Die betowerde perd · Deel 2

Die prinses van Bengale was te verstandig om die verduideliking van prins Firouz Schah nie te aanvaar nie, maar sy was baie ontsteld dat hy dadelik wou vertrek, want sy was bang dat die indruk wat sy op hom gemaak het, sou vervaag sodra hy haar verlaat het. Daarom het sy nog een poging aangewend om hom te hou. Sy het hom verseker dat sy heeltemal begryp waarom hy so gretig was om sy vader te sien, en hom toe gesmeek om haar nog 'n dag of twee van sy geselskap te gun.

Uit blote beleefdheid kon die prins hierdie versoek moeilik weier, en die prinses het allerhande soorte vermaak vir hom bedink. Sy het so goed daarin geslaag dat twee maande byna ongemerk verbygegly het, met danse, vertonings en jagtogte, waarvan die prinses hartstogtelik gehou het solank daar geen gevaar aan verbonde was nie. Maar eindelik, op 'n dag, het hy ernstig verklaar dat hy sy plig nie langer kon verwaarloos nie. Hy het haar gesmeek om geen verdere struikelblokke in sy pad te lê nie, en terselfdertyd belowe om so gou as moontlik terug te keer, met al die prag wat haar en homself toekom.

"Prinses," het hy bygevoeg, "dalk reken jy in jou hart dat ek een van daardie valse minnaars is wie se toewyding nie die toets van afwesigheid kan deurstaan nie. As jy so dink, doen jy my onreg aan. En as ek nie bang was om jou te beledig nie, sou ek jou smeek om saam met my te kom, want my lewe kan net gelukkig wees as ek dit saam met jou deurbring. Wat jou ontvangs aan die Persiese hof betref, dit sal so hartlik wees as wat jy verdien; en wat die koning van Bengale aangaan, hy moet baie meer onverskillig wees oor jou welsyn as wat jy my laat glo het as hy nie toestemming tot ons huwelik gee nie."

Die prinses kon nie woorde vind om op die argumente van die prins van Persië te antwoord nie, maar haar stilte en neergeslane oë het namens haar gepraat en te kenne gegee dat sy niks daarteen gehad het om hom op sy reis te vergesel nie.

Die enigste moeilikheid wat by haar opgekom het, was dat prins Firouz Schah nie geweet het hoe om die perd te hanteer nie, en sy was bang dat hulle hulle weer in dieselfde penarie as voorheen sou bevind. Maar die prins het haar vrese so suksesvol besweer dat sy gou aan niks anders gedink het nie as om hulle vlug so geheim te reël dat niemand in die paleis iets sou vermoed nie.

Dit is so gedoen, en vroeg die volgende oggend, toe die hele paleis nog in slaap gehul was, het sy stilletjies na die dak opgesluip, waar die prins haar reeds ingewag het, met sy perd se kop na Persië gedraai. Hy het eerste opgeklim en die prinses agter hom op gehelp. Toe sy stewig sit, met haar hande wat styf aan sy gordel vashou, het hy aan die skroef geraak, en die perd het vinnig van die aarde af weggestyg.

Hy het met sy gewone spoed gevlieg, en prins Firouz Schah het hom so goed gestuur dat hy twee en 'n half uur nadat hulle vertrek het, die hoofstad van Persië onder hom sien lê het. Hy het besluit om nie op die groot plein waarvandaan hy vertrek het, of in die sultan se paleis te land nie, maar by 'n buitehuis 'n entjie buite die stad. Hier het hy die prinses 'n pragtige stel kamers gewys en haar gevra om te rus terwyl hy sy vader van hulle aankoms gaan vertel en 'n openbare ontvangs reël wat haar rang waardig was. Toe het hy beveel dat 'n perd opgesaal word, en hy het vertrek.

Die hele pad deur die strate is hy met vreugdegeskreeu verwelkom deur die mense, wat lankal alle hoop laat vaar het om hom ooit weer te sien. Toe hy by die paleis aankom, het hy die sultan aangetref, omring deur sy ministers, almal in die diepste rouklere. Sy vader het amper van sy verstand af geraak van verbasing en blydskap toe hy net die klank van sy seun se stem hoor. Toe hy 'n bietjie bedaar het, het hy die prins gevra om sy avonture te vertel.

