, in haar ruim gehad nie.

Op hierdie stadium het 'n voorval plaasgevind. Aangesien dit vir hom nodig geword het om 'n rif te ontplooi, het die matroos sy sitplek ontruim.

—Laat my oor jou boeg kruis, maat, het hy gesê vir sy buurman wat net saggies in 'n vreedsame dut wegsak.

Hy het swaar, stadig, met 'n plomp soort van 'n gang koers gekies na die deur, swaar afgestap by die een trappie wat daar was uit die skuiling uit, en reg links gehou. Terwyl hy besig was om sy koers te bepaal, het mnr. Bloom, wat opgemerk het toe hy opstaan dat hy twee flessies van vermoedelik skeepsrum gehad het, een wat uit elke sak steek, vir die private verbruik van sy brandende binneste, gesien hoe hy 'n bottel te voorskyn bring en dit ontkurk of afskroef en, met die tuit teen sy lippe, 'n goeie ou heerlike sluk daaruit neem met 'n gorrelende geluid. Die onbedwingbare Bloom, wat ook 'n skerp vermoede gehad het dat die ou kalant uitgegaan het op 'n maneuver agter die teenaantrekkingskrag aan in die gedaante van 'n vroumens, wat egter vir alle praktiese doeleindes verdwyn het, kon met inspanning net-net sien hoe hy, behoorlik verkwik ná sy rumvat-prestasie, opgaap na die pilare en balke van die Loop line, taamlik uit sy diepte aangesien dit natuurlik alles radikaal verander het sedert sy laaste besoek en grootliks verbeter. Een of ander onsigbare persoon of persone het hom verwys na die manlike urinaal wat deur die reinigingskomitee oral vir die doel opgerig is, maar ná 'n kort tydjie waartydens stilte opperste geheers het, het die matroos, wat dit klaarblyklik 'n wye draai gegee het, homself nader by verlig, die geluid van sy ruimwater wat 'n rukkie daarna op die grond plas waar dit blykbaar 'n perd van die huurkoetsstaanplek wakker gemaak het. 'n Hoef het in elk geval geskep na nuwe vastrapplek ná slaap en tuig het gerinkel. Effens versteur in sy wagtershokkie deur die konfoor van gloeiende kooks, het die wagter van die munisipale klippe, wat, hoewel nou afgetakel en vinnig aan die opbreek, in die harde werklikheid niemand anders was nie as die voornoemde Gumley, nou feitlik op die armesorg, aan wie die tydelike jop deur Pat Tobin gegee is na alle menslike waarskynlikheid uit die drang van menslikheid omdat hy hom van vroeër geken het, rondgeskuif en geskuifel in sy hokkie voordat hy sy ledemate weer in die arms van Morfeus gevly het, 'n waarlik verstommende stuk teëspoed in sy mees virulente vorm vir 'n ou met hoogs agtenswaardige konneksies, vertroud met behoorlike huislike geriewe sy hele lewe lank, wat op 'n tyd 'n koel £100 per jaar ontvang het, wat die dubbelloop-esel natuurlik voortgegaan het om in die algemeen deur sy vingers te laat glip. En daar was hy aan die end van sy tou nadat hy dikwels die dorp taamlik rooi geverf het, sonder 'n armsalige duit. Hy het gedrink, onnodig om te sê, en dit het maar weer eens 'n sedeles uitgewys, terwyl hy heel maklik op groot skaal in die sakewêreld kon gewees het as—'n groot as, egter—hy daarin geslaag het om homself van sy besondere voorliefde te genees.

Almal was intussen hard aan die weeklaag oor die agteruitgang van die Ierse skeepvaart, langs die kus en buitelands ook, wat alles een pot nat was. 'n Palgrave Murphy-boot is by Alexandra basin van die stapel gelaat, die enigste tewaterlating daardie jaar. Seker genoeg, die hawens was daar, net het geen skepe ooit aangedoen nie.

Daar was skipbreuke en strandrowers, het die eienaar gesê, wat klaarblyklik au fait was.

Wat hy wou vasstel, was hoekom daardie skip vierkant teen die enigste rots in Galway bay vasgeloop het toe die Galway-hawe-skema geopper is deur 'n mnr. Worthington of een of ander naam soos dit, nè? Vra die destydse kaptein, het hy hulle aangeraai, hoeveel palmolie die Britse regering hom vir daardie dag se werk gegee het, kaptein John Lever van die Lever Line.

—Is ek reg, skipper? het hy die matroos gevra, wat nou terugkeer ná sy private drinkery en die res van sy inspannings.

Daardie waardige, wat die reuk van die stompie van die lied of woorde opgevang het, het in wilmaarnie-musiek maar met groot gees een of ander seemanslied in sekundes of tertse gegrom. Mnr. Bloom se skerp ore het hom toe die pruimpie waarskynlik hoor uitspoeg (en dit was ook so), sodat hy dit seker vir die tyd wat dit duur in sy vuis gehou het terwyl hy die drink- en waterafslaanwerkies gedoen het en dit 'n bietjie suur gevind het ná die vloeibare vuur in kwessie. Hoe ook al, in het hy gerol ná sy suksesvolle plengoffer-cum-drinkoffer, en 'n atmosfeer van drank in die soirée ingebring, luidrugtig aan die sing, soos 'n ware seun van 'n skeepskok:

—Die beskuit was so hard soos 'n koperplaat
En die beesvleis so sout soos Lot se vrou se gat.
O, Johnny Lever!
Johnny Lever, O!

Ná welke uitstorting die gedugte eksemplaar behoorlik op die toneel verskyn het en, nadat hy sy sitplek herwin het, eerder swaar op die voorsiene bank gesak as gesit het. Skin-the-Goat, aangeneem dat hy hy was, het klaarblyklik met 'n byl om te slyp sy grief gelug in 'n kragtig-flou filippika aangaande die natuurlike hulpbronne van Ierland of iets van daardie aard, wat hy in sy langdradige verhandeling beskryf het as die rykste land, sonder uitsondering, op die aangesig van God se aarde, verreweg beter as Engeland, met steenkool in groot hoeveelhede, ses miljoen pond se varkvleis wat elke jaar uitgevoer word, tien miljoen tussen botter en eiers, en al die rykdom wat deur Engeland uitgetap word deur belasting te hef op die arm mense wat altyd deur die neus betaal het en die beste vleis in die mark op te slurp, en nog 'n klomp surplus stoom in dieselfde trant. Hulle gesprek het gevolglik algemeen geword en almal was dit eens dat dit 'n feit was. Jy kon enige sterflike ding in Ierse grond kweek, het hy verklaar, en daar was daardie kolonel Everard daar onder in Navan wat tabak kweek. Waar sou jy ooit iets soos Ierse spek kry? Maar 'n dag van afrekening, het hy crescendo met 'n stem wat geen twyfel gelaat het nie verklaar, terwyl hy die hele gesprek deeglik gemonopoliseer het, het die magtige Engeland voorgelê, ten spyte van haar mag van mammon, op grond van haar misdade. Daar sou 'n val kom, en die grootste val in die geskiedenis. Die Duitsers en die Jappe gaan ook hulle kansie kry, het hy bevestig. Die Boere was die begin van die einde. Namaaksel-Engeland was reeds aan die wankel en haar ondergang sou Ierland wees, haar Achilleshiel, waarop hy hulle verduidelik het van die kwesbare punt van Achilles, die Griekse held, 'n punt wat sy toehoorders dadelik aangegryp het toe hy hulle aandag heeltemal vasgevang het deur die bewuste sening op sy stewel te wys. Sy raad aan elke Ier was: bly in die land van jou geboorte en werk vir Ierland en leef vir Ierland. Ierland, het Parnell gesê, kon nie een enkele van haar seuns ontbeer nie.

Stilte rondom het die afsluiting van sy finale gemerk. Die onverstoorbare seevaarder het hierdie skrille tyding onverskrokke aangehoor.

—Sal nogal 'n bietjie doen kos, baas, het daardie ru diamant, sigbaar 'n bietjie vererg, in antwoord op die voorafgaande gemeenplaas teruggekap.

Met welke koue stortbad aangaande ondergang ensovoorts die eienaar saamgestem het, maar nogtans by sy hoofstandpunt gebly het.

—Wie's die beste troepe in die leër? het die grys ou veteraan kwaai ondervra. En die beste springers en jaers? En die beste admirale en generaals wat ons het? Sê my dit.

—Die Iere, by voorkeur, het die huurkoetsier soos Campbell, gesigsvlekke daargelaat, teruggekap.

—Dis reg, het die ou pikbroek bevestig. Die Ierse katolieke boer. Hy's die ruggraat van ons ryk. Ken jy vir Jem Mullins?

Terwyl hy hom sy individuele opinies as elke mens toegestaan het, het die eienaar bygevoeg dat hy niks vir enige ryk omgee nie, ons s'n of syne, en geen Ier sy sout werd ag wat dit dien nie. Toe het hulle 'n paar opvlieënde woorde begin hê toe dit warmer word, albei, onnodig om te sê, met 'n beroep op die luisteraars, wat die woordewisseling met belangstelling gevolg het solank hulle hul nie aan verwyte oorgee en handgemeen raak nie.

