Die Droomvisioene · Hoofstuk 89

¹ Een van daardie vier het na daardie wit bul gegaan en hom 'n geheim geleer, sonder dat hy bang geword het. Hy is as 'n bul gebore en het 'n mens geword. Hy het vir hom 'n groot vaartuig gebou en daarin gewoon, en drie bulle het saam met hom in daardie vaartuig gewoon, en hulle is daarin toegesluit.

Die wit bul is hier Noag, die vaartuig is die ark, en die drie bulle is sy seuns Sem, Gam en Jafet. In hierdie droom staan mense vir engele; dat Noag (en later Moses, 89:36) "'n mens word", wys dus waarskynlik op die besondere, byna engelagtige rol wat God aan hom gegee het.

² Ek het weer my oë na die hemel opgeslaan en 'n hoë dak gesien, met sewe waterstrome daarop, en daardie strome het met baie water in 'n kampgrond in gestroom. ³ Ek het weer gekyk, en kyk, op die oppervlak van daardie groot kamp het fonteine oopgegaan, en die water het begin opswel en bo-oor die oppervlak styg. Ek het na daardie kamp gekyk totdat sy hele oppervlak met water bedek was. ⁴ Die water, die duisternis en die mis het daaroor toegeneem. Toe ek na die hoogte van daardie water kyk, het die water al hoër as daardie kamp gestyg en het dit oor die kamp gestroom, en dit het op die aarde gestaan. ⁵ Al die beeste van daardie kamp is bymekaargedryf, totdat ek gesien het hoe hulle gesink het, verswelg is en in daardie water omgekom het. ⁶ Maar daardie vaartuig het op die water gedryf, terwyl al die beeste, olifante, kamele en esels saam met al die diere na die bodem gesink het, sodat ek hulle nie meer kon sien nie. Hulle kon nie ontsnap nie, maar het omgekom en in die dieptes weggesink. ⁷ Ek het weer in die visioen gekyk, totdat daardie waterstrome van die hoë dak af weggeneem is, en die skeure van die aarde toegemaak is, en ander afgronde oopgegaan het. ⁸ Toe het die water daarin begin wegloop, totdat die aarde weer sigbaar geword het. Daardie vaartuig het op die aarde tot stilstand gekom, die duisternis het gewyk, en die lig het verskyn. ⁹ Daardie wit bul wat 'n mens geword het, het uit die vaartuig uitgekom, en die drie bulle saam met hom. Een van die drie was wit soos daardie bul, een was rooi soos bloed, en een was swart. En daardie wit bul het van hulle af weggegaan.

Die wit bul is Sem; die rooi en die swart bul is Noag se ander twee seuns, Gam en Jafet. Dat die wit bul "weggegaan het", beteken dat Noag gesterf het.

¹⁰ Hulle het begin om diere van die veld en voëls voort te bring, sodat daar verskillende soorte ontstaan het: leeus, tiers, wolwe, honde, hiënas, wildevarke, jakkalse, eekhorings, varke, valke, aasvoëls, wouers, arende en kraaie. En onder hulle is 'n wit bul gebore. ¹¹ Hulle het mekaar begin byt. Maar daardie wit bul wat onder hulle gebore is, het 'n wilde-esel verwek, en saam met hom 'n wit bul, en die wilde-esels het vermeerder. ¹² Maar die bul wat uit hom gebore is, het 'n swart wildevark en 'n wit skaap verwek. Die wildevark het baie wildevarke verwek, maar daardie skaap het twaalf skape verwek.

Die diere van die veld en die voëls is die heidense volke. Die nuwe wit bul is Abraham; die wilde-esel is Ismael, en die tweede wit bul is Isak. Die swart wildevark is Esau (die vader van die Edomiete), die wit skaap is Jakob, en die twaalf skape is sy twaalf seuns, die vaders van die twaalf stamme van Israel. Van hier af is die skape Israel.

¹³ Toe daardie twaalf skape groot geword het, het hulle een van hulle aan die esels oorgegee, en daardie esels het die skaap weer aan die wolwe oorgegee, en daardie skaap het onder die wolwe grootgeword. ¹⁴ Die Here het die elf skape gebring om saam met hom te woon en saam met hom onder die wolwe te wei, en hulle het vermeerder en baie troppe skape geword.

