Camaralzaman en Badoura · Deel 1

Sowat twintig dae se seiltog van die kus van Persië af lê die eiland van die kinders van Khaledan. Die eiland is in verskeie provinsies verdeel, met groot, welvarende stede in elkeen, en die geheel vorm 'n belangrike koninkryk. In die ou dae is dit regeer deur 'n koning met die naam Schahzaman, wat homself met goeie reg as een van die vreedsaamste, voorspoedigste en gelukkigste vorste op aarde beskou het. Om die waarheid te sê, hy het net een grief gehad, en dit was dat nie een van sy vier vroue vir hom 'n erfgenaam geskenk het nie.

Dit het hom so diep bekommer dat hy op 'n dag sy smart aan die grootvisier toevertrou het, wat 'n wyse raadgewer was en gesê het: "Sulke sake lê inderdaad buite die bereik van menslike hulp. Allah alleen kan u wens vervul, en ek sou u aanraai, U Majesteit, om groot geskenke te stuur aan die heilige manne wat hul lewe in gebed deurbring, en hulle te smeek om vir u te bid. Wie weet of hul gebede nie verhoor sal word nie!"

Die koning het sy visier se raad gevolg, en die gevolg van soveel gebede vir 'n troonopvolger was dat daar die volgende jaar vir hom 'n seun gebore is.

Schahzaman het edel geskenke as dankoffers na al die moskees en godsdienstige huise gestuur, en groot feeste is gevier ter ere van die geboorte van die prinsie, wat so mooi was dat hy Camaralzaman, of "Maan van die Eeu", genoem is.

Prins Camaralzaman is met die grootste sorg grootgemaak deur 'n uitstekende opvoeder en al die slimste onderwysers, en hy het hulle soveel eer aangedoen dat daar, toe hy groot was, nêrens 'n jong man te vinde was wat bekoorliker en meer bedrewe was nie. Terwyl hy nog 'n jongeling was, het die koning, sy vader, wat hom innig liefgehad het, daaraan gedink om ten gunste van hom afstand van die troon te doen. Soos gewoonlik het hy sy planne met sy grootvisier bespreek, wat, hoewel hy nie met die gedagte saamgestem het nie, nie al sy besware wou noem nie.

"U Majesteit," het hy geantwoord, "die prins is nog baie jonk vir die sorge van die staat. U Majesteit is bang dat hy lui en sorgeloos sal word, en ongetwyfeld is u reg. Maar sou dit nie goed wees as hy eers trou nie? Dit sou hom aan sy huis bind, en U Majesteit kan hom 'n aandeel in u beraadslagings gee, sodat hy geleidelik kan leer hoe om 'n kroon te dra, wat u aan hom kan oorgee sodra u vind dat hy in staat is om dit te dra."

Weer eens het die visier se raad die koning goed geklink, en hy het sy seun laat roep, wat geen tyd verloor het om die oproep te gehoorsaam nie. Hy het eerbiedig met neergeslane oë voor die koning gestaan en gevra wat sy bevele was.

"Ek het jou laat roep," het die koning gesê, "om vir jou te sê dat ek wil hê jy moet trou. Wat dink jy daarvan?"

Die prins was so oorweldig deur hierdie woorde dat hy 'n ruk lank stil gebly het. Uiteindelik het hy gesê: "U Majesteit, ek smeek u om my te vergewe as ek nie kan antwoord soos u dalk sou wens nie. Ek het beslis nie so 'n voorstel verwag nie, omdat ek nog so jonk is, en ek erken dat die gedagte aan trou vir my baie onaangenaam is. Miskien sal ek nie altyd so voel nie, maar ek voel beslis dat dit 'n geruime tyd sal neem om my te beweeg om die stap te doen wat U Majesteit verlang."

Hierdie antwoord het die koning baie ontstel, want hy was opreg bedroef oor sy seun se teensin in die huwelik. Hy wou egter nie tot uiterste maatreëls oorgaan nie, en daarom het hy gesê: "Ek wil jou nie dwing nie; ek sal jou tyd gee om na te dink, maar onthou dat so 'n stap noodsaaklik is vir 'n prins soos jy, wat eendag geroep sal word om oor 'n groot koninkryk te regeer."

Van hierdie tyd af is prins Camaralzaman tot die koninklike raad toegelaat, en die koning het hom elke teken van guns bewys.