Uit binne-inligting wat oor 'n reeks jare strek, was mnr. Bloom taamlik geneig om die suggestie as ongehoorde bog af te maak, want, hangende daardie voleinding wat vroom te wense of nie te wense is, was hy ten volle bewus van die feit dat hulle bure oorkant die kanaal, tensy hulle baie groter gekke was as waarvoor hy hulle aangesien het, eerder hulle krag verberg het as die teenoorgestelde. Dit was heeltemal op een lyn met die donquijoteske idee in sekere kringe dat oor honderd miljoen jaar die steenkoolaar van die suster-eiland uitgeput sou wees, en as dit, soos die tyd aangaan, blyk dat dit is hoe die kat uit die boom geklim het, kon hy persoonlik net oor die saak sê dat, aangesien 'n hele leërskare gebeurlikhede, ewe tersaaklik vir die kwessie, voor dan kon voorkom, dit hoogs raadsaam was om intussen te probeer om die beste van albei lande te maak, al was hulle pole uitmekaar. Nog 'n interessante puntjie, die liefdeswerke van hoere en maatjies, om dit in die gewone omgangstaal te stel, het hom herinner dat Ierse soldate net so dikwels vir Engeland geveg het as teen haar, meer nog, trouens. En nou, waarom? So het die toneel tussen die twee van hulle, die lisensiehouer van die plek, wat volgens gerugte Fitzharris, die beroemde Invincible, is of was, en die ander, klaarblyklik oneg, hom kragtig herinner as presies op een lyn met die vertrouenstruuk, aangeneem, dit wil sê, dat dit vooraf gereël was, soos die toeskouer, 'n student van die menslike siel as iets, terwyl die ander die minste van die spel sien. En wat die huurder of eienaar betref, wat waarskynlik glad nie die ander persoon was nie, kon hy (B.) nie help om te voel nie, en heeltemal tereg, dat dit beter was om mense van daardie soort links te laat lê, tensy jy heeltemal 'n stokdomme idioot was, en as gulde reël in die private lewe niks met hulle en hulle misdadigerbesigheid te doen te hê nie, want daar was altyd die moontlikheid dat 'n verklikker vorentoe kom en kroongetuie word, koningin s'n of nou koning s'n, soos Denis of Peter Carey, 'n idee wat hy totaal verwerp het. Heeltemal afgesien daarvan het hy uit beginsel 'n afkeer gehad van daardie loopbane van oortreding en misdaad. Tog, hoewel sulke misdadige neigings nooit in enige gestalte of vorm 'n inwoner van sy boesem was nie, het hy beslis, en daar is geen ontkenning nie (terwyl hy innerlik gebly het wat hy was), 'n sekere soort bewondering gevoel vir 'n man wat werklik 'n mes, koue staal, geswaai het met die moed van sy politieke oortuigings (hoewel hy persoonlik nooit aan so iets deel sou hê nie), uit dieselfde hoek as daardie liefdesvendettas van die suide, kry haar of hang vir haar, wanneer die man dikwels, nadat 'n paar woorde tussen die twee gewissel is oor haar verhouding met die ander gelukkige sterfling (nadat hy die paar laat dophou het), sy aangebedene noodlottige wonde toegedien het as gevolg van 'n alternatiewe na-huwelikse liaison deur sy mes in haar te steek, totdat dit hom net getref het dat Fitz, bygenaamd Skin-the-Goat, bloot die kar vir die werklike daders van die gruweldaad gedryf het en dus, as hy betroubaar ingelig was, nie werklik by die hinderlaag betrokke was nie, wat trouens die pleidooi was waarmee een of ander regsgeleerde lig sy vel gered het. In elk geval was dit nou al baie ou geskiedenis, en wat ons vriend betref, die pseudo-Skin-the-ensovoorts, hy het deursigtig sy welkom oorleef. Hy moes óf natuurlik gesterf het óf op die skavot hoog. Soos aktrises, altyd afskeid beslis laaste opvoering en dan weer glimlaggend opdaag. Vrygewig tot 'n fout natuurlik, temperamentvol, geen besuiniging of enige idee van die soort nie, altyd na die skaduwee gryp en die been laat val. So het hy insgelyks 'n baie skerp vermoede gehad dat mnr. Johnny Lever 'n bietjie £. s. d. ontslae geraak het in die loop van sy omswerwinge om die dokke in die gesellige atmosfeer van die Old Ireland-taverne, kom terug na Erin ensovoorts. Wat die ander betref, hy het nie so lank tevore nie presies dieselfde taaltjie gehoor, soos hy vir Stephen vertel het hoe hy die oortreder eenvoudig maar doeltreffend stilgemaak het.

—Hy het aanstoot geneem aan een of ander ding wat ek, het daardie veelverontregte maar oor die algemeen gelykmatige persoon verklaar, laat glip het. Hy het my 'n jood genoem, en in 'n verhitte trant op 'n beledigende manier. Toe het ek, sonder om in die minste van die blote feite af te wyk, vir hom gesê sy God, ek bedoel Christus, was ook 'n jood en sy hele familie soos ek, hoewel ek in werklikheid nie is nie. Dit was 'n raps vir hom. 'n Sagte antwoord keer die grimmigheid af. Hy het nie 'n woord gehad om vir homself te sê nie, soos almal gesien het. Is ek nie reg nie?

Hy het 'n lang jy-is-verkeerd-blik van skugter donker trots by die sagte beskuldiging op Stephen gerig, met 'n blik ook van smeking, want hy het op 'n soort van manier skynbaar agtergekom dat dit nie heeltemal presies was nie.

—Ex quibus, het Stephen op 'n nie-verbindende toon gemompel, terwyl hulle twee of vier oë gesels, Christus of Bloom is sy naam of op stuk van sake enige ander, secundum carnem.

—Natuurlik, het mnr. B. voortgegaan om te bepaal, moet jy na albei kante van die saak kyk. Dis moeilik om enige vaste en onwrikbare reëls oor reg en verkeerd neer te lê, maar daar is beslis ruimte vir verbetering aan alle kante, hoewel elke land, sê hulle, ons eie bedroefde een ingesluit, die regering het wat hy verdien. Maar met 'n bietjie welwillendheid aan alle kante. Dis alles baie mooi om op wedersydse meerderwaardigheid te roem, maar wat van wedersydse gelykheid? Ek het 'n afkeer van geweld en onverdraagsaamheid in enige gestalte of vorm. Dit bereik nooit iets of keer nooit iets nie. 'n Rewolusie moet op die behoorlike paaiementstelsel kom. Dis op die oog af 'n klinkklare absurditeit om mense te haat omdat hulle om die hoek woon en 'n ander volkstaal praat, in die huis langsaan, om so te sê.

—Gedenkwaardige bloedige brugslag en sewe minute se oorlog, het Stephen ingestem, tussen Skinner's Alley en Ormond Market.

Ja, mnr. Bloom het deeglik saamgestem, die opmerking volkome onderskryf, dit was oorweldigend reg. En die hele wêreld was vol van daardie soort ding.

—Jy het nou net die woorde uit my mond gehaal, het hy gesê. 'n Hokus-pokus van teenstrydige getuienis wat jy eerlik gesê nie in die verste verte kon...

Al daardie ellendige rusies, na sy nederige mening, wat kwaad bloed opjaag, uit een of ander knop van strydlustigheid of klier van een of ander soort, verkeerdelik veronderstel om oor 'n puntjie van eer en 'n vlag te gaan, was in baie groot mate 'n kwessie van die geldkwessie, wat agter alles gesit het, hebsug en jaloesie, mense wat nooit weet wanneer om op te hou nie.

—Hulle beskuldig, het hy hoorbaar opgemerk. Hy het hom van die ander weggedraai, wat waarskynlik… en nader aan gepraat, sodat die ander… ingeval hulle…

—Jode, het hy saggies in 'n terloopse fluistering in Stephen se oor meegedeel, word daarvan beskuldig dat hulle ruïneer. Nie 'n spoor van waarheid daarin nie, kan ek veilig sê. Die geskiedenis, sal jy verbaas wees om te hoor, bewys tot by die hef dat Spanje verval het toe die inkwisisie die jode uitgejaag het, en Engeland voorspoedig geword het toe Cromwell, 'n buitengewoon bekwame skurk wat in ander opsigte baie het om voor te antwoord, hulle ingevoer het. Waarom? Omdat hulle deurdrenk is van die regte gees. Hulle is prakties en dit is bewys dat hulle so is. Ek wil my nie oorgee aan enige nie, want jy ken die standaardwerke oor die onderwerp, en dan, ortodoks soos jy is. Maar op die ekonomiese, sonder om aan godsdiens te raak, terrein beteken die priester armoede. Spanje weer, het jy in die oorlog gesien, vergeleke met voortvarende Amerika. Turke. Dis in die dogma. Want as hulle nie geglo het hulle gaan reguit hemel toe wanneer hulle sterf nie, sou hulle probeer om beter te lewe, ten minste so dink ek. Dis die goëlery waarmee die pastoortjies onder valse voorwendsels geld insamel. Ek is, het hy met dramatiese krag hervat, net so 'n goeie Ier as daardie onbeskofte persoon van wie ek jou heel aan die begin vertel het, en ek wil sien dat almal, het hy afgesluit, alle gelowe en klasse pro rata, 'n gemaklike nette inkomste het, en ook nie op 'n suinige manier nie, iets in die omgewing van £300 per jaar. Dis die lewensbelangrike kwessie wat op die spel is, en dis uitvoerbaar en sou vriendeliker omgang tussen mens en mens uitlok. Ten minste is dit my idee, vir wat dit werd is. Ek noem dit patriotisme. Ubi patria, soos ons 'n stukkie van geleer het in ons klassieke dae in Alma Mater, vita bene. Waar jy goed kan lewe, is die sin daarvan, as jy werk.

Oor sy onproebare verskoning vir 'n koppie koffie, terwyl hy na hierdie samevatting van dinge in die algemeen luister, het Stephen na niks in die besonder gestaar nie. Hy kon natuurlik allerhande woorde hoor wat van kleur verander soos daardie krappe by Ringsend in die oggend wat vinnig in alle kleure van verskillende soorte van dieselfde sand ingrawe waar hulle iewers onder 'n tuiste gehad het, of geskyn het om te hê. Toe het hy opgekyk en die oë gesien wat die woorde gesê of nie gesê het nie wat die stem wat hy gehoor het gesê het, as jy werk.

—Tel my uit, het hy reggekry om op te merk, en werk bedoel.

Die oë was verras oor hierdie opmerking, want soos hy, die persoon wat hulle pro tem. besit het, opgemerk het, of liewer sy stem wat praat het, moet almal werk, moet, saam.

—Ek bedoel natuurlik, het die ander hom gehaas om te bevestig, werk in die wydste moontlike sin. Ook letterkundige arbeid, nie bloot vir die roem van die ding nie. Skryf vir die koerante, wat deesdae die maklikste kanaal is. Dis ook werk. Belangrike werk. Op stuk van sake, uit die bietjie wat ek van jou weet, ná al die geld wat aan jou opvoeding bestee is, is jy daarop geregtig om jouself skadeloos te stel en jou prys te eis. Jy het elke bietjie net soveel reg om van jou pen te lewe in die nastrewing van jou filosofie as wat die boer het. Wat? Julle behoort albei aan Ierland, die brein en die spier. Elkeen is ewe belangrik.

—Jy vermoed, het Stephen met 'n soort van 'n halwe lag teruggekap, dat ek dalk belangrik is omdat ek behoort aan die faubourg Saint Patrice, kortweg Ierland genoem.

—Ek sou 'n stap verder gaan, het mnr. Bloom gesuggereer.

—Maar ek vermoed, het Stephen onderbreek, dat Ierland belangrik moet wees omdat dit aan my behoort.

—Wat behoort, het mnr. Bloom gevra en vooroor gebuig, met die gedagte dat hy dalk onder een of ander misverstand verkeer. Verskoon my. Ongelukkig het ek nie die laasgenoemde gedeelte gevang nie. Wat was dit wat jy...?

Stephen, klaarblyklik dwarstrekkerig, het herhaal en sy beker koffie of wat jy dit ook al wil noem nie al te beleefd opsy gestoot, en bygevoeg:

—Ons kan nie die land verander nie. Kom ons verander die onderwerp.

