Oorsake van veranderlikheid. Die uitwerking van gewoonte. Korrelasie van groei. Oorerwing. Die aard van mak variëteite. Hoe moeilik dit is om variëteite en spesies van mekaar te onderskei. Kom mak variëteite van een of van meer spesies af? Mak duiwe: hulle verskille en oorsprong. Die beginsel van seleksie is al lank gelede gevolg, en die uitwerking daarvan. Doelbewuste en onbewuste seleksie. Die onbekende oorsprong van ons mak diere en gekweekte plante. Omstandighede wat die mens se mag van seleksie bevoordeel.

Kyk ons na die individue van dieselfde variëteit of subvariëteit van ons ouer gekweekte plante en mak diere, dan val een ding ons dadelik op. Hulle verskil gewoonlik baie meer van mekaar as die individue van enige spesie of variëteit in die natuur. Dink 'n bietjie aan die groot verskeidenheid plante en diere wat al gekweek en geteel is. Hulle het deur al die eeue gevarieer, onder die mees verskillende klimate en behandeling. Ek dink ons moet dan tot die slotsom kom dat hierdie groter veranderlikheid 'n eenvoudige oorsaak het. Ons mak diere en gekweekte plante het grootgeword onder lewensomstandighede wat nie so eenvormig was nie. Dié omstandighede was ook ietwat anders as dié waaraan hulle stamspesies in die natuur blootgestel was. Ek dink ook daar is 'n sekere waarskynlikheid in die mening van Andrew Knight, dat hierdie veranderlikheid deels met te veel kos verband kan hou. Dit lyk taamlik duidelik dat lewende wesens vir 'n hele paar geslagte aan die nuwe lewensomstandighede blootgestel moet word voordat daar enige merkbare variasie kom. En sodra die organisme eers begin varieer het, hou dit gewoonlik vir baie geslagte aan om te varieer. Daar is geen geval bekend van 'n veranderlike wese wat onder kweking opgehou het om veranderlik te wees nie. Ons oudste gekweekte plante, soos koring, lewer nog dikwels nuwe variëteite. Ons oudste mak diere kan nog steeds vinnig verbeter of verander word.

Mense het al gestry oor wanneer in die lewe die oorsake van veranderlikheid, wat hulle ook al is, gewoonlik inwerk. Is dit vroeg of laat in die ontwikkeling van die embrio, of op die oomblik van bevrugting? Geoffroy St. Hilaire se proewe wys dat onnatuurlike behandeling van die embrio misvormings veroorsaak. En daar is geen duidelike skeidslyn tussen misvormings en gewone variasies nie. Tog vermoed ek sterk dat die algemeenste oorsaak van veranderlikheid is dat die manlike en vroulike voortplantingselemente al voor die bevrugting geraak is. Ek het verskeie redes om dit te glo. Die vernaamste rede is die merkwaardige uitwerking wat aanhouding of kweking op die werking van die voortplantingstelsel het. Dié stelsel lyk baie gevoeliger as enige ander deel van die organisme vir enige verandering in die lewensomstandighede. Niks is makliker as om 'n dier mak te maak nie, en min dinge is moeiliker as om hom vrylik in aanhouding te laat teel – selfs in die baie gevalle waar die mannetjie en wyfie wel paar. Hoeveel diere is daar nie wat nie wil teel nie, al leef hulle lank in hulle eie land en word hulle nie baie nou ingehok nie! Gewoonlik sê mense dit is omdat hulle instinkte bederf is. Maar hoeveel gekweekte plante groei nie uiters kragtig en lewer tog selde of nooit saad nie! In 'n paar sulke gevalle het mense uitgevind dat baie klein veranderinge bepaal of die plant saad sal maak of nie – byvoorbeeld 'n bietjie meer of minder water op 'n sekere stadium van sy groei.

Ek kan nie hier ingaan op al die besonderhede wat ek oor hierdie eienaardige onderwerp versamel het nie. Maar om te wys hoe vreemd die wette is wat bepaal of diere in aanhouding teel, noem ek net dit. Roofdiere, selfs dié uit die trope, teel taamlik vrylik in aanhouding hier in Engeland. Die uitsondering is die soolgangers, oftewel die beerfamilie. Roofvoëls, daarenteen, lê byna nooit vrugbare eiers nie; daar is net uiters seldsame uitsonderings. Baie uitheemse plante het stuifmeel wat heeltemal waardeloos is, presies soos by die mees onvrugbare basters. Aan die een kant sien ons mak diere en gekweekte plante wat, hoewel hulle dikwels swak en sieklik is, tog heel vrylik in aanhouding teel. Aan die ander kant sien ons individue wat jonk uit die natuur gevang is, heeltemal mak geword het, lank lewe en gesond is (ek kan baie voorbeelde hiervan gee). Tog is hulle voortplantingstelsel deur onopgemerkte oorsake so ernstig geraak dat dit nie werk nie. As ons dit sien, hoef ons nie verbaas te wees dat hierdie stelsel, wanneer dit wel in aanhouding werk, nie heeltemal reëlmatig werk nie. Dan lewer dit nakomelinge wat nie volkome soos hulle ouers is nie, of wat veranderlik is.

Daar is al gesê dat onvrugbaarheid die vloek van die tuinbou is. Maar volgens hierdie siening het ons veranderlikheid aan dieselfde oorsaak te danke as onvrugbaarheid. En veranderlikheid is die bron van al die beste tuinplante. Ek kan byvoeg dat sommige organismes uiters vrylik teel onder die mees onnatuurlike omstandighede (byvoorbeeld die konyn en die fret wat in hokke aangehou word). Dit wys dat hulle voortplantingstelsel nie so geraak is nie. Net so kan sommige diere en plante teen mak toestande of kweking bestand wees, en net baie min varieer – miskien skaars meer as in die natuur.

'n Mens kan maklik 'n lang lys gee van "sportplante". Met dié woord bedoel tuiniers 'n enkele knop of loot wat skielik 'n nuwe eienskap kry, soms heel anders as dié van die res van die plant. Sulke knoppe kan voortgeplant word deur te ent, ensovoorts, en soms deur saad. Hierdie "sports" is uiters skaars in die natuur, maar glad nie skaars by gekweekte plante nie. In hierdie geval sien ons dat die behandeling van die ouerplant 'n knop of loot geraak het, en nie die saadknoppe of stuifmeel nie. Maar die meeste fisioloë meen daar is geen wesenlike verskil tussen 'n knop en 'n saadknop in hulle heel vroegste stadium van vorming nie. Eintlik steun "sports" dus my siening: dat veranderlikheid grootliks daaraan toegeskryf kan word dat die saadknoppe of die stuifmeel, of albei, voor die bevrugting deur die behandeling van die ouer geraak is. In elk geval wys hierdie gevalle dat variasie nie noodwendig met die daad van voortplanting verbind is nie, soos sommige skrywers gemeen het.

Saailinge uit dieselfde vrug, en die kleintjies van dieselfde werpsel, verskil soms taamlik van mekaar. Dit is so al was die kleintjies en die ouers, soos Müller opgemerk het, blykbaar aan presies dieselfde lewensomstandighede blootgestel. Dit wys hoe onbelangrik die direkte uitwerking van die lewensomstandighede is, vergeleke met die wette van voortplanting, groei en oorerwing. Want as die omstandighede direk ingewerk het en enigeen van die kleintjies gevarieer het, sou almal waarskynlik op dieselfde manier gevarieer het. Dit is baie moeilik om by enige variasie te sê hoeveel ons aan die direkte werking van hitte, vog, lig, kos, ensovoorts moet toeskryf. My indruk is dat sulke dinge by diere baie min direkte uitwerking gehad het, maar blykbaar meer by plante. Uit hierdie oogpunt lyk mnr. Buckman se onlangse proewe met plante vir my uiters waardevol. As al, of byna al, die individue wat aan sekere omstandighede blootgestel is, op dieselfde manier geraak word, lyk dit eers asof die verandering direk deur daardie omstandighede veroorsaak is. Maar in sommige gevalle kan 'n mens wys dat heeltemal teenoorgestelde omstandighede soortgelyke veranderinge in bou veroorsaak. Tog dink ek 'n klein bietjie verandering kan aan die direkte werking van die lewensomstandighede toegeskryf word. Voorbeelde is in sommige gevalle 'n groter liggaam as gevolg van baie kos, kleur as gevolg van sekere soorte kos en lig, en miskien die dikte van pels as gevolg van die klimaat.

Gewoonte het ook 'n duidelike invloed, soos in die tyd wanneer plante blom as hulle van een klimaat na 'n ander oorgeplant word. By diere is die uitwerking nog sterker. Ek vind byvoorbeeld by die mak eend dat die bene van die vlerk minder weeg en dié van die pote meer, in verhouding tot die hele geraamte, as dieselfde bene by die wilde eend. Ek neem aan 'n mens kan gerus sê dat hierdie verandering kom omdat die mak eend baie minder vlieg en meer loop as sy wilde voorouer. Nog 'n voorbeeld van die uitwerking van gebruik is die groot uiers van koeie en bokke in lande waar hulle gereeld gemelk word, vergeleke met dié organe in ander lande – en dié groot uiers word oorgeërf. Jy kan nie een enkele mak dier noem wat nie in een of ander land hangore het nie. Sommige skrywers meen die ore hang omdat die oorspiere nie gebruik word nie, aangesien die diere nie dikwels deur gevaar verskrik word nie. Dit lyk waarskynlik.