Aan die einde van 'n jaar het die koning sy seun eenkant geneem en gesê: "Nou, my seun, het jy van plan verander oor die huwelik, of weier jy steeds om my wens te gehoorsaam?"

Die prins was minder verbaas, maar nie minder vasberade as die vorige keer nie, en het sy vader gesmeek om nie op die saak aan te dring nie. Hy het bygevoeg dat dit heeltemal nutteloos was om hom nog langer aan te spoor.

Hierdie antwoord het die koning baie ontstel, en hy het weer sy kommer aan sy visier toevertrou.

"Ek het jou raad gevolg," het hy gesê, "maar Camaralzaman weier om te trou, en is meer koppig as ooit."

"U Majesteit," het die visier geantwoord, "met geduld word baie bereik, en U Majesteit sou dalk spyt wees oor enige geweld. Waarom nie nog 'n jaar wag en die prins dan te midde van die voltallige raad meedeel dat die welsyn van die staat sy huwelik vereis nie? Hy kan onmoontlik weer weier voor so 'n vername vergadering en in ons onmiddellike teenwoordigheid."

Die sultan het vurig begeer om sy seun dadelik getroud te sien, maar hy het toegegee aan die visier se argumente en besluit om te wag. Toe het hy die prins se moeder gaan besoek, en nadat hy haar van sy teleurstelling vertel het en van die verdere uitstel wat hy sy seun gegee het, het hy bygevoeg: "Ek weet dat Camaralzaman jou meer vertrou as my. Praat tog baie ernstig met hom oor hierdie saak, en laat hom besef dat hy my uiters ernstig sal mishaag as hy koppig bly, en dat hy beslis spyt sal wees oor die maatreëls wat ek verplig sal wees om te neem om my wil deur te dryf."

Die eerste keer toe die sultane Fatima haar seun sien, het sy hom dus vertel dat sy gehoor het hy weier om te trou, en bygevoeg hoe bedroef sy voel dat hy sy vader so kwaad gemaak het. Sy het gevra watter redes hy kon hê vir sy weiering om te gehoorsaam.

"Moeder," het die prins geantwoord, "ek twyfel nie daaraan dat daar net soveel goeie, deugsame, lieftallige en vriendelike vroue is as wat daar ander is wat presies die teenoorgestelde is nie. Ag, as hulle maar almal soos u was! Maar wat my teen die bors stuit, is die gedagte om met 'n vrou te trou sonder om iets van haar af te weet. My vader sal die hand vra van die dogter van een of ander buurvors, wat sy toestemming tot ons verbintenis sal gee. Of sy mooi of afskuwelik is, slim of dom, goed of sleg, ek moet met haar trou, en ek het geen keuse in die saak nie. Hoe moet ek weet dat sy nie trots, opvlieënd, minagtend en roekeloos verkwistend sal wees nie, of dat haar geaardheid op enige manier by myne sal pas?"

"Maar, my seun," het Fatima aangedring, "jy wil tog sekerlik nie die laaste wees van 'n geslag wat so lank en so roemryk oor hierdie koninkryk regeer het nie?"

"Moeder," het die prins gesê, "ek het geen begeerte om die koning, my vader, te oorleef nie, maar as dit sou gebeur, sal ek probeer om so te regeer dat dit my voorgangers waardig geag kan word."

Hierdie en soortgelyke gesprekke het die sultan bewys hoe nutteloos dit was om met sy seun te redeneer, en die jaar het verbygegaan sonder dat dit enige verandering in die prins se idees gebring het.

Uiteindelik het die dag gekom toe die sultan hom voor die raad ontbied het, en hom daar meegedeel het dat nie net sy eie wense nie, maar ook die welsyn van die ryk sy huwelik vereis, en hy het van hom verlang om sy antwoord voor die vergaderde ministers te gee.

Hierop het Camaralzaman so kwaad geword en met soveel drif gepraat dat die koning, wat natuurlik geïrriteerd was omdat sy seun hom voor die voltallige raad teëgaan, beveel het dat die prins gearresteer en in 'n ou toring opgesluit moes word, waar hy niks gehad het nie behalwe baie min meubels, 'n paar boeke en 'n enkele slaaf om hom te bedien.

Camaralzaman, wat bly was dat hy nou vry was om sy boeke te geniet, het hom baie onverskillig oor sy vonnis getoon.

