Hoofstukke 48–50

¹ In die sesde jaar van die derde week van die nege-en-veertigste jubileum het jy weggetrek en in die land Midian gaan woon, vyf weke en een jaar lank. In die tweede week, in die tweede jaar van die vyftigste jubileum, het jy na Egipte teruggekeer. ² Jy weet self wat Hy op die berg Sinai vir jou gesê het, en wat die vors Mastema met jou wou doen toe jy op pad terug na Egipte was, toe jy hom by die slaapplek langs die pad teëgekom het. ³ Het hy nie met al sy mag probeer om jou dood te maak en die Egiptenaars uit jou hand te red nie, toe hy gesien het dat jy gestuur is om oordeel en wraak oor die Egiptenaars te bring? ⁴ Maar ek het jou uit sy hand gered, en jy het die tekens en wonders gedoen wat jy gestuur is om in Egipte te doen, teen Farao en teen sy hele huis, teen sy dienaars en teen sy volk.

Die engel van die aangesig praat steeds met Moses en vertel hom sy eie geskiedenis. In Eksodus is dit die Here self wat Moses op pad terug na Egipte wou doodmaak; hierdie boek skryf dit aan die bose Mastema toe.

⁵ Die Here het ter wille van Israel groot wraak op hulle geneem. Hy het hulle getref met die plae van bloed en paddas, luise en hondevlieë, en kwaai swere wat in blase uitbreek; hulle vee met die dood; met haelstene, waarmee Hy alles vernietig het wat vir hulle gegroei het; met sprinkane wat opgevreet het wat die hael oorgelaat het; met duisternis; en met die dood van die eersgeborenes van mense en diere. Die Here het ook wraak geneem op al hulle afgode en hulle met vuur verbrand. ⁶ Alles is deur jou hand gestuur, sodat jy dit kon aankondig voordat dit gebeur het. Jy het met die koning van Egipte gepraat voor al sy dienaars en voor sy volk. ⁷ Alles het gebeur soos jy gesê het: tien groot en verskriklike oordele het oor die land Egipte gekom, sodat jy ter wille van Israel wraak daarop kon neem. ⁸ Die Here het alles ter wille van Israel gedoen, volgens sy verbond wat Hy met Abraham gesluit het, dat Hy wraak op hulle sou neem omdat hulle hulle met geweld in slawerny gebring het.

⁹ Die vors Mastema het teen jou opgestaan en probeer om jou in die hande van Farao te laat val. Hy het die Egiptiese towenaars gehelp, en hulle het opgestaan en voor jou wonders gedoen. ¹⁰ Ons het hulle wel toegelaat om onheil te bewerk, maar ons het nie toegelaat dat hulle hande dit weer regmaak nie. ¹¹ Die Here het hulle met kwaai swere getref, en hulle kon nie staande bly nie, want ons het hulle so vernietig dat hulle nie 'n enkele teken kon doen nie. ¹² Ten spyte van al hierdie tekens en wonders is die vors Mastema nie beskaamd gemaak nie, want hy het moed geskep en die Egiptenaars aangevuur om jou te agtervolg met al die magte van die Egiptenaars, met hulle strydwaens en hulle perde en met al die leërs van die volke van Egipte.

¹³ Maar ek het tussen die Egiptenaars en Israel gaan staan, en ons het Israel uit sy hand en uit die hand van sy volk gered. Die Here het hulle deur die middel van die see gelei asof dit droë grond was. ¹⁴ En al die volke wat hy gebring het om Israel te agtervolg, het die Here ons God in die middel van die see gegooi, in die dieptes van die afgrond, onder die kinders van Israel, net soos die Egiptenaars hulle kinders in die rivier gegooi het. Hy het op 'n miljoen van hulle wraak geneem: duisend sterk en kragtige manne is vernietig vir elke suigeling van die kinders van jou volk wat hulle in die rivier gegooi het.