By hierdie gepaste voorstel het mnr. Bloom, om die onderwerp te verander, afgekyk, maar in 'n verknorsing, aangesien hy nie presies kon sê watter uitleg om aan behoort aan te gee nie, wat nogal vergesog geklink het. Die teregwysing van een of ander soort was duideliker as die ander deel. Onnodig om te sê het die dampe van sy onlangse orgie toe met 'n mate van skerpte gepraat, op 'n eienaardige bitter manier vreemd aan sy nugtere toestand. Waarskynlik was die huislike lewe, waaraan mnr. B die uiterste belang geheg het, nie alles wat nodig was nie, of hy was nie met die regte soort mense vertroud gemaak nie. Met 'n tikkie vrees vir die jong man langs hom, wat hy steels met 'n houding van 'n mate van ontsteltenis bestudeer het, onthou dat hy pas van Parys teruggekom het, terwyl die oë hom veral kragtig aan vader en suster herinner het, maar sonder om veel lig op die saak te werp, het hy voorbeelde voor die gees geroep van beskaafde kêrels wat so briljant belowe het en in die knop afgeknyp is deur voortydige verval, met niemand om te blameer behalwe hulleself nie. Daar was byvoorbeeld die geval van O'Callaghan, om maar een te noem, die halfmal stokperdjieruiter, met agtenswaardige verbintenisse hoewel van onvoldoende middele, met sy mal kaprisies, onder wie se ander vrolike streke, wanneer hy smoordronk was en homself vir almal rondom 'n oorlas gemaak het, hy die gewoonte gehad het om in die openbaar spoggerig 'n pak bruinpapier te dra ('n feit). En toe die gewone dénouement: nadat die pret vinnig en woes aangegaan het, het hy in die pekel beland en moes deur 'n paar vriende weggetoor word, ná 'n sterk wenk aan 'n blinde perd van John Mallon van Lower Castle Yard, sodat hy nie aanspreeklik gehou word kragtens artikel twee van die strafregwysigingswet nie, terwyl sekere name van die gedagvaardes ingedien maar nie bekendgemaak is nie, om redes wat by enigeen met 'n krieseltjie verstand sal opkom. Kortliks, twee en twee bymekaargesit, ses sestien, waarvoor hy nadruklik 'n dowe oor gedraai het, Antonio ensovoorts, jokkies en estete en die tatoeëermerk wat in die sewentigerjare of daaromtrent die nuutste mode was, selfs in die Hoërhuis, want vroeg in die lewe die bekleër van die troon, destyds troonopvolger, die ander lede van die boonste tien en ander hoë persoonlikhede wat eenvoudig in die voetspore van die staatshoof gevolg het, het hy nagedink oor die dwalings van berugtes en gekroonde hoofde wat teen die sedelikheid indruis, soos die Cornwall-saak 'n aantal jare tevore, onder hulle vernis op 'n manier wat skaars deur die natuur bedoel is, 'n ding waarop die goeie mev. Grundy, soos die wet nou staan, verskriklik gekant was, hoewel nie om die rede wat hulle gedink het hulle waarskynlik was nie, wat dit ook al was, behalwe vroue hoofsaaklik, wat altyd min of meer aan mekaar gepeuter het, want dit was grotendeels 'n kwessie van kleredrag en al die res daarvan. Dames wat van onderskeidende onderklere hou behoort, en elke goedgesnyde man moet, om die gaping tussen hulle deur bedekte toespelings groter te probeer maak en 'n meer egte prikkel te gee aan dade van onwelvoeglikheid tussen die twee, sy het sy oopgeknoop en toe het hy hare losgemaak, pas op vir die speld, terwyl wildes op die kannibaleilande, sê, by negentig grade in die skaduwee geen flenter omgee nie. Maar om terug te keer na die oorspronklike, daar was aan die ander kant ander wat hulle pad van die laagste sport tot bo geforseer het aan hulle eie skoenrieme. Pure krag van natuurlike genie, dit. Met harsings, meneer.

Om welke en verdere redes het hy gevoel dit was in sy belang en selfs sy plig om te wag op en voordeel te trek uit die onverwagte geleentheid, hoewel hy nie presies kon sê waarom nie, aangesien hy reeds 'n paar sjielings agter was, en hom trouens daarvoor ingelaat het. Tog, om die kennismaking aan te kweek van iemand van nie-alledaagse kaliber wat stof tot nadenke kon verskaf, sou ruimskoots enige klein. Intellektuele stimulasie as sodanig was, het hy gevoel, van tyd tot tyd 'n eersteklas tonikum vir die gees. Daarby gevoeg was die toevalligheid van ontmoeting, bespreking, dans, rusie, ou seerob van die vandag-hier-en-môre-weg-soort, nagslenteraars, die hele sterrestelsel van gebeure, wat alles saam 'n miniatuur-kamee van die wêreld waarin ons leef uitgemaak het, veral aangesien die lewens van die ondergedompelde tiende, te wete steenkoolmyners, duikers, vullisverwyderaars ens., die laaste tyd baie onder die mikroskoop was. Om die blink uur te benut, het hy gewonder of hy iets in die nabyheid van dieselfde geluk as mnr. Philip Beaufoy sou kon teëkom as dit op skrif gestel word, sê nou hy sou iets buite die gewone groef pen (soos hy ten volle van plan was om te doen) teen die tarief van een ghienie per kolom. My Ervarings, kom ons sê, in 'n Koetsierskuiling.

Die pienk uitgawe ekstra sport van die Telegraph vertel 'n grafiese leuen het, soos die geluk dit wou hê, langs sy elmboog gelê, en terwyl hy net weer, verre van tevrede, gewroeg het oor 'n land wat aan hom behoort en die voorafgaande raaisel, die skip het van Bridgwater gekom en die poskaart was geadresseer aan A. Boudin, vind die kaptein se ouderdom, het sy oë doelloos oor die onderskeie opskrifte gegaan wat onder sy besondere terrein geval het, die alomvattende gee ons vandag ons daaglikse pers. Eers het hy 'n bietjie geskrik, maar dit was toe net iets oor iemand met die naam H. du Boyes, agent vir tikmasjiene of iets dergeliks. Groot veldslag, Tokio. Liefdesmaak in Iers, £200 skadevergoeding. Gordon Bennett. Emigrasieswendelary. Brief van Sy Genade. William ✠. Ascot-byeenkoms, die Gold Cup. Oorwinning van buiteperd Throwaway roep Derby van '92 in herinnering, toe kapt. Marshall se donker perd Sir Hugo die blou lint teen lang kanse verower het. New York-ramp. Duisend lewens verloor. Bek-en-klouseer. Begrafnis van wyle mnr. Patrick Dignam.

Dus, om die onderwerp te verander, het hy gelees oor Dignam R.I.P., wat, het hy oorweeg, alles behalwe 'n vrolike afskeid was. Of in elk geval 'n adresverandering.

—Vanoggend (Hynes het dit natuurlik ingesit) is die stoflike oorskot van wyle mnr. Patrick Dignam van sy woning, nr. 9 Newbridge Avenue, Sandymount, verwyder vir teraardebestelling in Glasnevin. Die oorlede heer was 'n uiters gewilde en gemoedelike persoonlikheid in die stadslewe, en sy heengaan ná 'n kort siekbed was 'n groot skok vir burgers van alle klasse, deur wie hy diep betreur word. Die roudiens, waarby baie vriende van die oorledene teenwoordig was, is waargeneem (beslis het Hynes dit geskryf met 'n stampie van Corny) deur mnre. H. J. O'Neill en Seun, North Strand Road 164. Onder die rouklaers was: Patk. Dignam (seun), Bernard Corrigan (swaer), Jno. Henry Menton, prok., Martin Cunningham, John Power, eatondph 1/8 ador dorador douradora (moet wees waar hy Monks die kapelvader geroep het oor Keyes se advertensie) Thomas Kernan, Simon Dedalus, Stephen Dedalus B.A., Edw. J. Lambert, Cornelius T. Kelleher, Joseph M'C Hynes, L. Boom, C P M'Coy,—M'Intosh en verskeie ander.

Nie min vererg oor L. Boom (soos dit verkeerdelik gestaan het) en die reël verfoeterde letters nie, maar terselfdertyd dood gekielie deur C. P. M'Coy en Stephen Dedalus B.A., wat, onnodig om te sê, opvallend was deur hulle totale afwesigheid (om nie eers van M'Intosh te praat nie), het L. Boom dit uitgewys aan sy metgesel B.A., wat besig was om nog 'n gaap te onderdruk, half senuweeagtigheid, sonder om die gewone oes van onsinnige flaters van drukfoute te vergeet.

—Is daardie eerste brief aan die Hebreërs, het hy gevra sodra sy onderkaak hom toegelaat het, in? Teks: maak oop jou bek en steek jou klou daarin.

—Dit is. Regtig, het mnr. Bloom gesê (hoewel hy eers gedink het hy sinspeel op die aartsbiskop, totdat hy bygevoeg het van bek en klou, waarmee daar geen moontlike verband kon wees nie), oorgelukkig om sy gemoed gerus te stel en 'n bietjie dronkgeslaan dat Myles Crawford op stuk van sake tog reggekry het om. Daar.

Terwyl die ander dit op bladsy twee gelees het, het Boom (om hom vir die oomblik sy nuwe wanbenaming te gee) 'n paar los vrye oomblikke met rukke en stote verwyl met die verslag van die derde wedren by Ascot op bladsy drie, sy kant. Waarde 1000 sovs met 3000 sovs in spesie bygevoeg. Vir hingste en jong merries. Mnr. F. Alexander se Throwaway, b. h. deur Rightaway-Thrale, 5 jr., 9 st. 4 lb. (W. Lane) 1. Lord Howard de Walden se Zinfandel (M. Cannon) 2. Mnr. W. Bass se Sceptre 3. Wedkanse 5 teen 4 op Zinfandel, 20 teen 1 Throwaway (weg). Sceptre 'n ietsie swaarder. Dit was enigeen se wedren, toe het die volslae buiteperd na vore getrek, 'n lang voorsprong gekry en Lord Howard de Walden se vosvul en mnr. W. Bass se bruin jong merrie Sceptre op 'n baan van 2 1/2 myl geklop. Wenner afgerig deur Braime, sodat Lenehan se weergawe van die besigheid alles pure kaf was. Het die uitspraak slim met 'n lengte verseker. 1000 sovs met 3000 in spesie. Het ook gehardloop: J. de Bremond se (Franse perd waarna Bantam Lyons angstig verneem het, nog nie in nie maar elke oomblik verwag) Maximum II. Verskillende maniere om 'n slag te slaan. Liefdesmaak-skadevergoeding. Hoewel daardie halfgebakte Lyons in sy onstuimigheid by 'n raaklyn weggehardloop het om agtergelaat te word. Natuurlik het dobbelary hom by uitstek tot daardie soort ding geleen, hoewel, soos die gebeurtenis uitgedraai het, die arme gek nie veel rede gehad het om homself met sy keuse geluk te wens nie, die verlore hoop. Raaiwerk was waartoe dit uiteindelik herlei het.

—Daar was elke aanduiding dat hulle daarby sou uitkom, het hy, Bloom, gesê.

—Wie? het die ander, wie se hand terloops seergekry het, gesê.

Een oggend sou jy die koerant oopmaak, het die koetsier verseker, en lees: Terugkeer van Parnell. Hy het met hulle gewed wat hulle wou. 'n Dublin-fusilier was een aand in daardie skuiling en het gesê hy het hom in Suid-Afrika gesien. Trots was dit wat hom doodgemaak het. Hy moes hom van kant gemaak het, of 'n tydjie laag gelê het ná komiteekamer nr. 15, totdat hy weer sy ou self was, met niemand om 'n vinger na hom te wys nie. Dan sou hulle almal tot die laaste man op hulle knieë voor hom neergeval het om terug te kom wanneer hy weer by sy positiewe was. Dood was hy nie. Eenvoudig iewers heen gevlug. Die kis wat hulle oorgebring het, was vol klippe. Hy het sy naam verander na De Wet, die Boeregeneraal. Hy het 'n fout gemaak om teen die priesters te veg. En so aan en so voort.