Toe die nag aanbreek, het hy homself gewas, sy gebede verrig, en nadat hy 'n paar bladsye van die Koran gelees het, het hy op 'n rusbank gaan lê sonder om die lig langs hom dood te maak, en hy was gou aan die slaap.

Nou was daar 'n diep put in die toring waarin prins Camaralzaman gevange gehou is, en hierdie put was 'n gunstelingplek van die fee Maimoune, die dogter van Damriat, hoof van 'n legioen djinne. Teen middernag het Maimoune liggies uit die put opgesweef, met die plan om, volgens haar gewoonte, in die bowêreld rond te dwaal soos nuuskierigheid of toeval haar mag lei.

Die lig in die prins se kamer het haar verras, en sonder om die slaaf te steur, wat dwars oor die drumpel geslaap het, het sy die kamer binnegegaan. Toe sy nader aan die bed kom, was sy nog meer verbaas om te sien dat iemand daarin lê.

Die prins het gelê met sy gesig half onder die deken verborge. Maimoune het dit 'n bietjie opgelig en die mooiste jongeling gesien wat sy nog ooit aanskou het.

"Watter wonder van skoonheid moet hy nie wees as sy oë oop is nie!" het sy gedink. "Wat kan hy tog gedoen het om te verdien dat hy so behandel word?"

Sy kon haar nie sat kyk aan Camaralzaman nie, maar uiteindelik, nadat sy hom saggies op sy voorkop en op elke wang gesoen het, het sy die deken teruggesit en haar vlug deur die lug voortgesit.

Toe sy die middelste lugstreek binnegaan, het sy die geluid gehoor van groot vlerke wat na haar toe kom, en kort daarna het sy een van die geslag van bose djinne teëgekom. Hierdie djin, wie se naam Danhasch was, het Maimoune met skrik herken, want hy het geweet watter oormag haar goedheid haar oor hom gee. Hy sou haar graag heeltemal vermy het, maar hulle was so naby aan mekaar dat hy óf moes gereed wees om te veg óf vir haar moes toegee, en daarom het hy haar dadelik op 'n versoenende toon aangespreek:

"Goeie Maimoune, sweer vir my by Allah dat u my geen kwaad sal doen nie, en van my kant sal ek belowe om u nie te beseer nie."

"Vervloekte djin!" het Maimoune geantwoord, "watter kwaad kan jy my doen? Maar goed, ek sal maar aanneem dat jy wel iets kan doen, en die belofte gee waarvoor jy vra. En vertel my nou wat jy vannag gesien en gedoen het."

"Skone dame," het Danhasch gesê, "u ontmoet my op die regte oomblik om iets werklik interessants te hoor. Ek moet u vertel dat ek van die verste uithoek van China kom, wat een van die grootste en magtigste koninkryke ter wêreld is. Die huidige koning het een enigste dogter, wat so volmaak lieflik is dat nóg u, nóg ek, nóg enige ander skepsel woorde kan vind wat goed genoeg is om haar wonderlike bekoring te beskryf. U moet u dus die volmaakste gelaatstrekke voorstel, saam met 'n stralende en fyn gelaatskleur en 'n betowerende uitdrukking, en selfs dan sal die verbeelding by die werklikheid tekortskiet.

"Die koning, haar vader, het hierdie skat sorgvuldig teen die blik van die gewone mense beskerm, en elke voorsorg getref om haar uit die oë van almal te hou, behalwe die gelukkige sterfling wat hy as haar man mag kies. Maar om vir haar afwisseling in haar afsondering te gee, het hy vir haar sewe paleise gebou soos wat nog nooit tevore gesien is nie. Die eerste paleis is geheel en al van bergkristal gemaak, die tweede van brons, die derde van fyn staal, die vierde van 'n ander en kosbaarder soort brons, die vyfde van toetssteen, die sesde van silwer en die sewende van soliede goud. Hulle is almal uiters weelderig gemeubileer, terwyl die tuine rondom hulle met voortreflike smaak aangelê is. Om die waarheid te sê, geen moeite of koste is ontsien om hierdie skuilplek vir die prinses aangenaam te maak nie. Die gerug van haar wonderlike skoonheid het wyd en syd versprei, en baie magtige konings het gesantskappe gestuur om haar hand in die huwelik te vra. Die koning het hierdie gesantskappe altyd genadig ontvang, maar hy sê dat hy die prinses nooit teen haar sin sal dwing om te trou nie, en aangesien sy elke nuwe aanbod gereeld van die hand wys, moes die gesante vertrek, net so teleurgesteld oor die uitslag van hul sending as wat hulle verheug was oor hul luisterryke ontvangs.

