Deel 1

Daar was eens 'n sultan met die naam Kosrouschah wat oor Persië geheers het. Van kleins af het hy daarvan gehou om hom te vermom en in alle dele van die stad na avonture te gaan soek, in die geselskap van een van sy amptenare wat net soos hy vermom was. En skaars was sy vader begrawe en die plegtighede verby wat sy troonsbestyging gevier het, of die jong man het sy staatsklere haastig uitgetrek, sy visier geroep om hom ook gereed te maak, en in die eenvoudige drag van 'n gewone burger na die minder bekende strate van die hoofstad uitgesluip.

Terwyl hy deur 'n eensame straat stap, het die sultan vrouestemme hoor wat luidkeels met mekaar redeneer. Hy het deur 'n skrefie in die deur geloer en drie susters gesien wat op 'n rusbank in 'n groot saal sit en baie lewendig en ernstig gesels. Te oordeel aan die paar woorde wat sy oor bereik het, het elkeen verduidelik met watter soort man sy graag sou wou trou.

"Ek vra niks beters nie," het die oudste uitgeroep, "as om die sultan se bakker as man te hê. Dink net, om soveel te kan eet as wat jy wil van daardie heerlike brood wat net vir Sy Majesteit gebak word! Kom ons kyk of jou wens so goed soos myne is."

"Ek," het die tweede suster geantwoord, "sou heeltemal tevrede wees met die sultan se hoofkok. Watter fyn bredies sou ek nie smul nie! En omdat ek oortuig is dat die sultan se brood dwarsdeur die paleis gebruik word, sou ek dit boonop ook kry. Jy sien, my liewe suster, my smaak is net so goed soos joune."

Nou was dit die jongste suster se beurt. Sy was verreweg die mooiste van die drie en het boonop meer verstand as die ander twee gehad. "Wat my betref," het sy gesê, "ek sou hoër mik; en as ons dan mans moet wens, sal niks minder as die sultan self vir my deug nie."

Die sultan was so geamuseer deur die gesprek wat hy afgeluister het, dat hy besluit het om hulle wense te vervul. Hy het hom tot die grootvisier gewend en hom beveel om die huis goed te onthou en die dames die volgende oggend voor hom te bring.

Die grootvisier het sy opdrag uitgevoer, en byna sonder om hulle tyd te gee om ander klere aan te trek, het hy die drie susters gevra om hom na die paleis te volg. Hier is hulle een vir een voorgestel, en toe hulle voor die sultan gebuig het, het die vors hulle sonder omhaal die vraag gestel:

"Sê vir my, onthou julle wat julle gisteraand gewens het toe julle so vrolik was? Moenie bang wees nie, maar antwoord my die waarheid."

Hierdie woorde, wat so onverwags gekom het, het die susters heeltemal van stryk gebring. Hulle het hulle oë neergeslaan, en die blos van die jongste het nie nagelaat om 'n indruk op die sultan se hart te maak nie. Al drie het stilgebly, en hy het haastig voortgegaan: "Moenie bang wees nie, ek het nie die minste voorneme om julle seer te maak nie, en laat ek julle sommer dadelik sê dat ek weet wat elkeen van julle gewens het. Jy," het hy gesê terwyl hy hom tot die jongste wend, "wat my as man wou hê, sal vandag nog jou sin kry. En julle," het hy bygevoeg terwyl hy die ander twee aanspreek, "sal op dieselfde oomblik met my bakker en my hoofkok trou."

Toe die sultan klaar gepraat het, het die drie susters hulle voor sy voete neergewerp, en die jongste het gestamel: "O, U Majesteit, aangesien u my dwase woorde ken, glo tog, ek smeek u, dat dit net as 'n grap gesê is. Ek is die eer wat u my wil bewys nie waardig nie, en ek kan net om vergifnis vra vir my vermetelheid."

Die ander susters het ook probeer om hulle te verontskuldig, maar die sultan wou niks hoor nie.

"Nee, nee," het hy gesê, "ek het my besluit geneem. Julle wense sal vervul word."

Die drie bruilofte is dus nog dieselfde dag gevier, maar met 'n groot verskil. Dié van die jongste is gekenmerk deur al die prag wat gebruiklik was wanneer die sjah van Persië trou, terwyl die feestelikhede by die huwelike van die sultan se bakker en sy hoofkok net was wat by hulle stand gepas het.