Daar is baie wette wat variasie beheer. 'n Paar daarvan kan ons vaagweg sien, en ek sal hulle later kortliks noem. Hier wil ek net verwys na wat ons korrelasie van groei kan noem. Enige verandering in die embrio of larwe sal byna seker veranderinge in die volwasse dier meebring. By misvormings is die verbande tussen heeltemal verskillende dele baie eienaardig. Isidore Geoffroy St. Hilaire gee baie voorbeelde in sy groot werk oor hierdie onderwerp. Telers glo dat lang ledemate byna altyd saamgaan met 'n lang kop. Party voorbeelde van korrelasie is heel snaaks. So is katte met blou oë altyd doof. Kleur en eienaardighede van die gestel gaan saam; 'n mens kan baie merkwaardige gevalle hiervan by diere en plante gee. Uit die feite wat Heusinger versamel het, lyk dit of sekere plantgifte wit skape en varke anders raak as gekleurde individue. Haarlose honde het gebrekkige tande. Diere met lang of growwe hare het glo dikwels lang of baie horings. Duiwe met bevere aan hulle pote het vel tussen hulle buitenste tone. Duiwe met kort snawels het klein pote, en dié met lang snawels groot pote. As die mens dus aanhou om enige eienaardigheid uit te kies en so te vergroot, sal hy byna seker sonder om dit te weet ook ander dele van die liggaam verander. Dit gebeur weens die geheimsinnige wette van die korrelasie van groei.

Die gevolg van die verskillende wette van variasie – wat ons heeltemal nie ken nie, of net vaagweg sien – is oneindig ingewikkeld en uiteenlopend. Dit is die moeite werd om die verskillende boeke noukeurig te bestudeer wat oor sommige van ons ou gekweekte plante geskryf is, soos die hiasint, die aartappel, selfs die dahlia, ensovoorts. Dit is werklik verbasend hoe die variëteite en subvariëteite op eindeloos baie punte van bou en gestel effens van mekaar verskil. Dit lyk asof die hele organisme buigsaam geword het, sodat dit geneig is om 'n klein bietjie van die ouertipe af te wyk.

Enige variasie wat nie oorgeërf word nie, is vir ons onbelangrik. Maar die getal en verskeidenheid van oorerflike afwykings in bou is eindeloos – sowel dié wat net 'n klein bietjie fisiologiese belang het, as dié wat baie belangrik is. Dr. Prosper Lucas se werk in twee groot dele is die volledigste en beste oor hierdie onderwerp. Geen teler twyfel oor hoe sterk die neiging tot oorerwing is nie. "Soort maak soort" is sy grondliggende geloof. Net teoretiese skrywers het al aan hierdie beginsel getwyfel. As 'n afwyking nogal dikwels voorkom, en ons sien dit by die vader en die kind, kan ons nie sê of dit nie dalk weens dieselfde oorspronklike oorsaak is wat op albei ingewerk het nie. Maar neem nou 'n baie skaars afwyking wat deur 'n buitengewone sameloop van omstandighede ontstaan. Gestel dit verskyn by die ouer – sê maar een keer onder etlike miljoene individue wat blykbaar aan dieselfde omstandighede blootgestel is – en dan verskyn dit weer by die kind. Dan dwing die blote kansrekening ons byna om te sê dat dit weer verskyn het weens oorerwing. Almal het seker al gehoor van gevalle van albinisme, 'n stekelrige vel, harige liggame, ensovoorts, wat by verskeie lede van dieselfde familie voorkom. As vreemde en skaars afwykings van bou werklik oorgeërf word, kan ons gerus aanvaar dat minder vreemde en meer algemene afwykings ook oorerflik is. Miskien is die regte manier om na die hele saak te kyk dít: die oorerwing van enige eienskap hoegenaamd is die reël, en as dit nie oorgeërf word nie, is dit die uitsondering.

Ons weet glad nie watter wette oorerwing beheer nie. Dieselfde eienaardigheid word soms oorgeërf en soms nie – by verskillende individue van dieselfde spesie, en by individue van verskillende spesies. Niemand kan sê waarom nie. Niemand weet waarom die kind dikwels in sekere eienskappe terugslaan na sy oupa of ouma, of na 'n voorouer baie verder terug nie. Niemand weet ook waarom 'n eienaardigheid dikwels van die een geslag (mannetjie of wyfie) na albei geslagte oorgaan, of net na een geslag nie. Meestal, maar nie altyd nie, gaan dit na dieselfde geslag. Een feit is vir ons van 'n bietjie belang: eienaardighede wat by die mannetjies van ons mak rasse verskyn, word dikwels net, of in 'n baie groter mate, na mannetjies oorgedra. 'n Veel belangriker reël, wat ek dink ons kan vertrou, is hierdie: op watter ouderdom 'n eienaardigheid ook al die eerste keer verskyn, is dit geneig om by die nakomelinge op dieselfde ouderdom te verskyn, al is dit soms vroeër. In baie gevalle kan dit nie anders nie. So kan oorgeërfde eienaardighede in die horings van beeste eers by die nakomelinge verskyn as hulle amper volwasse is. Ons weet dat eienaardighede by die sywurm op die ooreenstemmende stadium van ruspe of kokon verskyn. Maar oorerflike siektes en 'n paar ander feite laat my glo dat die reël wyer geld. Soms is daar geen duidelike rede waarom 'n eienaardigheid op 'n bepaalde ouderdom moet verskyn nie. Tog glo ek dat dit dan ook geneig is om by die nakomelinge op dieselfde ouderdom te verskyn as toe dit die eerste keer by die ouer verskyn het. Ek glo hierdie reël is uiters belangrik om die wette van die embriologie te verklaar. Hierdie opmerkings gaan natuurlik net oor die eerste verskyning van die eienaardigheid, en nie oor die eerste oorsaak daarvan nie. Daardie oorsaak het dalk op die saadknoppe of die manlike element ingewerk. Dit is byna soos wanneer 'n korthoringkoei met 'n langhoringbul gekruis word: die langer horings van die kalf verskyn eers laat in die lewe, maar dit kom duidelik van die manlike element af.

Noudat ek terugslag genoem het, kan ek hier verwys na iets wat natuurkenners dikwels sê: dat ons mak variëteite, as hulle verwilder, stadig maar seker terugslaan na die eienskappe van hulle oorspronklike stam. Daarom het mense aangevoer dat ons geen gevolgtrekkings oor spesies in die natuur uit mak rasse kan maak nie. Ek het tevergeefs probeer uitvind op watter beslissende feite hierdie bewering so dikwels en so stellig gemaak word. Dit sou baie moeilik wees om te bewys dat dit waar is. Ons kan gerus aanneem dat baie van die mees opvallende mak variëteite glad nie in die natuur sou kon oorleef nie. In baie gevalle weet ons nie wat die oorspronklike stam was nie, en sou ons dus nie kon sê of die terugslag byna volkome was of nie. Om die uitwerking van kruisteling te verhoed, sou dit ook nodig wees om net een enkele variëteit in sy nuwe tuiste los te laat. Tog slaan ons variëteite beslis soms in sommige van hulle eienskappe terug na voorvaderlike vorms. Daarom lyk dit vir my nie onwaarskynlik nie dat die verskillende rasse van die kool, byvoorbeeld, grootliks of selfs heeltemal na die wilde oorspronklike stam sou terugslaan. Dit sou gebeur as ons hulle vir baie geslagte in baie arm grond kon laat verwilder, of daarin kweek. (In so 'n geval sou ons egter 'n deel van die uitwerking aan die direkte werking van die arm grond moes toeskryf.)

Of die proef sou slaag of nie, is nie baie belangrik vir my argument nie, want die proef self verander die lewensomstandighede. Gestel 'n mens kon wys dat ons mak variëteite 'n sterk neiging tot terugslag het – dit wil sê, dat hulle hulle verworwe eienskappe verloor, terwyl hulle onder onveranderde omstandighede aangehou word. En gestel hulle word in 'n groot groep aangehou, sodat vrye kruisteling enige klein afwykings van bou kan uitwis deur hulle saam te meng. In so 'n geval gee ek toe dat ons uit mak variëteite niks oor spesies sou kon aflei nie. Maar daar is nie 'n skaduwee van bewys vir hierdie siening nie. Om te beweer dat ons nie ons trekperde en renperde, langhoring- en korthoringbeeste, pluimvee van verskillende rasse en eetbare groente vir 'n byna oneindige aantal geslagte kan teel nie, sou teen alle ervaring ingaan. Ek kan byvoeg dat wanneer die lewensomstandighede in die natuur wel verander, variasies en terugslag van eienskappe waarskynlik wel voorkom. Maar natuurlike seleksie sal bepaal hoe ver die nuwe eienskappe wat so ontstaan, behou sal word, soos ek later sal verduidelik.

Kyk ons na die oorerflike variëteite of rasse van ons mak diere en gekweekte plante, en vergelyk ons hulle met spesies wat na verwant is, dan sien ons gewoonlik die volgende. Soos ek al gesê het, is daar by elke mak ras minder eenvormigheid van eienskappe as by ware spesies. Mak rasse van dieselfde spesie het ook dikwels iets misvormds aan hulle. Daarmee bedoel ek dat hulle in verskeie klein opsigte van mekaar en van die ander spesies van dieselfde genus verskil, maar dat hulle dikwels in een of ander enkele deel uiters sterk verskil. Dit is so as ons hulle met mekaar vergelyk, en veral as ons hulle vergelyk met al die spesies in die natuur waaraan hulle die naaste verwant is. Daar is dus hierdie uitsonderings, en ook die volkome vrugbaarheid van variëteite wanneer hulle gekruis word ('n onderwerp wat ek later sal bespreek). Buiten dit verskil mak rasse van dieselfde spesie op dieselfde manier van mekaar as na verwante spesies van dieselfde genus in die natuur. Net in die meeste gevalle verskil hulle minder. Ek dink ons moet dit toegee. Byna elke mak ras, by diere sowel as plante, word deur sommige bekwame kenners as 'n blote variëteit beskou. Ander bekwame kenners beskou dieselfde ras as die afstammeling van 'n spesie wat oorspronklik apart was. As daar 'n duidelike verskil tussen mak rasse en spesies was, sou hierdie twyfel nie so aanhoudend opduik nie. Daar is al dikwels gesê dat mak rasse nie van mekaar verskil in eienskappe wat belangrik genoeg is om 'n genus te onderskei nie. Ek dink 'n mens kan wys dat dit nie heeltemal korrek is nie. Maar natuurkenners verskil baie sterk oor watter eienskappe belangrik genoeg is vir 'n genus; al sulke beoordelings berus op die oomblik bloot op ervaring. Ek sal binnekort my siening oor die oorsprong van genera gee. Volgens dié siening het ons boonop geen reg om te verwag dat ons dikwels verskille op die vlak van genera by ons mak diere en gekweekte plante sal kry nie.

