Die sewe reise van Sinbad die Seevaarder

Julle moet seker wonder hoe ek, nadat ek vyf keer skipbreuk gely en ongehoorde gevare beleef het, weer die noodlot kon uitdaag en nuwe moeilikheid kon soek. Ek is self verbaas as ek terugkyk, maar klaarblyklik was dit my lot om rond te swerf, en ná 'n jaar van rus het ek my gereed gemaak vir 'n sesde reis, sonder om ag te slaan op die smekinge van my vriende en familie, wat alles in hulle vermoë gedoen het om my by die huis te hou. In plaas daarvan om met die Persiese Golf langs te gaan, het ek 'n hele ent oor land gereis, en uiteindelik van 'n verre hawe in Indië af vertrek saam met 'n kaptein wat van plan was om 'n lang reis te onderneem. En dit het hy waarlik gedoen, want ons het in stormweer beland wat ons heeltemal van koers af gedryf het, sodat nóg die kaptein nóg die loods vir baie dae geweet het waar ons is of waarheen ons gaan. Toe hulle eindelik ons posisie vasstel, was daar min rede tot blydskap, want die kaptein het sy tulband op die dek gegooi, aan sy baard getrek en verklaar dat ons op die gevaarlikste plek op die hele wye see is, en vasgevang is in 'n stroming wat ons op daardie oomblik na ons ondergang meesleur. Dit was maar alte waar! Ondanks alles wat die matrose kon doen, is ons met vreeslike snelheid gedryf na die voet van 'n berg wat loodreg uit die see opgerys het, en ons skip is op die rotse aan sy voet verbrysel, maar eers nadat ons dit reggekry het om aan wal te klouter met die kosbaarste van ons besittings by ons. Toe ons dit gedoen het, het die kaptein vir ons gesê:

"Noudat ons hier is, kan ons maar dadelik begin om ons grafte te grawe, want van hierdie noodlottige plek af het nog nooit 'n skipbreukeling teruggekeer nie."

Hierdie woorde het ons baie moedeloos gemaak, en ons het oor ons treurige lot begin weeklaag.

Die berg het die seekant van 'n groot eiland gevorm, en die smal strook rotsagtige kus waarop ons gestaan het, was besaai met die wrakstukke van duisend dapper skepe, terwyl die beendere van die ongelukkige seelui wit in die sonskyn geblink het; en ons het gegril by die gedagte hoe gou ons eie by die hoop gevoeg sou word. Oral rondom het ook ontsaglike hoeveelhede van die duurste handelsware gelê, en skatte was in elke skeur van die rotse opgehoop, maar al hierdie dinge het die toneel net nog verlatener laat lyk. Dit het my as baie vreemd getref dat 'n rivier van helder vars water, wat nie ver van waar ons gestaan het nie uit die berg gespuit het, in plaas daarvan om in die see in te vloei soos riviere gewoonlik doen, skerp wegdraai en onder 'n natuurlike rotsboog uit die oog verdwyn; en toe ek dit van nader gaan bekyk, het ek gevind dat die mure binne-in die grot dik bedek is met diamante en robyne en klompe kristal, en dat die vloer met ambergrys besaai is. Hier, op hierdie verlate kus, het ons ons dus aan ons lot oorgegee, want daar was geen moontlikheid om die berg uit te klim nie, en as 'n skip verskyn het, sou dit net ons noodlot kon deel. Die eerste ding wat ons kaptein gedoen het, was om al die kos wat ons gehad het, gelykop onder ons almal te verdeel, en daarna het die lengte van elke man se lewe afgehang van hoe lank hy sy deel kon laat hou. Ek self kon van baie min lewe.