¹⁵ Op die veertiende dag en op die vyftiende, die sestiende, die sewentiende en die agttiende is die vors Mastema vasgebind en agter die kinders van Israel opgesluit, sodat hy hulle nie kon aankla nie. ¹⁶ Op die negentiende het ons hulle losgelaat, sodat hulle die Egiptenaars kon help en die kinders van Israel agtervolg. ¹⁷ Hy het hulle harte verhard en hulle koppig gemaak, en die plan is deur die Here ons God beraam, sodat Hy die Egiptenaars kon tref en hulle in die see gooi. ¹⁸ Op die veertiende het ons hom vasgebind, sodat hy die kinders van Israel nie kon aankla op die dag toe hulle die Egiptenaars gevra het vir voorwerpe en klere: voorwerpe van silwer, voorwerpe van goud en voorwerpe van brons. So kon hulle die Egiptenaars uitbuit as vergoeding vir die slawerny waarin hulle hulle gedwing het om te dien. ¹⁹ Ons het die kinders van Israel nie met leë hande uit Egipte uitgelei nie.

¹ Onthou die gebod wat die Here jou gegee het oor die Pasga: dat jy dit op sy tyd moet vier, op die veertiende van die eerste maand; dat jy dit moet slag voordat dit aand word, en dat hulle dit in die nag moet eet, op die aand van die vyftiende, vanaf die tyd dat die son ondergaan. ² Want in hierdie nag, die begin van die fees en die begin van die vreugde, het julle die Pasga in Egipte geëet, toe al die magte van Mastema losgelaat is om al die eersgeborenes in die land Egipte dood te maak, van die eersgeborene van Farao tot die eersgeborene van die slavin wat as gevangene by die meul werk, en ook die vee. ³ Dit is die teken wat die Here hulle gegee het: in elke huis waar hulle die bloed van 'n eenjarige lam op die bo-drumpel sien, moes hulle nie ingaan om dood te maak nie, maar daar verbygaan, sodat almal in die huis gered sou word, omdat die teken van die bloed op die bo-drumpel was. ⁴ Die magte van die Here het alles gedoen soos die Here hulle beveel het. Hulle het by al die kinders van Israel verbygegaan, en die plaag het nie oor hulle gekom om enige lewende wese onder hulle te vernietig nie, nie van die vee nie, nie mens nie en nie hond nie. ⁵ Die plaag was baie swaar in Egipte. Daar was nie 'n huis in Egipte waar daar nie een dood was nie, en daar was geween en weeklag. ⁶ Maar die hele Israel het die vleis van die Pasgalam geëet en die wyn gedrink, en hulle het die Here, die God van hulle vaders, geprys, geloof en gedank. Hulle was gereed om weg te trek onder die juk van Egipte uit, weg uit die bose slawerny.

⁷ Onthou hierdie dag al die dae van jou lewe, en hou dit van jaar tot jaar, al die dae van jou lewe, een keer per jaar, op sy dag, volgens al sy voorskrifte. Moenie dit van dag tot dag of van maand tot maand uitstel nie. ⁸ Want dit is 'n ewige verordening, en dit is op die hemelse tafels gegraveer vir al die kinders van Israel, dat hulle dit elke jaar op sy dag moet hou, een keer per jaar, deur al hulle geslagte. Daar is geen einde aan die dae nie, want dit is vir altyd bepaal. ⁹ Die man wat rein is en tog nie kom om dit op sy dag te hou nie, om 'n aanneemlike offer voor die Here te bring en op die dag van die fees voor die Here te eet en te drink, daardie man wat rein is en naby woon, sal uitgeroei word. Omdat hy nie die offergawe van die Here op sy vasgestelde tyd gebring het nie, sal hy self die skuld dra.

¹⁰ Laat die kinders van Israel kom en die Pasga hou op die dag van sy vasgestelde tyd, op die veertiende dag van die eerste maand, tussen die twee aande, van die derde deel van die dag tot die derde deel van die nag; want twee dele van die dag is aan die lig gegee, en een derde deel aan die aand. ¹¹ Dit is wat die Here jou beveel het: dat jy dit tussen die twee aande moet hou. ¹² Dit mag nie geslag word gedurende enige tyd van die lig nie, maar in die tyd wat aan die aand grens. Laat hulle dit in die aandtyd eet, tot by die derde deel van die nag. En wat ook al van sy vleis oorbly vanaf die derde deel van die nag en daarna, moet hulle met vuur verbrand.