As ons probeer skat hoeveel die mak rasse van dieselfde spesie in bou van mekaar verskil, raak ons gou in twyfel. Ons weet naamlik nie of hulle van een of van verskeie stamspesies afstam nie. Dit sou interessant wees as ons hierdie punt kon opklaar. Ons weet almal dat die windhond, die bloedhond, die terriër, die spaniël en die boelhond hulle soort baie getrou voortplant. Gestel ons kon wys dat hulle almal van een enkele spesie afstam. Dan sou sulke feite sterk weeg om ons te laat twyfel of die baie na verwante en natuurlike spesies – byvoorbeeld die baie soorte jakkalse – in verskillende dele van die wêreld werklik onveranderlik is. Soos ons binnekort sal sien, glo ek nie dat al ons honde van een wilde spesie afstam nie. Maar by sommige ander mak rasse is daar vermoedelike, of selfs sterk, bewys vir hierdie siening.

Daar is al dikwels aangeneem dat die mens diere en plante vir mak teling gekies het wat 'n buitengewone ingebore neiging het om te varieer, en ook om verskillende klimate te verdra. Ek stry nie dat hierdie vermoëns baie bygedra het tot die waarde van die meeste van ons mak diere en gekweekte plante nie. Maar hoe kon 'n natuurmens, toe hy die eerste keer 'n dier mak gemaak het, tog weet of dit in latere geslagte sou varieer, en of dit ander klimate sou verdra? Het die geringe veranderlikheid van die donkie of die tarentaal verhoed dat hulle mak gemaak is? Of die rendier se swak vermoë om hitte te verdra, of die gewone kameel s'n om koue te verdra? Ek kan nie twyfel nie: Gestel ons neem ander diere en plante uit die natuur, net so baie as ons mak diere en gekweekte plante, en uit net so uiteenlopende klasse en lande. Gestel ons kon hulle vir net so baie geslagte onder mak toestande laat teel. Dan sou hulle gemiddeld net so baie varieer as wat die stamspesies van ons huidige mak diere en gekweekte plante gevarieer het.

Die meeste van ons diere en plante is al baie lank gelede mak gemaak of gekweek. By hulle dink ek nie dit is moontlik om vas te stel of hulle van een of van verskeie spesies afstam nie. Party mense glo ons mak diere het 'n veelvoudige oorsprong. Hulle steun veral op hierdie argument: in die oudste geskrifte, veral op die monumente van Egipte, sien ons 'n groot verskeidenheid rasse. Sommige van daardie rasse lyk baie na dié wat nog bestaan – miskien is hulle selfs dieselfde. Selfs al was hierdie laaste feit strenger en meer algemeen waar as wat dit vir my lyk, wat wys dit anders as dat sommige van ons rasse vier of vyf duisend jaar gelede daar ontstaan het? Maar mnr. Horner se navorsing het dit tot 'n mate waarskynlik gemaak dat daar dertien of veertien duisend jaar gelede al mense in die Nylvallei was wat beskaafd genoeg was om erdewerk te maak. En wie sal durf sê hoe lank voor hierdie ou tye daar nie al natuurvolke in Egipte was nie – natuurvolke soos dié van Vuurland of Australië, wat 'n halfmak hond het?

Ek dink die hele onderwerp moet maar vaag bly. Tog kan ek, sonder om hier op besonderhede in te gaan, sê dat ek dit op grond van geografiese en ander oorwegings hoogs waarskynlik ag dat ons mak honde van verskeie wilde spesies afstam. Oor skape en bokke kan ek geen mening vorm nie. Mnr. Blyth het my feite meegedeel oor die gewoontes, stem, gestel, ensovoorts, van die Indiese beeste met 'n skof. Daarom sou ek dink dat hulle van 'n ander oorspronklike stam as ons Europese beeste afkom. En verskeie bekwame kenners glo dat ons Europese beeste meer as een wilde voorouer gehad het. Wat perde betref, is ek – om redes wat ek nie hier kan gee nie – huiwerig geneig om te glo dat al die rasse van een wilde stam afkom. Daarin stem ek nie saam met verskeie skrywers nie. Mnr. Blyth se mening sou ek hoër ag as dié van byna enigiemand anders, weens sy groot en uiteenlopende kennis. Hy dink al die rasse van hoenders kom van die gewone wilde Indiese hoender (Gallus bankiva) af. Die rasse van eende en konyne verskil taamlik baie van mekaar in bou. Tog twyfel ek nie dat hulle almal van die gewone wilde eend en konyn afstam nie.

Party skrywers het die leer dat ons verskillende mak rasse van verskeie oorspronklike stamme afkom, tot 'n belaglike uiterste gevoer. Hulle glo dat elke ras wat getrou teel, sy eie wilde oervorm gehad het – al is die eienskappe wat hom onderskei ook hoe klein. Volgens dié redenasie moes daar in Europa alleen minstens twintig spesies wilde beeste bestaan het, net soveel skape, en verskeie bokke – en verskeie selfs in Brittanje alleen. Een skrywer glo dat daar vroeër in Brittanje elf wilde spesies skape was wat net daar voorgekom het! Onthou egter dat Brittanje nou skaars een soogdier het wat net daar voorkom. Frankryk het maar min soogdiere wat van dié van Duitsland verskil, en andersom; en so ook Hongarye, Spanje, ensovoorts. Tog het elkeen van hierdie koninkryke verskeie eie rasse beeste, skape, ensovoorts. Dan moet ons toegee dat baie mak rasse in Europa ontstaan het. Waar anders kon hulle vandaan gekom het, aangesien hierdie lande nie 'n klomp eie spesies het wat as aparte stamme kon dien nie? In Indië is dit net so.

Selfs by die mak honde van die hele wêreld, wat waarskynlik van verskeie wilde spesies afstam – dit gee ek ten volle toe – kan ek nie twyfel dat daar geweldig baie oorgeërfde variasie was nie. Wie kan glo dat diere wat baie lyk soos die Italiaanse windhondjie, die bloedhond, die boelhond of die Blenheim-spaniël, ensovoorts – so anders as alle wilde hondagtiges (Canidæ) – ooit vry in die natuur geleef het? Daar is al dikwels losweg gesê dat al ons rasse honde ontstaan het deur 'n paar oorspronklike spesies te kruis. Maar deur te kruis kan ons net vorms kry wat in 'n mate tussen hulle ouers in lê. As ons ons verskillende mak rasse so wil verklaar, moet ons aanvaar dat die mees uiterste vorms, soos die Italiaanse windhondjie, die bloedhond, die boelhond, ensovoorts, vroeër in die natuur bestaan het. Boonop is die moontlikheid om aparte rasse deur kruising te maak, baie oordryf. Dit is ongetwyfeld so dat 'n ras deur af en toe 'n kruising verander kan word – as dit gepaard gaan met noukeurige seleksie van daardie kruisings wat 'n gewenste eienskap toon. Maar ek kan skaars glo dat 'n mens 'n ras kan kry wat ongeveer tussen twee uiters verskillende rasse of spesies in lê. Sir J. Sebright het spesifiek vir hierdie doel proewe gedoen, en het misluk. Die nakomelinge van die eerste kruising tussen twee suiwer rasse is taamlik, en soms (soos ek by duiwe gevind het) uiters eenvormig, en alles lyk eenvoudig genoeg. Maar as hierdie kruisings vir 'n paar geslagte met mekaar gekruis word, is skaars twee van hulle eenders. Dan word dit duidelik hoe uiters moeilik, of eerder hoe heeltemal hopeloos, die taak is. 'n Ras wat tussen twee baie verskillende rasse in lê, kan beslis nie sonder uiterste sorg en lang, volgehoue seleksie verkry word nie. En ek kan nie een enkele opgetekende geval vind van 'n blywende ras wat so gevorm is nie.

Ek glo dit is altyd die beste om een bepaalde groep te bestudeer. Daarom het ek, ná deeglike oorweging, mak duiwe gekies. Ek het elke ras aangehou wat ek kon koop of in die hande kry. Uit verskeie dele van die wêreld het mense my baie vriendelik velle gestuur – veral die Agbare W. Elliot uit Indië en die Agbare C. Murray uit Persië. Baie boeke oor duiwe is al in verskillende tale uitgegee, en sommige van hulle is baie belangrik omdat hulle so oud is. Ek het met verskeie vooraanstaande duiweliefhebbers omgegaan, en ek is toegelaat om by twee van die Londense duiweklubs aan te sluit. Die verskeidenheid van die rasse is iets verstommends. Vergelyk die Engelse posduif ("carrier") met die kortgesig-tuimelaar, en sien die wonderlike verskil in hulle snawels. Dié verskil bring ooreenstemmende verskille in hulle skedels mee. Die posduif, veral die mannetjie, is ook merkwaardig omdat die vratterige vel om sy kop so wonderlik ontwikkel is. Daarmee saam gaan baie lang ooglede, baie groot buitenste neusgate en 'n wye bek.