Die skaap wat oorgegee is, is Josef, wat deur sy broers aan die Midianiete verkoop is en so in Egipte beland het. Die wolwe is die Egiptenare.

¹⁵ Die wolwe het begin om vir hulle bang te word, en hulle het hulle verdruk totdat hulle hul kleintjies omgebring het, en hulle het hul lammers in 'n rivier met baie water gegooi. Maar daardie skape het begin hard uitroep oor hulle kleintjies, en by hulle Here begin kla. ¹⁶ Een skaap wat van die wolwe gered is, het gevlug en by die wilde-esels skuiling gevind. Ek het die skape gesien, hoe hulle geweeklaag en geroep het en hulle Here met al hulle krag gesmeek het, totdat die Here van die skape op die stem van die skape uit 'n hoë woonplek neergedaal en na hulle gekom en hulle opgepas het. ¹⁷ Hy het daardie skaap geroep wat van die wolwe ontsnap het, en met hom oor die wolwe gepraat, dat hy hulle moes waarsku om nie aan die skape te raak nie. ¹⁸ Die skaap het na die wolwe gegaan volgens die woord van die Here, en 'n ander skaap het hom ontmoet en saam met hom gegaan. Die twee het saam die vergadering van daardie wolwe binnegegaan, met hulle gepraat en hulle gewaarsku om van nou af nie meer aan die skape te raak nie.

Die skaap wat gered is, is Moses, wat as baba uit die rivier gered is en later na die Midianiete (die wilde-esels) gevlug het. Die ander skaap is sy broer Aäron. Die vergadering van die wolwe is die farao en sy hof.

¹⁹ Daarna het ek die wolwe gesien, hoe hulle die skape met al hulle mag uitermate verdruk het, en die skape het hard uitgeroep. ²⁰ Die Here het na die skape gekom, en hulle het daardie wolwe begin slaan. Die wolwe het begin weeklaag, maar die skape het stil geword en dadelik opgehou om te roep. ²¹ Ek het die skape gesien totdat hulle onder die wolwe uit weggetrek het. Maar die oë van die wolwe was verblind, en daardie wolwe het met al hulle mag agter die skape aan gejaag. ²² Die Here van die skape het saam met hulle gegaan as hulle leier, en al sy skape het Hom gevolg. Sy gesig was blinkend en heerlik en vreeslik om te aanskou. ²³ Maar die wolwe het daardie skape begin agtervolg totdat hulle by 'n see gekom het. ²⁴ Daardie see is verdeel, en die water het aan hierdie kant en aan daardie kant voor hulle gestaan. Hulle Here het hulle gelei en Homself tussen hulle en die wolwe geplaas. ²⁵ Omdat die wolwe die skape nog nie gesien het nie, het hulle tot in die middel van daardie see gegaan. Die wolwe het die skape gevolg en agter hulle aan die see in gehardloop. ²⁶ Toe hulle die Here van die skape sien, het hulle omgedraai om voor sy aangesig te vlug. Maar daardie see het weer saamgevloei en geword soos dit geskape was, en die water het opgeswel en gestyg totdat dit daardie wolwe bedek het. ²⁷ Ek het gekyk totdat al die wolwe wat die skape agtervolg het, omgekom en verdrink het.

Die see is die Rietsee (die Rooi See), waardeur Israel uit Egipte ontsnap het.

²⁸ Maar die skape het uit daardie water ontsnap en in 'n woestyn ingegaan, waar daar geen water en geen gras was nie. Hulle het begin om hulle oë oop te maak en te sien. Ek het gesien hoe die Here van die skape hulle oppas en vir hulle water en gras gee, en hoe daardie skaap voor hulle uitgaan en hulle lei. ²⁹ Daardie skaap het na die top van daardie hoë rots opgeklim, en die Here van die skape het hom na hulle gestuur. ³⁰ Daarna het ek die Here van die skape voor hulle sien staan. Sy voorkoms was groot en vreeslik en majestueus, en al daardie skape het Hom gesien en was bang voor sy aangesig. ³¹ Hulle was almal bang en het gebewe voor Hom, en hulle het na daardie skaap geroep wat by hulle was: "Ons kan nie voor ons Here staan of na Hom kyk nie."

Die hoë rots is die berg Sinai, waar Moses die wet ontvang het.