Hoewel dit heeltemal natuurlik was, het dit die ouer susters hoogs ontstem, en hulle het in so 'n vlaag van jaloesie verval dat dit op die ou end vir verskeie mense baie moeilikheid en pyn veroorsaak het. En die eerste keer dat hulle die geleentheid gehad het om met mekaar te praat, wat eers 'n paar dae later by 'n openbare badhuis was, het hulle nie eens probeer om hulle gevoelens weg te steek nie.

"Kan jy enigsins verstaan wat die sultan in daardie klein katjie gesien het," het die een vir die ander gesê, "dat hy so deur haar betower is?"

"Hy moet stokblind wees," het die hoofkok se vrou teruggekap. "En wat dit betref dat sy 'n bietjie jonger as ons lyk, wat maak dit saak? Jy sou 'n veel beter sultane as sy gewees het."

"Ag, ek praat nie van myself nie," het die oudste geantwoord, "en as die sultan jou gekies het, sou dit alles goed en wel gewees het; maar dit grief my regtig dat hy so 'n ellendige klein skepseltjie gekies het. Maar ek sal my op een of ander manier op haar wreek, en ek vra jou om my daarmee te help en my enigiets te vertel wat jy kan uitdink wat haar kan verneder."

Om hulle bose plan uit te voer, het die twee susters gereeld bymekaargekom om hulle idees te bespreek, terwyl hulle die hele tyd voorgegee het dat hulle so vriendelik soos altyd teenoor die sultane was, wat hulle op haar beurt altyd met vriendelikheid behandel het. Lank het geen plan by die twee samesweerders opgekom wat hoegenaamd na sukses gelyk het nie, maar eindelik het die verwagte geboorte van 'n troonopvolger hulle die kans gegee waarop hulle gehoop het.

Hulle het die sultan se toestemming gekry om vir 'n paar weke in die paleis te kom woon, en hulle het dag en nag nie van hulle suster se sy gewyk nie. Toe 'n seuntjie, so mooi soos die son, eindelik gebore is, het hulle hom in sy wieg gelê en dit na 'n kanaal gedra wat deur die paleisterrein geloop het. Daar het hulle dit aan sy lot oorgelaat en die sultan meegedeel dat die sultane, in plaas van die seun wat hy so vurig begeer het, aan 'n hondjie geboorte gegee het. By hierdie vreeslike nuus was die sultan so oorweldig deur woede en droefheid dat die grootvisier die sultane net met groot moeite van sy toorn kon red.

Intussen het die wieg rustig met die kanaal langs bly dryf, totdat dit aan die buitewyke van die koninklike tuine skielik raakgesien is deur die opsigter van die tuine, een van die hoogste en mees gerespekteerde amptenare in die koninkryk.

"Gaan," het hy vir 'n tuinier gesê wat naby gewerk het, "en haal daardie wieg vir my uit."

Die tuinier het gedoen soos hy beveel is en gou die wieg in die opsigter se hande gegee.

Die amptenaar was baie verbaas om te sien dat die wieg, wat hy gedink het leeg was, 'n baba bevat het wat, so jonk as wat dit was, reeds belowe het om baie mooi te word. Omdat hy self geen kinders gehad het nie, hoewel hy al 'n paar jaar getroud was, het dit dadelik by hom opgekom dat hier 'n kind was wat hy kon neem en as sy eie kon grootmaak. Hy het die man beveel om die wieg op te tel en hom te volg, en hy het huis toe gedraai.

"My vrou," het hy uitgeroep toe hy die kamer binnekom, "die hemel het ons kinders geweier, maar hier is een wat in hulle plek gestuur is. Laat roep 'n kinderoppasser, en ek sal doen wat nodig is om hom in die openbaar as my seun te erken."

Die vrou het die baba met vreugde aangeneem, en hoewel die opsigter baie goed gesien het dat dit uit die koninklike paleis moes gekom het, het hy nie gedink dit was sy saak om verder na die raaisel navraag te doen nie.

Die volgende jaar is nog 'n prins gebore en weggestuur om te dryf, maar gelukkig vir die baba het die opsigter van die tuine weer langs die kanaal gestap, en hy het dit soos voorheen huis toe geneem.