"Tussen die twee aande" is die Bybelse uitdrukking vir die tyd waarop die Pasgalam geslag moet word. Die dag en die nag is elk in drie dele van ongeveer vier uur verdeel; die laaste deel van die dag, van omtrent twee-uur in die middag tot sononder, behoort hier aan die aand.

¹³ Hulle mag dit nie in water kook nie en ook nie rou eet nie, maar dit moet oor die vuur gebraai word. Hulle moet dit haastig eet. Die kop saam met die binnegoed en die pote moet hulle oor die vuur braai, en hulle mag nie een van sy bene breek nie, want van die kinders van Israel sal geen been verbrysel word nie. ¹⁴ Daarom het die Here die kinders van Israel beveel om die Pasga op die dag van sy vasgestelde tyd te hou, en hulle mag nie 'n been daarvan breek nie; want dit is 'n feesdag en 'n bevole dag. Dit mag nie van dag tot dag of van maand tot maand verskuif word nie, maar op die dag van sy fees moet dit gehou word. ¹⁵ Beveel jy die kinders van Israel om die Pasga deur al hulle dae te hou, elke jaar, een keer per jaar, op die dag van sy vasgestelde tyd. Dan sal dit 'n welgevallige gedenkteken voor die Here wees, en geen plaag sal oor hulle kom om hulle dood te maak of te tref in die jaar waarin hulle die Pasga op sy tyd vier, in elke opsig volgens sy gebod.

¹⁶ Hulle mag dit nie buite die heiligdom van die Here eet nie, maar voor die heiligdom van die Here, en die hele volk van die vergadering van Israel moet dit op sy vasgestelde tyd vier. ¹⁷ Elke man wat op sy dag gekom het, van twintig jaar oud en ouer, moet dit in die heiligdom van julle God voor die Here eet; want so is dit geskrywe en bepaal, dat hulle dit in die heiligdom van die Here moet eet. ¹⁸ En wanneer die kinders van Israel in die land kom wat hulle in besit gaan neem, in die land Kanaän, en die tabernakel van die Here in die middel van die land by een van hulle stamme oprig, totdat die heiligdom van die Here in die land gebou is, laat hulle dan kom en die Pasga in die tabernakel van die Here vier, en laat hulle dit van jaar tot jaar voor die Here slag. ¹⁹ En in die dae wanneer die huis in die Naam van die Here gebou is in die land van hulle erfenis, moet hulle daarheen gaan en die Pasga in die aand slag, teen sononder, in die derde deel van die dag. ²⁰ Hulle moet sy bloed op die voet van die altaar bring en sy vet op die vuur sit wat op die altaar is, en hulle moet sy vleis, oor die vuur gebraai, eet in die voorhof van die huis wat in die Naam van die Here geheilig is. ²¹ Hulle mag die Pasga nie in hulle stede vier nie, en ook nie op enige ander plek nie, behalwe voor die tabernakel van die Here of voor sy huis waar sy Naam woon. Dan sal hulle nie van die Here afdwaal nie.

Met "die huis" word die tempel in Jerusalem bedoel, wat eers eeue later gebou sou word.

²² En jy, Moses, beveel die kinders van Israel om die voorskrifte van die Pasga te hou soos dit aan jou beveel is. Verkondig elke jaar aan hulle die dag van sy dae, en die fees van die ongesuurde brode: dat hulle sewe dae lank ongesuurde brood moet eet en sy fees moet hou, en dat hulle elke dag van daardie sewe dae van vreugde 'n offergawe voor die Here op die altaar van julle God moet bring. ²³ Want julle het hierdie fees haastig gevier toe julle uit Egipte uitgetrek het, totdat julle in die woestyn Sur ingekom het; want op die oewer van die see het julle dit voltooi.

