Camaralzaman en Badoura · Deel 2

Terwyl dit alles in Schahzaman se hoofstad gebeur het, het die twee djinne die prinses van China versigtig teruggedra na haar eie paleis en haar weer in haar bed neergelê. Toe sy die volgende oggend wakker word, het sy eers van die een sy na die ander gedraai, en toe sy sien sy is alleen, het sy hard na haar vroue geroep.

"Sê vir my," het sy uitgeroep, "waar is die jong man vir wie ek so lief is, en wat gisternag langs my geslaap het?"

"Prinses," het die voedster uitgeroep, "ons weet nie waarvan u praat nie as u dit nie beter verduidelik nie."

"Wel," het die prinses voortgegaan, "die bekoorlikste en mooiste jong man het gisternag langs my lê en slaap. Ek het alles in my vermoë gedoen om hom wakker te maak, maar tevergeefs."

"U Koninklike Hoogheid wil met ons gek skeer," het die voedster gesê. "Wil u nie opstaan nie?"

"Ek is doodernstig," het die prinses volgehou, "en ek wil weet waar hy is."

"Maar Prinses," het die voedster teëgestribbel, "ons het u gisternag heeltemal alleen gelaat, en ons het niemand sedertdien u kamer sien binnegaan nie."

Toe het die prinses al haar geduld verloor. Sy het die voedster aan haar hare gegryp, haar ore deeglik geklap en uitgeroep: "Jy sal my sê, jou ou heks, of ek maak jou dood!"

Die voedster het nie min moeite gehad om weg te kom nie, en het na die koningin gehaas, aan wie sy met trane in haar oë die hele storie vertel het.

"U sien, Mevrou," het sy afgesluit, "die prinses moet van haar verstand af wees. As u net wil kom kyk, sal u self kan oordeel."

Die koningin het na haar dogter se vertrekke gehaas, haar teer omhels en haar gevra waarom sy haar voedster so sleg behandel het.

"Moeder," het die prinses gesê, "ek merk dat U Majesteit met my wil gek skeer, maar ek verseker u dat ek met niemand anders sal trou as met die bekoorlike jong man wat ek gisternag gesien het nie. U moet weet waar hy is, so stuur asseblief om hom."

Die koningin was baie verbaas oor hierdie woorde, maar toe sy verklaar dat sy hoegenaamd niks van die saak weet nie, het die prinses alle respek verloor en geantwoord dat as sy nie mag trou soos sy wil nie, sy haarself sou doodmaak. Dit was tevergeefs dat die koningin haar probeer kalmeer en tot rede bring.

Die koning self het gekom om te hoor hoe die vork in die hef steek, maar die prinses het net by haar storie gebly, en as bewys het sy die ring aan haar vinger gewys. Die koning het skaars geweet wat om van alles te dink, maar het uiteindelik besluit dat sy dogter nog malder as ooit was. Sonder verdere gepraat het hy haar nog strenger laat opsluit, met net haar voedster om haar te bedien en 'n sterk wag by die deur.

Toe het hy sy raad byeengeroep, en nadat hy hulle van die treurige toedrag van sake vertel het, het hy bygevoeg: "As een van julle daarin slaag om die prinses gesond te maak, sal ek haar aan hom as vrou gee, en hy sal my erfgenaam wees."

'n Bejaarde emir wat daar teenwoordig was, aangevuur deur die begeerte om 'n jong en lieflike vrou te hê en oor 'n groot koninkryk te heers, het aangebied om die towerkunste te probeer wat hy geken het.

"Jy is welkom om te probeer," het die koning gesê, "maar ek stel een voorwaarde, en dit is dat as jy misluk, jy jou lewe sal verloor."

Die emir het die voorwaarde aanvaar, en die koning het hom na die prinses gelei. Sy het haar gesig gesluier en gesê: "Ek is verbaas, U Majesteit, dat u 'n vreemde man voor my bring."

"Jy hoef nie geskok te wees nie," het die koning gesê. "Dit is een van my emirs wat jou hand in die huwelik vra."

"U Majesteit," het die prinses geantwoord, "dit is nie die een wat u vroeër aan my gegee het en wie se ring ek dra nie. Laat my toe om te sê dat ek geen ander kan aanvaar nie."