Nietemin was Bloom (behoorlik so gedoop) taamlik verbaas oor hulle geheue, want in nege gevalle uit tien was dit 'n geval van teervate, en nie enkel nie maar by die duisende, en dan volkome vergetelheid, want dit was twintig-en-'n-bietjie jaar. Hoogs onwaarskynlik natuurlik dat daar selfs 'n skaduwee van waarheid in die klippe was, en selfs aangeneem, het hy 'n terugkeer, alles in ag genome, hoogs onraadsaam geag. Iets in sy dood het hulle klaarblyklik dwarsgesit. Óf hy het te mak uitgedoof aan akute longontsteking net toe sy verskillende onderskeie politieke reëlings hulle voltooiing genader het, óf het dit geblyk dat hy sy dood daaraan te danke gehad het dat hy nagelaat het om sy stewels en klere te verwissel ná 'n natreëntjie, toe 'n verkoue gevolg het, en omdat hy versuim het om 'n spesialis te raadpleeg, aan sy kamer gebonde was totdat hy uiteindelik daaraan gesterf het te midde van wydverspreide leedwese voordat twee weke om was, of heel moontlik was hulle ontsteld om te vind dat die werk uit hulle hande geneem is. Natuurlik, aangesien niemand selfs vroeër met sy bewegings vertroud was nie, was daar absoluut geen leidraad oor sy verblyfplek nie, wat beslis van die Alice, waar is jy-orde was, selfs voordat hy onder verskeie skuilname soos Fox en Stewart begin gaan het, sodat die opmerking wat van vriend koetsier uitgegaan het binne die grense van die moontlike kon wees. Natuurlik sou dit dan aan hom knaag as 'n gebore leier van mense, wat hy ongetwyfeld was, en 'n indrukwekkende figuur, 'n sesvoeter of in elk geval vyf voet tien of elf in sy kouse, terwyl mnre. Só-en-só, wat nie eens by die vorige man kon kers vashou nie, baasgespeel het nadat hulle verlossende eienskappe maar dun gesaai was. Dit het beslis 'n sedeles aangedui, die afgod met voete van klei, en dan twee-en-sewentig van sy getroue trawante wat hom met wedersydse moddergooiery aanval. En presies dieselfde met moordenaars. Jy moes terugkom. Daardie spookagtige gevoel het jou soort van getrek. Om die plaasvervanger in die titelrol te wys hoe om. Hy het hom een keer gesien by die gunstige geleentheid toe hulle die setsel in die Insuppressible opgebreek het, of was dit United Ireland, 'n voorreg wat hy skerp waardeer het, en hom inderdaad sy syhoed gegee het toe dit afgeslaan is, en hy het Dankie gesê, opgewonde soos hy ongetwyfeld onder sy ysige uiterlik was, ten spyte van die klein ongeluk wat genoem is tussen die beker en die lip: wat in die been gebore is. Nog steeds, wat terugkeer betref. Jy was 'n geluksvoël as hulle nie die terriër op jou loslaat sodra jy terugkom nie. Dan het daar gewoonlik 'n klomp gedraai en gedrentel gevolg, Jan vir en Piet en Klaas teen. En dan, nommer een, het jy teen die man in besit vasgeloop en moes jy jou geloofsbriewe toon soos die eiser in die Tichborne-saak, Roger Charles Tichborne, Bella was die naam van die boot na sy beste herinnering waarmee hy, die erfgenaam, ondergegaan het, soos die getuienis getoon het, en daar was ook 'n tatoeëermerk in Indiese ink, Lord Bellew was dit, aangesien hy die besonderhede baie maklik by een of ander maat aan boord kon opgetel het en dan, wanneer opgemaak om met die gegewe beskrywing te klop, homself voorstel met: Verskoon my, my naam is Só-en-só of een of ander sulke alledaagse opmerking. 'n Meer verstandige koers, soos Bloom gesê het vir die nie oormatig spraaksame een langs hom nie, eintlik soos die vooraanstaande persoonlikheid onder bespreking, sou gewees het om eers die kat uit die boom te kyk.

—Daai teef, daai Engelse hoer, het hom klaargemaak, het die smokkelkroegeienaar kommentaar gelewer. Sy't die eerste spyker in sy kis geslaan.

—Ferm stuk vrou nogtans, het die soi-disant stadsklerk Henry Campbell opgemerk, en baie van haar. Sy't menige man se dye losgemaak. Ek het haar foto by 'n barbier gesien. Die man was 'n kaptein of 'n offisier.

—Ja, het Skin-the-Goat vermaaklik bygevoeg, dit was hy, en 'n wattebal-een daarby.

Hierdie onvergoede bydrae van 'n humoristiese aard het 'n redelike mate van gelag onder sy entourage veroorsaak. Wat Bloom betref, hy het, sonder die flouste vermoede van 'n glimlag, bloot in die rigting van die deur gestaar en nagedink oor die historiese storie wat destyds buitengewone belangstelling gewek het toe die feite, om sake te vererger, openbaar gemaak is, met die gewone liefdevolle briewe wat tussen hulle oor en weer gegaan het, vol soet niksies. Eers was dit streng Platonies, totdat die natuur ingegryp het en 'n verknogtheid tussen hulle ontstaan het, totdat sake stukkie vir stukkie tot 'n klimaks gekom het en die saak die praatjies van die dorp geword het, totdat die verpletterende slag as welkome tyding gekom het vir heelwat kwaadwilliges, wat egter vasbeslote was om sy ondergang te bewerkstellig, hoewel die ding die hele tyd openbare eiendom was, hoewel nie in iets naastenby so sensasionele mate as waartoe dit later opgebloei het nie. Aangesien hulle name egter gekoppel was, aangesien hy haar verklaarde gunsteling was, waar was die besondere noodsaak om dit van die dakke af aan die gewone voetvolk te verkondig, die feit, naamlik, dat hy haar slaapkamer gedeel het, wat onder eed in die getuiebank uitgekom het toe 'n rilling deur die stampvol hof gegaan het wat letterlik almal geëlektrifiseer het in die gedaante van getuies wat gesweer het dat hulle hom op so-en-so 'n besondere datum gesien het in die daad van uitklouter uit 'n bovertrek met die hulp van 'n leer in nagklere, nadat hy op dieselfde manier toegang verkry het, 'n feit waaruit die weekblaaie, ietwat verslaaf aan die wellustige, eenvoudig skole geld gemunt het. Terwyl die eenvoudige feit van die saak was dat dit eenvoudig 'n geval was van die man wat nie op peil was nie, met niks in gemeen tussen hulle behalwe die naam nie, en toe 'n regte man wat op die toneel verskyn, sterk tot op die rand van swakheid, wat 'n slagoffer van haar sireneverleiding word en huislike bande vergeet, die gewone nasleep, om in die geliefde se glimlagte te koester. Die ewige vraagstuk van die huwelikslewe het, onnodig om te sê, opgeduik. Kan ware liefde, sê nou daar is toevallig nog 'n kêrel in die saak, tussen getroude mense bestaan? Kopkrapper. Hoewel dit absoluut nie hulle besigheid was as hy haar met toegeneentheid beskou het, meegevoer deur 'n golf van dwaasheid nie. 'n Manjifieke eksemplaar van manlikheid was hy waarlik, klaarblyklik aangevul deur gawes van 'n hoë orde, vergeleke met die ander militêre ekstra, dit wil sê (wat net die gewone alledaagse vaarwel, my dapper kaptein-soort individu by die ligte dragonders was, die 18de huzare om presies te wees), en ongetwyfeld ontvlambaar (die gevalle leier, dit wil sê, nie die ander nie) op sy eie eienaardige manier, wat sy natuurlik, vrou, gou raakgesien het as hoogs waarskynlik om sy pad na roem te kerf, wat hy amper mooi op pad was om te doen, totdat die priesters en bedienaars van die evangelie in die geheel, sy voormalige trouhartige aanhangers, en sy geliefde uitgesette huurders, vir wie hy op die platteland van die land kragtige diens gelewer het deur die stryd namens hulle aan te knoop op 'n manier wat hulle mees optimistiese verwagtinge oortref het, sy huweliksgans baie doeltreffend gaargemaak het en daardeur vurige kole op sy hoof gehoop het, baie op dieselfde manier as die skop van die fabelagtige esel. As jy nou terugkyk in 'n terugskouende soort reëling, het alles soos 'n soort droom gelyk. En dan was terugkom die ergste ding wat jy ooit gedoen het, want dit spreek vanself jy sou uit jou plek voel, aangesien dinge altyd met die tyd saamgegaan het. Wel, het hy gepeins, Irishtown-strand, 'n omgewing waar hy al heelparty jare nie was nie, het op een of ander manier anders gelyk sedert hy, soos dit gebeur het, aan die noordekant gaan woon het. Noord of suid, dit was egter net die welbekende geval van warm hartstog, pure en eenvoudige, wat die appelkar behoorlik omgooi, en het presies bevestig wat hy gesê het, aangesien sy ook Spaans was, of half, tipes wat dinge nie halfpad sou doen nie, hartstogtelike oorgawe van die suide, wat elke flenter fatsoenlikheid in die wind slaan.

—Bevestig net wat ek gesê het, het hy met gloeiende boesem vir Stephen gesê, oor bloed en die son. En as ek my nie grootliks vergis nie, was sy ook Spaans.

—Die koning van Spanje se dogter, het Stephen geantwoord, en een of ander taamlik deurmekaar iets bygevoeg oor vaarwel en adieu aan julle Spaanse uie, en die eerste land genoem die Deadman, en van Ramhead tot Scilly was soveel-en-soveel.

—Was sy? het Bloom uitgeroep, verras hoewel geensins verbaas nie, ek het nog nooit daardie gerug gehoor nie. Moontlik, veral daar, was dit soos sy daar gewoon het. So, Spanje.

Terwyl hy versigtig 'n boek in sy sak, Soetighede van, vermy het, wat hom terloops herinner het aan daardie Capel Street-biblioteekboek wat oor tyd was, het hy sy notaboekie uitgehaal en, terwyl hy die verskillende inhoud wat dit bevat het vinnig omblaai, het hy uiteindelik.

—Beskou jy, terloops, het hy gesê, terwyl hy bedagsaam 'n verbleikte foto uitsoek wat hy op die tafel neergesit het, dit as 'n Spaanse tipe?

Stephen, klaarblyklik aangespreek, het afgekyk na die foto wat 'n groot geboude dame toon met haar vlesige bekoorlikhede op 'n openlike manier ten toon, aangesien sy in die volle bloei van vroulikheid was, in aandrok wat spoggerig laag gesny is vir die geleentheid om 'n ruim vertoning van boesem te gee, met meer as visie van borste, haar vol lippe oopgesper en 'n paar perfekte tande, terwyl sy, oënskynlik met erns, naby 'n klavier staan, op die staander waarvan In Old Madrid was, 'n ballade, mooi op sy manier, wat toe die nuutste mode was. Haar (die dame se) oë, donker, groot, het na Stephen gekyk, op die punt om oor iets te glimlag wat bewonder moes word, terwyl Lafayette van Westmoreland Street, Dublin se voorste fotografiese kunstenaar, verantwoordelik was vir die estetiese uitvoering.