"'U Majesteit,' het die prinses vir haar vader gesê, 'u wil hê ek moet trou, en ek weet dat u my graag gelukkig wil maak, waarvoor ek baie dankbaar is. Maar regtig, ek het geen lus om my staat te verander nie, want waar sou ek so 'n gelukkige lewe kon vind te midde van so 'n pragtige en heerlike omgewing? Ek voel dat ek nooit met enige man so gelukkig sou kon wees as wat ek hier is nie, en ek smeek u om nie een op my af te dwing nie.'

"Uiteindelik het daar 'n gesantskap gekom van 'n koning wat so ryk en magtig was dat die koning van China hom verplig gevoel het om hierdie aanbod by sy dogter aan te beveel. Hy het haar vertel hoe belangrik so 'n verbond sou wees, en by haar aangedring om in te stem. Ja, hy het so volhardend aangedring dat die prinses op die ou end haar humeur verloor het en die eerbied wat sy haar vader verskuldig was, heeltemal vergeet het. 'U Majesteit,' het sy kwaad uitgeroep, 'moet nie verder oor hierdie of enige ander huwelik praat nie, of ek steek hierdie dolk in my bors en ontsnap so van al hierdie aandringery.'

"Die koning van China was uiters verontwaardig oor sy dogter en het geantwoord: 'Jy het jou verstand verloor en jy sal ook so behandel word.' Toe het hy haar in 'n stel kamers in een van haar paleise laat opsluit, en haar net tien ou vroue, met haar voedster aan die hoof, toegelaat om haar te bedien en geselskap te hou. Daarna het hy briewe gestuur aan al die konings wat na die prinses se hand gedong het, en hulle gevra om nie langer aan haar te dink nie, aangesien sy heeltemal kranksinnig was, en hy het sy verskillende gesante opdrag gegee om bekend te maak dat enigeen wat haar kon genees, haar as vrou sou kry.

"Skone Maimoune," het Danhasch voortgegaan, "dit is hoe sake nou staan. Ek laat nooit 'n dag verbygaan sonder om na hierdie onvergelyklike skoonheid te gaan kyk nie, en ek is seker dat as u maar net saam met my wil kom, u sal dink die gesig is die moeite werd, en sal erken dat u nog nooit tevore sulke lieflikheid gesien het nie."

Die fee het net met 'n skaterlag geantwoord, en toe sy uiteindelik weer beheer oor haar stem gehad het, het sy uitgeroep: "Ag, kom nou, jy terg my seker! Ek het gedink jy het iets werklik interessants om my te vertel, in plaas daarvan om oor een of ander onbekende meisie te dweep. Wat sou jy sê as jy die prins kon sien na wie ek so pas gekyk het, en wie se skoonheid werklik alles oortref? Dít is iets om oor te praat; jy sou beslis heeltemal jou kop verloor."

"Bekoorlike Maimoune," het Danhasch gevra, "mag ek vra wie en wat die prins is van wie u praat?"

"Weet," het Maimoune geantwoord, "dat dit met hom omtrent net so gesteld is as met jou prinses. Die koning, sy vader, wou hom dwing om te trou, en toe die prins weier om te gehoorsaam, is hy in 'n ou toring gevange gesit, waar ek hom so pas gesien het."

"Ek hou nie daarvan om 'n dame teë te spreek nie," het Danhasch gesê, "maar u moet my regtig toelaat om te betwyfel dat enige sterfling so mooi kan wees soos my prinses."

"Hou jou mond!" het Maimoune uitgeroep. "Ek herhaal dat dit onmoontlik is."

"Wel, ek wil nie koppig voorkom nie," het Danhasch geantwoord, "maar die beste plan om die waarheid van wat ek sê te toets, sal wees dat u my toelaat om u daarheen te neem sodat u die prinses self kan sien."

"Dit is nie nodig nie," het Maimoune teruggekap. "Ons kan ons op 'n ander manier oortuig. Bring jou prinses hierheen en lê haar langs my prins neer. Dan kan ons hulle op ons gemak vergelyk en besluit wie van ons reg is."