Die emir het verwag om die prinses onsin te hoor praat, maar toe hy sien hoe kalm en verstandig sy was, het hy die koning verseker dat hy dit nie sou waag om haar te probeer genees nie, en sy kop tot Sy Majesteit se beskikking gestel. Daarop het die koning, wat met reg vererg was, dit onmiddellik laat afkap.

Dit was die eerste van baie vryers van die prinses wat met hul lewe moes betaal omdat hulle haar nie kon genees nie.

Nou het dit gebeur dat, nadat sake 'n ruk lank so aangegaan het, Marzavan, die voedster se seun, van sy reise teruggekeer het. Hy was al in baie lande en het baie dinge geleer, ook sterrewiggelary. Dit spreek vanself dat een van die eerste dinge wat sy ma hom vertel het, die treurige toestand van die prinses, sy pleegsuster, was. Marzavan het gevra of sy dit nie kon reël dat hy die prinses sien sonder dat die koning daarvan weet nie.

Ná 'n bietjie nadenke het sy ma ingestem, en sy het selfs die hofdienaar wat wag gestaan het, oorreed om nie beswaar te maak as Marzavan die koninklike vertrek binnegaan nie.

Die prinses was verheug om haar pleegbroer weer te sien, en ná 'n ruk se gesels het sy haar hele geskiedenis en die rede vir haar gevangenskap aan hom toevertrou.

Marzavan het met neergeslane oë en die grootste aandag geluister. Toe sy klaar gepraat het, het hy gesê:

"As dit wat u my vertel, Prinses, werklik so is, wanhoop ek nie daaraan om troos vir u te vind nie. Wees nog net 'n bietjie langer geduldig. Ek sal dadelik vertrek om ander lande te deursoek, en wanneer u hoor dat ek terug is, wees seker dat hy na wie u smag, nie ver is nie." Met dié woorde het hy afskeid geneem, en die volgende oggend het hy op reis vertrek.

Marzavan het van stad tot stad gereis, en van die een eiland en provinsie na die ander, en oral waar hy gekom het, het hy mense hoor praat oor die vreemde storie van prinses Badoura, soos die prinses van China geheet het.

Ná vier maande het hy 'n groot, digbevolkte hawestad met die naam Torf bereik, en hier het hy niks meer van prinses Badoura gehoor nie, maar wel baie van prins Camaralzaman, van wie gesê is dat hy siek was, en wie se storie baie soos dié van prinses Badoura geklink het.

Marzavan was verheug en het dadelik vertrek na die plek waar prins Camaralzaman gewoon het. Die skip waarop hy aan boord gegaan het, het 'n voorspoedige vaart gehad totdat dit in sig van koning Schahzaman se hoofstad gekom het, maar net toe dit die hawe wou binnevaar, het dit skielik op 'n rots vasgeloop en gesink, binne sig van die paleis waar die prins saam met sy vader en die grootvisier gewoon het.

Marzavan, wat goed kon swem, het hom in die see gegooi en daarin geslaag om naby die paleis aan land te kom. Daar is hy vriendelik ontvang, en nadat hy droë klere gekry het, is hy voor die grootvisier gebring. Die visier was dadelik beïndruk deur die jong man se voorname houding en skrander gesprek, en toe hy merk dat Marzavan op sy reise baie ondervinding opgedoen het, het hy gesê: "Ag, hoe wens ek dat jy een of ander geheim geleer het waarmee 'n kwaal genees kan word wat hierdie hof al 'n geruime tyd in droefheid dompel!"

Marzavan het geantwoord dat as hy weet wat die siekte is, hy dalk 'n middel sou kon voorstel, en daarop het die visier hom die hele geskiedenis van prins Camaralzaman vertel.

Toe Marzavan dit hoor, was hy innerlik bly, want hy was seker dat hy eindelik die een ontdek het op wie prinses Badoura so smoorverlief was. Hy het egter niks gesê nie, maar gevra dat hy die prins mag sien.

Toe hy die koninklike vertrek binnegaan, was die eerste ding wat hom opgeval het, die prins self, wat met toe oë uitgestrek op sy bed gelê het. Die koning het naby hom gesit, maar sonder om enigsins op hom ag te slaan, het Marzavan uitgeroep: "Hemel! Wat 'n treffende ooreenkoms!" En inderdaad was daar heelwat ooreenkoms tussen die gelaatstrekke van Camaralzaman en dié van die prinses van China.