Die sultan was natuurlik die tweede keer nog woedender as die eerste keer, maar toe dieselfde vreemde ongeluk in die derde jaar herhaal is, kon hy hom nie langer beheers nie, en tot groot vreugde van die jaloerse susters het hy beveel dat die sultane tereggestel moes word. Maar die arme vrou was so geliefd aan die hof dat die grootvisier en die hovelinge, ten spyte van die vrees om haar lot te deel, hulle voor die sultan se voete neergewerp en hom gesmeek het om nie so 'n wrede straf op te lê vir iets wat tog nie haar skuld was nie.

"Laat haar lewe," het die grootvisier gesmeek, "en verban haar vir die res van haar dae uit u teenwoordigheid. Dit op sigself sal straf genoeg wees."

Toe sy eerste woede bedaar het, het die sultan sy selfbeheersing herwin. "Laat haar dan lewe," het hy gesê, "aangesien julle dit so na aan die hart dra. Maar as ek haar lewe spaar, sal dit net op een voorwaarde wees, een wat haar elke dag om die dood sal laat bid. Laat 'n hokkie vir haar by die deur van die vernaamste moskee gebou word, en laat die venster van die hokkie altyd oop wees. Daar sal sy sit, in die grofste klere, en elke Moslem wat die moskee binnegaan, sal in die verbygaan in haar gesig spoeg. Enigiemand wat weier om te gehoorsaam, sal self aan dieselfde straf blootgestel word. Jy, visier, sal sorg dat my bevele uitgevoer word."

Die grootvisier het gesien dat dit nutteloos was om nog iets te sê, en vol triomf het die susters gekyk hoe die hokkie gebou word, en daarna geluister na die spotterny van die mense teen die hulpelose sultane wat daarbinne sit. Maar die arme vrou het haar met soveel waardigheid en sagmoedigheid gedra dat sy nie lank nie die simpatie gewen het van die beste mense in die skare.

Maar dit is nou tyd om terug te keer na die lot van die derde baba, hierdie keer 'n prinses. Net soos haar broers is sy deur die opsigter van die tuine gevind en deur hom en sy vrou aangeneem, en al drie is met die grootste sorg en teerheid grootgemaak.

Namate die kinders ouer geword het, het hulle skoonheid en voorname voorkoms al hoe duideliker geword, en hulle maniere het al die grasie en gemak gehad wat mense van hoë geboorte eie is. Hulle pleegvader het die prinse Bahman en Perviz genoem, na twee van die ou konings van Persië, terwyl die prinses Parizade genoem is, wat "kind van die djinne" beteken.

Die opsigter het mooi gesorg dat hulle grootgemaak word soos dit hulle ware rang gepas het, en hy het gou 'n huisonderwyser aangestel om die jong prinse te leer lees en skryf. En die prinses, vasbeslote om nie agter te bly nie, was so gretig om saam met haar broers te leer dat die opsigter ingestem het dat sy aan hulle lesse kon deelneem, en dit was nie lank nie of sy het net soveel as hulle geweet.

Van toe af het hulle al hulle studies saam gedoen. Hulle het die beste meesters gehad vir die skone kunste, aardrykskunde, digkuns, geskiedenis en wetenskap, en selfs vir wetenskappe wat net deur min mense aangeleer word, en elke vak het vir hulle so maklik gelyk dat hulle onderwysers verstom was oor die vordering wat hulle gemaak het. Die prinses was mal oor musiek en kon sing en op allerhande instrumente speel. Sy kon ook ewe goed as haar broers perdry en 'n perdekar dryf, met pyl en boog skiet, en 'n spies met dieselfde vaardigheid as hulle gooi, en soms selfs beter.

Om hierdie talente beter tot hulle reg te laat kom, het die opsigter besluit dat sy pleegkinders nie langer binne die nou grense van die paleistuine, waar hy nog altyd gewoon het, opgesluit moes bly nie. Hy het toe 'n pragtige buitehuis 'n paar myl van die hoofstad af gekoop, omring deur 'n reusagtige park. Hierdie park het hy met allerhande wilde diere gevul, sodat die prinse en die prinses soveel kon jag as wat hulle wou.