Nogtans was my voorraad kos teen die tyd dat ek die laaste van my metgeselle begrawe het, so klein dat ek skaars gedink het ek sou lank genoeg lewe om my eie graf te grawe. Daarmee het ek begin, terwyl ek bitter berou gehad het oor my swerflus wat my altyd in sulke nood laat beland, en met verlange gedink het aan al die gemak en weelde wat ek agtergelaat het. Maar gelukkig vir my het ek die ingewing gekry om weer langs die rivier te gaan staan waar dit in die dieptes van die grot uit die oog verdwyn, en terwyl ek daar staan, het 'n gedagte my getref. Hierdie rivier wat hom onder die grond wegsteek, kom ongetwyfeld êrens ver weg weer te voorskyn. Waarom sou ek nie 'n vlot bou en my aan sy vinnigvloeiende water toevertrou nie? As ek omkom voordat ek weer die daglig bereik, sou ek nie slegter daaraan toe wees as nou nie, want die dood het my in die gesig gestaar; terwyl daar altyd die moontlikheid was dat ek, omdat ek onder 'n gelukkige ster gebore is, my veilig en gesond in een of ander aangename land sou bevind. Ek het in elk geval besluit om dit te waag, en het vir my gou 'n stewige vlot van dryfhout met sterk toue gebou, waarvan daar meer as genoeg op die strand rondgelê het. Toe het ek baie pakkies robyne, smaragde, bergkristal, ambergrys en kosbare stowwe gemaak en dit op my vlot vasgebind, en sorg gedra dat die gewig eweredig versprei is; en toe het ek daarop gaan sit, met twee klein roeispane wat ek gemaak het gereed by die hand, en die tou losgemaak wat dit aan die wal vasgehou het. Sodra ek in die stroming was, het my vlot vinnig onder die donker boog in gevlieg, en ek was in volslae duisternis, glad vorentoe gedra deur die vinnige rivier. So het ek voortgegaan vir wat vir my na baie nagte en dae gevoel het. Een keer het die kanaal so nou geword dat ek ternouernood ontkom het om teen die rotsdak vasgedruk te word, en daarna het ek die voorsorg getref om plat op my kosbare bondels te lê. Hoewel ek net geëet het wat absoluut nodig was om aan die lewe te bly, het die onvermydelike oomblik aangebreek toe ek, nadat ek my laaste happie kos ingesluk het, begin wonder het of ek tog maar van honger sou sterf. Toe het ek, uitgeput van angs en moegheid, in 'n diep slaap geval; en toe ek my oë weer oopmaak, was ek weer in die daglig. 'n Pragtige land het voor my gelê, en my vlot, wat aan die rivieroewer vasgemaak was, was omring deur mense wat vriendelik gelyk het. Ek het opgestaan en hulle gegroet, en hulle het met my teruggepraat, maar ek kon nie 'n woord van hulle taal verstaan nie. Heeltemal verbouereerd oor my skielike terugkeer na lewe en lig, het ek in Arabies by myself gemompel: "Maak jou oë toe, en terwyl jy slaap, sal die Hemel jou lot van sleg na goed verander."

Een van hulle, wat hierdie taal verstaan het, het toe vorentoe gekom en gesê:

"My broer, moenie verbaas wees om ons te sien nie; dit is ons land, en toe ons water uit die rivier kom haal, het ons jou vlot sien afdryf, en een van ons het uitgeswem en jou na die wal gebring. Ons het gewag dat jy wakker word; vertel ons nou waarvandaan jy kom en waarheen jy op daardie gevaarlike weg op pad was?"

Ek het geantwoord dat niks my groter plesier sou gee as om hulle te vertel nie, maar dat ek uitgehonger is en graag eers iets sou wou eet. Ek is gou voorsien van alles wat ek nodig gehad het, en nadat ek my honger gestil het, het ek hulle getrou vertel van alles wat met my gebeur het. Hulle was verstom oor my verhaal toe dit vir hulle vertolk is, en het gesê dat sulke verbasende avonture net deur die man met wie dit gebeur het, aan hulle koning vertel moet word. Hulle het toe 'n perd gaan haal, my daarop gehelp, en ons het vertrek, gevolg deur 'n paar sterk mans wat my vlot net soos dit was op hulle skouers gedra het. In hierdie orde het ons die stad Serendib binnegemarsjeer, waar hulle my aan hul koning voorgestel het. Ek het hom op die Indiese manier gegroet deur my voor sy voete neer te werp en die grond te soen; maar die vors het vir my gesê om op te staan en langs hom te kom sit, en eers gevra wat my naam is.