³² Daardie skaap wat hulle gelei het, het weer na die top van die rots opgeklim. Maar die skape het begin verblind word en afdwaal van die pad wat hy hulle gewys het, en daardie skaap het niks daarvan geweet nie. ³³ Die Here van die skape was baie kwaad vir hulle. Daardie skaap het dit agtergekom, van die top van die rots afgeklim, na die skape gekom en gevind dat die meeste van hulle verblind en afvallig geword het. ³⁴ Toe hulle hom sien, was hulle bang en het hulle voor hom gebewe, en hulle wou na hulle krale terugkeer. ³⁵ Daardie skaap het ander skape saamgeneem, na die skape gekom wat afvallig geword het, en hulle begin doodmaak. Die skape was bang vir hom, en so het daardie skaap die afvallige skape teruggebring, en hulle het na hulle krale teruggekeer.

Hier word die verhaal van die goue kalf vertel (Eksodus 32).

³⁶ Ek het in hierdie visioen gekyk totdat daardie skaap 'n mens geword en 'n huis vir die Here van die skape gebou het, en al die skape in daardie huis geplaas het.

Die huis is hier die tabernakel, die tent van God in die woestyn. Later in die visioen staan die huis vir Jerusalem.

³⁷ Ek het gekyk totdat hierdie skaap wat die skaap ontmoet het wat hulle gelei het, aan die slaap geraak het. Ek het gekyk totdat al die groot skape omgekom het en klein skape in hulle plek opgestaan het, en hulle het by 'n weiveld gekom en naby 'n stroom water gekom. ³⁸ Toe het daardie skaap, hulle leier wat 'n mens geword het, van hulle weggegaan en aan die slaap geraak, en al die skape het na hom gesoek en met 'n groot gehuil oor hom gehuil. ³⁹ Ek het gekyk totdat hulle opgehou het om oor daardie skaap te huil en daardie stroom water oorgesteek het. Toe het daar twee skape as leiers opgestaan in die plek van dié wat hulle gelei en aan die slaap geraak het. ⁴⁰ Ek het gekyk totdat die skape by 'n goeie plek gekom het, 'n lieflike en heerlike land, en ek het gekyk totdat daardie skape versadig was. En daardie huis het tussen hulle gestaan in die lieflike land.

"Aan die slaap raak" beteken hier sterf: eers Aäron, toe Moses. Die stroom water is die Jordaan, en die lieflike land is Kanaän, die beloofde land.

⁴¹ Soms was hulle oë oop, en soms was hulle verblind, totdat 'n ander skaap opgestaan het wat hulle gelei en hulle almal teruggebring het, en hulle oë is oopgemaak.

Dit is die tyd van die rigters. Die skaap wat opgestaan het, is waarskynlik Samuel.

⁴² Die honde, die jakkalse en die wildevarke het daardie skape begin verslind, totdat die Here van die skape 'n ander skaap, 'n ram, uit hulle midde laat opstaan het wat hulle gelei het. ⁴³ Daardie ram het begin om daardie honde, jakkalse en wildevarke aan alle kante te stamp totdat hy hulle almal vernietig het. ⁴⁴ Daardie skaap wie se oë oop was, het daardie ram onder die skape gesien, totdat hy sy heerlikheid verlaat en daardie skape begin stamp het. Hy het op hulle getrap en hom onbetaamlik gedra. ⁴⁵ Die Here van die skape het die lam na 'n ander lam gestuur en hom tot 'n ram en leier van die skape verhef, in die plek van daardie ram wat sy heerlikheid verlaat het. ⁴⁶ Hy het na hom gegaan en alleen met hom gepraat, en hom tot 'n ram verhef en hom die vors en leier van die skape gemaak. Maar al hierdie tyd het daardie honde die skape verdruk. ⁴⁷ Die eerste ram het daardie tweede ram agtervolg, en die tweede ram het opgestaan en voor hom gevlug. Ek het gekyk totdat daardie honde die eerste ram neergetrek het.

Die honde is die Filistyne, die jakkalse die Ammoniete en die wildevarke die Edomiete. Die eerste ram is koning Saul; die skaap wie se oë oop was, is Samuel; die tweede lam wat ram geword het, is Dawid. Saul het in die geveg teen die Filistyne gesterf.