Toe alles gereed was, het die opsigter hom voor die sultan se voete neergewerp, na sy ouderdom en sy lang diens verwys, en Sy Majesteit om toestemming gevra om sy pos te bedank. Die sultan het dit met 'n paar genadige woorde toegestaan en toe gevra watter beloning hy sy getroue dienaar kon gee. Maar die opsigter het verklaar dat hy niks anders begeer as dat Sy Majesteit se guns hom bly vergesel nie, en nadat hy hom weer neergebuig het, het hy hom uit die sultan se teenwoordigheid teruggetrek.

Vyf of ses maande het in die plesier van die platteland verbygegaan, toe die dood die opsigter so skielik oorval het dat hy nie tyd gehad het om die geheim van hulle geboorte aan sy aangenome kinders bekend te maak nie. En omdat sy vrou ook al lank dood was, het dit gelyk asof die prinse en die prinses nooit sou weet dat hulle vir 'n hoër stand gebore is as die een wat hulle beklee het nie. Hulle het diep oor hulle vader getreur, en hulle het stil in hulle nuwe tuiste voortgeleef, sonder enige begeerte om dit te verlaat vir die vermaak of die kuiperye van die hof.

Op 'n dag het die prinse soos gewoonlik gaan jag, maar hulle suster het alleen in haar vertrekke agtergebly. Terwyl hulle weg was, het 'n ou, vroom Moslemvrou by die deur verskyn en gevra om binne te kom, want dit was die uur van gebed. Die prinses het dadelik laat weet dat die ou vrou na die private bidvertrek op die terrein geneem moes word, en dat sy, wanneer sy klaar gebid het, die huis en tuine gewys en daarna voor haar gebring moes word.

Hoewel die ou vrou baie vroom was, was sy glad nie onverskillig teenoor al die prag rondom haar nie, wat sy skynbaar net so goed verstaan as bewonder het. Toe sy alles gesien het, het die bediendes haar voor die prinses gelei, wat in 'n kamer gesit het wat al die ander in prag oortref het.

"My goeie vrou," het die prinses gesê en na 'n rusbank gewys, "kom sit langs my. Ek is verheug oor die geleentheid om 'n paar oomblikke met so 'n heilige mens te praat." Die ou vrou het 'n paar besware geopper teen so 'n groot eer, maar die prinses wou nie luister nie. Sy het daarop aangedring dat haar gas die beste sitplek neem, en omdat sy gedink het die ou vrou moes moeg wees, het sy verversings laat bring.

Terwyl die ou vrou eet, het die prinses haar verskeie vrae gevra oor haar leefwyse en die godsdienstige gebruike wat sy nakom, en toe gevra wat sy van die huis dink noudat sy dit gesien het.

"Mevrou," het die pelgrim geantwoord, "'n mens moet waarlik moeilik wees om tevrede te stel om enige fout daarmee te vind. Dit is mooi, gerieflik en goed ingerig, en dit is onmoontlik om jou iets mooiers as die tuin voor te stel. Maar aangesien u my vra, moet ek erken dat dit drie dinge kortkom om dit heeltemal volmaak te maak."

"En wat kan dit wees?" het die prinses uitgeroep. "Sê my net, en ek sal geen tyd verloor om dit te kry nie."

"Die drie dinge, mevrou," het die ou vrou geantwoord, "is eerstens die Sprekende Voël, wie se stem al die ander sangvoëls na hom toe lok om saam met hom in koor te sing. Tweedens die Singende Boom, waar elke blaar 'n lied is wat nooit stil word nie. En laastens die Goue Water, waarvan jy net een druppel in 'n bak hoef te gooi, dan spuit dit op in 'n fontein wat nooit opraak nie, en die bak loop ook nooit oor nie."

"O, hoe kan ek u bedank," het die prinses uitgeroep, "dat u my van sulke skatte vertel! Maar ek smeek u, voeg nog by u goedheid en sê my ook waar ek dit kan kry."

