Camaralzaman en Badoura · Deel 3

Sy het dadelik afgelei dat haar man dit geneem het en dit binnekort sou terugbring. Sy het taamlik ongeduldig tot die aand op hom gewag en gewonder wat hom so lank van haar kon weghou. Toe die nag kom sonder dat hy daar was, was sy wanhopig en het sy die talisman en sy maker deeglik uitgeskel. Ten spyte van haar droefheid en angs het sy egter nie haar teenwoordigheid van gees verloor nie, maar het besluit om 'n moedige, hoewel baie ongewone stap te doen.

Net die prinses en haar vroue het van Camaralzaman se verdwyning geweet, want die res van die geselskap het in hul tente geslaap of gerus. Omdat sy verraad gevrees het as die waarheid bekend sou word, het sy haar vroue beveel om nie 'n woord te sê wat enige agterdog kon wek nie. Toe het sy haar klere verruil vir dié van haar man, aan wie sy, soos reeds gesê is, sterk gelyk het.

In hierdie vermomming het sy so na die prins gelyk dat niemand iets van die verandering vermoed het toe sy die volgende oggend beveel dat die kamp opgebreek en die reis voortgesit moet word nie. Sy het een van haar vroue in haar draagstoel laat klim, terwyl sy self te perd geklim het, en die optog het begin.

Ná 'n lang reis oor land en see het die prinses, steeds onder die naam en vermomming van prins Camaralzaman, by die hoofstad van die Ebbehouteiland aangekom, waarvan die koning Armanos geheet het.

Sodra die koning hoor dat die skip wat pas in die hawe aangekom het, die seun van sy ou vriend en bondgenoot aan boord het, het hy gehaas om die vermeende prins te ontmoet. Hy het hom en sy gevolg na die paleis laat bring, waar hulle gehuisves en weelderig onthaal is.

Ná drie dae, toe hy hoor dat sy gas, op wie hy baie gesteld geraak het, daarvan praat om sy reis voort te sit, het koning Armanos vir hom gesê:

"Prins, ek is nou 'n ou man, en ongelukkig het ek geen seun aan wie ek my koninkryk kan nalaat nie. Dit het die Hemel behaag om my net een dogter te gee, wat so 'n groot skoonheid en bekoorlikheid besit dat ek haar net aan 'n prins van so 'n hoë geboorte en so begaafd soos jy kan gee. Pleks daarvan dat jy na jou eie land teruggaan, neem dus my dogter en my kroon en bly by ons. Ek sal voel dat ek 'n waardige opvolger het, en ek sal my met blydskap van die vermoeienisse van die regering onttrek."

Die koning se aanbod was natuurlik nogal 'n verleentheid vir prinses Badoura. Sy het gevoel dat dit ewe onmoontlik was om te erken dat sy hom bedrieg het, as om die huwelik te weier waarop hy sy hart gesit het; 'n weiering wat al sy vriendelikheid in haat en vervolging kon laat omslaan.

Nadat sy alles oorweeg het, het sy besluit om te aanvaar, en ná 'n paar oomblikke se stilte het sy met 'n blos, wat die koning aan beskeidenheid toegeskryf het, gesê:

"U Majesteit, ek voel so diep verplig vir die goeie mening wat U Majesteit oor my uitgespreek het en vir die eer wat u my aandoen, dat ek, hoewel ek dit glad nie waardig is nie, dit nie durf weier nie. Maar, U Majesteit, ek kan so 'n verbintenis net aanvaar as u my belowe om my met u raad by te staan."

Toe die huwelik so gereël was, is die plegtigheid vir die volgende dag vasgestel, en die prinses het die tussentyd gebruik om die offisiere van haar gevolg in te lig oor wat gebeur het, en hulle te verseker dat prinses Badoura haar volle toestemming tot die huwelik gegee het. Sy het ook haar vroue vertel en hulle beveel om haar geheim goed te bewaar.

Koning Armanos, verheug oor die sukses van sy planne, het geen tyd verloor om sy hof en raad byeen te roep nie. Hy het sy opvolger aan hulle voorgestel, sy toekomstige skoonseun op die troon geplaas en almal laat hulde bring en die eed van trou aan die nuwe koning laat aflê.