—Mev. Bloom, my vrou die prima donna Madam Marion Tweedy, het Bloom aangedui. 'n Paar jaar gelede geneem. In of omtrent ses-en-negentig. Baie soos sy toe was.

Langs die jongman het hy ook gekyk na die foto van die dame wat nou sy wettige eggenote was wat, het hy te kenne gegee, die talentvolle dogter van majoor Brian Tweedy was en op 'n vroeë ouderdom merkwaardige vaardigheid as sangeres aan die dag gelê het en selfs haar buiging voor die publiek gemaak het toe haar jare skaars soet sestien getel het. Wat die gesig betref, was dit 'n sprekende ewebeeld in uitdrukking maar dit het nie reg laat geskied aan haar figuur nie wat gewoonlik heelwat aandag getrek het en wat nie op sy voordeligste uitgekom het in daardie uitrusting nie. Sy kon sonder moeite, het hy gesê, vir die ensemble geposeer het, om nie stil te staan by sekere weelderige rondings van die. Hy het, synde so 'n bietjie van 'n kunstenaar in sy vrye tyd, stilgestaan by die vroulike vorm in die algemeen ontwikkelingsgewys omdat, soos dit nou maar so gebeur het, nie later nie as daardie selfde middag hy daardie Griekse beelde gesien het, volmaak ontwikkel as kunswerke, in die National Museum. Marmer kon die oorspronklike weergee, skouers, rug, al die simmetrie, al die res. Ja, puritanisme, dit doen tog, Saint Joseph's sovereign thievery alors (Bandez!) Figne toi trop. Terwyl geen foto dit kon nie omdat dit in een woord eenvoudig nie kuns was nie.

Die gees het hom gedryf en hy sou baie graag Jan Matroos se goeie voorbeeld wou volg en die portret daar vir 'n paar minuutjies laat lê om vir homself te praat onder die voorwendsel dat hy sodat die ander die skoonheid self kon indrink, haar verskyning op die verhoog synde, eerlik gesê, 'n traktasie op sigself waaraan die kamera hoegenaamd nie reg kon laat geskied nie. Maar dit was skaars professionele etiket dus. Al was dit nou 'n warm aangename soort van 'n nag en tog wonderlik koel vir die seisoen as 'n mens mooi daaroor dink, want na reën kom sonskyn. En hy het wel daar en dan 'n soort behoefte gevoel om die voorbeeld te volg soos 'n soort innerlike stem en 'n moontlike behoefte te bevredig deur 'n mosie van die stoel af in te dien. Nietemin het hy vas bly sit en net die effens bevuilde foto bekyk, gekreukel deur weelderige rondings, nogtans niks slegter vir die slytasie nie, en peinsend weggekyk met die voorneme om die ander se moontlike verleentheid nie verder te vergroot nie terwyl hy die simmetrie van haar deinende embonpoint gepeil het. Om die waarheid te sê was die effense bevuiling net 'n bykomende bekoring soos die geval met linne wat effens bevuil is, so goed soos nuut, eintlik baie beter met die stysel uit. Gestel sy was weg toe hy? Ek het na die lamp gesoek wat sy my gesê het het by hom opgekom maar bloot as 'n verbygaande gril van hom omdat hy toe die oggend se deurmekaar bed onthou het ensovoorts en die boek oor Ruby met met hom pik hose (sic) daarin wat heel gepas moes afgeval gehad het langs die huishoudelike kamerpot met verskoning aan Lindley Murray.

Die nabyheid van die jongman het hy beslis geniet, geleerd, distingué en impulsief op die koop toe, verreweg die beste van die klomp al sou jy nie dink hy het dit in hom nie en tog sou jy. Daarbenewens het hy gesê die portret was mooi wat, sê wat jy wil, dit wel was hoewel sy op die oomblik beslis gesetter was. En hoekom nie? 'n Vreeslike klomp komediespelery het aangegaan oor daardie soort ding wat 'n lewenslange smet meebring met die gewone voorbladopslag van die riool-pers oor dieselfde ou huweliksverwikkeling wat wangedrag beweer met professionele gholfspeler of die nuutste gunsteling van die verhoog in plaas daarvan om eerlik en bo-boord te wees oor die hele besigheid. Hoe hulle voorbeskik was om mekaar te ontmoet en 'n verknogtheid tussen die twee ontstaan het sodat hulle name in die openbare oog gekoppel is, is in die hof vertel met briewe wat die gebruiklike stroperige en kompromitterende uitdrukkings bevat het wat geen uitvlug gelaat het nie om te toon dat hulle openlik twee of drie keer per week saamgewoon het in een of ander welbekende hotel aan die see en verhoudings, toe die ding sy normale loop geneem het, mettertyd intiem geword het. Dan die bevel nisi en die koning se prokureur probeer gronde aantoon waarom en, aangesien hy daarin misluk om dit tersyde te stel, word nisi absoluut gemaak. Maar wat dit betref kon die twee oortreders, toegedraai soos hulle grootliks in mekaar was, dit veilig bekostig om dit te ignoreer soos hulle baie grootliks gedoen het totdat die saak in die hande van 'n prokureur geplaas is wat mettertyd 'n versoekskrif vir die veronregte party ingedien het. Hy, B, het die onderskeiding geniet om naby Erin se ongekroonde koning in lewende lywe te wees toe die ding gebeur het by die historiese fracas toe die gevalle leier se, wat, soos almal weet, voet by stuk gehou het tot die laaste druppel selfs toe hy gehul was in die mantel van owerspel, (leier se) getroue trawante ten getalle van tien of 'n dosyn of moontlik selfs meer as dit die drukkery van die Insuppressible binnegedring het of nee dit was United Ireland ('n geensins terloops gepaste benaming nie) en die letterkaste met hamers of iets in daardie rigting stukkend geslaan het alles as gevolg van 'n paar lasterlike uitstortings uit die vlot penne van die O'Brienitiese skribente by die gewone moddergooiery wat 'n smet gewerp het op die destydse volkstribuun se private sedes. Hoewel klaarblyklik 'n radikaal veranderde man was hy steeds 'n indrukwekkende figuur al was hy soos gewoonlik agteloos geklee met daardie uitdrukking van vaste voorneme wat 'n lang pad gegaan het met die weifelaars totdat hulle tot hulle groot onthutsing ontdek het dat hulle afgod voete van klei gehad het nadat hulle hom op 'n voetstuk geplaas het wat sy egter die eerste was om raak te sien. Aangesien dit besonder warm tye was in die algemene herrie het Bloom 'n geringe besering opgedoen van 'n nare stamp van een of ander kêrel se elmboog in die skare wat natuurlik saamgedrom het wat êrens omtrent die maagholte tereggekom het, gelukkig nie van 'n ernstige aard nie. Sy hoed (Parnell s'n) 'n syhoed is onopsetlik afgestamp en, as 'n saak van streng geskiedenis, was Bloom die man wat dit in die gedrang opgetel het nadat hy die voorval aanskou het met die bedoeling om dit aan hom terug te gee (en terug gegee het hy dit aan hom met die uiterste spoed) wat hygend en hoedloos en wie se gedagtes destyds myle ver van sy hoed af was nogtans synde 'n gebore heer met 'n belang in die land hy, om die waarheid te sê, wat meer vir die eer en aansien daarby betrokke geraak het as enigiets anders, wat in die been gebore is en hom van kleins af aan sy moeder se knie ingeprent is in die gedaante van om te weet wat goeie maniere was het dadelik uitgekom omdat hy na die skenker omgedraai het en hom met volmaakte aplomb bedank het en gesê het: Dankie, meneer, hoewel in 'n heel ander stemtoon as die sieraad van die regsprofessie wie se hoofdeksel Bloom ook vroeër in die loop van die dag reggestel het, die geskiedenis wat homself herhaal met 'n verskil, ná die begrafnis van 'n gemeenskaplike vriend toe hulle hom alleen in sy glorie gelaat het ná die grimmige taak om sy stoflike oorskot aan die graf toe te vertrou.

Aan die ander kant wat hom innerlik meer ontstem het, was die skreiende grappe van die koetsier en so aan wat dit alles as 'n grap afgemaak het, onmatig gelag het, voorgegee het hulle verstaan alles, die hoe en die waarom, en in werklikheid nie hulle eie gedagtes geken het nie, aangesien dit 'n saak was vir die twee partye self tensy dit gebeur het dat die wettige eggenoot toevallig daarby betrokke was weens een of ander anonieme brief van die gewone Piet Pompies, wat toevallig op hulle afgekom het op die kritieke oomblik in 'n liefdevolle posisie toegesluit in mekaar se arms, wat die aandag op hulle ongeoorloofde gedoente vestig en uitloop op 'n huishoudelike herrie en die dwalende skone wat haar heer en meester op haar knieë om vergifnis smeek en belowe om die verbintenis te verbreek en sy besoeke nie meer te ontvang nie as die gekrenkte eggenoot net die saak sou oor die hoof sien en laat verby verby wees met trane in haar oë hoewel moontlik terselfdertyd met haar tong in haar skone wang aangesien daar heel moontlik verskeie ander was. Hy persoonlik, synde van 'n skeptiese inslag, het geglo en geen doekies daaroor omgedraai om dit ook te sê nie dat 'n man of mans in die meervoud altyd op die waglys rondom 'n dame rondgehang het, selfs al was sy die beste vrou in die wêreld en het hulle ter wille van die argument redelik goed oor die weg gekom, wanneer sy, met verwaarlosing van haar pligte, verkies het om moeg te wees vir die huwelikslewe en lus was vir 'n bietjie fladdering in beskaafde losbandigheid om hulle aandag aan haar op te dring met onbehoorlike bedoelings, met die uiteinde dat haar genegenheid op 'n ander gesentreer het, die oorsaak van baie liaisons tussen nog aantreklike getroude vroue wat aanstap na die veertig toe en jonger mans, ongetwyfeld soos verskeie beroemde gevalle van vroulike verdwasing tot by die hef bewys het.

Dit was 'n duisend jammer dat 'n jong kêrel, geseën met 'n porsie harsings soos sy naaste klaarblyklik was, sy kosbare tyd moes mors met losbandige vrouens wat hom kon presenteer met 'n mooi dosis om hom sy lewe lank te hou. In die aard van ongetroude saligheid sou hy eendag vir hom 'n vrou neem wanneer mej. Regte Een op die toneel verskyn maar intussen was damesgeselskap 'n conditio sine qua non hoewel hy die ernstigste moontlike twyfel gehad het, nie dat hy in die minste vir Stephen wou uitvra oor mej. Ferguson nie (wat heel moontlik die besondere leidster was wat hom so vroeg in die oggend af na Irishtown gebring het), oor of hy veel bevrediging sou vind in koestering in die seun-en-meisie-vryery-idee en die geselskap van grynslaggende juffies sonder 'n sent op hulle naam twee of drie keer per week met die ortodokse voorlopige proefrit van komplimentespelery en uitgaan wat uitloop op tere minnaarsweë en blomme en sjokkies. Om aan hom te dink sonder huis en haard, uitgebuit deur een of ander losieshuisvrou erger as enige stiefma, was regtig te erg op sy ouderdom. Die snaakse skielik dinge wat hy uitgeflap het, het die ouer man aangetrek wat etlike jare die ander se senior was of soos sy vader maar iets stewigs moes hy beslis eet al was dit net 'n eierpons gemaak van onvervalste moederlike voeding of, by gebreke daarvan, die huislike Humpty Dumpty gekook.