"Mevrou," het die pelgrim geantwoord, "ek sou die gasvryheid wat u my bewys het sleg vergeld as ek sou weier om u vraag te beantwoord. Die drie dinge waarvan ek gepraat het, is almal op een plek te vinde, op die grens van hierdie koninkryk, in die rigting van Indië. U boodskapper hoef net die pad te volg wat by u huis verbyloop, twintig dae lank, en aan die einde van daardie tyd moet hy die eerste persoon wat hy teëkom na die Sprekende Voël, die Singende Boom en die Goue Water vra." Toe het sy opgestaan, die prinses gegroet en haar pad gegaan.

Die ou vrou het so skielik vertrek dat prinses Parizade eers toe sy werklik weg was, besef het dat die aanwysings skaars duidelik genoeg was om die soektog te laat slaag. En sy het nog oor die saak gedink, en hoe heerlik dit sou wees om sulke seldsaamhede te besit, toe die prinse, haar broers, van die jag af teruggekom het.

"Wat makeer, my suster?" het prins Bahman gevra. "Hoekom is jy so ernstig? Is jy siek? Of het iets gebeur?"

Prinses Parizade het nie dadelik geantwoord nie, maar eindelik het sy haar oë opgeslaan en gesê dat daar niks fout was nie.

"Maar daar moet iets wees," het prins Bahman aangedring, "dat jy so verander het in die kort tydjie wat ons weg was. Moet niks vir ons wegsteek nie, ek smeek jou, tensy jy wil hê ons moet glo dat die vertroue wat ons nog altyd in mekaar gehad het, nou tot 'n einde gekom het."

"Toe ek gesê het dat dit niks was nie," het die prinses gesê, geroer deur sy woorde, "het ek bedoel dat dit niks was wat julle raak nie, hoewel ek erken dat dit vir my beslis van belang is. Net soos ek het julle nog altyd gedink dat hierdie huis wat ons vader vir ons gebou het in elke opsig volmaak is, maar eers vandag het ek gehoor dat daar nog drie dinge kortkom om dit volkome te maak. Dit is die Sprekende Voël, die Singende Boom en die Goue Water." Nadat sy die besondere eienskappe van elkeen verduidelik het, het die prinses voortgegaan: "Dit was 'n vroom Moslemvrou wat my dit alles vertel het, en ook waar hulle te vinde is. Miskien sal julle dink dat die huis mooi genoeg is soos dit is, en dat ons heel goed sonder hulle klaarkom; maar daarin kan ek nie met julle saamstem nie, en ek sal nooit tevrede wees voordat ek hulle het nie. Gee my dus raad, ek vra julle, wie ek op die onderneming moet stuur."

"My liewe suster," het prins Bahman geantwoord, "dat jy oor die saak omgee, is genoeg, al het ons self geen belang daarby gehad nie. Maar ons voel albei net soos jy, en ek eis as die oudste die reg om die eerste poging aan te wend, as jy my sal sê waarheen ek moet gaan en wat ek moet doen."

Prins Perviz het eers beswaar gemaak dat sy broer, as hoof van die familie, nie toegelaat moes word om hom aan gevaar bloot te stel nie; maar prins Bahman wou niks hoor nie en het hom teruggetrek om die nodige voorbereidings vir sy reis te tref.

Die volgende oggend het prins Bahman baie vroeg opgestaan, en nadat hy sy broer en suster gegroet het, het hy op sy perd geklim. Maar net toe hy dit met sy peits wou aanraak, het 'n uitroep van die prinses hom gekeer.

"O, miskien kom jy op die ou end nooit terug nie; 'n mens weet nooit watter ongelukke kan gebeur nie. Gee dit op, ek smeek jou, want ek sal duisend keer eerder die Sprekende Voël en die Singende Boom en die Goue Water verloor as dat jy in gevaar beland."

"My liewe suster," het die prins geantwoord, "ongelukke gebeur net met ongelukkige mense, en ek hoop ek is nie een van hulle nie. Maar omdat alles onseker is, belowe ek jou om baie versigtig te wees. Vat hierdie mes," het hy voortgegaan en een aan haar gegee wat in sy skede aan sy gordel gehang het, "en trek dit so af en toe uit en kyk daarna. Solank dit blink en skoon bly soos vandag, sal jy weet dat ek lewe; maar as die lem met bloed bespat is, sal dit 'n teken wees dat ek dood is, en dan moet jy oor my treur."