Hierdie woorde het die prins sy oë met lome nuuskierigheid laat oopmaak, en Marzavan het die oomblik aangegryp om sy eerbied aan hom te betuig. Terselfdertyd het hy dit reggekry om die toestand van die prinses van China te beskryf in woorde wat die sultan en sy visier glad nie kon verstaan nie, maar wat die prins geen twyfel gelaat het dat sy besoeker vir hom welkome nuus kon bring nie.

Die prins het sy vader gesmeek om hom die guns van 'n private onderhoud met Marzavan toe te staan, en die koning was maar te bly om te sien dat sy seun in iemand of iets belang stel. Sodra hulle alleen gelaat is, het Marzavan die prins die storie van prinses Badoura en haar lyding vertel en bygevoeg: "Ek is oortuig dat net u haar kan genees. Maar voordat u op so 'n lang reis vertrek, moet u gesond en sterk wees, so doen u bes om so gou moontlik te herstel."

Hierdie woorde het 'n groot uitwerking op die prins gehad. Hy was so opgebeur deur die hoop wat hom voorgehou is, dat hy verklaar het hy voel sterk genoeg om op te staan en aan te trek. Die koning was in die wolke oor die uitslag van Marzavan se onderhoud en het openbare feesvierings beveel ter ere van die prins se herstel.

Binne kort was die prins weer heeltemal so gesond soos vroeër, en sodra hy voel hy is werklik sterk, het hy Marzavan eenkant toe geneem en gesê:

"Nou is die tyd om jou belofte na te kom. Ek is so ongeduldig om my geliefde prinses weer te sien dat ek seker is ek sal weer siek word as ons nie gou vertrek nie. Die enigste struikelblok is my vader se teer sorg vir my, want soos jy dalk opgemerk het, kan hy dit nie verdra om my uit sy oë te laat nie."

"Prins," het Marzavan geantwoord, "ek het al oor die saak nagedink, en dít lyk vir my die beste plan. U was nog nie buitekant sedert ek hier aangekom het nie. Vra die koning se toestemming om saam met my vir twee of drie dae te gaan jag, en wanneer hy toestemming gegee het, laat twee goeie perde vir elkeen van ons gereed hou. Laat al die res aan my oor."

Die volgende dag het die prins 'n gunstige geleentheid aangegryp om sy versoek te rig, en die koning het dit graag toegestaan, op voorwaarde dat hulle net een nag weg sou bly, uit vrees dat hy ná so 'n lang siekte te moeg sou word.

Die volgende oggend was prins Camaralzaman en Marzavan vroeg op pad, vergesel van twee perdekneë wat die twee ekstra perde gelei het. Hulle het langs die pad 'n bietjie gejag, maar sorg gedra om so ver moontlik van die dorpe af te kom. Teen skemer het hulle by 'n herberg aangekom, waar hulle aandete geëet en tot middernag geslaap het. Toe het Marzavan wakker geword en die prins gewek sonder om iemand anders te steur. Hy het die prins gevra om hom die baadjie te gee wat hy aangehad het, en 'n ander een aan te trek wat hulle saamgebring het. Hulle het op hul tweede perde geklim, en Marzavan het een van die perdekneë se perde aan die toom gelei.

Teen dagbreek was ons reisigers by 'n kruispad waar vier paaie in die middel van die woud bymekaargekom het. Hier het Marzavan die prins gevra om vir hom te wag. Hy het die perdekneg se perd na 'n digte deel van die woud gelei, die perd se keel afgesny, die prins se baadjie in die bloed gedoop, en nadat hy weer by die prins aangesluit het, die baadjie op die grond gegooi waar die paaie uitmekaargaan.

Toe Camaralzaman vra waarom hy dit doen, het Marzavan geantwoord dat hul enigste kans om hul reis voort te sit, was om almal se aandag af te lei deur die indruk te skep dat die prins dood is. "U vader sal ongetwyfeld in die diepste droefheid gedompel word," het hy voortgegaan, "maar sy vreugde wanneer u terugkeer, sal des te groter wees."