Die kortgesig-tuimelaar het 'n snawel wat in omtrek amper soos dié van 'n vink lyk. Die gewone tuimelaar het die eienaardige gewoonte, wat streng oorgeërf word, om baie hoog in 'n digte trop te vlieg en in die lug bollemakiesie te slaan. Die runt is 'n baie groot voël met 'n lang, swaar snawel en groot pote. Sommige van die onderrasse van runts het baie lang nekke, ander baie lang vlerke en sterte, en ander eienaardig kort sterte. Die barb is verwant aan die posduif, maar in plaas van 'n baie lang snawel het hy 'n baie kort en baie breë een. Die kropduif het 'n baie lang lyf, lang vlerke en lang pote. Sy krop is enorm ontwikkel, en hy blaas dit met trots op – dit kan 'n mens gerus verbaas en selfs laat lag. Die turbit het 'n baie kort, keëlvormige snawel, met 'n streep omgekeerde vere teen die bors af. Hy het die gewoonte om die boonste deel van sy slukderm aanhoudend effens uit te sit. By die jakobyn is die vere agter teen die nek so omgekeer dat hulle 'n kap vorm. In verhouding tot sy grootte het hy ook baie lang vlerk- en stertvere. Die trompetterduif en die lagduif maak, soos hulle name sê, 'n heel ander koer as die ander rasse. Die pouduif het dertig of selfs veertig stertvere, in plaas van twaalf of veertien, wat die gewone getal by alle lede van die groot duiwefamilie is. Hierdie vere word oopgesprei gehou en so regop gedra dat die kop en stert by goeie voëls aan mekaar raak. Die olieklier het heeltemal verdwyn. Ek kon nog verskeie ander, minder duidelike rasse noem.

In die geraamtes van die verskillende rasse verskil die ontwikkeling van die gesigsbene geweldig – in lengte, breedte en kromming. Die vorm, breedte en lengte van die tak van die onderkaak varieer op 'n hoogs merkwaardige manier. Die getal stert- en heiligbeenwerwels varieer. Die getal ribbes varieer ook, saam met hulle relatiewe breedte en of hulle uitsteeksels het. Die grootte en vorm van die openinge in die borsbeen is hoogs veranderlik. So ook hoe ver die twee arms van die vurkbeen uitmekaar staan, en hoe groot hulle teenoor mekaar is. Al die volgende dinge in die bou is veranderlik: die relatiewe wydte van die bek; die relatiewe lengte van die ooglede, van die neusgate en van die tong (wat nie altyd streng saamhang met die lengte van die snawel nie); die grootte van die krop en van die boonste deel van die slukderm; of die olieklier ontwikkel of verdwyn het; die getal slagpenne en stertvere; die lengte van die vlerk en die stert teenoor mekaar en teenoor die lyf; die relatiewe lengte van die been en die pote; die getal skubbe op die tone; en die ontwikkeling van vel tussen die tone. Die ouderdom waarop die voël sy volle vere kry, varieer. So ook die dons waarmee die kuikens bedek is wanneer hulle uitbroei. Die vorm en grootte van die eiers varieer. Die manier van vlieg verskil merkwaardig, en by sommige rasse ook die stem en geaardheid. Laastens het die mannetjies en wyfies by sekere rasse effens van mekaar begin verskil.

Altesaam kan 'n mens minstens twintig duiwe uitkies wat 'n voëlkenner sekerlik, dink ek, as duidelik afgebakende spesies sou beskou – as hy hulle te sien kry en daar vir hom gesê word dat dit wilde voëls is. Boonop glo ek nie dat enige voëlkenner die Engelse posduif, die kortgesig-tuimelaar, die runt, die barb, die kropduif en die pouduif in dieselfde genus sou plaas nie. Dit geld des te meer omdat 'n mens hom by elkeen van hierdie rasse verskeie onderrasse kon wys wat getrou oorgeërf word – of spesies, soos hy hulle dalk sou noem.

Die verskille tussen die rasse duiwe is groot. Tog is ek ten volle oortuig dat die algemene mening van natuurkenners korrek is: dat hulle almal van die rotsduif (Columba livia) afstam. Onder dié naam reken ek ook verskeie geografiese rasse of subspesies wat in die kleinste opsigte van mekaar verskil. Party van die redes wat my tot hierdie geloof gelei het, geld in 'n mate ook in ander gevalle. Daarom gee ek hulle hier kortliks. As die verskillende rasse nie variëteite is nie, en nie van die rotsduif afkom nie, moet hulle van minstens sewe of agt oorspronklike stamme afstam. Want dit is onmoontlik om die huidige mak rasse te maak deur 'n kleiner getal te kruis. Hoe kan 'n mens byvoorbeeld 'n kropduif kry deur twee rasse te kruis, tensy een van die stamouers die enorme krop gehad het wat so kenmerkend is? Die veronderstelde oorspronklike stamme moes almal rotsduiwe gewees het – dit wil sê, duiwe wat nie in bome broei of graag op bome sit nie. Maar behalwe C. livia en sy geografiese subspesies ken ons net twee of drie ander spesies rotsduiwe. En hulle het nie een van die eienskappe van die mak rasse nie. Die veronderstelde oorspronklike stamme moet dus óf nog bestaan in die lande waar hulle eers mak gemaak is, maar onbekend wees aan voëlkenners. As ons aan hulle grootte, gewoontes en merkwaardige eienskappe dink, lyk dit baie onwaarskynlik. Óf hulle moet in die natuur uitgesterf het. Maar voëls wat op kranse broei en goed vlieg, sal waarskynlik nie uitgeroei word nie. Die gewone rotsduif, wat dieselfde gewoontes as die mak rasse het, is selfs op verskeie van die kleiner Britse eilandjies en aan die kus van die Middellandse See nie uitgeroei nie. Daarom lyk dit vir my 'n baie roekelose aanname dat soveel spesies met dieselfde gewoontes as die rotsduif uitgeroei is.

Verder is die mak rasse wat ek hierbo genoem het, al na alle dele van die wêreld geneem. Party van hulle is dus seker weer na hulle land van herkoms teruggeneem. Tog het nie een van hulle ooit wild of verwilderd geword nie. Die gewone hokduif, wat die rotsduif in 'n baie effens veranderde vorm is, het wel op verskeie plekke verwilder. Al die onlangse ervaring wys ook dat dit uiters moeilik is om enige wilde dier vrylik onder mak toestande te laat teel. Tog moet ons, as ons duiwe 'n veelvoudige oorsprong het, aanneem dat minstens sewe of agt spesies in ou tye deur halfbeskaafde mense so deeglik mak gemaak is dat hulle in aanhouding baie vrugbaar was.

Daar is nog 'n argument wat vir my baie gewig dra en wat ook in verskeie ander gevalle geld. Die rasse wat ek hierbo genoem het, stem oor die algemeen ooreen met die wilde rotsduif in gestel, gewoontes, stem, kleur en in die meeste dele van hulle bou. Tog is hulle in ander dele van hulle bou beslis hoogs abnormaal. Ons kan in die hele groot duiwefamilie (Columbidæ) tevergeefs soek na 'n snawel soos dié van die Engelse posduif, of dié van die kortgesig-tuimelaar of die barb. Of na omgekeerde vere soos dié van die jakobyn, of 'n krop soos dié van die kropduif, of stertvere soos dié van die pouduif. Ons sou dus nie net moes aanneem dat halfbeskaafde mense daarin geslaag het om verskeie spesies deeglik mak te maak nie. Ons sou ook moes aanneem dat hulle, doelbewus of per toeval, buitengewoon abnormale spesies uitgekies het. En verder dat juis hierdie spesies sedertdien almal uitgesterf het of onbekend geword het. Soveel vreemde toevallighede lyk vir my uiters onwaarskynlik.

Sommige feite oor die kleur van duiwe is die oorweging werd. Die rotsduif is leiblou en het 'n wit kruis (die Indiese subspesies, Strickland se C. intermedia, het 'n blouerige kruis). Die stert het 'n donker band aan die punt, en die buitenste vere het aan die buitekant by die basis 'n wit rand. Die vlerke het twee swart bande. Party halfmak rasse, en party wat blykbaar werklik wild is, het buiten die twee swart bande ook swart blokkies op die vlerke. Hierdie merke kom by geen ander spesie in die hele familie saam voor nie. Maar by elkeen van die mak rasse kom al hierdie merke soms saam en volkome ontwikkel voor, tot by die wit rand van die buitenste stertvere – as ons regtig goed geteelde voëls neem. Boonop gebeur die volgende as twee voëls van twee verskillende rasse gekruis word, waarvan nie een blou is of enige van hierdie merke het nie: die kruisings is baie geneig om skielik hierdie eienskappe te kry. Ek het byvoorbeeld 'n paar egalig wit pouduiwe met 'n paar egalig swart barbs gekruis. Hulle het gevlekte bruin en swart voëls voortgebring. Dié het ek weer met mekaar gekruis. Een kleinkind van die suiwer wit pouduif en die suiwer swart barb was so pragtig blou, met die wit kruis, die dubbele swart vlerkband en die gebande stertvere met wit rande, soos enige wilde rotsduif!