Die aand was die hele stad vol feesvreugde, en met groot prag is prinses Haiatelnefous (so het die koning se dogter geheet) na prinses Badoura se paleis gebring.

Nou het Badoura baie nagedink oor die moeilikhede van haar eerste ontmoeting met koning Armanos se dogter, en sy het gevoel dat die enigste ding om te doen was om haar dadelik in haar vertroue te neem.

Sodra hulle alleen was, het sy Haiatelnefous dus by die hand geneem en gesê:

"Prinses, ek het 'n geheim om aan jou te vertel, en ek moet my aan jou genade oorgee. Ek is nie prins Camaralzaman nie, maar 'n prinses soos jy, en sy vrou. Ek smeek jou om na my storie te luister; dan is ek seker jy sal my bedrog vergewe wanneer jy aan my lyding dink."

Sy het toe haar hele geskiedenis vertel, en toe sy klaar was, het Haiatelnefous haar hartlik omhels en haar van haar volle meegevoel en toegeneentheid verseker.

Die twee prinsesse het nou hul verdere optrede beplan en ooreengekom om saam te werk om die misleiding vol te hou en Badoura toe te laat om die rol van 'n man te bly speel totdat daar dalk nuus van die ware Camaralzaman sou kom.

Terwyl hierdie dinge op die Ebbehouteiland gebeur het, het prins Camaralzaman steeds skuiling gevind in die tuinier se huisie in die stad van die afgodedienaars.

Vroeg een oggend het die tuinier vir die prins gesê:

"Vandag is 'n openbare feesdag, en die mense van die stad werk nie net self nie, maar verbied ook ander om te werk. Jy moet dus maar lekker rus terwyl ek 'n paar vriende gaan sien. En omdat die tyd naby is dat die skip waarvan ek jou vertel het aankom, sal ek daaroor navraag doen en probeer om 'n plek vir jou te bespreek." Toe het hy sy beste klere aangetrek en uitgegaan. Die prins het in die tuin gaan rondloop en was gou verdiep in gedagtes aan sy liewe vrou en hul treurige skeiding.

Terwyl hy so op en af loop, is hy skielik uit sy gepeins gesteur deur die lawaai wat twee groot voëls in 'n boom gemaak het.

Camaralzaman het stilgestaan en opgekyk, en gesien dat die voëls so woes met snawels en kloue baklei dat een binne kort dood op die grond geval het, terwyl die oorwinnaar sy vlerke oopgesprei en weggevlieg het. Byna onmiddellik het twee ander, groter voëls wat die tweegeveg dopgehou het, aangevlieg en neergestryk, die een by die kop en die ander by die pote van die dooie voël. Hulle het 'n ruk lank daar gestaan en treurig hul koppe geskud, en toe met hul kloue 'n graf gegrawe waarin hulle hom begrawe het.

Sodra hulle die graf toegegooi het, het die twee weggevlieg, en kort daarna het hulle teruggekom met die moordenaar, wat hulle met hul snawels vasgehou het, die een aan 'n vlerk en die ander aan 'n poot, terwyl hy skreeu en spartel van woede en angs. Maar hulle het styf vasgehou, en nadat hulle hom by die graf van sy slagoffer gebring het, het hulle hom doodgemaak. Daarna het hulle sy lyf oopgeskeur, sy binnegoed rondgestrooi en weer weggevlieg.

Die prins, wat die hele toneel met groot belangstelling dopgehou het, het nou nader gegaan na die plek waar dit gebeur het. Toe hy na die dooie voël kyk, het hy iets rooi daar naby sien lê wat klaarblyklik uit sy binneste geval het. Hy het dit opgetel, en hoe groot was sy verbasing toe hy prinses Badoura se talisman herken, wat die oorsaak van soveel ongeluk was! Dit sou onmoontlik wees om sy vreugde te beskryf. Hy het die talisman oor en oor gesoen, dit toegedraai en sorgvuldig om sy arm vasgebind. Vir die eerste keer sedert sy skeiding van die prinses het hy goed geslaap, en die volgende oggend was hy met dagbreek op en het hy vrolik gaan vra watter werk hy moet doen.