Die prins en sy metgesel het nou hul reis oor land en see voortgesit, en omdat hulle genoeg geld saamgebring het om hul uitgawes te dek, het hulle geen onnodige vertragings gehad nie. Eindelik het hulle die hoofstad van China bereik, waar hulle drie dae in 'n geskikte losieshuis deurgebring het om van hul vermoeienis te herstel.

In dié tyd het Marzavan vir die prins 'n sterrewiggelaar se gewaad laat maak. Toe het hulle na die badhuis gegaan, en daarna het die prins die sterrewiggelaar se mantel aangetrek. Marzavan het hom tot binne sig van die koning se paleis geneem en hom daar gelaat, en toe self gaan raad vra by sy ma, die prinses se voedster.

Intussen het die prins, volgens Marzavan se opdrag, tot naby die paleishekke gegaan en daar hardop uitgeroep:

"Ek is 'n sterrewiggelaar, en ek kom om prinses Badoura, dogter van die hoë en magtige koning van China, haar gesondheid terug te gee, op die voorwaardes wat Sy Majesteit gestel het: dat ek met haar trou as ek slaag, of my lewe verloor as ek misluk."

Dit was al 'n rukkie gelede dat iemand hom aangemeld het om die verskriklike gevaar te loop wat aan 'n poging om die prinses te genees verbonde was, en gou het 'n skare om die prins saamgedrom. Toe hulle sien hoe jonk, aantreklik en voornaam hy was, het almal jammer vir hom gevoel.

"Waaraan dink jy, meneer?" het sommige uitgeroep. "Waarom stel jy jou bloot aan 'n seker dood? Is die koppe wat jy op die stadsmuur sien uitstal nie genoeg waarskuwing nie? Gee tog in hemelsnaam hierdie mal gedagte op en trek terug solank jy nog kan."

Maar die prins het vasberade gebly en sy uitroep net met nog groter selfvertroue herhaal, tot die skare se afgryse.

"Hy is vasbeslote om te sterf!" het hulle uitgeroep. "Mag die hemel hom genadig wees!"

Camaralzaman het nou vir die derde keer uitgeroep, en eindelik het die grootvisier self uitgekom en hom binnetoe geneem.

Die eerste minister het die prins na die koning gelei, wat baie getref was deur die edel voorkoms van hierdie nuwe avonturier. Hy het so jammer gevoel oor die lot wat die jong man so duidelik te wagte gestaan het, dat hy hom probeer oorreed het om van sy plan af te sien.

Maar Camaralzaman het beleefd dog beslis by sy voorneme gebly, en uiteindelik het die koning die hofdienaar wat die prinses se vertrekke bewaak het, beveel om die sterrewiggelaar na haar te neem.

Die hofdienaar het die pad deur lang gange gewys, en Camaralzaman het vinnig gevolg, haastig om die voorwerp van sy begeerte te bereik. Eindelik het hulle by 'n groot saal gekom wat die voorkamer van die prinses se slaapkamer was, en hier het Camaralzaman vir die hofdienaar gesê:

"Nou moet jy kies. Moet ek die prinses in haar eie teenwoordigheid genees, of moet ek dit van hier af doen sonder om haar te sien?"

Die hofdienaar, wat langs die pad baie smalende twyfel oor die nuweling se vermoëns uitgespreek het, was baie verbaas en het gesê:

"As jy werklik kan genees, maak dit nie saak waar jy dit doen nie. Jou roem sal ewe groot wees."

"Baie goed," het die prins geantwoord, "dan sal ek, hoe ongeduldig ek ook al is om die prinses te sien, die genesing bewerkstellig net waar ek staan, sodat jy beter van my vermoë oortuig kan word." Hy het toe sy skryfkissie uitgehaal en soos volg geskryf: "Aanbiddelike prinses! Die verliefde Camaralzaman het nooit die oomblik vergeet toe hy, terwyl hy u slapende skoonheid bewonder het, sy hart aan u gegee het nie. Omdat hy toe die geluk ontbeer het om met u te praat, het hy dit gewaag om u sy ring te gee as teken van sy liefde, en u ring in ruil daarvoor te neem, wat hy nou by hierdie brief insluit. As u dit sou wil terugstuur, sal hy die gelukkigste van alle sterflinge wees; indien nie, sal hy hom gewillig aan die dood oorgee, omdat hy dit uit liefde vir u doen. Hy wag op u antwoord in u voorkamer."