Ons kan hierdie feite verstaan as al die mak rasse van die rotsduif afstam. Dit volg uit die bekende beginsel van terugslag na voorvaderlike eienskappe. Maar as ons dit ontken, moet ons een van die volgende twee hoogs onwaarskynlike aannames maak. Óf, eerstens, al die verskillende denkbeeldige oorspronklike stamme was gekleur en gemerk soos die rotsduif, al is geen ander bestaande spesie so gekleur en gemerk nie. Dan kon daar by elke aparte ras 'n neiging wees om na presies dieselfde kleure en merke terug te slaan. Óf, tweedens, elke ras, selfs die suiwerste, is binne 'n dosyn of hoogstens twintig geslagte met die rotsduif gekruis. Ek sê binne 'n dosyn of twintig geslagte, want ons ken geen feit wat die gedagte steun dat die kind ooit terugslaan na 'n voorouer wat meer geslagte terug lê nie. By 'n ras wat net een keer met 'n ander ras gekruis is, sal die neiging om terug te slaan na 'n eienskap uit daardie kruising natuurlik al hoe kleiner word. Want in elke volgende geslag sal daar minder van die vreemde bloed wees. Maar wanneer daar geen kruising met 'n ander ras was nie, en albei ouers 'n neiging het om terug te slaan na 'n eienskap wat in 'n vroeër geslag verlore gegaan het, is dit anders. Sover ons kan sien, kan dié neiging dan onverminderd oorgedra word vir 'n onbepaalde getal geslagte. Hierdie twee verskillende gevalle word dikwels in boeke oor oorerwing met mekaar verwar.

Laastens: die basters of kruisings tussen al die mak duiwerasse is ten volle vrugbaar. Ek kan dit uit my eie waarnemings sê. Ek het dit doelbewus met die rasse gedoen wat die meeste van mekaar verskil. Nou is dit moeilik, miskien onmoontlik, om een geval te noem waar die baster-nakomelinge van twee diere wat duidelik verskillend is, self ten volle vrugbaar is. Party skrywers glo dat 'n baie lang tyd onder mak toestande hierdie sterk neiging tot onvrugbaarheid laat verdwyn. As ek na die geskiedenis van die hond kyk, dink ek daar is 'n mate van waarskynlikheid in dié idee, as dit gaan oor spesies wat na aan mekaar verwant is. Tog word dit nie deur 'n enkele proef gesteun nie. Maar om die idee so ver te trek dat spesies wat oorspronklik so verskillend was soos posduiwe, tuimelaars, kropduiwe en pouduiwe nou is, nakomelinge sou lewer wat onder mekaar ten volle vrugbaar is – dit lyk vir my uiters roekeloos.

Daar is dus verskeie redes. Eerstens is dit onwaarskynlik dat die mens vroeër sewe of agt vermeende duifspesies so ver kon kry om vrylik onder mak toestande te teel. Tweedens is hierdie vermeende spesies glad nie in die natuur bekend nie, en hulle word nêrens weer wild nie. Derdens het hierdie spesies in sekere opsigte baie abnormale eienskappe in vergelyking met al die ander Columbidae (die duiwefamilie), hoewel hulle in die meeste ander opsigte so baie soos die rotsduif lyk. Vierdens verskyn die blou kleur en verskeie merke soms in al die rasse, sowel wanneer hulle suiwer geteel as wanneer hulle gekruis word. Vyfdens is die kruisings ten volle vrugbaar. As ek al hierdie redes saam neem, twyfel ek nie daaraan nie: al ons mak rasse stam af van die Columba livia en sy geografiese subspesies.

Ten gunste van hierdie siening kan ek nog iets byvoeg. Eerstens het daar geblyk dat C. livia, oftewel die rotsduif, in Europa en in Indië mak gemaak kan word. Hy stem in sy gewoontes en in 'n groot aantal punte van bou ooreen met al die mak rasse. Tweedens: 'n Engelse posduif of 'n kortgesig-tuimelaar verskil in sekere eienskappe geweldig baie van die rotsduif. Tog kan ons 'n byna volmaakte reeks tussen die uiterstes van bou maak as ons die verskillende subrasse van hierdie rasse vergelyk, veral dié wat uit verre lande kom. Derdens is die eienskappe wat elke ras die meeste onderskei, in elke ras besonder veranderlik. Dink aan die vel om die snawel en die lengte van die snawel by die posduif, die kort snawel van die tuimelaar, en die getal stertvere by die pouduif. Die verklaring hiervoor sal duidelik word wanneer ons by seleksie kom.

Vierdens is duiwe deur baie mense dopgehou, met die grootste sorg versorg en liefgehad. Hulle word al duisende jare in verskeie dele van die wêreld mak aangehou. Prof. Lepsius het my daarop gewys dat die vroegste bekende vermelding van duiwe uit die vyfde Egiptiese dinastie kom, omtrent 3000 v.C. Maar mnr. Birch vertel my dat duiwe al in die vorige dinastie op 'n spyskaart voorkom. In die tyd van die Romeine is enorme pryse vir duiwe betaal, soos ons van Plinius hoor: "ja, hulle het so ver gekom dat hulle hul stamboom en ras kan opsê." Akber Khan in Indië het omtrent die jaar 1600 duiwe baie hoog op prys gestel. Nooit minder as 20 000 duiwe is saam met die hof geneem nie. "Die vorste van Iran en Turan het vir hom 'n paar baie seldsame voëls gestuur," en die hofgeskiedskrywer gaan voort: "Sy Majesteit het die rasse verbaasend verbeter deur hulle te kruis, 'n metode wat nog nooit tevore gebruik is nie." Omtrent dieselfde tyd was die Nederlanders net so gretig oor duiwe as die ou Romeine. Hoe uiters belangrik hierdie dinge is om die geweldige hoeveelheid variasie by duiwe te verklaar, sal duidelik word wanneer ons oor seleksie praat. Ons sal dan ook sien waarom die rasse so dikwels iets effens monsteragtigs het. Daar is nog iets wat dit baie maklik maak om aparte rasse te kweek: 'n mannetjie- en 'n wyfieduif kan maklik vir hul hele lewe as paar saamgesit word. Só kan verskillende rasse saam in dieselfde voëlhok aangehou word.

Ek het nou taamlik lank oor die waarskynlike oorsprong van mak duiwe gepraat, en tog is dit nog lank nie genoeg nie. Ek het dit gedoen omdat ek self eers baie gesukkel het om dit te glo. Toe ek die eerste keer duiwe aangehou en die verskillende soorte dopgehou het, het ek goed geweet hoe suiwer hulle teel. Toe was dit vir my baie moeilik om te glo dat hulle ooit van een gemeenskaplike stamvader kon afstam. Dit was net so moeilik as wat dit vir enige natuurkenner sou wees om dieselfde te glo van die vele spesies vinke, of ander groot groepe voëls, in die natuur. Een ding het my baie opgeval. Ek het al met baie telers van mak diere en kwekers van plante gepraat, of hulle boeke gelees. Almal is vas oortuig dat elkeen van die rasse waarmee hy werk, van 'n oorspronklik aparte spesie afstam.

Vra, soos ek gevra het, vir 'n bekende teler van Hereford-beeste of sy beeste nie dalk van langhoringbeeste kon afstam nie. Hy sal jou uitlag. Ek het nog nooit 'n liefhebber van duiwe, pluimvee, eende of konyne ontmoet wat nie vas oortuig was dat elke hoofras van 'n aparte spesie afstam nie. Van Mons wys in sy boek oor pere en appels hoe volkome hy weier om te glo dat die verskillende soorte, byvoorbeeld 'n Ribston-pippin of 'n Codlin-appel, ooit uit die saad van dieselfde boom kon kom. Ontelbare ander voorbeelde kan gegee word. Die verklaring is, dink ek, eenvoudig. Deur jare se studie is hulle sterk beïndruk deur die verskille tussen die rasse. Hulle weet goed dat elke ras effens varieer, want hulle wen hul pryse juis deur sulke klein verskille uit te kies. Tog steur hulle hulle nie aan algemene argumente nie. Hulle weier om in hul gedagtes die klein verskille op te tel wat oor baie opeenvolgende geslagte opgehoop het. Daar is natuurkenners wat baie minder as die teler van die wette van oorerwing weet, en wat nie meer as hy van die tussenskakels in die lang lyne van afstamming weet nie. Tog aanvaar hulle dat baie van ons mak rasse van dieselfde ouers afstam. Kan hulle nie 'n les in versigtigheid leer wanneer hulle spot met die idee dat spesies in die natuur direkte afstammelinge van ander spesies is nie?

Kom ons kyk nou kortliks na die stappe waardeur mak rasse ontstaan het, hetsy uit een of uit verskeie verwante spesies. 'n Klein bietjie van die uitwerking kan miskien toegeskryf word aan die direkte invloed van die uiterlike lewensomstandighede, en 'n klein bietjie aan gewoonte. Maar dit sal 'n dapper man wees wat met sulke oorsake die verskil wil verklaar tussen 'n trekperd en 'n renperd, 'n windhond en 'n bloedhond, of 'n posduif en 'n tuimelaar. Een van die opvallendste dinge by ons mak rasse is dat ons aanpassing by hulle sien. Dit is egter nie aanpassing tot voordeel van die dier of plant self nie, maar vir die mens se gebruik of smaak. Party variasies wat vir hom nuttig is, het waarskynlik skielik ontstaan, in een stap. Baie plantkundiges glo byvoorbeeld dat die kaardedistel (vir wolkaard), met sy hakies wat deur geen masjien geëwenaar kan word nie, net 'n variëteit van die wilde Dipsacus is. So 'n groot verandering kon skielik in 'n saailing ontstaan het. Dit was waarskynlik ook so met die spithond (wat die braaispit gedraai het). En ons weet dat dit die geval was met die ancon-skaap.