Die tuinier het vir hom gesê om 'n ou vrugteboom af te kap wat heeltemal doodgegaan het, en Camaralzaman het 'n byl geneem en kragtig aan die werk gespring. Terwyl hy aan een van die wortels kap, het die byl op iets hards gestamp. Toe hy die grond wegstoot, het hy 'n groot bronsplaat ontdek, en daaronder was 'n trap met tien treetjies. Hy het afgegaan en homself bevind in 'n ruim soort grot waarin vyftig groot bronskanne gestaan het, elkeen met 'n deksel daarop. Die prins het die een ná die ander oopgemaak en gevind dat hulle almal vol stofgoud was. Verheug oor sy ontdekking het hy die grot verlaat, die plaat teruggesit, en nadat hy die boom klaar afgekap het, vir die tuinier se terugkoms gewag.

Die tuinier het die vorige aand gehoor dat die skip waaroor hy navraag gedoen het binnekort sou vertrek, maar omdat die presiese datum nog nie bekend was nie, is vir hom gesê om die volgende dag terug te kom vir verdere inligting. Hy het dus weer navraag gaan doen, en het teruggekom met 'n gesig wat straal van goeie nuus.

"My seun," het hy gesê, "wees bly en maak jou gereed om oor drie dae te vertrek. Die skip gaan seil, en ek het alles oor jou oortog met die kaptein gereël."

"U kon my geen beter nuus gebring het nie," het Camaralzaman geantwoord, "en in ruil het ek iets aangenaams om aan u te vertel. Volg my en kom kyk na die geluk wat u te beurt geval het."

Toe het hy die tuinier na die grot gelei, en nadat hy hom die skat gewys het wat daar opgegaar was, gesê hoe gelukkig dit hom maak dat die Hemel op dié manier sy goedhartige gasheer se vele deugde beloon en hom vergoed vir die ontberings van baie jare.

"Wat bedoel jy?" het die tuinier gevra. "Dink jy ek sal hierdie skat vir myself toe-eien? Dit is joune, en ek het hoegenaamd geen reg daarop nie. Die afgelope tagtig jaar het ek die grond hier omgespit sonder om iets te ontdek. Dit is duidelik dat hierdie rykdom vir jou bedoel is, en 'n prins soos jy het dit baie meer nodig as 'n ou man soos ek, wat naby my einde is en niks nodig het nie. Hierdie skat kom net op die regte tyd, nou dat jy op die punt staan om na jou eie land terug te keer, waar jy dit goed sal gebruik."

Maar die prins wou niks van hierdie voorstel hoor nie, en uiteindelik, ná baie gepraat, het hulle ooreengekom om die goud te verdeel. Toe dit gedoen is, het die tuinier gesê:

"My seun, die belangrikste ding is nou om te reël hoe jy hierdie skat so geheim moontlik kan wegneem, sodat jy dit nie verloor nie. Daar is geen olywe op die Ebbehouteiland nie, en dié wat van hier af ingevoer word, haal 'n hoë prys. Soos jy weet, het ek 'n goeie voorraad olywe wat in hierdie tuin gegroei het. Nou moet jy vyftig kanne neem, elkeen half vol stofgoud maak en dit dan met olywe volmaak. Ons sal hulle dan aan boord laat neem wanneer jy vertrek."

Die prins het hierdie raad gevolg en die res van die dag die vyftig kanne gevul. En omdat hy bang was dat die kosbare talisman van sy arm sou afglip en weer verlore raak, het hy die voorsorg getref om dit in een van die kanne te sit, waarop hy 'n merk gemaak het sodat hy dit weer kon herken. Toe die nag kom, was die kanne almal gereed, en die prins en sy gasheer het gaan slaap.

Of dit nou weens sy hoë ouderdom was, of weens die vermoeienis en opwinding van die vorige dag, weet ek nie, maar die tuinier het 'n baie slegte nag gehad. Die volgende dag was hy erger, en teen die oggend van die derde dag was hy gevaarlik siek. Met dagbreek het die skeepskaptein en 'n paar van sy matrose aan die tuinhek geklop en gevra na die passasier wat aan boord moes gaan.

"Dit is ek," het Camaralzaman gesê, wat die hek oopgemaak het. "Die tuinier wat my plek bespreek het, is siek en kan julle nie sien nie, maar kom asseblief in en neem hierdie kanne olywe en my sak, en ek sal volg sodra ek van hom afskeid geneem het."