Toe hy hierdie briefie klaar geskryf het, het die prins die ring versigtig daarin toegevou sonder dat die hofdienaar dit sien, en hom die brief gegee met die woorde:

"Neem dit na jou meesteres, my vriend, en as sy nie dadelik genees is wanneer sy dit lees en sien wat daarin is nie, kan jy my 'n onbeskaamde bedrieër noem."

Die hofdienaar het dadelik na die prinses se kamer gegaan, die brief aan haar oorhandig en gesê:

"Mevrou, 'n nuwe sterrewiggelaar het aangekom, wat verklaar dat u genees sal wees sodra u hierdie brief gelees en gesien het wat daarin is."

Die prinses het die briefie geneem en dit met lome onverskilligheid oopgemaak. Maar sodra sy haar ring sien, het sy, byna sonder om na die skrif te kyk, haastig opgestaan, met een sprong by die deur gekom en die gordyne teruggestoot. Hier het sy en die prins mekaar herken, en in 'n oomblik het hulle in mekaar se arms gelê en mekaar teer omhels, verwonderd dat hulle mekaar ná so 'n lang skeiding eindelik ontmoet het. Die voedster, wat agter haar beskermeling aan gehaas het, het hulle na die binnekamer teruggetrek, waar die prinses sy ring aan Camaralzaman teruggegee het.

"Neem dit terug," het sy gesê. "Ek kan dit nie hou sonder om joune aan jou terug te gee nie, en ek is vasbeslote om joune te dra so lank as wat ek leef."

Intussen het die hofdienaar na die koning teruggehaas. "U Majesteit," het hy uitgeroep, "al die vorige dokters en sterrewiggelaars was niks anders as kwaksalwers nie. Hierdie man het die prinses genees sonder om haar eers te sien!" Toe het hy die koning alles vertel. Die koning was in sy noppies en het na sy dogter se vertrekke gehaas, waar hy haar omhels en haar hand in dié van die prins gelê het met die woorde:

"Gelukkige vreemdeling, ek hou my belofte en gee jou my dogter as vrou, wie jy ook al mag wees. Maar as ek my nie misgis nie, is jou stand hoër as wat dit lyk."

Die prins het die koning in die hartlikste en eerbiedigste woorde bedank en bygevoeg: "Wat my persoon betref, het U Majesteit reg geraai dat ek nie 'n sterrewiggelaar is nie. Dit is maar net 'n vermomming wat ek aangeneem het om u roemryke verbintenis te verdien. Ek is self 'n prins. My naam is Camaralzaman, en my vader is Schahzaman, koning van die Eilande van die Kinders van Khaledan." Toe het hy sy hele geskiedenis vertel, ook die buitengewone manier waarop hy prinses Badoura die eerste keer gesien en liefgekry het.

Toe hy klaar was, het die koning uitgeroep: "So 'n merkwaardige storie mag nie vir die nageslag verlore gaan nie. Dit sal in die argiewe van my koninkryk opgeteken en oral in die wêreld bekendgemaak word."

Die bruilof het die volgende dag met groot prag en feesvreugde plaasgevind. Marzavan is nie vergeet nie, maar het 'n winsgewende pos aan die hof gekry, met die belofte van verdere bevordering.

Die prins en prinses was nou volkome gelukkig, en die maande het ongemerk verbygegly terwyl hulle in mekaar se geselskap verheug het.

Een nag het prins Camaralzaman egter gedroom dat hy sy vader op sterwe sien lê, en hom hoor sê: "Ag! My seun, vir wie ek so teer liefgehad het, het my verlaat en veroorsaak nou my dood."

Die prins het met so 'n gekreun wakker geword dat die prinses skrik en vra wat makeer.

"Ag!" het die prins uitgeroep, "op hierdie oomblik leef my vader dalk nie meer nie!" En hy het haar sy droom vertel.

Die prinses het op daardie oomblik min gesê, maar die volgende oggend het sy na die koning gegaan, sy hand gesoen en gesê:

"Ek het 'n guns om van U Majesteit te vra, en ek smeek u om te glo dat my man my geensins daartoe aangespoor het nie. Dit is dat u ons albei sal toelaat om my skoonvader, koning Schahzaman, te besoek."