⁴⁸ Daardie tweede ram het opgestaan en die klein skape gelei. Daardie ram het baie skape verwek en aan die slaap geraak, en 'n klein skaap het in sy plek ram geword, en vors en leier van daardie skape geword. ⁴⁹ Daardie skape het gegroei en vermeerder. Maar al die honde, jakkalse en wildevarke was bang en het voor hom gevlug, en daardie ram het die wilde diere gestamp en doodgemaak. Daardie wilde diere het geen mag meer onder die skape gehad nie en het niks meer van hulle geroof nie.

Die klein skaap wat ram geword het, is Salomo, die seun van Dawid.

⁵⁰ Daardie huis het groot en breed geword, en dit is vir daardie skape gebou. 'n Toring, hoog en groot, is op die huis vir die Here van die skape gebou. Daardie huis was laag, maar die toring was verhewe en hoog. Die Here van die skape het op daardie toring gestaan, en hulle het 'n volle tafel voor Hom neergesit.

Die huis is Jerusalem, en die toring is die tempel wat Salomo gebou het. Die volle tafel is die offers.

⁵¹ Weer het ek daardie skape gesien, dat hulle weer afgedwaal en baie paaie geloop het, en daardie huis van hulle verlaat het. Die Here van die skape het sommige uit die skape geroep en hulle na die skape gestuur, maar die skape het hulle begin doodmaak. ⁵² Een van hulle is gered en is nie doodgemaak nie. Hy het weggespring en hard oor die skape uitgeroep. Hulle wou hom doodmaak, maar die Here van die skape het hom van die skape gered, hom na my toe opgebring en hom daar laat woon. ⁵³ Baie ander skape het Hy na daardie skape gestuur om teen hulle te getuig en oor hulle te weeklaag.

Die skape wat gestuur is, is die profete. Die een wat gered en opgeneem is, is Elia, wat lewend na die hemel weggeneem is.

⁵⁴ Daarna het ek gesien dat toe hulle die huis van die Here en sy toring verlaat het, hulle heeltemal afvallig geword het, en hulle oë is verblind. Ek het gesien hoe die Here van die skape 'n groot slagting onder hulle in hulle troppe aangerig het, totdat daardie skape self die slagting uitgelok en sy plek verraai het. ⁵⁵ Hy het hulle oorgegee in die hande van die leeus en tiers, die wolwe en hiënas, en in die hand van die jakkalse, en aan al die wilde diere, en daardie wilde diere het die skape begin verskeur. ⁵⁶ Ek het gesien dat Hy daardie huis van hulle en hulle toring verlaat het en hulle almal in die hand van die leeus gegee het, om hulle te verskeur en te verslind, in die hand van al die wilde diere. ⁵⁷ Ek het met al my krag begin hard uitroep en die Here van die skape begin aanroep, en Hom gewys hoe die skape deur al die wilde diere verslind word. ⁵⁸ Maar Hy het onbewoë gebly, hoewel Hy dit gesien het, en Hy was bly dat hulle verslind en ingesluk en beroof is, en Hy het hulle gelaat om verslind te word in die hand van al die diere.

Die leeus en tiers is die Assiriërs en die Babiloniërs, wat Israel en Juda verower het.

⁵⁹ Hy het sewentig herders geroep en daardie skape aan hulle oorgegee sodat hulle die skape kon oppas. Hy het met die herders en hulle makkers gepraat: "Elkeen van julle moet van nou af die skape oppas, en alles wat Ek julle beveel, moet julle doen. ⁶⁰ Ek sal hulle getel aan julle oorgee, en vir julle sê watter van hulle vernietig moet word, en dié moet julle vernietig." En Hy het daardie skape aan hulle oorgegee.

Die sewentig herders is engele wat God aangestel het om van die tyd van die Babiloniese verowering af oor Israel te waak, elkeen vir sy eie tydperk. Die getal sewentig herinner aan die sewentig jaar van ballingskap waarvan Jeremia praat.