Die matrose het gedoen soos hy gevra het, en voordat die kaptein weggegaan het, het hy Camaralzaman op die hart gedruk om geen tyd te verloor nie, want die wind was gunstig en hy wou dadelik seil.

Sodra hulle weg was, het die prins na die huisie teruggekeer om van sy ou vriend afskeid te neem en hom nog een keer vir al sy goedheid te bedank. Maar die ou man was op sterwe, en hy het skaars sy geloofsbelydenis geprewel toe hy sy laaste asem uitgeblaas het.

Camaralzaman moes bly om die laaste eer aan hom te bewys. Hy het dus 'n graf in die tuin gegrawe, die goeie ou man toegedraai en hom begrawe. Toe het hy die hek gesluit, die sleutel aan die eienaar van die tuin gegee en na die kaai gehaas, net om te hoor dat die skip lankal weg was, nadat dit drie uur lank vir hom gewag het.

Mens kan maklik glo dat die prins wanhopig was oor hierdie nuwe teëspoed, wat hom verplig het om nog 'n jaar in 'n vreemde en onaangename land deur te bring. Boonop het hy prinses Badoura se talisman weer verloor, en hy het gevrees dat hy dit dalk nooit weer sou sien nie. Daar het niks anders vir hom oorgebly nie as om die tuin te huur soos die ou man gedoen het, en in die huisie aan te bly woon. Omdat hy die tuin nie goed alleen kon bewerk nie, het hy 'n seun gehuur om hom te help, en om die res van die skat veilig te bewaar, het hy die oorblywende stofgoud in nog vyftig kanne gesit en dit met olywe volgemaak, sodat dit gereed sou wees om vervoer te word.

Terwyl die prins hom vir hierdie tweede jaar van swoeg en ontbering ingerig het, het die skip 'n vinnige vaart gehad en veilig by die Ebbehouteiland aangekom.

Omdat die paleis van die nuwe koning, of eintlik van prinses Badoura, op die hawe uitgekyk het, het sy die skip sien binnevaar en gevra watter vaartuig dit is wat so vrolik met vlae versier binnekom. Daar is vir haar gesê dat dit 'n skip van die Eiland van die Afgodedienaars was wat elke jaar ryk handelsware gebring het.

Die prinses, wat altyd op die uitkyk was vir enige kans op nuus van haar geliefde man, het na die hawe afgegaan, vergesel van 'n paar hofamptenare, en het net aangekom toe die kaptein aan wal kom. Sy het hom laat roep en hom baie vrae gevra oor sy land, sy reis, watter passasiers hy gehad het en waarmee sy skip gelaai was. Die kaptein het al haar vrae beantwoord en gesê dat sy passasiers almal handelaars was wat ryk stowwe uit verskillende lande gebring het, fyn moeselien, edelstene, muskus, amber, speserye, medisyne, olywe en baie ander dinge.

Sodra hy olywe noem, het die prinses, wat baie lief was daarvoor, uitgeroep:

"Ek sal alles neem wat jy aan boord het. Laat hulle aflaai, dan maak ons dadelik ons koop. En sê vir die ander handelaars om my al hul beste ware te laat sien voordat hulle dit aan ander mense wys."

"U Majesteit," het die kaptein geantwoord, "ek het vyftig baie groot kanne olywe aan boord. Hulle behoort aan 'n handelaar wat agtergebly het, want ten spyte daarvan dat ons vir hom gewag het, het hy so lank gesloer dat ek verplig was om sonder hom te seil."

"Dit maak nie saak nie," het die prinses gesê. "Laai hulle nogtans almal af, dan sal ons die prys reël."

Die kaptein het toe sy boot na die skip gestuur, en dit het gou teruggekom, gelaai met die vyftig kanne olywe. Die prinses het gevra wat hulle werd sou wees.

"U Majesteit," het die kaptein geantwoord, "die handelaar is baie arm. U Majesteit sal hom nie te veel betaal as u hom duisend silwerstukke gee nie."

"Om hom tevrede te stel, en omdat hy so arm is," het die prinses gesê, "sal ek beveel dat jy duisend goudstukke kry, en jy moet seker maak dat jy dit aan hom oorhandig."