Danhasch het geredelik ingestem, en nadat die toring waarin die prins opgesluit was, aan hom uitgewys is en hy met Maimoune 'n weddenskap oor die uitslag van die vergelyking aangegaan het, het hy na China weggevlieg om die prinses te gaan haal.

In 'n ongelooflik kort tydjie was Danhasch terug, met die slapende prinses in sy arms. Maimoune het hom na die prins se kamer gelei, en die mededingende skoonheid is langs hom neergelê.

Toe die prins en die prinses so langs mekaar lê, het daar 'n lewendige twis tussen die fee en die djin ontstaan oor hul onderskeie bekoorlikhede. Danhasch het begin deur te sê:

"Nou sien u dat my prinses mooier is as u prins. Kan u nog langer twyfel?"

"Twyfel! Natuurlik twyfel ek!" het Maimoune uitgeroep. "Jy moet blind wees as jy nie sien hoeveel my prins jou prinses oortref nie. Ek ontken nie dat jou prinses baie mooi is nie, maar kyk net, en jy moet erken dat ek reg is."

"Dit is nie nodig dat ek langer kyk nie," het Danhasch gesê. "My eerste indruk sal dieselfde bly; maar natuurlik, bekoorlike Maimoune, is ek gereed om vir u toe te gee as u daarop aandring."

"Glad nie," het Maimoune geantwoord. "Ek is nie van plan om enigsins in die skuld te staan by 'n vervloekte djin soos jy nie. Ek verwys die saak na 'n skeidsregter, en ek sal verwag dat jy jou aan sy uitspraak onderwerp."

Danhasch het geredelik ingestem, en toe Maimoune met haar voet op die vloer stamp, het dit oopgegaan, en 'n afskuwelike, kreupel, skeelkykende djin met 'n boggelrug, ses horings op sy kop en hande soos kloue het te voorskyn gekom. Sodra hy Maimoune sien, het hy hom voor haar voete neergewerp en gevra wat haar bevele was.

"Staan op, Caschcasch," het sy gesê. "Ek het jou ontbied om tussen my en Danhasch te oordeel. Kyk na daardie rusbank, en sê sonder enige partydigheid of jy dink die jongeling of die meisie wat daar lê, die mooier is."

Caschcasch het met elke teken van verbasing en bewondering na die prins en die prinses gekyk. Nadat hy lank gekyk het sonder om tot 'n besluit te kom, het hy uiteindelik gesê:

"Mevrou, ek moet erken dat ek u sou bedrieg as ek die een mooier as die ander verklaar. Daar lyk vir my net een manier te wees om die saak te beslis, en dit is om hulle die een na die ander wakker te maak en te oordeel wie van hulle die grootste bewondering vir die ander toon."

Hierdie raad het Maimoune en Danhasch geval, en die fee het haar dadelik in die gedaante van 'n muggie verander. Sy het op Camaralzaman se keel gaan sit en hom so skerp gesteek dat hy wakker geword het. Toe hy wakker word, het sy oë op die prinses van China geval. Verbaas om 'n dame so naby aan hom te vind, het hy hom op een arm opgelig om na haar te kyk. Die jeug en skoonheid van die prinses het dadelik 'n gevoel in hom wakker gemaak wat sy hart nog nooit geken het nie, en hy kon sy verrukking nie bedwing nie.

"Watter lieflikheid! Watter bekoring! O, my hart, my siel!" het hy uitgeroep, terwyl hy haar voorkop, haar oë en haar mond soen op 'n manier wat haar beslis wakker sou gemaak het as die djin se towerkuns haar nie aan die slaap gehou het nie.

"Hoe, skone dame!" het hy uitgeroep, "word jy nie wakker by die tekens van Camaralzaman se liefde nie? Wie jy ook al mag wees, hy is jou nie onwaardig nie."

Toe het dit skielik by hom opgekom dat dit miskien die bruid was wat sy vader vir hom bestem het, en dat die koning haar waarskynlik in hierdie kamer laat plaas het om te sien hoe ver Camaralzaman se afkeer van die huwelik teen haar bekoring bestand sou wees.

"In elk geval," het hy gedink, "sal ek hierdie ring as 'n aandenking aan haar neem."

Met hierdie woorde het hy 'n pragtige ring van die prinses se vinger afgetrek en een van sy eie in die plek daarvan aangesit. Daarna het hy weer gaan lê en was gou vas aan die slaap.