Hoe jammer die koning ook al gevoel het by die gedagte om van sy dogter te skei, het hy haar versoek so redelik gevind dat hy dit nie kon weier nie. Hy het net een voorwaarde gestel, en dit was dat sy net een jaar aan koning Schahzaman se hof sou deurbring, en hy het voorgestel dat die jong egpaar in die toekoms om die beurt hul onderskeie ouers sou besoek.

Die prinses het hierdie goeie nuus aan haar man gebring, wat haar teer bedank het vir hierdie nuwe bewys van haar liefde.

Al die voorbereidings vir die reis is nou met haas aangepak, en toe alles gereed was, het die koning die reisigers vir 'n paar dae vergesel. Daarna het hy liefdevol van sy dogter afskeid geneem, die prins opgedra om goed vir haar te sorg, en na sy hoofstad teruggekeer.

Die prins en prinses het verder gereis, en ná 'n maand het hulle by 'n groot weiveld gekom, hier en daar besaai met boomgroepe wat 'n uiters aangename skaduwee gegooi het. Omdat dit baie warm was, het Camaralzaman dit goed gedink om op hierdie koel plek kamp op te slaan. Die tente is toe opgeslaan, en terwyl die prins nog verdere bevele gegee het, het die prinses haar tent binnegegaan, haar gordel afgehaal en langs haar neergesit, haar vroue gevra om haar alleen te laat, en gaan lê, en gou was sy aan die slaap.

Toe die kamp heeltemal in orde was, het die prins die tent binnegegaan, en toe hy sien dat die prinses slaap, het hy sonder om te praat naby haar gaan sit. Sy oë het op die gordel geval, en hy het dit opgetel. Terwyl hy die edelstene bekyk wat daarin ingelê was, het hy 'n klein sakkie opgemerk wat aan die gordel vasgewerk was en met 'n lissie toegemaak was. Hy het daaraan gevat en iets hards daarbinne gevoel. Nuuskierig om te weet wat dit kon wees, het hy die sakkie oopgemaak en 'n karneool gevind waarop allerlei figure en vreemde tekens gegraveer was.

"Hierdie karneool moet iets baie kosbaars wees," het hy gedink, "anders sou my vrou dit nie so sorgvuldig aan haar lyf dra nie."

Dit was inderdaad 'n talisman wat die koningin van China aan haar dogter gegee het, met die woorde dat dit haar geluk sou verseker so lank as wat sy dit by haar dra.

Om die steen beter te bekyk, het die prins na die oop ingang van die tent gestap. Terwyl hy daar staan en dit in die oop palm van sy hand hou, het 'n voël skielik afgeswiep, die steen in sy bek opgepik en daarmee weggevlieg.

Stel jou die prins se ontsteltenis voor oor die verlies van iets waaraan sy vrou klaarblyklik so 'n hoë waarde geheg het!

Toe die voël sy buit veilig gehad het, het hy 'n paar tree verder gevlieg en op die grond gaan sit, met die talisman nog in sy bek. Prins Camaralzaman het nader gegaan in die hoop dat die voël dit sou laat val, maar sodra hy naby kom, het die dief nog 'n entjie verder gefladder. Hy het die voël bly agtervolg totdat dit die steen skielik ingesluk en 'n langer vlug as vantevore geneem het. Toe het die prins gehoop om hom met 'n klip dood te gooi, maar hoe hewiger hy hom agtervolg het, hoe verder het die voël gevlieg.

So is hy die hele dag oor berg en dal gelei, en toe die nag kom, het die lastige skepsel bo-in 'n baie hoë boom gaan slaap waar hy veilig kon rus.

Die prins, wanhopig oor al sy vergeefse moeite, het begin wonder of hy nie liewer na die kamp moes teruggaan nie. "Maar," het hy gedink, "hoe sal ek my pad terug vind? Moet ek opdraand of afdraand gaan? Ek sal beslis in die donker verdwaal, selfs al hou my kragte uit." Oorweldig deur honger, dors, moegheid en slaap, het hy uiteindelik die nag aan die voet van die boom deurgebring.