Met dié woorde het prins Bahman hulle nog 'n keer gegroet en die grootpad gevat, goed te perd en ten volle gewapen. Twintig dae lank het hy reguit vorentoe gery, sonder om regs of links af te draai, totdat hy hom naby die grense van Persië bevind het. Onder 'n boom langs die pad het hy 'n afskuwelike ou man sien sit, met 'n lang wit snor en 'n baard wat amper tot by sy voete gehang het. Sy naels was enorm lank gegroei, en op sy kop het hy 'n reusagtige hoed gedra wat as 'n sambreel vir hom gedien het.

Prins Bahman, wat die aanwysings van die ou vrou onthou het en sedert sonop na iemand op die uitkyk was, het dadelik besef dat die ou man 'n derwisj was. Hy het van sy perd afgeklim, diep voor die heilige man gebuig en by wyse van groet gesê: "My vader, mag u dae lank wees in die land, en mag al u wense vervul word!"

Die derwisj het sy bes gedoen om te antwoord, maar sy snor was so dik dat 'n mens sy woorde skaars kon verstaan. Toe die prins agterkom wat die probleem was, het hy 'n skêr uit sy saalsakke gehaal en toestemming gevra om van die snor af te knip, want hy het 'n vraag van groot belang gehad om die derwisj te vra. Die derwisj het 'n teken gegee dat hy kon maak soos hy wil, en toe 'n paar duim van sy hare en baard rondom afgeknip is, het die prins die heilige man verseker dat hy skaars sou glo hoeveel jonger hy lyk. Die derwisj het oor sy komplimente geglimlag en hom bedank vir wat hy gedoen het.

"Laat my u bedank dat u dit vir my so gemaklik gemaak het," het hy gesê. "Sê vir my wat ek vir u kan doen."

"Vriendelike derwisj," het prins Bahman geantwoord, "ek kom van ver, en ek soek die Sprekende Voël, die Singende Boom en die Goue Water. Ek weet dat hulle iewers in hierdie geweste te vinde is, maar ek ken nie die presiese plek nie. Sê my, ek smeek u, as u kan, sodat ek nie op 'n nuttelose soektog gereis het nie." Terwyl hy praat, het die prins gemerk dat die derwisj se gesig verander, en dié het 'n ruk lank gewag voordat hy geantwoord het.

"My heer," het hy eindelik gesê, "ek ken wel die pad waarna u vra, maar u vriendelikheid en die vriendskap wat ek vir u opgevat het, maak my huiwerig om dit aan te wys."

"Maar hoekom nie?" het die prins gevra. "Watter gevaar kan daar wees?"

"Die allergrootste gevaar," het die derwisj geantwoord. "Ander manne, net so dapper soos u, het al met hierdie pad langs gery en my daardie vraag gevra. Ek het my bes gedoen om hulle ook van hulle voorneme af te bring, maar dit was alles tevergeefs. Nie een van hulle wou na my woorde luister nie, en nie een van hulle het teruggekom nie. Laat u betyds waarsku, en moenie verder probeer gaan nie."

"Ek is u dankbaar vir u belangstelling in my," het prins Bahman gesê, "en vir die raad wat u gegee het, al kan ek dit nie volg nie. Maar watter gevare kan daar in die avontuur wees wat moed en 'n goeie swaard nie die hoof kan bied nie?"

"En veronderstel," het die derwisj geantwoord, "dat u vyande onsigbaar is, wat dan?"

"Niks sal my laat opgee nie," het die prins geantwoord, "en vir die laaste keer vra ek u om my te sê waarheen ek moet gaan."

Toe die derwisj sien dat die prins se besluit vas was, het hy 'n bal uit 'n sak gehaal wat naby hom gelê het, en dit na hom uitgehou. "As dit dan moet wees," het hy met 'n sug gesê, "vat dit, en wanneer u op u perd geklim het, gooi die bal voor u uit. Dit sal aanhou rol totdat dit by die voet van 'n berg kom, en wanneer dit stop, moet u ook stop. Dan moet u die toom oor u perd se nek gooi, sonder enige vrees dat hy sal wegdwaal, en afklim. Aan weerskante sal u groot hope swart klippe sien, en u sal 'n menigte stemme hoor wat u beledig. Maar moet geen ag daarop slaan nie, en pas bowenal op dat u nooit u kop draai nie. As u dit doen, sal u onmiddellik 'n swart klip word soos die res. Want daardie klippe is in werklikheid manne soos u, wat op dieselfde soektog was en misluk het, soos ek vrees dat u ook kan misluk. As u daarin slaag om hierdie strik te vermy en die top van die berg te bereik, sal u daar die Sprekende Voël in 'n pragtige hok vind, en u kan hom vra waar u die Singende Boom en die Goue Water moet soek. Dit is al wat ek te sê het. U weet wat u moet doen en wat u moet vermy, maar as u verstandig is, sal u nie verder daaraan dink nie, en teruggaan waar u vandaan gekom het."