Toe het Danhasch op sy beurt die gedaante van 'n muggie aangeneem en die prinses op haar lip gebyt.

Sy het opgespring en was nie min verbaas om 'n jong man langs haar te sien nie. Van verbasing het sy gou oorgegaan tot bewondering, en toe tot verrukking toe sy sien hoe mooi en betowerend hy was.

"Was dit dan jy met wie my vader wou hê ek moet trou?" het sy uitgeroep. "Hoe jammer dat ek dit nie vroeër geweet het nie! Ek sou hom nie so kwaad gemaak het nie. Maar word wakker! Word wakker! Want ek weet ek sal jou met my hele hart liefhê."

Met hierdie woorde het sy Camaralzaman so hewig geskud dat niks behalwe Maimoune se towerspreuke kon verhoed het dat hy wakker word nie.

"O!" het die prinses uitgeroep. "Waarom is jy so vaak?" Toe het sy sy hand gevat en haar eie ring aan sy vinger opgemerk, wat haar nog meer laat wonder het. Maar omdat hy steeds in 'n diep slaap gelê het, het sy hom 'n soen op die wang gegee en self ook gou vas aan die slaap geraak.

Toe het Maimoune haar na die djin gedraai en gesê: "Nou, is jy oortuig dat my prins jou prinses oortref? Glo my tog 'n volgende keer as ek iets beweer."

Toe het sy haar na Caschcasch gedraai: "My dank aan jou, en dra nou jy en Danhasch die prinses terug na haar eie huis."

Die twee djinne het hulle gehaas om te gehoorsaam, en Maimoune het na haar put teruggekeer.

Toe prins Camaralzaman die volgende oggend wakker word, was die eerste ding wat hy gedoen het om rond te kyk vir die lieflike dame wat hy in die nag gesien het, en die tweede om die slaaf wat hom bedien het, oor haar uit te vra. Maar die slaaf het so sterk volgehou dat hy niks van enige dame weet nie, en nog minder van hoe sy in die toring gekom het, dat die prins alle geduld verloor het. Nadat hy hom 'n goeie loesing gegee het, het hy 'n tou om hom vasgemaak en hom in die put gedoop totdat die ongelukkige man uitgeroep het dat hy alles sou vertel. Toe het die prins hom druipnat uitgetrek, maar die slaaf het gevra om eers ander klere te mag aantrek, en sodra die prins toestemming gegee het, het hy net soos hy was na die paleis gehaas. Daar het hy die koning aangetref terwyl hy met die grootvisier gepraat het oor al die kommer wat sy seun hom besorg het. Die slaaf is dadelik toegelaat en het uitgeroep:

"Ag, U Majesteit! Ek bring treurige nuus vir U Majesteit. Daar kan geen twyfel wees dat die prins heeltemal sy verstand verloor het nie. Hy beweer dat hy gisteraand 'n dame op sy rusbank sien slaap het, en die toestand waarin u my sien, bewys hoe gewelddadig teëspraak hom maak." Toe het hy 'n noukeurige verslag gegee van alles wat die prins gesê en gedoen het.

Die koning, wat baie ontroer was, het die visier gevra om hierdie nuwe ongeluk te ondersoek, en laasgenoemde het dadelik na die toring gegaan, waar hy die prins rustig met 'n boek gevind het. Na die eerste groete het die visier gesê:

"Ek is regtig baie kwaad vir u slaaf omdat hy Sy Majesteit ontstel het met die nuus wat hy hom gebring het."

"Watter nuus?" het die prins gevra.

"Ag," het die visier geantwoord, "iets belagliks, ek is seker, gesien hoe ek u aantref."

"Heel waarskynlik," het die prins gesê, "maar noudat jy hier is, is ek bly oor die geleentheid om jou te vra waar die dame is wat gisteraand in hierdie kamer geslaap het."

Die grootvisier was buite homself oor hierdie vraag.

"Prins!" het hy uitgeroep, "hoe sou dit moontlik wees vir enige man, wat nog te sê 'n vrou, om snags hierdie kamer binne te kom sonder om oor u slaaf op die drumpel te loop? Oorweeg tog die saak, en u sal besef dat een of ander droom 'n diep indruk op u gemaak het."

Maar die prins het kwaad daarop aangedring om te weet wie en waar die dame was, en hoe die visier ook al betuig het dat hy niks daarmee te doen gehad het nie, wou die prins nie glo dat die komplot nie deur hom bedink is nie. Op die ou end het hy sy geduld verloor, die visier aan sy baard gegryp en hom met houe oorlaai.