⁶¹ Hy het 'n ander een geroep en vir hom gesê: "Let op en hou boek van alles wat die herders aan daardie skape sal doen, want hulle sal meer van hulle vernietig as wat Ek hulle beveel het. ⁶² Skryf elke oorskryding en al die vernietiging op wat deur die herders aangerig word: hoeveel hulle volgens my bevel vernietig, en hoeveel volgens hulle eie willekeur. Skryf teen elke herder afsonderlik al die vernietiging op wat hy aanrig. ⁶³ Lees dan voor My voor, volgens getal, hoeveel hulle vernietig en hoeveel hulle aan vernietiging oorgee, sodat Ek dit as getuienis teen hulle kan hê, en elke daad van die herders kan ken, sodat Ek kan begryp en sien wat hulle doen, of hulle by my bevel bly wat Ek hulle gegee het of nie. ⁶⁴ Maar hulle moet dit nie weet nie, en jy moet dit nie aan hulle bekend maak of hulle waarsku nie, maar net teen elkeen afsonderlik al die vernietiging opskryf wat die herders elkeen in sy tyd aanrig, en dit alles voor My neerlê."

Die "ander een" wat boek hou, is 'n engel wat as getuie en skrywer optree.

⁶⁵ Ek het gekyk totdat daardie herders in hulle tyd die skape opgepas het. Hulle het begin om meer dood te maak en te vernietig as wat hulle beveel is, en hulle het daardie skape in die hand van die leeus oorgegee. ⁶⁶ Die leeus en tiers het die grootste deel van daardie skape opgeëet en verslind, en die wildevarke het saam met hulle geëet. Hulle het daardie toring verbrand en daardie huis afgebreek. ⁶⁷ Ek was baie bedroef oor daardie toring, omdat daardie huis van die skape afgebreek is, en daarna kon ek nie sien of daardie skape weer in daardie huis ingegaan het nie.

Dit is die verwoesting van Jerusalem en die tempel deur die Babiloniërs in 587 v.C. Die wildevarke (die Edomiete) het hulle daarin bygestaan.

⁶⁸ Die herders en hulle makkers het daardie skape aan al die wilde diere oorgegee om hulle te verslind, en elkeen van hulle het in sy tyd 'n vasgestelde getal ontvang. Die ander een het in 'n boek opgeskryf hoeveel elkeen van hulle vernietig het. ⁶⁹ Elkeen het baie meer doodgemaak en vernietig as wat voorgeskryf was, en ek het begin huil en weeklaag oor daardie skape. ⁷⁰ So het ek in die visioen gesien hoe daardie een wat skryf, elkeen opgeskryf het wat deur daardie herders vernietig is, dag vir dag. Hy het die hele boek opgeneem en neergelê en aan die Here van die skape gewys: alles wat hulle gedoen het, en alles wat elkeen van hulle weggeruk het, en alles wat hulle aan vernietiging oorgegee het. ⁷¹ Die boek is voor die Here van die skape voorgelees, en Hy het die boek uit sy hand geneem, dit gelees, dit verseël en dit neergelê.

⁷² Dadelik het ek gesien hoe die herders twaalf uur lank opgepas het. En kyk, drie van daardie skape het teruggedraai, gekom en ingegaan, en begin om alles wat van daardie huis ingestort het, weer op te bou. Die wildevarke het probeer om hulle te keer, maar hulle kon nie. ⁷³ Hulle het weer begin bou soos voorheen, en hulle het daardie toring weer opgerig, en dit is die hoë toring genoem. Hulle het weer begin om 'n tafel voor die toring neer te sit, maar al die brood daarop was besoedel en nie rein nie.

Die twaalf uur is twaalf van die herders se tydperke. Die drie skape is die leiers wat ná die ballingskap uit Babilon teruggekeer het om Jerusalem en die tempel te herbou, soos Serubbabel en die hoëpriester Josua.

⁷⁴ Wat dit alles betref, was die oë van daardie skape verblind sodat hulle nie gesien het nie, en die oë van hulle herders ook. Hulle het hulle in groot getalle aan hulle herders oorgegee om vernietig te word, en die herders het die skape met hulle voete vertrap en hulle verslind. ⁷⁵ Die Here van die skape het onbewoë gebly totdat al die skape oor die veld verstrooi en met die diere vermeng was, en die herders het hulle nie uit die hand van die diere gered nie. ⁷⁶ Hierdie een wat die boek geskryf het, het dit opgeneem, dit gewys en voor die Here van die skape voorgelees. Hy het Hom vir hulle gesmeek en vir hulle gepleit terwyl hy Hom al die dade van die herders gewys het, en voor Hom teen al die herders getuig. ⁷⁷ Hy het die boek self geneem, dit langs Hom neergelê en weggegaan.