Die prins het glimlaggend sy kop geskud, die derwisj nog 'n keer bedank, op sy perd gespring en die bal voor hom uit gegooi.

Die bal het so vinnig met die pad langs gerol dat prins Bahman baie moeite gehad het om by te hou, en dit het nooit stadiger gegaan voordat die voet van die berg bereik is nie. Toe het dit skielik tot stilstand gekom, en die prins het dadelik afgeklim en die toom oor sy perd se nek gegooi. Hy het 'n oomblik gaan staan en rondgekyk na die massas swart klippe waarmee die hange van die berg bedek was, en toe vasberade begin klim. Hy het skaars vier treë gegee toe hy die geluid van stemme rondom hom hoor, hoewel daar nie 'n enkele ander wese in sig was nie.

"Wie is hierdie swaap?" het sommige geroep. "Keer hom dadelik!" "Maak hom dood," het ander gegil. "Help! Rowers! Moordenaars! Help! Help!" "Ag, los hom," het 'n ander gespot, en dit was die moeilikste van alles om te verduur, "hy is so 'n mooi jong man; ek is seker die voël en die hok is vir hom gehou."

Eers het die prins geen ag op al hierdie lawaai geslaan nie en aanhou vorentoe beur. Ongelukkig het hierdie gedrag die stemme nie stilgemaak nie, maar hulle net meer geprikkel, en hulle het met verdubbelde woede opgeklink, voor sowel as agter hom. Na 'n ruk het hy verbouereerd geraak, sy knieë het begin bewe, en toe hy voel dat hy op die punt was om te val, het hy die raad van die derwisj heeltemal vergeet. Hy het omgedraai om teen die berg af te vlug, en in een oomblik het hy 'n swart klip geword.

Soos 'n mens jou kan voorstel, was prins Perviz en sy suster die hele tyd in die grootste angs, en hulle het die towermes nie net een keer nie, maar baie keer per dag geraadpleeg. Tot nog toe het die lem blink en vlekloos gebly, maar in die noodlottige uur toe prins Bahman en sy perd in swart klippe verander is, het groot druppels bloed op die oppervlak verskyn. "Ag, my geliefde broer!" het die prinses vol afgryse uitgeroep en die mes van haar af gegooi. "Ek sal jou nooit weer sien nie, en dit is ek wat jou doodgemaak het. Wat 'n dwaas was ek om na die stem van daardie verleidster te luister, wat waarskynlik nie die waarheid gepraat het nie. Wat beteken die Sprekende Voël en die Singende Boom vir my in vergelyking met jou, hoe vurig ek ook al na hulle verlang!"

Prins Perviz se droefheid oor die verlies van sy broer was nie minder as dié van prinses Parizade nie, maar hy het nie sy tyd met nuttelose geweeklaag gemors nie.

"My suster," het hy gesê, "hoekom sou jy dink dat die ou vrou jou oor hierdie skatte bedrieg het, en wat sou haar doel daarmee gewees het? Nee, nee, ons broer moes deur een of ander ongeluk of gebrek aan versigtigheid aan sy einde gekom het, en môre vertrek ek op dieselfde soektog."

Doodbang by die gedagte dat sy haar enigste oorblywende broer kon verloor, het die prinses hom gesmeek om sy plan op te gee, maar hy het vas gebly. Voordat hy vertrek het, het hy haar egter 'n snoer van honderd pêrels gegee en gesê: "Wanneer ek weg is, tel dit elke dag vir my af. Maar as jy vind dat die krale vassit, sodat hulle nie een na die ander deurgly nie, sal jy weet dat my broer se lot my ook getref het. Tog moet ons op beter geluk hoop."