Die prins het die geleentheid dadelik aangegryp en die hele verhaal vertel van hoe die prinses van Bengale hom behandel het, en hy het nie eens weggesteek dat sy op hom verlief geraak het nie. "En, U Majesteit," het die prins afgesluit, "omdat ek my koninklike woord gegee het dat u nie u toestemming tot ons huwelik sou weier nie, het ek haar oorgehaal om saam met my op die Indiër se perd terug te kom. Ek het haar in een van U Majesteit se buitehuise gelaat, waar sy angstig wag om verseker te word dat ek nie verniet belowe het nie."

Terwyl hy dit gesê het, wou die prins hom voor die sultan se voete neerwerp, maar sy vader het hom gekeer, hom weer omhels en gretig gesê:

"My seun, ek gee nie net graag my toestemming dat jy met die prinses van Bengale trou nie, maar ek sal ook gou gaan om haar my eerbied te betoon en haar persoonlik te bedank vir die goedheid wat sy aan jou bewys het. Dan sal ek haar saam met my terugbring en alles reël sodat die bruilof vandag nog gevier kan word."

Die sultan het toe bevel gegee dat die mense hulle rouklere moes afsit en dat daar 'n konsert van tromme, trompette en simbale moes wees. Hy het ook beveel dat die Indiër uit die tronk gehaal en voor hom gebring moes word.

Sy bevele is uitgevoer, en die Indiër is, omring deur wagte, voor hom gelei. "Ek het jou opgesluit gehou," het die sultan gesê, "sodat jy met jou lewe sou boet as my seun verlore was. Nou het hy teruggekom; vat dus jou perd en maak dat jy vir altyd wegkom."

Die Indiër het haastig uit die sultan se teenwoordigheid vertrek, en toe hy buite was, het hy die man wat hom uit die tronk gehaal het, gevra waar die prins al die tyd eintlik was en wat hy gedoen het. Hulle het hom die hele verhaal vertel, en ook dat die prinses van Bengale op daardie oomblik in die buitepaleis op die sultan se toestemming wag. Dit het die Indiër dadelik op 'n plan gebring om wraak te neem vir die behandeling wat hy moes verduur. Hy het reguit na die buitehuis gegaan en vir die poortwagter wat daar in beheer gelaat is, gesê dat die sultan en die prins van Persië hom gestuur het om die prinses op die betowerde perd te kom haal en haar na die paleis te bring.

Die poortwagter het die Indiër van sien geken en het natuurlik geweet dat die sultan hom byna drie maande gelede in die tronk laat gooi het. Toe hy hom nou vry sien rondloop, het die man aangeneem dat hy die waarheid praat, en hy het geen beswaar gemaak om hom na die prinses van Bengale te lei nie. Sy weer, toe sy hoor dat hy van die prins af kom, het graag ingestem om te doen wat hy vra.

Die Indiër, verheug dat sy plan geslaag het, het op die perd geklim, die prinses gehelp om agter hom op te klim, en die pen gedraai op presies die oomblik toe die prins die paleis in Sjiraz verlaat het op pad na die buitehuis, kort op die hakke gevolg deur die sultan en die hele hof. Omdat die Indiër dit geweet het, het hy die perd doelbewus reg oor die stad gestuur, sodat sy wraak vir sy onregverdige gevangenskap des te vinniger en soeter kon wees.

Toe die sultan van Persië die perd en sy ruiters sien, het hy botstil gaan staan van verbasing en afgryse en in vloeke en verwensings uitgebars. Die Indiër het dit heeltemal onverstoord aangehoor, want hy het geweet dat niemand hom kon agtervolg nie. Maar so gekrenk en woedend as wat die sultan was, sy gevoelens was niks teenoor dié van prins Firouz Schah toe hy sien hoe die een aan wie hy hom so hartstogtelik toegewy het, vinnig weggevoer word nie. En terwyl hy sprakeloos was van verdriet en berou omdat hy haar nie beter bewaak het nie, het sy vinnig uit sy oë verdwyn. Wat moes hy doen? Moes hy sy vader na die paleis volg en hom daar aan sy wanhoop oorgee? Sy liefde sowel as sy moed het dit verbied, en hy het sy pad na die buitepaleis voortgesit.

Toe die poortwagter die prins sien, het hy besef watter dwaasheid hy begaan het. Hy het hom voor sy meester se voete neergewerp en om vergifnis gesmeek. "Staan op," het die prins gesê, "ek is die oorsaak van hierdie ongeluk, en nie jy nie. Gaan soek vir my die klere van 'n derwisj, maar pas op dat jy nie sê dis vir my nie."