Met dié woorde het sy opdrag vir die betaling gegee en na die paleis teruggekeer, terwyl die kanne voor haar uit gedra is. Toe die aand kom, het prinses Badoura na die binneste deel van die paleis gegaan, en in die vertrekke van prinses Haiatelnefous het sy die vyftig kanne olywe na haar laat bring. Sy het een oopgemaak om haar vriendin die olywe te laat proe en self daarvan te proe, maar groot was haar verbasing toe sy, terwyl sy 'n paar in 'n bak uitgooi, sien dat hulle almal met stofgoud bestrooi was. "Wat 'n avontuur! Hoe buitengewoon!" het sy uitgeroep. Toe het sy die ander kanne laat oopmaak, en sy was al hoe meer verbaas om te vind dat die olywe in elke kan met stofgoud gemeng was.

Maar toe haar talisman uiteindelik in een van die kanne ontdek is, was haar ontroering so groot dat sy flou geword het. Prinses Haiatelnefous en haar vroue het gehaas om haar by te bring, en sodra sy weer by haar positiewe was, het sy die kosbare talisman met soene oordek.

Toe het sy die bediendes weggestuur en vir haar vriendin gesê:

"Jy sal al geraai het, my liefste, dat dit die aanblik van hierdie talisman is wat my so diep ontroer het. Dit was die oorsaak van my skeiding van my liewe man, en nou is ek oortuig dat dit die middel sal wees waardeur ons weer verenig word."

Sodra dit die volgende dag lig was, het prinses Badoura die kaptein laat roep en verdere navrae gedoen oor die handelaar wat die eienaar was van die kanne olywe wat sy gekoop het.

In antwoord het die kaptein haar alles vertel wat hy weet van die plek waar die jong man gewoon het, en hoe hy, nadat hy sy oortog bespreek het, agtergebly het.

"As dit so is," het die prinses gesê, "moet jy dadelik seil en hom gaan haal. Hy skuld my iets en moet dadelik hierheen gebring word, of ek sal op al jou handelsware beslag lê. Ek sal nou beveel dat al die pakhuise waar jou vrag gebêre is, onder die koninklike seël geplaas word, en hulle sal eers oopgemaak word wanneer jy die man na my gebring het vir wie ek vra. Gaan dadelik en gehoorsaam my bevele."

Die kaptein het geen keuse gehad as om te doen wat hy beveel is nie. Hy het sy skip haastig van proviand voorsien en nog dieselfde aand op sy terugvaart vertrek.

Toe hy ná 'n vinnige vaart die Eiland van die Afgodedienaars in sig kry, het hy dit beter geag om nie die hawe binne te vaar nie. Hy het op 'n afstand anker gegooi en in die nag saam met ses fikse matrose in 'n klein bootjie geklim en naby Camaralzaman se huisie aan land gegaan.

Die prins het nie geslaap nie, en terwyl hy wakker lê en kreun oor al die treurige gebeure wat hom van sy vrou geskei het, het hy gedink hy hoor iemand aan die tuinhek klop. Hy het gaan oopmaak en is onmiddellik deur die kaptein en die matrose gegryp, wat hom sonder 'n woord van verduideliking met geweld na die boot gedra het. Die boot het hulle sonder tydverlies na die skip teruggeneem, en sodra hulle aan boord was, het hulle die anker gelig en weggeseil.

Camaralzaman, wat tot nou toe stilgebly het, het nou die kaptein (wat hy herken het) gevra wat die rede vir hierdie ontvoering was.

"Skuld jy nie die koning van die Ebbehouteiland iets nie?" het die kaptein gevra.

"Ek? Maar ek het nog nooit tevore van hom gehoor nie, en ek het nog nooit 'n voet in sy koninkryk gesit nie!" was die antwoord.

"Wel, jy weet seker beter as ek," het die kaptein gesê. "Jy sal hom nou binnekort sien, en intussen moet jy maar tevrede wees waar jy is en geduld hê."

Die terugvaart was net so voorspoedig soos die vorige een, en hoewel dit nag was toe die skip die hawe binnevaar, het die kaptein geen tyd verloor nie om met sy passasier aan wal te gaan. Hy het hom na die paleis geneem, waar hy om 'n oudiënsie by die koning gevra het.