—Hoe laat het jy geëet? het hy die skraal gestalte en moeë dog onverrimpelde gesig gevra.

—Een of ander tyd gister, het Stephen gesê.

—Gister! het Bloom uitgeroep totdat hy onthou het dit was alreeds môre Vrydag. Ag, jy bedoel dis na twaalf!

—Eergister, het Stephen gesê, terwyl hy op homself verbeter.

Letterlik verstom oor hierdie stukkie inligting het Bloom bepeins. Al was hulle dit nie oor alles eens nie, was daar tog op een of ander manier 'n sekere ooreenkoms asof albei hulle gedagtes, so te sê, in dieselfde trein van gedagtes gereis het. Op sy ouderdom toe hy so ongeveer 'n twintig jaar tevore in die politiek geplas het toe hy 'n quasi-aspirant na parlementêre eerbewyse was in die Buckshot Foster-dae het hy ook terugskouend onthou (wat op sigself 'n bron van innige voldoening was) dat hy 'n stilletjiese ontsag gehad het vir daardie selfde ultra-idees. Byvoorbeeld toe die kwessie van die uitgesette pagters, toe by sy eerste ontstaan, groot geskryf gestaan het in mense se gemoed hoewel, dit spreek vanself, sonder om 'n koperstuk by te dra of sy geloof absoluut te stel in sy uitsprake, waarvan sommige nie juis water sou hou nie, hy van meet af aan in beginsel in elk geval volkome simpatiek was met boerebesit as die stem van die tendens van moderne mening ('n voorliefde, egter, waarvan hy, toe hy sy fout besef het, later gedeeltelik genees is) en selfs daarmee geterg is dat hy 'n tree verder gaan as Michael Davitt in die treffende sienings wat hy een tyd as 'n terug-na-die-grond-man ingeprent het, wat een rede was waarom hy die insinuasie wat op so 'n onbeskaamde wyse op hom gewerp is deur ons vriend by die versameling van die stamme in Barney Kiernan's so sterk kwalik geneem het dat hy, hoewel dikwels aansienlik misverstaan en die minste strydlustige van sterflinge, laat dit herhaal word, van sy gewone gewoonte afgewyk het om hom (figuurlik gesproke) een in die krop te gee hoewel hy, wat die politiek self betref, maar alte bewus was van die ongevalle wat onveranderlik voortspruit uit propaganda en vertonings van wedersydse vyandigheid en die ellende en lyding wat dit as uitgemaakte saak meebring vir flink jong kêrels, hoofsaaklik, vernietiging van die geskiktstes, in een woord.

Hoe ook al, by die opweeg van die voor en die teen, en dit nou al aanstap na eenuur toe, was dit hoog tyd om vir die nag af te tree. Die kern van die saak was dat dit 'n bietjie riskant was om hom huis toe te bring aangesien gebeurlikhede moontlik kon volg (iemand met 'n humeur van haar eie soms) en die hele boel kon bederf soos op die aand toe hy misleid 'n hond (ras onbekend) met 'n lam poot (nie dat die gevalle óf identies óf die teendeel was nie hoewel hy ook sy hand seergemaak het) huis toe gebring het na Ontario Terrace soos hy baie duidelik onthou het, aangesien hy daar was, so te sê. Aan die ander kant was dit heeltemal en verreweg te laat vir die Sandymount- of Sandycove-voorstel sodat hy in 'n mate in die verleentheid was oor watter een van die twee alternatiewe. Alles het daarop gedui dat dit hom betaam het om ten volle van die geleentheid gebruik te maak, alles in ag genome. Sy aanvanklike indruk was dat hy 'n tikkie afsydig was of nie oormatig hartlik nie maar dit het op een of ander manier op hom gegroei. Vir eers sou hy dalk nie wat jy noem aan die idee gryp nie, as hy genader word, en wat hom die meeste gekwel het, was dat hy nie geweet het hoe om daartoe te lei of dit presies te bewoord nie, gestel hy sou wel die voorstel oorweeg, aangesien dit hom baie groot persoonlike plesier sou verskaf as hy hom sou toelaat om te help om munt op sy pad te bring of 'n bietjie klere, indien geskik bevind. In elk geval het hy afgesluit deur tot die gevolgtrekking te kom, met vermyding vir eers van verstokte presedent, 'n koppie Epps se kakao en 'n kermisbed vir die nag plus die gebruik van 'n kombers of twee en 'n oorjas dubbelgevou as kussing ten minste sou hy in veilige hande wees en so warm soos 'n roosterbroodjie op 'n drievoet kon hy nie enige besonder groot hoeveelheid kwaad daarin sien nie altyd met dien verstande dat geen herrie van enige aard opgeskop word nie. 'n Skuif moes gemaak word omdat daardie vrolike ou siel, die grasweduwnaar in kwessie wat skynbaar aan die plek vasgelym was, nie in enige besondere haas gelyk het om sy weg huis toe te neem na sy dierbaar geliefde Queenstown nie en dit was hoogs waarskynlik dat een of ander uitsuier se hoerhuis van uitgediende skoonhede waar ouderdom geen beletsel was nie naby Sheriff street lower die beste leidraad sou wees vir daardie dubbelsinnige karakter se verblyfplek vir 'n paar dae wat kom, afwisselend hulle gevoelens (die meerminne s'n) folterend met seskamerrewolwer-staaltjies wat aan die tropiese grens, bereken om die murg in enigeen se been te laat vries en hulle grootgeboude bekoorlikhede tussendeur te betas met ru-en-tuimel-gretigheid onder begeleiding van groot teue potheen en die gewone mooipraatjies oor homself want wat betref wie hy in werklikheid was laat x gelyk wees aan my regte naam en adres, soos mnr. Algebra passim opmerk. Terselfdertyd het hy innerlik gegrinnik oor sy sagte repartee aan die bloed-en-wonde-kampioen oor sy god wat 'n jood was. Mense kon dit verdra om deur 'n wolf gebyt te word maar wat hulle behoorlik vererg het, was 'n byt van 'n skaap. Die kwesbaarste punt ook van die teer Achilles. Jou god was 'n jood. Want meestal het dit gelyk of hulle verbeel hy kom van Carrick-on-Shannon of daar rond in die graafskap Sligo.

—Ek stel voor, het ons held uiteindelik na rype oorweging voorgestel terwyl hy haar foto omsigtig in sy sak gesteek het, aangesien dit taamlik bedompig hier is dat jy net saam met my huis toe kom en ons die dinge bespreek. My blyplek is heel naby in die omgewing. Jy kan nie daai goed drink nie. Hou jy van kakao? Wag. Ek betaal net gou die spul.

Aangesien die beste plan duidelik was om uit te klaar, die res synde gladde vaart, het hy, terwyl hy die foto omsigtig in sy sak gesteek het, gewink na die eienaar van die hok wat nie gelyk het of hy.

—Ja, dis die beste, het hy Stephen verseker vir wie, wat dit betref, Brazen Head of hy of enige ander plek alles min of meer was.

Allerhande Utopiese planne het deur sy (B se) bedrywige brein geflits, opvoeding (die ware jakob), letterkunde, joernalistiek, pryse in Titbits, bygewerkte reklame, konserttoere in Engelse badplekke propvol hidro's en seeteaters, wat geld moet wegwys, duette in Italiaans met die aksent volkome getrou aan die natuur en 'n hoeveelheid ander dinge, geen noodsaak, natuurlik, om dit van die dakke af aan Jan en alleman te vertel nie, en 'n tikkie geluk. 'n Opening was al wat nodig was. Want hy het meer as vermoed dat hy sy vader se stem gehad het om sy hoop op te bou wat dit heel waarskynlik was dat hy gehad het dus sou dit net so goed wees, terloops geen kwaad nie, om die gesprek te sleep in die rigting van daardie spesifieke rooi haring net om.

Die koetsier het uit die koerant wat hy in die hande gekry het voorgelees dat die voormalige onderkoning, graaf Cadogan, by die dinee van die koetsiersvereniging êrens in Londen voorgesit het. Stilte met 'n gaap of twee het hierdie opwindende aankondiging begelei. Toe het die ou eksemplaar in die hoek wat skynbaar nog 'n vonkie lewenskrag oorgehad het, voorgelees dat sir Anthony MacDonnell Euston verlaat het na die hoofsekretaris se woning of woorde van daardie strekking. Op welke boeiende stukkie inligting die eggo geantwoord het waarom.

—Gee ons 'n loer na daai letterkunde, oupa, het die ou seevaarder ingegooi, en 'n natuurlike ongeduld aan die dag gelê.

—En welkom, het die bejaarde party wat so aangespreek is, geantwoord.

Die matroos het uit 'n houer wat hy gehad het 'n paar groenerige stofbrille uitgesleep wat hy baie stadig oor sy neus en albei ore gehaak het.

—Is jy sleg in die oë? het die simpatieke personasie soos die stadsklerk gevra.

—Wel, het die seevaarder met die tartanbaard geantwoord, wat skynbaar so 'n bietjie van 'n letterkundige kêrel op sy eie klein manier was, terwyl hy uitstaar deur seegroen patryspoorte soos jy hulle goed sou kon beskryf, ek gebruik brille met lees. Sand in die Rooi See het dit gedoen. Een tyd kon ek 'n boek in die donker lees, by wyse van spreke. The Arabian Nights Entertainment was my gunsteling en Red as a Rose is She.

Hierop het hy die blad oopgeklou en gesit en tuur op die Here alleen weet wat, verdrink gevind of die heldedade van Koning Wilg, Iremonger wat honderd en iets tweede paaltjie nie uit vir Notts gemaak het, gedurende welke tyd (heeltemal sonder om hom aan Ire te steur) die eienaar intens besig was om 'n skynbaar nuwe of tweedehandse stewel los te maak wat hom klaarblyklik geknyp het terwyl hy gemompel het teen wie dit ook al was wat dit verkoop het, almal van hulle wat genoegsaam wakker genoeg was om deur hulle gelaatsuitdrukkings uitgeken te word, dit wil sê, wat óf eenvoudig mismoedig toegekyk het óf 'n onbenullige opmerking gemaak het.

Om 'n lang storie kort te maak, Bloom, wat die situasie begryp het, was die eerste om van sy sitplek op te staan om nie hulle welkom te oorskry nie nadat hy eerstens en vooral, synde so goed soos sy woord dat hy die rekening vir die geleentheid sou betaal, die verstandige voorsorg getref het om onopsigtelik vir die gasheer te wink as 'n afskeidskoot 'n skaars merkbare teken wanneer die ander nie kyk nie met die strekking dat die verskuldigde bedrag op pad was, wat 'n groot totaal van vier pennies uitmaak (die bedrag wat hy onopsigtelik in vier kopers neergesit het, letterlik die laaste van die Mohikane), nadat hy vooraf op die gedrukte pryslys vir almal wat hardloop om te lees teenoor hom raakgesien het in onmiskenbare syfers, koffie 2d., soetgoed do., en eerlik gesê die geld twee keer werd so een keer in 'n blou maan, soos Wetherup altyd opgemerk het.