'n Entjie van die buitehuis af was daar 'n klooster van derwisje, en die owerste, of sjeik, was 'n vriend van die poortwagter. Met behulp van 'n storie wat hy op die ingewing van die oomblik versin het, was dit dus maklik genoeg om 'n derwisj se kleed in die hande te kry, en die prins het dit dadelik in plaas van sy eie klere aangetrek. So vermom, en met 'n kissie pêrels en diamante wat hy as 'n geskenk vir die prinses bedoel het, goed by hom weggesteek, het hy met die vallende aand die huis verlaat. Hy het nie geweet waarheen hy moes gaan nie, maar hy was vas besluit om nie sonder haar terug te kom nie.

Intussen het die Indiër die perd in so 'n rigting gestuur dat dit binne 'n paar uur 'n bos naby die hoofstad van die koninkryk Kasjmir binnegegaan het. Omdat hy baie honger was, en hy vermoed het dat die prinses ook kos nodig sou hê, het hy sy ros na die aarde laat afkom en die prinses op 'n skaduryke plek langs die oewer van 'n helder stroompie gelaat.

Toe die prinses haar eers alleen bevind het, het die gedagte by haar opgekom om te probeer ontsnap en weg te kruip. Maar omdat sy amper niks geëet het sedert sy Bengale verlaat het nie, het sy gevoel dat sy te swak was om ver te waag, en sy moes die plan laat vaar. Toe die Indiër terugkom met allerhande soorte vleis, het sy gulsig begin eet, en gou het sy genoeg moed teruggekry om sy onbeskofte opmerkings met vuur te beantwoord. Aangehits deur sy dreigemente het sy opgespring en hard om hulp geroep, en gelukkig is haar geroep gehoor deur 'n troep ruiters wat aangery gekom het om te hoor wat makeer.

Nou was die leier van hierdie ruiters die sultan van Kasjmir, wat van die jag af teruggekeer het, en hy het hom dadelik tot die Indiër gewend om te vra wie hy was en wie hy by hom gehad het. Die Indiër het onbeskof geantwoord dat dit sy vrou was en dat daar geen rede was vir enigiemand anders om tussen hulle in te meng nie.

Die prinses, wat natuurlik nie geweet het watter rang haar redder beklee nie, het die Indiër se storie heeltemal ontken. "My heer," het sy uitgeroep, "wie u ook al is, moet geen geloof aan hierdie bedrieër heg nie. Hy is 'n afskuwelike towenaar wat my vandag van die prins van Persië, my beoogde man, weggeruk het en my op hierdie betowerde perd hierheen gebring het." Sy sou voortgegaan het, maar haar trane het haar verstik, en die sultan van Kasjmir, deur haar skoonheid en haar voorname houding van die waarheid van haar verhaal oortuig, het sy volgelinge beveel om die Indiër se kop af te kap, wat dadelik gedoen is.

Maar hoewel sy van een gevaar gered is, het dit gelyk asof sy net in 'n ander beland het. Die sultan het beveel dat sy 'n perd moes kry, en hy het haar na sy eie paleis geneem, waar hy haar na 'n pragtige vertrek gelei het en slavinne gekies het om haar te bedien en hofdienaars om haar te bewaak. Toe, sonder om haar tyd te gee om hom te bedank vir alles wat hy gedoen het, het hy haar aangesê om te rus, en gesê dat sy hom die volgende dag van haar avonture moes vertel.

Die prinses het aan die slaap geraak met die hoop dat sy net haar verhaal hoef te vertel, dan sou die sultan deur medelye geroer word en haar sonder versuim aan die prins teruggee. Maar binne 'n paar uur sou sy uit die droom gehelp word.

Toe die koning van Kasjmir haar die vorige aand verlaat het, het hy besluit dat die son nie weer sou ondergaan voordat die prinses nie sy vrou was nie. Met dagbreek is sy voorneme dwarsdeur die stad aangekondig, met die geluid van tromme, trompette, simbale en ander instrumente wat die hart met vreugde moes vul. Die prinses van Bengale is vroeg deur die lawaai wakker gemaak, maar sy het nie vir een oomblik gedink dat dit iets met haar te doen het nie, totdat die sultan, wat opgedaag het sodra sy aangetrek was om na haar gesondheid te verneem, haar meegedeel het dat die trompetgeskal wat sy hoor deel was van die plegtige huweliksvieringe, waarvoor hy haar gevra het om haar gereed te maak. Hierdie onverwagte aankondiging het die prinses so verskrik dat sy in 'n dooie floute neergesak het.