"Ek is Sinbad," het ek geantwoord, "wat die mense 'die Seevaarder' noem, want ek het baie op baie seë gereis."

"En hoe kom jy hier?" het die koning gevra.

Ek het my verhaal vertel sonder om iets weg te steek, en sy verbasing en vreugde was so groot dat hy beveel het dat my avonture in goue letters neergeskryf en in die argiewe van sy koninkryk bewaar moet word.

Kort daarna is my vlot binnegebring en die bondels in sy teenwoordigheid oopgemaak, en die koning het verklaar dat daar in sy hele skatkamer nie sulke robyne en smaragde was soos dié wat in groot hope voor hom lê nie. Toe ek sien dat hy dit met belangstelling bekyk, het ek dit gewaag om te sê dat ek self en alles wat ek besit, tot sy beskikking is; maar hy het my glimlaggend geantwoord:

"Nee, Sinbad. Die Hemel verhoed dat ek jou rykdom sou begeer; ek sal eerder daarby voeg, want ek wil hê dat jy nie my koninkryk sal verlaat sonder 'n paar tekens van my welwillendheid nie." Toe het hy sy amptenare beveel om my op sy koste van gepaste huisvesting te voorsien, en slawe gestuur om my te bedien en my vlot en my bondels na my nuwe woonplek te dra. Julle kan julle voorstel dat ek sy vrygewigheid geprys en hom dankbaar bedank het, en ek het ook nie versuim om my daagliks in sy oudiënsiesaal aan te meld nie; en die res van my tyd het ek my vermaak deur alles in die stad te gaan bekyk wat die moeite werd was om te sien. Omdat die eiland Serendib op die ewenaar lê, is die dae en nagte daar ewe lank. Die hoofstad lê aan die einde van 'n pragtige vallei wat gevorm word deur die hoogste berg ter wêreld, wat in die middel van die eiland staan. Ek was nuuskierig genoeg om tot heel bo op sy kruin te klim, want dit was die plek waarheen Adam uit die Paradys verban is. Hier word robyne en baie kosbare dinge gevind, en seldsame plante groei volop, saam met sederbome en klapperpalms. Aan die kus en by die monde van die riviere soek die duikers na pêrels, en in sommige valleie is diamante volop. Ná baie dae het ek die koning gevra of ek na my eie land mag terugkeer, en hy het genadiglik ingestem. Boonop het hy my met ryk geskenke oorlaai, en toe ek van hom afskeid gaan neem, het hy 'n koninklike geskenk en 'n brief aan die Bevelhebber van die Gelowiges, ons soewereine heer, aan my toevertrou en gesê: "Ek vra jou, gee dit aan die kalief Haroun-al-Raschid, en verseker hom van my vriendskap."

Ek het die opdrag eerbiedig aanvaar en kort daarna aan boord gegaan van die skip wat die koning self vir my gekies het. Die koning se brief was in blou letters geskryf op 'n skaars en kosbare vel van gelerige kleur, en dit was die woorde daarvan: "Die Koning van die Indieë, voor wie duisend olifante loop, wat in 'n paleis woon waarvan die dak met honderdduisend robyne skitter, en wie se skatkamer twintigduisend diamantkrone bevat, stuur groete aan die kalief Haroun-al-Raschid. Al is die geskenk wat ons aan u bied, u aandag onwaardig, vra ons dat u dit sal aanvaar as 'n teken van die agting en vriendskap wat ons vir u koester, en waarvan ons u met graagte hierdie bewys stuur; en ons vra van u 'n soortgelyke agting, as u ons dit waardig ag. Vaarwel, broer."