—Kom, het hy aangeraai om die séance af te sluit.

Aangesien die lis gewerk het en die kus skoon was, het hulle die skuiling of hok saam verlaat en die élite gemeenskap van oliejas en kompanie wat niks minder as 'n aardbewing uit hulle dolce far niente sou beweeg nie. Stephen, wat erken het dat hy nog steeds sleg en pootuit voel, het by die, vir 'n oomblik, die deur stilgestaan.

—Een ding wat ek nooit verstaan het nie, het hy gesê om oorspronklik te wees op die ingewing van die oomblik. Hoekom hulle tafels snags onderstebo sit, ek bedoel stoele onderstebo, op die tafels in kafees. Op welke impromptu die nimmerfalende Bloom sonder 'n oomblik se huiwering geantwoord het, en reguit gesê het:

—Om die vloer in die oggend te vee.

So gesê, het hy omgehuppel, rats as 'n mens dit in ag neem, terselfdertyd openhartig verskonend, om aan sy metgesel se regterkant te kom, 'n gewoonte van hom, terloops, aangesien sy regterkant, in klassieke idioom, sy teer Achilles was. Die naglug was nou beslis 'n traktasie om in te asem al was Stephen 'n bietjie swak op sy bene.

—Dit sal (die lug) jou goed doen, het Bloom gesê, en ook die stap bedoel, oor 'n oomblik. Die enigste ding is om te stap dan sal jy 'n ander mens voel. Kom. Dis nie ver nie. Leun op my.

Gevolglik het hy sy linkerarm in Stephen se regter ingehaak en hom gevolglik voortgelei.

—Ja, het Stephen onseker gesê omdat hy gedink het hy voel 'n vreemde soort vleis van 'n ander mens wat hom nader, seningloos en wankelrig en al daardie dinge.

Hoe ook al, hulle het verby die skilderhuisie met klippe, konfoor ens. gegaan waar die munisipale ekstra, eks-Gumley, nog vir alle praktiese doeleindes toegedraai was in die arms van Murphy, soos die spreuk lui, en droom van vars velde en nuwe weivelde. En apropos van 'n doodkis van klippe was die vergelyking glad nie sleg nie aangesien dit in werklikheid 'n steniging tot die dood toe was van die kant van twee-en-sewentig uit tagtig-en-nog-wat kiesafdelings wat ten tyde van die skeuring oorgeloop het en veral die hooggeroemde boereklas, waarskynlik dieselfde uitgesette pagters wat hy weer op hulle grond geplaas het.

So het hulle oorgegaan tot gesels oor musiek, 'n kunsvorm waarvoor Bloom, as suiwer amateur, die grootste liefde besit het, terwyl hulle arm in arm koers gevat het oor Beresford place. Wagneriaanse musiek, hoewel erkenlik groots in sy soort, was 'n bietjie te swaar vir Bloom en moeilik om met die eerste aanloop te volg maar die musiek van Mercadante se Huguenots, Meyerbeer se Seven Last Words on the Cross en Mozart se Twelfth Mass het hy eenvoudig in geswelg, die Gloria daarin synde, na sy mening, die toppunt van eersteklas musiek as sodanig, wat letterlik alles anders in die skaduwee gestel het. Hy het die gewyde musiek van die katolieke kerk oneindig verkies bo enigiets wat die oorkantse winkel in daardie lyn kon aanbied soos daardie Moody en Sankey-gesange of Bid me to live and I will live thy protestant to be. Hy het ook vir niemand teruggestaan in sy bewondering vir Rossini se Stabat Mater nie, 'n werk wat eenvoudig wemel van onsterflike nommers, waarin sy vrou, Madam Marion Tweedy, 'n treffer, 'n ware opskudding gemaak het, kon hy gerus sê, wat grootliks bygedra het tot haar ander louere en die ander heeltemal in die skaduwee gestel het, in die jesuïetevaders se kerk in upper Gardiner street, die gewyde gebou propvol tot by die deure om haar te hoor met virtuose, of virtuosi eerder. Daar was die eenparige mening dat daar niemand was wat aan haar kon tip nie en dit is genoeg om te sê dat daar in 'n plek van aanbidding vir musiek van 'n gewyde karakter 'n algemeen uitgesproke begeerte na 'n encore was. Oor die algemeen hoewel hy voorkeur gegee het aan ligte opera van die Don Giovanni-beskrywing en Martha, 'n juweel in sy soort, het hy 'n penchant gehad, hoewel met net 'n oppervlakkige kennis, vir die streng klassieke skool soos Mendelssohn. En van dit gepraat, aangesien hy aangeneem het dat hy alles van die ou gunstelinge geweet het, het hy par excellence Lionel se aria in Martha, M'appari genoem, wat hy, eienaardig genoeg, gehoor of afgeluister het, om meer akkuraat te wees, op gister, 'n voorreg wat hy innig waardeer het, uit die mond van Stephen se gerespekteerde vader, tot in perfeksie gesing, 'n studie van die nommer, inderdaad, wat al die ander laat agteraan staan het. Stephen het, in antwoord op 'n beleefd gestelde vraag, gesê hy sing dit nie maar het uitgebars in lof van Shakespeare se liedere, ten minste van in of omtrent daardie tydperk, die luitspeler Dowland wat in Fetter lane gewoon het naby Gerard die kruiekenner, wat anno ludendo hausi, Doulandus, 'n instrument wat hy oorweeg het om van mnr. Arnold Dolmetsch te koop, wat B. nie heeltemal kon onthou nie hoewel die naam beslis bekend geklink het, vir vyf-en-sestig ghienies en Farnaby en seun met hulle dux- en comes-vernuftighede en Byrd (William) wat die virginale gespeel het, het hy gesê, in die Koningin se kapel of waar ook al anders hy hulle gekry het en ene Tomkins wat speelgoed of wysies gemaak het en John Bull.

Op die rybaan wat hulle nader terwyl hulle nog gepraat het anderkant die swaaikettings het 'n perd, wat 'n veër sleep, op die geplaveide grond voortgestap, en 'n lang strook modder opgeborsel sodat Bloom met die geraas nie volkome seker was of hy die toespeling op vyf-en-sestig ghienies en John Bull reg gehoor het nie. Hy het gevra of dit John Bull die politieke beroemdheid van daardie naam was, aangesien dit hom getref het, die twee identiese name, as 'n treffende toeval.

By die kettings het die perd stadig uitgeswaai om te draai, wat, toe hy dit gewaar, Bloom, wat soos gewoonlik skerp op die uitkyk was, die ander se mou saggies gepluk het, en skertsend opgemerk het:

—Ons lewens is vannag in gevaar. Pas op vir die stoomroller.

Hulle het daarop gaan staan. Bloom het gekyk na die kop van 'n perd wat lank nie vyf-en-sestig ghienies werd was nie, skielik sigbaar in die donker baie naby sodat dit nuut gelyk het, 'n ander groepering van bene en selfs vleis omdat dit klaarblyklik 'n vierloper was, 'n heupskudder, 'n swartboud, 'n sterthanger, 'n kophanger wat sy agterpoot voor sit terwyl die heer van sy skepping op die bok gesit het, besig met sy gedagtes. Maar so 'n goeie arme dier was hy dat hy jammer was hy nie 'n klontjie suiker gehad het nie maar, soos hy wyslik bepeins het, kon jy skaars voorbereid wees vir elke noodgeval wat mag opduik. Hy was net 'n groot senuweeagtige onnosele pampoenkopperige soort van 'n perd, sonder 'n tweede sorg in die wêreld. Maar selfs 'n hond, het hy bepeins, neem daardie basterbrak in Barney Kiernan's, van dieselfde grootte, sou 'n heilige verskrikking wees om in die gesig te staar. Maar dit was nie enige dier se skuld in die besonder as hy so gebou was nie soos die kameel, skip van die woestyn, wat druiwe in sy bult tot potheen stook. Nege tiendes van hulle almal kon gehok of afgerig word, niks buite die kuns van die mens nie behalwe die bye. Walvis met 'n harpoen-haarnaald, krokodil kielie die holte van sy rug en hy sien die grap, krit 'n sirkel vir 'n haan, tier my arendsoog. Hierdie tydige oorpeinsings aangaande die diere van die veld het sy gedagtes besig gehou, ietwat afgetrek van Stephen se woorde terwyl die skip van die straat aan die maneuvreer was en Stephen voortgegaan het oor die hoogs interessante ou.

—Wat sê ek nou weer? Ag, ja! My vrou, het hy te kenne gegee, terwyl hy in medias res inplons, sou die grootste plesier daaruit put om met jou kennis te maak aangesien sy hartstogtelik geheg is aan musiek van enige soort.

Hy het op 'n vriendelike manier sywaarts gekyk na die syaansig van Stephen, die ewebeeld van sy moeder, wat nie heeltemal dieselfde was as die gewone aantreklike skurktipe waarna hulle onteenseglik 'n onversadigbare hunkering gehad het nie aangesien hy miskien nie so gebou was nie.

Tog, gestel hy het sy vader se gawe gehad soos hy meer as vermoed het, het dit nuwe vergesigte in sy gedagtes geopen soos Lady Fingall se Ierse nywerhede, konsert op die voorafgaande Maandag, en die aristokrasie in die algemeen.

Uitgelese variasies het hy nou beskryf op 'n wysie Youth here has End deur Jans Pieter Sweelinck, 'n Hollander van Amsterdam waar die vrous vandaan kom. Selfs meer het hy gehou van 'n ou Duitse lied van Johannes Jeep oor die helder see en die stemme van sirenes, soet moordenaars van mans, wat Bloom 'n bietjie onthuts het:

Von der Sirenen Listigkeit
Tun die Poeten dichten.

Hierdie openingsmaatslae het hy gesing en extempore vertaal. Bloom het geknik en gesê hy verstaan volkome en hom gesmeek om gerus voort te gaan wat hy gedoen het.