Sodra prinses Badoura die prins sien, het sy hom herken, ten spyte van sy armoedige klere. Sy het daarna verlang om haar om sy hals te gooi, maar het haar bedwing, omdat sy gevoel het dat dit vir hulle albei beter sou wees as sy haar rol nog 'n bietjie langer speel. Sy het dus een van haar amptenare beveel om na hom om te sien en hom goed te behandel. Daarna het sy 'n ander amptenaar beveel om die seëls van die pakhuis af te haal, terwyl sy die kaptein 'n kosbare diamant geskenk en vir hom gesê het om die duisend goudstukke wat vir die olywe betaal is, te hou, aangesien sy self die saak met die handelaar sou reël.

Toe het sy na haar private vertrekke teruggekeer, waar sy prinses Haiatelnefous alles vertel het wat gebeur het, asook haar planne vir die toekoms, en haar om hulp gevra, wat haar vriendin geredelik belowe het.

Die volgende oggend het sy beveel dat die prins na die badhuis geneem en aangetrek word op 'n manier wat 'n emir of goewerneur van 'n provinsie pas. Toe is hy aan die raad voorgestel, waar sy mooi voorkoms en vorstelike houding almal se aandag op hom gevestig het.

Prinses Badoura, verheug om te sien dat hy weer soos homself lyk, het na die ander emirs gedraai en gesê:

"Here, ek stel 'n nuwe kollega aan julle voor, Camaralzaman, wat ek op my reise leer ken het, en ek kan julle verseker dat julle sal vind hy verdien julle agting en bewondering ten volle."

Camaralzaman was baie verbaas om die koning, wat hy nooit vermoed het 'n vermomde vrou was nie, te hoor beweer dat hulle mekaar ken, want hy was seker hy het haar nog nooit tevore gesien nie. Hy het egter al die lof wat hom toegeswaai is met gepaste beskeidenheid aanvaar, en terwyl hy hom op die grond neerbuig, gesê:

"U Majesteit, ek kan nie woorde vind om U Majesteit te bedank vir die groot eer wat u my aandoen nie. Ek kan u net verseker dat ek alles in my vermoë sal doen om te bewys dat ek dit waardig is."

Toe hy die raad verlaat, is die prins na 'n pragtige huis geneem wat vir hom gereedgemaak is, waar hy 'n volledige huishouding en goed gevulde stalle tot sy beskikking gevind het. Toe hy sy studeerkamer binnegaan, het sy rentmeester hom 'n kis vol goudstukke vir sy lopende uitgawes oorhandig. Hy was al hoe meer verbaas oor so 'n geluk, en het nie in die verste verte vermoed dat die prinses van China die oorsaak daarvan was nie.

Ná 'n paar dae het prinses Badoura Camaralzaman tot die pos van grootskatmeester bevorder, 'n amp wat hy met soveel eerlikheid en welwillendheid beklee het dat hy almal se agting gewen het.

Hy sou homself nou die gelukkigste van alle mense geag het, as dit nie was vir dié skeiding wat hy nooit opgehou het om te betreur nie. Hy het geen sleutel tot die raaisel van sy huidige posisie gehad nie, want die prinses het, uit eerbied vir die ou koning, sy naam aangeneem en was algemeen bekend as koning Armanos die Jongere, en min mense het onthou dat sy by haar eerste aankoms onder 'n ander naam bekend was.

Eindelik het die prinses gevoel dat die tyd aangebreek het om 'n einde te maak aan haar eie en die prins se onsekerheid. Nadat sy al haar planne met prinses Haiatelnefous gereël het, het sy Camaralzaman laat weet dat sy sy raad oor 'n belangrike saak wou hê, en hom gevra om, sodat hulle nie gesteur word nie, daardie aand na die paleis te kom.

Die prins was presies op tyd en is in die private vertrek ontvang. Nadat die prinses haar bediendes beveel het om te onttrek, het sy die talisman uit 'n klein kissie gehaal, dit aan Camaralzaman oorhandig en gesê: "Nie lank gelede nie het 'n sterrewiggelaar my hierdie talisman gegee. Omdat jy oral as so goed ingelig bekend staan, kan jy my dalk sê waarvoor dit gebruik word."

Camaralzaman het die talisman geneem, dit teen die lig gehou en verbaas uitgeroep: "U Majesteit, u vra my waarvoor hierdie talisman is. Helaas! Tot nou toe was dit vir my net 'n bron van ongeluk, want dit was die oorsaak van my skeiding van die een wat ek die liefste op aarde het. Die storie is so treurig en vreemd dat ek seker is U Majesteit daardeur geroer sal word, as u my toelaat om dit aan u te vertel."