Die slavinne wat diens gehad het, het haar te hulp gesnel, en die sultan self het sy bes gedoen om haar by te bring, maar lank was dit alles tevergeefs. Eindelik het haar sinne stadig begin terugkeer, en toe het sy, eerder as om haar woord aan die prins van Persië te breek deur in so 'n huwelik toe te stem, besluit om haar mal te hou. Sy het dus begin om allerhande onsin te praat en allerhande vreemde gebare te maak, terwyl die sultan haar met droefheid en verbasing staan en dophou het. Maar toe hierdie skielike aanval geen teken van bedaring toon nie, het hy haar aan haar vrouens oorgelaat en hulle beveel om haar met die grootste sorg te versorg. Tog het die kwaal, namate die dag verbygegaan het, al hoe erger geword, en teen die aand was dit amper woes.

So het dae verbygegaan, totdat die sultan van Kasjmir eindelik besluit het om al die dokters van sy hof te ontbied om saam oor haar treurige toestand te beraadslaag. Hulle antwoord was dat waansin van soveel verskillende soorte is dat dit onmoontlik was om 'n mening oor die geval te gee sonder om die prinses te sien. Die sultan het toe bevel gegee dat hulle een vir een, elkeen volgens sy rang, in haar kamer toegelaat moes word.

Die prinses het hierdie besluit voorsien, want sy het baie goed geweet dat as sy eers die geneeshere toelaat om haar pols te voel, selfs die onkundigste van hulle sou agterkom dat sy volkome gesond was en dat haar waansin geveins was. Daarom het sy, soos elke man nader gekom het, in sulke hewige aanvalle uitgebars dat nie een gewaag het om 'n vinger aan haar te lê nie. 'n Paar, wat voorgegee het dat hulle slimmer as die res was, het verklaar dat hulle siek mense net op die oog af kon diagnoseer, en het vir haar sekere drankies voorgeskryf, wat sy sonder moeite ingeneem het, want sy was oortuig dat hulle almal onskadelik was.

Toe die sultan van Kasjmir sien dat die hofdokters niks kon doen om die prinses te genees nie, het hy dié van die stad ingeroep, wat dit nie beter gedoen het nie. Toe het hy die hulp ingeroep van die beroemdste geneeshere in die ander groot stede, maar toe hy vind dat die taak bo hulle kennis was, het hy laastens boodskappers na die ander buurstate gestuur, met 'n geskrif met volledige besonderhede van die prinses se waansin. Terselfdertyd het hy aangebied om die onkoste te betaal van enige geneesheer wat self wou kom kyk, en 'n ruim beloning aan die een wat haar sou genees. In antwoord op hierdie aankondiging het baie buitelandse geleerdes na Kasjmir gestroom, maar hulle was natuurlik nie suksesvoller as die res nie, want die genesing het nie van hulle of hulle kundigheid afgehang nie, maar net van die prinses self.

Dit was gedurende hierdie tyd dat prins Firouz Schah, wat droewig en hopeloos van plek tot plek rondgedwaal het, in 'n groot stad in Indië aangekom het, waar hy baie gepraat hoor het oor die prinses van Bengale wat van haar verstand af geraak het op presies die dag toe sy met die sultan van Kasjmir sou trou. Dit was genoeg om hom die pad na Kasjmir te laat vat en by die eerste herberg waar hy in die hoofstad tuisgegaan het, na die volle besonderhede van die verhaal te vra. Toe hy weet dat hy eindelik die prinses gevind het wat hy so lank verloor het, het hy 'n plan begin uitdink om haar te red.

Die eerste ding wat hy gedoen het, was om 'n dokterstoga in die hande te kry, sodat sy kleredrag, saam met die lang baard wat hy op sy reise laat groei het, sy beroep onmiskenbaar sou verkondig. Hy het toe geen tyd verloor nie en na die paleis gegaan, waar hy 'n onderhoud met die hoofseremoniemeester gekry het. Terwyl hy om verskoning gevra het vir sy vermetelheid om te dink dat hy die prinses kon genees waar soveel ander misluk het, het hy verklaar dat hy die geheim van sekere middels ken wat tot nog toe nooit hulle uitwerking gemis het nie.