Maar kyk wat gebeur wanneer ons vergelyk. Vergelyk die trekperd en die renperd, die dromedaris en die kameel. Vergelyk die verskillende skaaprasse wat óf vir bewerkte grond óf vir bergweiding geskik is, waarvan die wol van een ras goed is vir een doel en dié van 'n ander ras vir 'n ander doel. Vergelyk die vele honderasse, elkeen op heel ander maniere goed vir die mens. Vergelyk die veghaan, wat so hardnekkig in 'n geveg is, met ander rasse wat so min rusie maak. Vergelyk hom met die "ewige lêers" wat nooit wil broei nie, en met die kapokhoender wat so klein en elegant is. Vergelyk die menigte rasse plante vir die landbou, die kombuis, die boord en die blomtuin, wat in verskillende seisoene en vir verskillende doeleindes so nuttig is vir die mens, of so mooi in sy oë. Dan moet ons, dink ek, verder kyk as net na veranderlikheid. Ons kan nie aanneem dat al die rasse skielik so volmaak en so nuttig ontstaan het soos ons hulle nou sien nie. Trouens, in verskeie gevalle weet ons dat dit nie hul geskiedenis was nie. Die sleutel is dat die mens deur seleksie klein veranderings kan ophoop. Die natuur gee die een variasie ná die ander; die mens tel dit op in rigtings wat vir hom nuttig is. In dié sin kan 'n mens sê dat hy vir homself nuttige rasse maak.

Die groot krag van hierdie beginsel van seleksie is nie 'n blote veronderstelling nie. Dit is seker dat verskeie van ons vooraanstaande telers, selfs binne 'n enkele leeftyd, sekere rasse beeste en skape baie verander het. Om ten volle te besef wat hulle reggekry het, moet 'n mens amper verskeie van die vele boeke oor die onderwerp lees en self na die diere gaan kyk. Telers praat gewoonlik van 'n dier se bou asof dit iets heeltemal buigsaams is, wat hulle amper na willekeur kan vorm. As ek plek gehad het, kon ek talle uitsprake in dié trant van baie bekwame kenners aanhaal. Youatt het waarskynlik die werke van boere en landboukundiges beter geken as amper enigiemand anders, en hy was self 'n baie goeie beoordelaar van diere. Hy beskryf die beginsel van seleksie as "dit wat die boer in staat stel om nie net die eienskappe van sy kudde te verander nie, maar om dit heeltemal te omskep. Dit is die towenaar se towerstaf waarmee hy enige vorm en gestalte wat hy wil, tot lewe kan roep." Lord Somerville sê oor wat telers vir skape gedoen het: "Dit lyk asof hulle 'n volmaakte vorm met kryt op 'n muur geteken het en dit toe lewe gegee het." Sir John Sebright, 'n uiters bekwame teler, het altyd oor duiwe gesê dat "hy enige gewenste veer in drie jaar sou kon kweek, maar dat dit hom ses jaar sou kos om die kop en snawel te kry." In Sakse word die belangrikheid van seleksie by merinoskape so goed besef dat mense dit as 'n beroep beoefen. Die skape word op 'n tafel gesit en bestudeer soos 'n kenner 'n skildery bestudeer. Dit word drie keer gedoen, met maande tussenin. Elke keer word die skape gemerk en ingedeel, sodat die heel beste uiteindelik vir teling uitgekies kan word.

Wat Engelse telers werklik reggekry het, blyk uit die enorme pryse wat vir diere met 'n goeie stamboom betaal word. Sulke diere is nou na byna elke deel van die wêreld uitgevoer. Die verbetering kom glad nie gewoonlik van die kruis van verskillende rasse nie. Al die beste telers is sterk daarteen gekant, behalwe soms tussen subrasse wat na aan mekaar verwant is. En wanneer daar wel gekruis is, is die strengste seleksie nog baie meer onmisbaar as gewoonlik. As seleksie net beteken het dat 'n mens 'n baie duidelik verskillende variëteit uitsonder en daarmee teel, sou die beginsel so voor die hand liggend wees dat dit amper nie die moeite werd is om te noem nie. Maar die belangrikheid daarvan lê in die groot uitwerking wanneer verskille oor opeenvolgende geslagte in een rigting opgehoop word. Dit is verskille wat 'n ongeoefende oog glad nie kan raaksien nie – ek self het al tevergeefs probeer om hulle raak te sien. Nie een man uit 'n duisend het 'n skerp genoeg oog en oordeel om 'n vooraanstaande teler te word nie. As hy met hierdie gawes geseën is, sy onderwerp jare lank bestudeer en sy lewe met onverwoestbare volharding daaraan wy, sal hy slaag en kan hy groot verbeterings maak. As een van hierdie gawes ontbreek, sal hy beslis misluk. Min mense sal maklik glo hoeveel natuurlike aanleg en hoeveel jare se oefening nodig is om selfs net 'n bekwame duiweliefhebber te word.

Tuiniers volg dieselfde beginsels, maar hier is die variasies dikwels meer skielik. Niemand dink dat ons beste gekweekte plante deur 'n enkele variasie uit die oorspronklike stam ontstaan het nie. In sommige gevalle waar presiese rekords gehou is, het ons bewys dat dit nie so is nie. Om 'n baie klein voorbeeld te gee: die gewone kruisbessie het geleidelik al hoe groter geword. Ons sien 'n verbasende verbetering in baie blomkwekers se blomme as ons die blomme van vandag vergelyk met tekeninge wat net twintig of dertig jaar gelede gemaak is. Sodra 'n ras plante redelik goed gevestig is, kies die saadkwekers nie meer die beste plante uit nie. Hulle loop net deur hul saadbeddings en trek die "skelms" uit, soos hulle die plante noem wat van die regte standaard afwyk. By diere word hierdie soort seleksie eintlik ook gevolg, want byna niemand is so agteloos dat hy sy slegste diere laat teel nie.

By plante is daar nog 'n manier om die opgehoopte uitwerking van seleksie te sien. In die blomtuin kan ons kyk hoe baie die blomme van verskillende variëteite van dieselfde spesie verskil. In die groentetuin kan ons kyk hoe baie die blare, peule, knolle, of watter deel ook al waardevol is, verskil – en dit vergelyk met die blomme van dieselfde variëteite. In die boord kan ons kyk hoe baie die vrugte van dieselfde spesie verskil, in vergelyking met die blare en blomme van dieselfde stel variëteite. Kyk hoe verskillend die blare van die kool is, en hoe uiters eenders die blomme. Kyk hoe verskillend die blomme van die gesiggie (viooltjie) is, en hoe eenders die blare. Kyk hoe baie die vrugte van die verskillende soorte kruisbessies in grootte, kleur, vorm en harigheid verskil, terwyl die blomme net baie klein verskille toon. Dit beteken nie dat die variëteite wat baie in een opsig verskil, glad nie in ander opsigte verskil nie. Dit is amper nooit, miskien nooit, die geval nie. Die wette van korrelasie van groei, waarvan die belangrikheid nooit misgekyk moet word nie, sal sorg vir sekere verskille. Maar as 'n algemene reël twyfel ek nie daaraan nie: as klein variasies aanhoudend uitgekies word, hetsy in die blare, die blomme of die vrugte, sal dit rasse oplewer wat veral in daardie eienskappe van mekaar verskil.

'n Mens kan beswaar maak dat die beginsel van seleksie skaars meer as driekwart eeu lank doelbewus en stelselmatig toegepas word. Dit kry beslis die laaste jare meer aandag, en baie boeke is oor die onderwerp uitgegee. En die resultaat was, kan ek byvoeg, ooreenkomstig vinnig en belangrik. Maar dit is glad nie waar dat die beginsel 'n moderne ontdekking is nie. Ek kan verskeie verwysings gee na baie ou werke waarin die belangrikheid van die beginsel ten volle erken word. In ruwe en barbaarse tydperke van die Engelse geskiedenis is uitgesoekte diere dikwels ingevoer, en wette is gemaak om te keer dat hulle uitgevoer word. Daar is beveel dat perde onder 'n sekere grootte doodgemaak moet word. 'n Mens kan dit vergelyk met die manier waarop kwekers die "skelms" tussen hul plante uittrek. Ek vind die beginsel van seleksie duidelik beskryf in 'n ou Chinese ensiklopedie. Sommige van die klassieke Romeinse skrywers gee duidelike reëls. Uit gedeeltes in Genesis is dit duidelik dat daar al in daardie vroeë tyd op die kleur van mak diere gelet is. Natuurvolke kruis vandag soms hul honde met wilde hondagtige diere om die ras te verbeter. Dit het hulle vroeër ook gedoen, soos gedeeltes by Plinius bewys. Die natuurvolke in Suid-Afrika pas hul trekosse by kleur bymekaar, en party Eskimo's doen dieselfde met hul hondespanne. Livingstone wys hoe hoog goeie mak rasse geag word deur die swart mense van die binneland van Afrika wat nie met Europeërs omgegaan het nie. Sommige van hierdie feite wys nie werklike seleksie nie. Maar hulle wys wel dat daar in die ou tyd met sorg op die teel van mak diere gelet is, en dat selfs die primitiefste natuurvolke dit vandag doen. Dit sou trouens vreemd gewees het as daar nie op teling gelet is nie, want die oorerwing van goeie en slegte eienskappe is so voor die hand liggend.