¹ Ná hierdie wet het ek jou die dae van die sabbatte bekend gemaak in die woestyn Sin, wat tussen Elim en Sinai lê. ² Op die berg Sinai het ek jou vertel van die sabbatte van die land, en ek het jou vertel van die jubileumjare in die sabbatte van jare. Maar die jaar daarvan het ek jou nie vertel nie, totdat julle die land binnegaan wat julle in besit gaan neem. ³ Die land sal ook sy sabbatte hou terwyl hulle daarop woon, en hulle sal die jubileumjaar ken. ⁴ Daarom het ek vir jou die weke, die jare en die jubileë vasgestel. Van die dae van Adam tot vandag toe is daar nege-en-veertig jubileë en een week en twee jaar. En daar lê nog veertig jaar voor om die gebooie van die Here te leer, totdat hulle oorgaan na die land Kanaän en die Jordaan na die weste oorsteek. ⁵ Die jubileë sal verbygaan totdat Israel gereinig is van alle skuld van hoerery, onreinheid, besoedeling, sonde en dwaling, en met vertroue in die hele land woon. Dan sal daar nie meer 'n Satan of enige bose wees nie, en die land sal van daardie tyd af vir altyd rein wees.

'n Jubileum is in hierdie boek nege-en-veertig jaar: sewe weke van sewe jaar elk. Nege-en-veertig jubileë, een week en twee jaar is 2410 jaar ná die skepping. Met die veertig jaar in die woestyn by word dit 2450 jaar, presies vyftig jubileë, wanneer Israel die land Kanaän binnegaan.

⁶ Kyk, die gebod oor die sabbatte: ek het dit vir jou neergeskryf, saam met al die bepalings van sy wette. ⁷ Ses dae moet jy werk, maar die sewende dag is die sabbat van die Here julle God. Daarop mag julle geen werk doen nie, julle self, julle seuns, julle slawe en julle slavinne, al julle vee, en ook die vreemdeling wat by julle woon. ⁸ Die man wat daarop enige werk doen, moet sterwe: elkeen wat daardie dag ontheilig; elkeen wat by sy vrou lê; elkeen wat sê dat hy iets daarop gaan doen, dat hy daarop op reis sal gaan om iets te koop of te verkoop; elkeen wat daarop water put wat hy nie op die sesde dag vir homself voorberei het nie; en elkeen wat enige vrag optel om dit uit sy tent of uit sy huis uit te dra, moet sterwe. ⁹ Julle mag op die sabbatdag hoegenaamd geen werk doen nie, behalwe wat julle op die sesde dag vir julleself voorberei het, sodat julle kan eet en drink en rus en sabbat hou van alle werk op daardie dag, en die Here julle God kan loof, wat vir julle 'n feesdag en 'n heilige dag gegee het. Hierdie dag is vir die hele Israel 'n dag van die heilige koninkryk onder hulle dae, vir altyd. ¹⁰ Want groot is die eer wat die Here aan Israel gegee het, dat hulle op hierdie feesdag kan eet en drink en versadig word, en daarop kan rus van alle arbeid wat by die arbeid van die mensekinders hoort, behalwe om wierook te brand en offergawes en offers voor die Here te bring vir die dae en vir die sabbatte. ¹¹ Net hierdie werk mag op die sabbatdae in die heiligdom van die Here julle God gedoen word, sodat hulle voortdurend, van dag tot dag, met offers versoening vir Israel kan doen as 'n welgevallige gedenkteken voor die Here, en sodat Hy hulle altyd, van dag tot dag, kan aanneem, soos aan jou beveel is.

¹² Elke man wat daarop enige werk doen, of op reis gaan, of sy land bewerk, by sy huis of op enige ander plek; en elkeen wat 'n vuur aansteek, of op enige dier ry, of met 'n skip op die see reis; en elkeen wat iets slaan of doodmaak, of 'n dier of 'n voël slag; of elkeen wat 'n dier of 'n voël of 'n vis vang; of elkeen wat op die sabbatte vas of oorlog voer: ¹³ die man wat enigeen van hierdie dinge op die sabbat doen, moet sterwe. So sal die kinders van Israel die sabbatte hou volgens die gebooie oor die sabbatte van die land, soos dit geskrywe staan in die tafels wat Hy in my hande gegee het, sodat ek vir jou die wette van die tye kan uitskryf, en die tye volgens die indeling van hulle dae.

Hiermee is die verslag van die indeling van die dae voltooi.