"Ek sal dit 'n ander keer hoor," het die prinses geantwoord. "Intussen vermoed ek dat dit nie heeltemal vir my onbekend is nie. Wag hier vir my. Ek sal binnekort terug wees."

Met dié woorde het sy na 'n ander kamer gegaan, waar sy haastig haar mansklere vir 'n vrou s'n verruil het. Nadat sy die gordel omgehang het wat sy gedra het op die dag toe hulle geskei is, het sy na Camaralzaman teruggekeer.

Die prins het haar dadelik herken, en terwyl hy haar met die grootste teerheid omhels, het hy uitgeroep: "Ag, hoe kan ek die koning ooit bedank vir hierdie heerlike verrassing?"

"Moenie verwag om die koning ooit weer te sien nie," het die prinses gesê terwyl sy die trane van vreugde uit haar oë vee. "In my sien jy die koning. Kom ons gaan sit, dan sal ek jou alles daarvan vertel."

Sy het toe 'n volledige verslag gegee van al haar avonture sedert hulle geskei is, en lank stilgestaan by die bekoorlikheid en edele geaardheid van prinses Haiatelnefous, aan wie se vriendelike hulp sy soveel te danke gehad het. Toe sy klaar was, het sy gevra om die prins se storie te hoor, en so het hulle die grootste deel van die nag deurgebring.

Die volgende oggend het die prinses weer haar vroueklere aangetrek, en sodra sy gereed was, het sy die hoofhofdienaar gevra om koning Armanos te versoek om na haar vertrekke te kom.

Toe die koning aankom, was hy baie verbaas om 'n vreemde dame te vind in die geselskap van die grootskatmeester, wat eintlik geen reg gehad het om die private vertrek binne te gaan nie. Hy het gaan sit en na die koning gevra.

"U Majesteit," het die prinses gesê, "gister was ek die koning; vandag is ek net die prinses van China en vrou van die ware prins Camaralzaman, seun van koning Schahzaman. En ek vertrou dat U Majesteit, wanneer u ons storie gehoor het, nie die onskuldige bedrog sal veroordeel wat ek verplig was om te pleeg nie."

Die koning het ingestem om te luister, en het dit met merkbare verbasing gedoen.

Aan die einde van haar verhaal het die prinses gesê: "U Majesteit, aangesien ons godsdiens 'n man toelaat om meer as een vrou te hê, wil ek U Majesteit smeek om u dogter, prinses Haiatelnefous, aan prins Camaralzaman as vrou te gee. Ek staan graag die voorrang en die titel van koningin aan haar af, as erkenning van die dankbaarheid wat ek haar verskuldig is."

Koning Armanos het met verbasing en bewondering na die prinses geluister, en toe na Camaralzaman gedraai en gesê: "My seun, aangesien jou vrou, prinses Badoura (wat ek tot nou toe as my skoonseun beskou het), daarin toestem om jou hand en liefde met my dogter te deel, het ek jou net te vra of hierdie huwelik vir jou aanneemlik is, en of jy daarin sal toestem om die kroon te aanvaar wat prinses Badoura verdien om haar hele lewe lank te dra, maar wat sy verkies om uit liefde vir jou af te staan."

"U Majesteit," het Camaralzaman geantwoord, "ek kan U Majesteit niks weier nie."

Camaralzaman is toe behoorlik tot koning uitgeroep, en net so behoorlik met alle prag met prinses Haiatelnefous getroud, met wie se skoonheid, talente en liefde hy alle rede gehad het om tevrede te wees.

Die twee koninginne het in ware susterlike eensgesindheid saamgeleef, en ná 'n tyd het elkeen koning Camaralzaman 'n seun geskenk. Hul geboortes is dwarsdeur die koninkryk met die grootste vreugde gevier.

'n Talisman is 'n voorwerp, dikwels 'n gegraveerde steen, waaraan towerkrag toegeskryf word om sy draer te beskerm of geluk te bring. 'n Emir is 'n edelman of bevelhebber aan 'n Oosterse hof. In die tyd en wêreld van hierdie verhale het die Moslemgeloof 'n man toegelaat om meer as een vrou te hê.