Die hoofseremoniemeester het hom verseker dat hy hartlik welkom was en dat die sultan hom met plesier sou ontvang; en as hy slaag, sou hy 'n wonderlike beloning ontvang.

Toe die prins van Persië, vermom as geneesheer, voor hom gebring is, het die sultan nie tyd met praatjies gemors nie, behalwe om te sê dat die blote aanblik van 'n dokter die prinses in woede-uitbarstings laat losbars. Toe het hy die prins na 'n kamer onder die dak gelei, waar daar 'n opening was waardeur hy die prinses kon dophou sonder dat hy self gesien word.

Die prins het gekyk en gesien hoe die prinses met trane in haar oë op 'n rusbank lê en saggies vir haarself 'n lied sing waarin sy haar treurige lot beklaag het, wat haar, miskien vir altyd, beroof het van die een vir wie sy so teer liefgehad het. Die jong man se hart het vinnig geklop terwyl hy luister, want hy het geen verdere bewys nodig gehad dat haar waansin geveins was nie, en dat dit haar liefde vir hom was wat haar tot hierdie soort lis laat oorgaan het. Hy het saggies sy wegkruipplek verlaat en na die sultan teruggekeer, aan wie hy gerapporteer het dat hy uit sekere tekens seker was dat die prinses se kwaal nie ongeneeslik was nie, maar dat hy haar alleen moes sien en met haar moes praat.

Die sultan het geen beswaar daarteen gemaak nie en beveel dat hy na die prinses se vertrek gelei moes word. Die oomblik toe sy sy geneesheerskleed gewaar, het sy woedend van haar sitplek af opgespring en hom met beledigings oorlaai. Die prins het geen notisie van haar gedrag geneem nie, en hy het so naby gekom dat net sy sy woorde kon hoor, en sag gefluister: "Kyk na my, Prinses, en jy sal sien dat ek geen dokter is nie, maar die prins van Persië, wat gekom het om jou te bevry."

By die klank van sy stem het die prinses van Bengale skielik kalm geword, en 'n uitdrukking van vreugde het oor haar gesig gekom, soos net kom wanneer dit waarna ons die meeste verlang en die minste verwag, skielik met ons gebeur. 'n Ruk lank was sy te verruk om te praat, en prins Firouz Schah het van haar stilte gebruik gemaak om haar alles te verduidelik wat gebeur het: sy wanhoop toe hy haar voor sy eie oë sien verdwyn, die eed wat hy gesweer het om haar oor die hele wêreld te volg, en sy verrukking toe hy haar eindelik in die paleis in Kasjmir ontdek het. Toe hy klaar was, het hy op sy beurt die prinses gevra om hom te vertel hoe sy daar gekom het, sodat hy beter 'n manier kon uitdink om haar van die tirannie van die sultan te red.

'n Paar woorde van die prinses was genoeg om hom met die hele toedrag van sake bekend te maak, en hoe sy gedwing is om die rol van 'n mal vrou te speel om te ontkom aan 'n huwelik met die sultan, wat nie eens die beleefdheid gehad het om haar toestemming te vra nie. As dit nodig was, het sy bygevoeg, was sy vasbeslote om eerder te sterf as om haar in so 'n verbintenis te laat dwing en haar woord te breek aan 'n prins wat sy liefhet.

Die prins het toe gevra of sy weet wat van die betowerde perd geword het sedert die Indiër se dood, maar die prinses kon net antwoord dat sy niks daarvan gehoor het nie. Tog het sy nie gedink dat die sultan die perd kon vergeet het nie, ná alles wat sy hom van sy waarde vertel het.

Die prins het met haar saamgestem, en hulle het saam beraadslaag oor 'n plan waarvolgens sy kon ontsnap en saam met hom na Persië kon terugkeer. As eerste stap moes sy haar met sorg aantrek en die sultan beleef ontvang wanneer hy haar die volgende oggend kom besoek.

Die sultan was in die wolke toe hy van die uitslag van die onderhoud hoor, en sy mening oor die dokter se bekwaamheid het nog hoër gestyg toe die prinses hom die volgende dag so behandel het dat hy oortuig was dat haar volkome genesing nie lank sou uitbly nie. Tog het hy hom daarmee tevrede gestel om haar te verseker hoe gelukkig hy was om te sien dat haar gesondheid so verbeter het, en haar aangemoedig om ten volle van so 'n slim geneesheer gebruik te maak en hom volkome te vertrou. Toe het hy vertrek, sonder om op 'n antwoord van die prinses te wag.