Toe het hy vertrek, en op die twintigste dag van sy reis het hy die derwisj op dieselfde plek teëgekom waar prins Bahman hom ontmoet het, en hom begin uitvra oor die plek waar die Sprekende Voël, die Singende Boom en die Goue Water te vinde was. Soos in die geval van sy broer het die derwisj probeer om hom sy plan te laat opgee, en hom selfs vertel dat 'n jong man wat sterk na hom gelyk het, net 'n paar weke gelede hier verbygekom het, maar nooit weer teruggekeer het nie.

"Dit, heilige derwisj," het prins Perviz geantwoord, "was my ouer broer, wat nou dood is, al kan ek nie sê hoe hy gesterf het nie."

"Hy is in 'n swart klip verander," het die derwisj geantwoord, "soos al die ander wat op dieselfde boodskap uitgegaan het, en u sal ook een word as u nie meer versigtig is om my aanwysings te volg nie." Toe het hy die prins, as hy sy lewe liefhet, aangesê om geen ag te slaan op die lawaai van die stemme wat hom teen die berg op sou agtervolg nie. Hy het vir hom 'n bal uit die sak gegee, wat nog half vol gelyk het, en hom op pad gestuur.

Toe prins Perviz by die voet van die berg kom, het hy van sy perd afgespring en 'n oomblik stilgestaan om die aanwysings te onthou wat die derwisj hom gegee het. Toe het hy dapper aangestap, maar hy het skaars vyf of ses treë gegee toe hy geskrik het vir 'n manstem wat vlak by sy oor geklink het en uitgeroep het: "Staan, roekelose vent, en laat my jou astrantheid straf." Hierdie belediging het die derwisj se raad heeltemal uit die prins se kop gevee. Hy het sy swaard getrek en omgedraai om homself te wreek, maar byna voordat hy besef het dat daar niemand was nie, was hy en sy perd twee swart klippe.

Nie een oggend het verbygegaan sedert prins Perviz weggery het sonder dat prinses Parizade haar krale afgetel het nie, en snags het sy dit selfs om haar nek gehang, sodat sy, as sy wakker word, haar dadelik van haar broer se veiligheid kon vergewis. Sy was juis besig om hulle deur haar vingers te laat gly op die oomblik toe die prins 'n slagoffer van sy ongeduld geword het, en haar hart het in haar skoene gesak toe die eerste pêrel op sy plek vassit. Maar sy het lankal besluit wat sy in so 'n geval sou doen, en die volgende oggend het die prinses, as 'n man vermom, na die berg vertrek.

Omdat sy van kleins af gewoond was om perd te ry, het sy dit reggekry om elke dag net soveel myl as haar broers af te lê, en soos voorheen was dit op die twintigste dag dat sy by die plek aangekom het waar die derwisj gesit het. "Goeie derwisj," het sy beleefd gesê, "sal u my toelaat om 'n paar oomblikke by u te rus, en sal u miskien so vriendelik wees om my te sê of u al ooit gehoor het van 'n Sprekende Voël, 'n Singende Boom en Goue Water wat iewers hier naby te vinde is?"

"Mevrou," het die derwisj geantwoord, want ten spyte van haar mansklere het haar stem haar verraai, "ek sal trots wees om u op enige manier te dien wat ek kan. Maar mag ek vra wat die doel van u vraag is?"

"Goeie derwisj," het die prinses geantwoord, "ek het sulke gloeiende beskrywings van hierdie drie dinge gehoor dat ek geen rus sal hê voordat ek hulle besit nie."

"Mevrou," het die derwisj gesê, "hulle is baie mooier as enige beskrywing, maar dit lyk asof u niks weet van al die moeilikhede wat in u pad staan nie, anders sou u skaars so 'n avontuur aangepak het. Gee dit op, ek smeek u, en gaan terug huis toe, en moenie van my vra om u na 'n wrede dood te help nie."

'n Sultane is die vrou van 'n sultan. 'n Derwisj is 'n Moslem-kloosterling of rondtrekkende heilige man wat in armoede lewe. Die naam Parizade beteken in Persies "gebore uit die feë" of "kind van die djinne".