'n Fenomenaal pragtige tenoorstem soos daardie, die seldsaamste van seëninge, wat Bloom met die heel eerste noot wat hy uitgekry het, waardeer het, kon maklik, as dit behoorlik hanteer word deur een of ander erkende gesaghebbende op die gebied van stemproduksie soos Barraclough en as hy op die koop toe musiek kon lees, sy eie prys beveel waar baritons tien vir 'n pennie was en vir sy gelukkige besitter in die nabye toekoms 'n entrée besorg in deftige huise in die beste woonbuurte van finansiële magnate met groot sake en betitelde mense waar hy met sy universiteitsgraad van B.A. ('n reuse-advertensie op sy manier) en heeragtige houding om die goeie indruk des te meer te beïnvloed onfeilbaar 'n duidelike sukses sou behaal, synde geseën met harsings wat ook vir die doel aangewend kon word en ander vereistes, as sy klere behoorlik versorg word sodat hy hom des te beter in hulle guns kon inwurm aangesien hy, 'n jeugdige nuweling in die gemeenskap se kleredragfynhede, skaars verstaan het hoe 'n klein dingetjie soos daardie teen jou kon tel. Dit was inderdaad net 'n kwessie van maande en hy kon hom maklik voorsien terwyl hy deelneem aan hulle musikale en artistieke conversaziones gedurende die feestelikhede van die Kersseisoen, by voorkeur, wat 'n effense fladdering in die duiwehokke van die skone geslag veroorsaak en baie opgehemel word deur dames wat op sensasie uit is, gevalle waarvan, soos hy toevallig geweet het, op rekord was—trouens, sonder om die kat uit die sak te laat, kon hy self eens op 'n tyd, as hy lus gehad het, maklik het. Daarby sou natuurlik die geldelike besoldiging kom wat geensins om van te snuif was nie, wat hand aan hand gaan met sy onderriggelde. Nie, het hy tussen hakies gesê, dat hy ter wille van vuil gewin noodwendig die liriese podium as lewensroeping vir enige lang tydperk hoef te omhels nie. Maar 'n tree in die vereiste rigting was dit buite ja of nee en geldelik sowel as geestelik het dit hoegenaamd geen smet op sy waardigheid gewerp nie en dit het dikwels buitengewoon handig te pas gekom om 'n tjek in die hand gestop te kry op 'n broodnodige oomblik wanneer elke bietjie gehelp het. Daarbenewens, hoewel smaak in die laaste tyd tot 'n mate agteruitgegaan het, sou oorspronklike musiek soos daardie, anders as die konvensionele groef, vinnig groot in die mode kom aangesien dit 'n besliste nuwigheid vir Dublin se musiekwêreld sou wees na die gewone afgesaagde reeks pakkende tenoorsolo's wat op 'n goedgelowige publiek afgesmeer is deur Ivan St Austell en Hilton St Just en hulle genus omne. Ja, sonder 'n skaduwee van twyfel kon hy met al die kaarte in sy hand en hy het 'n uitstekende opening gehad om vir homself 'n naam te maak en 'n hoë plek in die stad se agting te verower waar hy 'n stywe bedrag kon eis en, met vooruitbespreking, 'n groot konsert vir die beskermhere van die King street-huis kon gee, mits daar 'n agterstaanman was, as een beskikbaar sou wees om hom boontoe te skop, so te sê, 'n groot as, egter, met 'n bietjie stukrag van die voortvarende soort om die onvermydelike uitstellery te voorkom wat dikwels 'n te veel gevierde prins van gawe kêrels laat struikel het. En dit hoef nie een jota van die ander af te trek nie aangesien hy, synde sy eie baas, hope tyd sou hê om letterkunde te beoefen in sy vrye oomblikke wanneer hy dit verlang sonder dat dit bots met sy vokale loopbaan of enigiets hoegenaamd neerhalends bevat aangesien dit 'n saak vir homself alleen was. Trouens, hy het die bal aan sy voete gehad en dit was die einste rede waarom die ander, in besit van 'n merkwaardig skerp neus om enige soort onraad te ruik, hoegenaamd aan hom vasgeklou het.

Die perd was net toe. En later by 'n gunstige geleentheid het hy beoog (Bloom het), sonder om op enige manier in sy private sake te snuffel op die dwase storm in waar engele-beginsel, hom aan te raai om sy verbintenis te verbreek met 'n sekere ontluikende praktisyn wat, het hy opgemerk, geneig was om hom te kleineer en selfs in 'n geringe mate met een of ander uitgelate voorwendsel wanneer hy nie teenwoordig was nie, af te kraak, of hoe jy dit ook al wil noem wat na Bloom se nederige mening 'n nare sylig gewerp het op daardie kant van 'n persoon se karakter, geen woordspeling bedoel nie.

Die perd, wat die einde van sy tou bereik het, so te sê, het gaan staan en, terwyl hy 'n trotse vederende stert hoog oplig, sy deel bygedra deur op die vloer wat die borsel gou sou opborsel en poleer, drie rokende bolle drolle te laat val. Stadig drie keer, een na die ander, uit 'n vol kruis het hy bemis. En menslik het sy drywer gewag totdat hy (of sy) klaar was, geduldig in sy seiswa.

Sy aan sy het Bloom, wat voordeel trek uit die contretemps, saam met Stephen deur die opening van die kettings gegaan, verdeel deur die regop paal, en, terwyl hulle oor 'n strook modder stap, oorgesteek na Gardiner street lower, met Stephen wat dapperder, maar nie hard nie, die einde van die ballade sing.

Und alle Schiffe brücken.

Die drywer het nooit 'n woord gesê nie, goed, sleg of onverskillig, maar bloot die twee figure dopgehou, terwyl hy op sy laerugkar gesit het, albei swart, een vol, een maer, wat na die spoorwegbrug toe stap, om deur Father Maher getroud te word. Terwyl hulle gestap het, het hulle by tye stilgestaan en weer gestap en hulle tête à tête voortgesit (waarbuite hy natuurlik heeltemal was) oor sirenes, vyande van die mens se rede, gemeng met 'n aantal ander onderwerpe van dieselfde kategorie, oorweldigers, historiese gevalle van die soort terwyl die man in die veegkar of jy kon dit net sowel die slaapkar noem wat hulle in elk geval glad nie kon hoor nie omdat hulle te ver was eenvoudig in sy sitplek gesit het naby die einde van lower Gardiner street en hulle laerugkar agterna gekyk het.

Eumaios: die getroue varkwagter in die Odyssee by wie Odusseus, vermom as bedelaar, ná sy terugkeer skuiling vind en sy seun Telemachos weer ontmoet; die koetsierskuiling is Joyce se hut van Eumaios, en die matroos Murphy met sy sterk stories is 'n ander "Odusseus" wat leuens oor sy omswerwinge vertel.

Skin-the-Goat Fitzharris: James Fitzharris, die koetsier van die Invincibles, 'n Fenian-geheimgenootskap wat in 1882 die Britse hoofsekretaris Lord Frederick Cavendish en sy onderstaatsekretaris Burke in Phoenix Park met chirurgiese messe vermoor het; Carey het later teen sy makkers getuig. Die eienaar van die skuiling word glo met hom vereenselwig.

haud ignarus malorum miseris succurrere disco: Latyn, Vergilius (Aeneïs I): "omdat ek self die leed ken, leer ek om die ellendiges te help."

Die Italiaanse rusie: grof skelwoorde ("hoer madonna", "gebreekte gat", "skurk") en 'n twis oor 'n "halwe sovereign" en geld vir die roomys; voglio = "ek wil", Bella Poetria is Bloom se gebroke Italiaans vir "mooi poësie".

Gospodi pomilyou: Russies, "Here, ontferm U."

Choza de Indios: Spaans, "Indiërhut"; Tarjeta Postal = poskaart.

fidus Achates: Latyn, "getroue Achates", die vriend van Aeneas; spreekwoordelik vir 'n getroue metgesel.

"uitgep." staan vir Joyce se raaiselagtige afkorting "e.d.ed", gewoonlik gelees as "uitgeput" of "uitgedien".

Coup d'œil (Frans): oogopslag, uitsig. Entre nous: tussen ons. Soi-disant: sogenaamde. Instanter (Latyn): onmiddellik. Corruptio per se en per accidens (Latyn, Skolastiek): verderf deur die wese self en deur toeval.

Ireland expects that every man: verdraaiing van Nelson se sein by Trafalgar, "England expects that every man will do his duty".

Roberto ruba roba sua (Italiaans): "Robert steel sy goed" – 'n klankspel. San Tommaso Mastino: "die heilige Thomas die Bulhond", Stephen se spotnaam vir Thomas Aquinas.

Die Lock-hospitaal in Dublin het vroue met geslagsiektes behandel. Die Evening Telegraph is op pienk papier gedruk.

Ex quibus … Christus … secundum carnem (Latyn, uit Romeine 9:5): "uit wie … Christus … na die vlees" – oor die jode as Christus se volk.

Ubi patria … vita bene: Bloom verhaspel die Latynse spreuk ubi bene, ibi patria ("waar dit goed gaan, daar is die vaderland").

Parnell: Charles Stewart Parnell (1846–1891), leier van die Ierse Huisregeringsparty, het in 1890 gestruikel oor sy verhouding met Katharine O'Shea, vrou van kaptein O'Shea; in komiteekamer nr. 15 het sy party hom verwerp. Daar was 'n gerug dat hy nie werklik dood is nie.

Bek-en-klouseer: in Engels "foot and mouth" – Stephen speel met mnr. Deasy se brief oor dié veesiekte en die idioom "put your foot in your mouth" (jou mond verbypraat).

Throwaway: die buiteperd wat die Gold Cup by Ascot op 16 Junie 1904 gewen het; die titel Telegraph "tell a graphic lie" is Joyce se klankspel op die koerantnaam.

"Spaanse uie": Stephen verdraai die seemanslied "Spanish Ladies" ("Farewell and adieu to you, Spanish ladies … the first land we made was called the Deadman").

Tichborne-saak: 'n beroemde Engelse hofsaak (1866–1874) waarin 'n bedrieër hom uitgegee het as die vermiste erfgenaam Roger Tichborne, wat in 1854 met die skip Bella vergaan het.

Lindley Murray (1745–1826) was 'n bekende Engelse grammatikus; die verskoning aan hom geld die grammatikale fout in die sin. "Met hom pik hose" is Molly se verhaspeling van "metempsigose" (sielsverhuising); Bloom het dit vroeër in die dag onthou.

Parnell, "Erin se ongekroonde koning", is in 1890 as minnaar van Katharine (Kitty) O'Shea in 'n egskeidingsaak genoem, wat die skeuring in sy party veroorsaak het; sy volgelinge het daarna die drukkery van United Ireland bestorm. "Bandez!" en "Figne toi trop" is gebroke Frans (ongeveer "Kry 'n styfte!" en "Verbeel jou net").

Michael Davitt (1846–1906) het die Ierse Land League gestig; "Buckshot" Forster was 'n gehate hoofsekretaris vir Ierland (1880–1882). Die "versameling van die stamme" in Barney Kiernan's is die toneel van hoofstuk 12, waar Bloom vir die Burger gesê het Christus was 'n jood.

Conditio sine qua non (Latyn): onontbeerlike voorwaarde. Anno ludendo hausi, Doulandus (Latyn): "Dowland, wat sy jare met speel deurgebring het", 'n woordspel op die komponis se naam. Dux en comes: leier- en volgstem in 'n kanon. Genus omne: die hele spul.

"Von der Sirenen Listigkeit / Tun die Poeten dichten" (Duits): "Oor die sirenes se listigheid dig die digters." "Und alle Schiffe brücken" (verhaspelde Duits): "en alle skepe brug".

"In die arms van Murphy" speel op Morfeus, die god van die slaap, en op die matroos Murphy. "Om deur Father Maher getroud te word" en "en hulle laerugkar agterna gekyk" is reëls uit die Ierse liedjie The Low-Backed Car.