Die volgende oggend het Camaralzaman wakker geword voordat die voël sy sitplek verlaat het, en sodra dit opvlieg, het hy dit weer gevolg, met net so min sukses as die vorige dag. Hy het net stilgehou om 'n paar kruie en vrugte te eet wat hy langs die pad gekry het. So het hy tien dae deurgebring: die hele dag het hy die voël gevolg, en die nag aan die voet van 'n boom geslaap, terwyl die voël op die boonste tak gesit het. Op die elfde dag het die voël en die prins 'n groot stad bereik, en sodra hulle naby die mure was, het die voël skielik hoër opgevlieg en was gou heeltemal uit sig. Camaralzaman was wanhopig, want hy moes alle hoop laat vaar om ooit prinses Badoura se talisman terug te kry.

Baie neerslagtig het hy die stad binnegegaan, wat naby die see gebou was en 'n pragtige hawe gehad het. Hy het lank deur die strate rondgeloop sonder om te weet waarheen om te gaan, maar eindelik, terwyl hy naby die strand loop, het hy 'n tuinhek sien oopstaan en ingestap.

Die tuinier, 'n goeie ou man wat aan die werk was, het toevallig opgekyk. Toe hy 'n vreemdeling sien, wat hy aan sy klere as 'n Moslem herken het, het hy vir hom gesê om dadelik in te kom en die hek toe te maak.

Camaralzaman het gedoen wat hy gevra is en gevra waarom hierdie voorsorg nodig was.

"Omdat," het die tuinier gesê, "ek sien jy is 'n vreemdeling en 'n Moslem, en hierdie stad word byna heeltemal deur afgodedienaars bewoon, wat almal van ons geloof haat en vervolg. Dit lyk amper na 'n wonderwerk wat jou na hierdie huis gelei het, en ek is werklik bly dat jy 'n veilige plek gevind het."

Camaralzaman het die vriendelike ou man hartlik bedank dat hy hom skuiling aanbied, en wou nog meer sê, maar die tuinier het hom in die rede geval:

"Los die komplimente. Jy is moeg en moet honger wees. Kom in, eet en rus." Met dié woorde het hy die prins na sy huisie gelei, en nadat hy hom kos gegee het, het hy gevra om te hoor hoe hy daar beland het.

Camaralzaman het hom alles vertel sonder om iets weg te steek, en het afgesluit deur te vra wat die kortste pad na sy vader se hoofstad was. "Want," het hy bygevoeg, "as ek probeer om weer by die prinses te kom, hoe sal ek haar vind ná elf dae se skeiding? Miskien leef sy selfs nie meer nie!" By hierdie verskriklike gedagte het hy in trane uitgebars.

Die tuinier het Camaralzaman vertel dat hulle 'n volle jaar se reis oor land van enige Moslemland af was, maar dat daar 'n baie korter roete oor see na die Ebbehouteiland was, van waar die Eilande van die Kinders van Khaledan maklik bereik kon word. Een keer per jaar het 'n skip na die Ebbehouteiland gevaar, waarmee hy tot by sy eie huis sou kon kom.

"As jy net 'n paar dae vroeër aangekom het," het hy gesê, "kon jy dadelik aan boord gegaan het. Soos sake nou staan, moet jy tot volgende jaar wag, maar as jy by my wil bly, bied ek jou my huis aan, so nederig as wat dit is, met my hele hart."

Prins Camaralzaman het homself gelukkig geag om 'n toevlugsoord te vind, en het die tuinier se aanbod graag aanvaar. Hy het sy dae in die tuin gewerk, en sy nagte deurgebring met gedagtes aan en verlange na sy geliefde vrou.

Kom ons kyk nou wat intussen van prinses Badoura geword het.

Toe sy wakker word, was sy baie verbaas dat die prins nie by haar was nie. Sy het haar vroue geroep en gevra of hulle weet waar hy is, en terwyl hulle haar vertel dat hulle hom die tent sien binnegaan het, maar nie gemerk het dat hy uitgegaan het nie, het sy haar gordel opgetel en gesien dat die sakkie oop was en die talisman weg.

'n Emir is 'n edelman of bevelhebber aan 'n Oosterse hof. 'n Sterrewiggelaar (astroloog) is iemand wat beweer dat hy uit die sterre die toekoms kan lees. 'n Karneool is 'n rooierige halfedelsteen, en 'n talisman is 'n voorwerp waaraan towerkrag toegeskryf word om sy draer te beskerm of geluk te bring.