Die prins van Persië het die kamer terselfdertyd verlaat en gevra of hy nederig mag navraag doen oor hoe die prinses van Bengale in Kasjmir beland het, wat so ver van haar vader se koninkryk af was, en hoe dit gekom het dat sy alleen daar was. Die sultan het gedink die vraag was heel natuurlik en het hom dieselfde verhaal vertel as wat die prinses van Bengale hom vertel het. Hy het bygevoeg dat hy beveel het dat die betowerde perd as 'n kuriositeit na sy skatkamer geneem moes word, hoewel hy geen idee gehad het hoe dit gebruik kon word nie.

"U Majesteit," het die geneesheer geantwoord, "u verhaal het my die leidraad gegee wat ek nodig gehad het om die prinses se herstel te voltooi. Tydens haar reis hierheen op 'n betowerde perd is 'n deel van sy betowering op een of ander manier op haar persoon oorgedra, en dit kan net verdryf word deur sekere reukwerke waarvan ek die geheim ken. As U Majesteit sou wil toestem, en die hof en die volk een van die verbasendste skouspele wil gee wat hulle nog ooit aanskou het, beveel dan dat die perd na die groot plein buite die paleis gebring word, en laat die res aan my oor. Ek belowe dat u binne 'n paar oomblikke, ten aanskoue van die hele saamgedromde menigte, die prinses so gesond van gees en liggaam sal sien as wat sy nog ooit in haar lewe was. En om die skouspel so indrukwekkend moontlik te maak, stel ek voor dat sy ryk uitgedos word en met die edelste juwele van die kroon versier word."

Die sultan het geredelik ingestem tot alles wat die prins voorgestel het, en die volgende oggend het hy beveel dat die betowerde perd uit die skatkamer gehaal en na die groot plein van die paleis gebring word. Gou het die gerug deur die stad begin versprei dat iets buitengewoons op die punt was om te gebeur, en so 'n skare het begin saamdrom dat die wagte uitgeroep moes word om orde te handhaaf en 'n pad vir die betowerde perd oop te maak.

Toe alles gereed was, het die sultan verskyn en sy plek op 'n verhoog ingeneem, omring deur die vernaamste edeles en amptenare van sy hof. Toe hulle sit, is die prinses van Bengale gesien terwyl sy die paleis verlaat, vergesel deur die dames wat die sultan aan haar toegewys het. Sy het stadig nader gestap na die betowerde perd, en met die hulp van haar dames het sy op sy rug geklim. Sodra sy in die saal was, met haar voete in die stiebeuels en die toom in haar hand, het die geneesheer 'n paar groot konfoore vol gloeiende kole om die perd geplaas, en in elkeen het hy 'n reukwerk gegooi wat uit allerhande heerlike geure saamgestel was. Toe het hy sy hande oor sy bors gekruis en met neergeslane oë drie keer om die perd geloop, terwyl hy sekere woorde mompel. Gou het 'n dik rook uit die brandende konfoore opgestyg wat die perd en die prinses byna heeltemal verberg het, en dit was die oomblik waarvoor hy gewag het. Hy het lig agter die dame opgespring, vorentoe geleun en die pen gedraai, en terwyl die perd die lug in skiet, het hy hardop uitgeroep sodat almal wat daar was, sy woorde kon hoor: "Sultan van Kasjmir, wanneer u wil trou met prinsesse wat u beskerming gesoek het, leer eers om hulle toestemming te kry."

Dit was op hierdie manier dat die prins van Persië die prinses van Bengale gered het en saam met haar na Persië teruggekeer het, waar hulle hierdie keer reg voor die paleis van die koning self geland het. Die huwelik is net lank genoeg uitgestel om die plegtigheid so luisterryk moontlik te maak, en sodra die feestelikhede verby was, is 'n gesant na die koning van Bengale gestuur om hom in te lig oor wat gebeur het en om sy goedkeuring te vra vir die verbintenis tussen die twee lande, wat hy van harte gegee het.

'n Derwisj is 'n Moslem-kloosterling wat in armoede lewe; 'n sjeik is die hoof van so 'n gemeenskap. Kasjmir is 'n bergstreek in die noorde van die Indiese subkontinent, en Sjiraz is 'n ou stad in Persië (die huidige Iran).