Die geskenk het bestaan uit 'n vaas wat uit 'n enkele robyn gesny is, ses duim hoog en so dik soos my vinger, gevul met die uitgesoekste pêrels, groot en van volmaakte vorm en glans; tweedens 'n reusagtige slangvel met skubbe so groot soos 'n goudstuk, wat dié wat daarop slaap, teen siekte sou beskerm. Dan hope aalwynhout, kanfer en pistachioneute; en laastens 'n pragtige slavin wie se klere met edelstene geskitter het.

Ná 'n lang en voorspoedige reis het ons in Basra aan land gegaan, en ek het my gehaas om Bagdad te bereik; en met die koning se brief in die hand het ek my by die paleishek aangemeld, gevolg deur die pragtige slavin en verskeie lede van my eie huishouding wat die skat gedra het.

Sodra ek gesê het waarvoor ek kom, is ek voor die kalief gebring. Nadat ek my eerbiedig voor hom gebuig het, het ek hom die brief en die koning se geskenk gegee, en toe hy dit bekyk het, het hy my gevra of die Prins van Serendib werklik so ryk en magtig is as wat hy beweer.

"Bevelhebber van die Gelowiges," het ek geantwoord en weer nederig voor hom gebuig, "ek kan U Majesteit verseker dat hy sy rykdom en grootsheid glad nie oordryf het nie. Niks kan die prag van sy paleis ewenaar nie. Wanneer hy uitgaan, word sy troon op die rug van 'n olifant opgestel, en aan weerskante van hom ry sy ministers, sy gunstelinge en hofdienaars. Op sy olifant se nek sit 'n offisier met sy goue lans in die hand, en agter hom staan 'n ander een wat 'n goue pilaar dra, met bo-op 'n smarag so lank soos my hand. Duisend man in goudlaken, op ryklik getooide olifante, gaan voor hom uit, en terwyl die optog vorentoe beweeg, roep die offisier wat sy olifant lei, hardop: 'Aanskou die magtige vors, die kragtige en dapper Sultan van die Indieë, wie se paleis met honderdduisend robyne bedek is, wat twintigduisend diamantkrone besit. Aanskou 'n vors groter as Salomo en Mihrage in al hulle glorie!'

"Dan antwoord die een wat agter die troon staan: 'Hierdie koning, so groot en magtig, moet sterf, moet sterf, moet sterf!'

"En die eerste neem die sang weer op: 'Alle lof aan Hom wat vir ewig lewe.'

"Verder, my heer, is daar in Serendib geen regter nodig nie, want die volk kom na die koning self vir geregtigheid."

Die kalief was baie tevrede met my verslag.

"Uit die koning se brief," het hy gesê, "het ek afgelei dat hy 'n wyse man is. Dit lyk of hy sy volk waardig is, en sy volk hom."

Met dié woorde het hy my met ryk geskenke laat gaan, en ek het in vrede na my eie huis teruggekeer.

Toe Sinbad klaar gepraat het, het sy gaste vertrek, nadat Hindbad eers honderd goudstukke ontvang het; maar almal het die volgende dag teruggekom om die verhaal van die sewende reis te hoor, en Sinbad het so begin.

Serendib is die ou Arabiese naam vir die eiland wat vandag Sri Lanka heet; die hoë berg in die verhaal is Adamspiek, waar volgens oorlewering Adam se voetspoor in die rots te sien is. Ambergrys is 'n kosbare, geurige stof uit die ingewande van potvisse wat in parfuum gebruik is. Die kalief was die heerser van die Moslemwêreld; Haroun-al-Raschid het van 786 tot 809 in Bagdad regeer. Mihrage was 'n koning uit die ou Oosterse verhale. 'n Duim is sowat 2,5 cm.