"Hou op, Prins," het die ongelukkige visier uitgeroep, "wag en hoor wat ek te sê het."

Die prins, wie se arm moeg begin word het, het stilgehou.

"Ek erken, Prins," het die visier gesê, "dat daar 'n mate van grond is vir wat u sê. Maar u weet goed dat 'n minister die bevele van sy meester moet uitvoer. Laat my toe om te gaan en enige boodskap wat u wil stuur, na die koning te neem."

"Goed," het die prins gesê, "gaan sê dan vir hom dat ek instem om te trou met die dame wat hy gisteraand hierheen gestuur of gebring het. Wees gou en bring vir my sy antwoord terug."

Die visier het tot op die grond gebuig en hom gehaas om die kamer en die toring te verlaat.

"Nou," het die koning gevra sodra hy verskyn het, "en hoe het jy my seun gevind?"

"Ag, U Majesteit," was die antwoord, "die slaaf se verslag is net te waar!"

Toe het hy 'n presiese verslag gegee van sy onderhoud met Camaralzaman, en van die prins se woede toe hy hoor dat geen dame moontlik sy kamer kon binnegekom het nie, en van die behandeling wat hy self ontvang het. Die koning, wat baie ontsteld was, het besluit om self die saak op te klaar, en hy het die visier beveel om hom te volg en op pad gegaan om sy seun te besoek.

Die prins het sy vader met diepe eerbied ontvang, en die koning het hom langs hom laat sit en hom verskeie vrae gevra, wat Camaralzaman met baie gesonde verstand beantwoord het. Uiteindelik het die koning gesê: "My seun, vertel my tog van die dame wat, so word gesê, gisteraand in jou kamer was."

"U Majesteit," het die prins geantwoord, "moet tog nie my nood in hierdie saak vergroot nie, maar maak my eerder gelukkig deur haar aan my as vrou te gee. Hoe ek ook al vroeër teen die huwelik gekant was, die aanblik van hierdie lieflike meisie het al my vooroordele oorwin, en ek sal haar met dankbaarheid uit u hande ontvang."

Die koning was byna sprakeloos toe hy sy seun hoor, maar na 'n ruk het hy hom plegtig verseker dat hy hoegenaamd niks van die betrokke dame weet nie, en nie die hand in haar verskyning gehad het nie. Toe het hy die prins gevra om die hele verhaal aan hom te vertel.

Camaralzaman het dit breedvoerig gedoen, die ring gewys en sy vader gesmeek om te help om die bruid te vind na wie hy so vurig verlang het.

"Na alles wat jy my vertel," het die koning opgemerk, "kan ek nie langer aan jou woord twyfel nie; maar hoe en vanwaar die dame gekom het, of waarom sy so 'n kort rukkie gebly het, kan ek my nie indink nie. Die hele saak is inderdaad geheimsinnig. Kom, my liewe seun, laat ons saam wag op gelukkiger dae."

Met hierdie woorde het die koning Camaralzaman aan die hand geneem en hom terug na die paleis gelei, waar die prins in die bed gaan lê het en hom aan wanhoop oorgegee het, en die koning het hom saam met sy seun opgesluit en die sake van die staat heeltemal verwaarloos.

Die eerste minister, wat die enigste persoon was wat toegelaat is, het dit op die ou end as sy plig beskou om die koning te vertel hoe die hof en al die mense oor sy afsondering kla, en hoe sleg dit vir die volk is. Hy het die sultan aangeraai om saam met die prins na 'n pragtige eilandjie naby te verhuis, vanwaar hy maklik die openbare oudiënsies kon bywoon, en waar die bekoorlike natuurskoon en die suiwer lug die sieke soveel goed sou doen dat hy sy vader se afwesigheid van tyd tot tyd sou kon verdra.

Die koning het die plan goedgekeur, en sodra die kasteel op die eiland vir hul ontvangs gereed gemaak kon word, het hy en die prins daar aangekom. Schahzaman het sy seun nooit verlaat nie, behalwe vir die voorgeskrewe openbare oudiënsies twee keer per week.

Die Koran is die heilige boek van die Moslems. Djinne is in die Arabiese oorlewering geeste wat uit vuur geskep is; sommige is goed en ander boos.