Vandag probeer vooraanstaande telers deur doelbewuste seleksie, met 'n duidelike doel voor oë, 'n nuwe stam of subras maak wat beter is as enigiets wat in die land bestaan. Maar vir ons doel is 'n ander soort seleksie belangriker. Ons kan dit onbewuste seleksie noem. Dit kom daarvandaan dat elkeen die beste individuele diere wil besit en daarmee wil teel. 'n Man wat byvoorbeeld pointers (staanhonde) wil aanhou, probeer natuurlik so goed moontlike honde kry. Daarna teel hy met sy eie beste honde. Maar hy wil of verwag nie om die ras blywend te verander nie. Tog twyfel ek nie dat hierdie proses, as dit eeue lank voortgaan, enige ras sal verbeter en verander nie. Bakewell, Collins en ander het met presies dieselfde proses, net meer doelbewus toegepas, die vorm en eienskappe van hul beeste selfs binne hul eie leeftyd baie verander. Sulke stadige en onmerkbare veranderings sou nooit raakgesien kon word nie, tensy iemand lank gelede werklike mates of noukeurige tekeninge van die betrokke rasse gemaak het om mee te vergelyk. In sommige gevalle kan 'n mens egter onveranderde of net effens veranderde individue van dieselfde ras vind in minder ontwikkelde streke, waar die ras minder verbeter is. Daar is rede om te glo dat koning Charles se spaniël sedert dié koning se tyd onbewus baie verander is. Party baie bekwame kenners is oortuig dat die setter direk van die spaniël afkomstig is en waarskynlik stadig uit hom verander het. Ons weet dat die Engelse pointer in die afgelope eeu baie verander het. In hierdie geval, so word geglo, het die verandering veral deur kruisings met die jaghond vir vosse gekom. Maar wat vir ons belangrik is, is dit: die verandering het onbewus en geleidelik gebeur, en tog so doeltreffend dat mnr. Borrow, soos hy my vertel, geen inheemse hond in Spanje gesien het wat soos ons pointer lyk nie – hoewel die ou Spaanse pointer beslis uit Spanje gekom het.

Deur 'n soortgelyke proses van seleksie, en deur noukeurige oefening, het die Engelse renperde as geheel die Arabiese stamperde waarvan hulle afkom, in spoed en grootte oortref. By die Goodwood-wedrenne kry die Arabiere daarom volgens die reëls 'n voordeel in die gewig wat hulle dra. Lord Spencer en ander het gewys hoe die beeste van Engeland swaarder geword het en vroeër volwasse word as die vee wat voorheen hier aangehou is. As ons die beskrywings van posduiwe en tuimelaars in ou boeke oor duiwe vergelyk met hierdie rasse soos hulle nou in Brittanje, Indië en Persië bestaan, kan ons, dink ek, die stadiums duidelik naspeur. Ons sien hoe hulle ongemerk verander het en so baie van die rotsduif begin verskil het.

Youatt gee 'n uitstekende voorbeeld van wat 'n reeks seleksies kan doen. 'n Mens kan dit as onbewuste seleksie beskou, in die sin dat die telers nooit die uitkoms kon verwag het nie, of selfs wou hê nie. Die uitkoms was naamlik dat twee aparte stamme ontstaan het. Mnr. Buckley en mnr. Burgess het elkeen 'n kudde Leicester-skape aangehou. Mnr. Youatt sê van hulle: "Hulle is meer as vyftig jaar lank suiwer geteel uit die oorspronklike stam van mnr. Bakewell. Niemand wat enigsins iets van die saak weet, vermoed dat een van die twee eienaars ooit in een enkele geval van die suiwer bloed van mnr. Bakewell se kudde afgewyk het nie. En tog is die verskil tussen die skape van hierdie twee here so groot dat hulle soos heeltemal verskillende variëteite lyk."

Daar mag natuurvolke wees wat so barbaars is dat hulle nooit dink aan die eienskappe wat die kleintjies van hul mak diere oorerf nie. Tog sal hulle enige dier wat vir 'n bepaalde doel besonder nuttig is, met sorg bewaar tydens hongersnode en ander rampe, wat natuurvolke so dikwels tref. Sulke uitgesoekte diere sal dus gewoonlik meer kleintjies nalaat as die swakker diere. In dié geval sal daar dus 'n soort onbewuste seleksie aan die gang wees. Ons sien hoe hoog diere geag word selfs by die barbare van Vuurland: in tye van skaarste maak hulle hul ou vroue dood en eet hulle op, omdat die ou vroue vir hulle minder werd is as hul honde.

By plante sien ons dieselfde geleidelike proses van verbetering. Die beste individue word van tyd tot tyd bewaar. Dit maak nie saak of hulle, toe hulle die eerste keer verskyn het, genoeg verskil het om as aparte variëteite gereken te word nie. Dit maak ook nie saak of twee of meer spesies of rasse deur kruising met mekaar vermeng is nie. Ons kan hierdie proses duidelik herken in die groter grootte en skoonheid van die variëteite van die gesiggie, die roos, die malva (pelargonium), die dahlia en ander plante, as ons hulle met ouer variëteite of met hul stamplante vergelyk. Niemand sal ooit verwag om 'n eersteklas gesiggie of dahlia uit die saad van 'n wilde plant te kry nie. Niemand sal verwag om 'n eersteklas sagte, sappige peer uit die saad van 'n wilde peer te kweek nie. Hy kan dalk slaag met 'n swak saailing wat wild groei, as dit van 'n tuinplant afkomstig is. Die peer is in die klassieke tyd al gekweek, maar uit Plinius se beskrywing lyk dit of dit 'n vrug van baie swak gehalte was.

Ek het in boeke oor tuinbou gesien hoe skrywers hulle verwonder aan die wonderlike vaardigheid van tuiniers wat sulke pragtige resultate uit sulke swak materiaal verkry het. Maar ek twyfel nie daaraan dat die kuns eenvoudig was nie. Wat die eindresultaat betref, is dit byna onbewus gevolg. Dit het daarop neergekom dat hulle altyd die beste bekende variëteit gekweek en sy saad gesaai het. Wanneer 'n effens beter variëteit toevallig verskyn het, het hulle dit gekies, en so aan. Maar die tuiniers van die klassieke tyd, wat die beste peer gekweek het wat hulle kon kry, het nooit gedink watter pragtige vrugte ons eendag sou eet nie. Tog het ons ons uitstekende vrugte, in 'n klein mate, aan hulle te danke, omdat hulle natuurlik die beste variëteite gekies en bewaar het wat hulle orals kon vind.

Ek glo dat 'n groot hoeveelheid verandering in ons gekweekte plante, wat so stadig en onbewus opgehoop is, 'n bekende feit verklaar. In 'n baie groot aantal gevalle kan ons die wilde stamplante van die plante wat die langste in ons blom- en groentetuine gekweek word, nie herken nie, en daarom weet ons nie wat hulle is nie. As dit eeue of duisende jare geneem het om die meeste van ons plante te verbeter of te verander tot hulle so nuttig vir die mens is soos nou, verstaan ons iets anders ook. Ons verstaan waarom nóg Australië, nóg die Kaap die Goeie Hoop, nóg enige ander streek waar heeltemal onbeskaafde mense woon, vir ons een enkele plant gegee het wat die moeite werd is om te kweek. Dit is nie dat hierdie lande, so ryk aan spesies, deur 'n vreemde toeval nie die oorspronklike stamme van enige nuttige plante het nie. Dit is eerder dat die inheemse plante nie deur aanhoudende seleksie verbeter is tot 'n peil van volmaaktheid wat vergelyk kan word met dié van die plante in lande wat al lank beskaaf is nie.

Oor die mak diere van onbeskaafde mense moet ons iets nie misken nie. Hierdie diere moet byna altyd self vir hul kos sukkel, ten minste in sekere seisoene. Neem nou twee lande met baie verskillende omstandighede. Individue van dieselfde spesie wat effens verskil in gestel of bou, sal dikwels beter in die een land as in die ander klaarkom. So kan twee subrasse ontstaan deur 'n proses van "natuurlike seleksie", soos later vollediger verduidelik sal word. Dit verklaar miskien gedeeltelik wat party skrywers opgemerk het, naamlik dat die variëteite wat natuurvolke aanhou, meer na spesies lyk as die variëteite in beskaafde lande.

Volgens die siening wat ek hier gee, speel seleksie deur die mens 'n uiters belangrike rol. Dan word dit dadelik duidelik waarom ons mak rasse in hul bou of gewoontes aangepas is by die mens se behoeftes of smaak. Ek dink ons kan verder verstaan waarom ons mak rasse so dikwels abnormaal is. Ons kan ook verstaan waarom hulle so baie in hul uiterlike eienskappe verskil, en betreklik so min in hul inwendige dele of organe. Die mens kan skaars, of net met groot moeite, enige afwyking in bou uitkies behalwe dié wat van buite sigbaar is. Trouens, hy gee selde om vir wat binne-in is. Hy kan net deur seleksie werk met variasies wat die natuur hom eers in 'n klein mate gee. Niemand sal ooit probeer om 'n pouduif te maak voordat hy 'n duif gesien het met 'n stert wat effens op 'n ongewone manier ontwikkel is nie. Niemand sal 'n kropduif probeer maak voordat hy 'n duif gesien het met 'n krop wat effens ongewoon groot is nie. En hoe meer abnormaal of ongewoon 'n eienskap was toe dit die eerste keer verskyn het, hoe groter die kans dat dit sy aandag sou trek.

Maar om te praat van "probeer om 'n pouduif te maak" is, daaraan twyfel ek nie, in die meeste gevalle heeltemal verkeerd. Die man wat die eerste keer 'n duif met 'n effens groter stert uitgekies het, het nooit gedroom wat van die afstammelinge van daardie duif sou word nie. Dit het gekom deur seleksie oor 'n baie lang tyd, deels onbewus en deels doelbewus. Miskien het die stamvoël van alle pouduiwe net veertien stertvere gehad wat effens uitgesprei was, soos die huidige Java-pouduif, of soos individue van ander, aparte rasse waarby al tot sewentien stertvere getel is. Miskien het die eerste kropduif sy krop nie veel meer opgeblaas as wat die turbit nou die boonste deel van sy slukderm opblaas nie. Geen liefhebber steur hom aan hierdie gewoonte van die turbit nie, omdat dit nie een van die kenmerke van die ras is nie.

En moenie dink dat 'n groot afwyking in bou nodig sou wees om die liefhebber se oog te vang nie. Hy sien uiters klein verskille raak. En dit is menslik om enige nuwigheid, hoe klein ook al, hoog te ag as dit jou eie is. Ons moet ook nie die waarde wat vroeër aan klein verskille tussen individue van dieselfde spesie geheg is, meet aan die waarde wat ons nou daaraan sou heg nie. Nou is verskeie rasse immers al stewig gevestig. Baie klein verskille kan by duiwe ontstaan, en ontstaan trouens nou ook. Maar hulle word verwerp as foute of afwykings van die standaard van volmaaktheid van elke ras. Die gewone gans het nie aanleiding gegee tot enige duidelike variëteite nie. Daarom is die Toulouse-gans en die gewone ras, wat net in kleur verskil – die mees vlugtige van alle eienskappe – onlangs by ons pluimveeskoue as aparte rasse uitgestal.

Ek dink hierdie sienings verklaar ook iets wat soms opgemerk is, naamlik dat ons niks weet van die oorsprong of geskiedenis van enige van ons mak rasse nie. Maar eintlik kan 'n mens skaars sê dat 'n ras 'n vaste begin gehad het, net so min as 'n dialek van 'n taal. 'n Man bewaar 'n individu met 'n klein afwyking in bou en teel daarmee. Of hy gee meer as gewoonlik aandag aan watter van sy beste diere hy saam laat paar, en so verbeter hy hulle. Die verbeterde individue versprei dan stadig in die onmiddellike omgewing. Maar hulle sal nog skaars 'n eie naam hê, en omdat hulle net effens hoog geag word, sal niemand op hul geskiedenis let nie. Wanneer hulle deur dieselfde stadige en geleidelike proses verder verbeter word, sal hulle wyer versprei. Dan sal mense hulle as iets aparts en waardevols erken, en dan kry hulle waarskynlik vir die eerste keer 'n plaaslike naam. In half-beskaafde lande, waar mense min vrylik met mekaar in aanraking kom, sal 'n nuwe subras net stadig versprei en bekend word. Sodra die waardevolle kenmerke van die nuwe subras eers ten volle erken word, sal die beginsel wat ek onbewuste seleksie genoem het, altyd stadig iets byvoeg tot die kenmerkende eienskappe van die ras, wat hulle ook al is. Miskien sal dit in een tydperk meer gebeur as in 'n ander, soos die ras in of uit die mode raak. Miskien sal dit in een streek meer gebeur as in 'n ander, na gelang van hoe beskaaf die inwoners is. Maar die kans is oneindig klein dat enige rekord van sulke stadige, wisselende en onmerkbare veranderings bewaar gebly het.

Ek moet nou 'n paar woorde sê oor die omstandighede wat die mens se vermoë tot seleksie help of belemmer. 'n Hoë mate van veranderlikheid help natuurlik, want dit gee vrylik die materiaal waarmee seleksie kan werk. Dit beteken nie dat blote individuele verskille nie ruim genoeg is nie. Met uiterste sorg kan 'n mens daarmee 'n groot hoeveelheid verandering in byna enige gewenste rigting ophoop. Maar variasies wat duidelik nuttig of aangenaam vir die mens is, verskyn net nou en dan. Die kans dat hulle verskyn, word dus baie groter as 'n groot aantal individue aangehou word. Daarom is dit van die allergrootste belang vir sukses. Op grond van hierdie beginsel het Marshall oor die skape in dele van Yorkshire opgemerk: "Omdat hulle gewoonlik aan arm mense behoort en meestal in klein troppies is, kan hulle nooit verbeter word nie." Aan die ander kant is kwekers, omdat hulle groot getalle van dieselfde plante kweek, gewoonlik baie meer suksesvol as amateurs om nuwe en waardevolle variëteite te kry. As 'n mens 'n groot aantal individue van 'n spesie in 'n land wil aanhou, moet die spesie gunstige lewensomstandighede hê, sodat dit vrylik in daardie land kan teel. Wanneer daar min individue van 'n spesie is, word almal gewoonlik toegelaat om te teel, ongeag hul gehalte. Dit keer seleksie doeltreffend.

Maar waarskynlik die heel belangrikste punt is dit: die dier of plant moet so baie nuttig vir die mens wees, of so hoog deur hom geag word, dat hy noukeurig let op selfs die kleinste afwyking. Dit gaan oor die eienskappe of bou van elke individu. Sonder sulke aandag kan niks bereik word nie. Ek het al gesien hoe iemand in alle erns opmerk dat dit 'n groot geluk was dat die aarbei begin varieer het net toe tuiniers noukeurig op hierdie plant begin let het. Die aarbei het ongetwyfeld nog altyd gevarieer sedert dit gekweek word, maar niemand het aan die klein variëteite aandag gegee nie. Toe tuiniers egter individuele plante met effens groter, vroeër of beter vrugte begin uitkies en saailinge daaruit kweek, en weer die beste saailinge uitkies en daarmee teel, toe het die vele uitstekende variëteite van die aarbei verskyn. Dit is die variëteite wat in die afgelope dertig of veertig jaar gekweek is, met die hulp van 'n bietjie kruising met aparte spesies.

By diere met aparte geslagte is dit 'n belangrike element van sukses as 'n mens kruisings maklik kan verhoed wanneer nuwe rasse gevorm word – ten minste in 'n land waar daar al ander rasse is. In hierdie opsig speel die omheining van grond 'n rol. Rondswerwende natuurvolke of die inwoners van oop vlaktes besit selde meer as een ras van dieselfde spesie. Duiwe kan vir hul hele lewe as paar saamgesit word. Dit is vir die liefhebber baie gerieflik, want só kan baie rasse suiwer bly, al is hulle saam in dieselfde voëlhok. Dit moes die verbetering en vorming van nuwe rasse baie bevorder het. Ek kan byvoeg dat duiwe in groot getalle en baie vinnig geteel kan word. Swakker voëls kan vrylik uitgegooi word, want as hulle doodgemaak word, kan hulle geëet word. Katte, daarteenoor, kan nie gepaar word nie, omdat hulle snags rondloop. Hoewel vroue en kinders hulle so hoog ag, sien ons byna nooit dat 'n aparte ras in stand gehou word nie. Die rasse wat ons wel soms sien, is byna altyd uit 'n ander land ingevoer, dikwels van eilande af.

Ek twyfel nie daaraan dat party mak diere minder varieer as ander nie. Tog kan die skaarste of afwesigheid van aparte rasse by die kat, die donkie, die pou, die gans, ensovoorts, grotendeels daaraan toegeskryf word dat seleksie nie in werking gekom het nie. By katte kom dit daarvan dat dit moeilik is om hulle te laat paar. By donkies kom dit daarvan dat net 'n paar aangehou word, deur arm mense, en dat daar min op hul teling gelet word. By poue kom dit daarvan dat hulle nie baie maklik grootgemaak word nie en dat daar nie 'n groot trop aangehou word nie. By ganse kom dit daarvan dat hulle net vir twee doeleindes waardevol is, kos en vere, en veral dat niemand plesier daarin gevind het om aparte rasse te vertoon nie.

Laat ek nou opsom oor die oorsprong van ons mak rasse diere en plante. Ek glo dat die lewensomstandighede van die allergrootste belang is, in soverre hulle op die voortplantingstelsel inwerk en so veranderlikheid veroorsaak. Ek glo nie dat veranderlikheid by alle lewende wesens, onder alle omstandighede, iets ingeboude en noodwendigs is nie, soos party skrywers gedink het. Die uitwerking van veranderlikheid word gewysig deur verskillende grade van oorerwing en van terugslag. Veranderlikheid word deur baie onbekende wette beheer, veral deur die wet van korrelasie van groei. Iets kan toegeskryf word aan die direkte invloed van die lewensomstandighede. Iets moet toegeskryf word aan gebruik en onbruik. Die eindresultaat word dus oneindig ingewikkeld. Ek twyfel nie daaraan dat die kruising van spesies wat oorspronklik verskillend was, in sommige gevalle 'n belangrike rol gespeel het in die ontstaan van ons mak diere en gekweekte plante nie. Wanneer verskeie mak rasse eers in 'n land gevestig is, het die kruising wat af en toe tussen hulle plaasvind, met die hulp van seleksie, ongetwyfeld baie bygedra tot die vorming van nuwe subrasse. Maar ek glo die belangrikheid van die kruising van variëteite is baie oordryf, sowel by diere as by plante wat uit saad gekweek word. By plante wat tydelik deur steggies, knoppe, ensovoorts vermeerder word, is die kruising van aparte spesies en van variëteite geweldig belangrik. Die kweker steur hom hier glad nie aan die uiterste veranderlikheid van basters en kruisings nie, of aan die feit dat basters dikwels onvrugbaar is nie. Maar die gevalle van plante wat nie uit saad gekweek word nie, is vir ons van min belang, want hulle hou net tydelik stand. Bo al hierdie oorsake van verandering is ek oortuig dat die ophopende werking van seleksie verreweg die oorheersende krag is – of dit nou doelbewus en vinniger toegepas word, of onbewus en stadiger, maar doeltreffender.

Die Romeinse skrywer Plinius die Ouere (1ste eeu n.C.) het 'n groot werk oor die natuur geskryf, wat Darwin hier dikwels aanhaal.

Robert Bakewell (1725–1795) was 'n Engelse boer wat bekend geword het deur sy doelbewuste teling van skape en beeste.