Die twee jaloerse susters · Deel 2

"Heilige vader," het die prinses geantwoord, "ek kom van ver af, en ek sal moedeloos wees as ek terugdraai sonder dat ek my doel bereik het. U het van moeilikhede gepraat; sê my asseblief wat hulle is, sodat ek kan weet of ek hulle kan oorkom, of kan sien of hulle bo my kragte is."

Toe het die derwisj sy verhaal herhaal, en hy het nog sterker as tevore klem gelê op die lawaai van die stemme, die verskrikking van die swart klippe wat eens lewende mense was, en hoe moeilik dit was om die berg uit te klim. Hy het ook daarop gewys dat die belangrikste ding om te slaag was om nooit om te kyk voordat jy die hok in jou hande het nie.

"Sover ek kan sien," het die prinses gesê, "is die eerste ding om nie te steur aan die rumoer van die stemme wat jou agtervolg totdat jy by die hok kom nie, en dan om nooit om te kyk nie. Wat dít betref, dink ek ek het genoeg selfbeheersing om reguit voor my te kyk. Maar omdat dit heel moontlik is dat die stemme my kan bang maak, soos hulle selfs die dapperste mans bang gemaak het, sal ek my ore met watte toestop, sodat ek niks sal hoor nie, al maak hulle hoeveel lawaai."

"Mevrou," het die derwisj uitgeroep, "van al die mense wat my al die pad na die berg gevra het, is u die eerste wat nog ooit so 'n manier voorgestel het om die gevaar te ontkom! Dit is moontlik dat u sal slaag, maar die gevaar bly nogtans groot."

"Goeie derwisj," het die prinses geantwoord, "ek voel in my hart dat ek sal slaag, en al wat oorbly, is om u te vra watter pad ek moet neem."

Toe het die derwisj gesê dat dit nutteloos was om nog iets te sê, en hy het haar die bal gegee, wat sy voor haar uit gegooi het.

Die eerste ding wat die prinses gedoen het toe sy by die berg aankom, was om haar ore met watte toe te stop. Toe het sy besluit watter pad die beste was, en begin klim. Ten spyte van die watte het 'n paar eggo's van die stemme haar ore bereik, maar nie so dat dit haar gepla het nie. Ja, al het hulle harder en beledigender geword hoe hoër sy geklim het, het die prinses net gelag en by haarself gesê dat sy beslis nie 'n paar growwe woorde tussen haar en haar doel sou laat staan nie. Eindelik het sy in die verte die hok en die voël gesien, wie se stem soos donderslae by dié van die ander aangesluit het: "Gaan terug, gaan terug! Moet dit nooit waag om naby my te kom nie!"

Toe sy die voël sien, het die prinses vinniger geloop, en sonder om haar te steur aan die lawaai, wat teen hierdie tyd oorverdowend geword het, het sy reguit na die hok gestap, dit gegryp en gesê: "Nou het ek jou, my voël, en ek sal goed sorg dat jy nie ontsnap nie." Terwyl sy praat, het sy die watte uit haar ore gehaal, want sy het dit nie meer nodig gehad nie.

"Dapper dame," het die voël geantwoord, "moenie my kwalik neem dat ek my stem gevoeg het by dié wat hul bes gedoen het om my vryheid te bewaar nie. Al was ek in 'n hok opgesluit, was ek tevrede met my lot. Maar as ek 'n slaaf moet word, kan ek nie 'n edeler meesteres wens as een wat soveel volharding getoon het nie, en van hierdie oomblik af sweer ek om u getrou te dien. Eendag sal u my op die proef stel, want ek weet beter wie u is as wat u self weet. Sê my intussen wat ek kan doen, en ek sal u gehoorsaam."

"Voël," het die prinses geantwoord, en sy was vol 'n vreugde wat haarself vreemd voorgekom het as sy daaraan dink dat die voël haar die lewe van albei haar broers gekos het, "voël, laat ek jou eers bedank vir jou goeie wil, en laat ek jou dan vra waar die Goue Water te vinde is."

Die voël het die plek beskryf, wat nie ver weg was nie, en die prinses het 'n klein silwerflessie volgemaak wat sy vir dié doel saamgebring het. Toe het sy na die hok teruggekeer en gesê: "Voël, daar is nog iets. Waar sal ek die Singende Boom kry?"

"Agter jou, in daardie bos," het die voël geantwoord, en die prinses het deur die bos gedwaal totdat 'n klank van die soetste stemme vir haar gesê het dat sy gevind het wat sy soek. Maar die boom was hoog en sterk, en dit was hopeloos om daaraan te dink om hom uit te trek.

"Dit hoef u nie te doen nie," het die voël gesê toe sy teruggekom het om raad te vra. "Breek 'n takkie af en plant dit in u tuin, dan sal dit wortel skiet en tot 'n pragtige boom uitgroei."

Toe prinses Parizade die drie wonders wat die ou vrou haar beloof het, in haar hande hou, het sy vir die voël gesê: "Dit is alles nie genoeg nie. Dit is jou skuld dat my broers swart klippe geword het. Ek kan hulle nie van die hope ander onderskei nie, maar jy moet weet, en ek smeek jou om hulle vir my uit te wys, want ek wil hulle saamneem."

Om een of ander rede wat die prinses nie kon raai nie, het hierdie woorde die voël skynbaar ontstem, en hy het nie geantwoord nie. Die prinses het 'n oomblik gewag en toe streng voortgegaan: "Het jy vergeet dat jy self gesê het dat jy my slaaf is om my bevele uit te voer, en ook dat jou lewe in my mag is?"

"Nee, ek het nie vergeet nie," het die voël geantwoord, "maar wat u vra, is baie moeilik. Tog sal ek my bes doen. As u rondkyk," het hy voortgegaan, "sal u 'n kruik naby sien staan. Neem dit, en terwyl u teen die berg afgaan, sprinkel 'n bietjie van die water wat daarin is oor elke swart klip, dan sal u gou u twee broers vind."

Prinses Parizade het die kruik geneem, en met die hok, die takkie en die flessie by haar het sy teen die berghang afgegaan. By elke swart klip het sy gestop en dit met water besprinkel, en sodra die water daaraan raak, het die klip onmiddellik 'n mens geword. Toe sy skielik haar broers voor haar sien, was haar blydskap met verbasing gemeng.

"Maar wat maak julle dan hier?" het sy uitgeroep.

"Ons het geslaap," het hulle gesê.

"Ja," het die prinses geantwoord, "maar sonder my sou julle slaap waarskynlik tot die oordeelsdag geduur het. Het julle vergeet dat julle hierheen gekom het om die Sprekende Voël, die Singende Boom en die Goue Water te soek, en van die swart klippe wat langs die pad opgehoop was? Kyk rond en sien of daar een oor is. Hierdie here, en julle self, en al julle perde is in sulke klippe verander, en ek het julle verlos deur julle met die water uit hierdie kruik te besprinkel. Omdat ek nie sonder julle kon huis toe gaan nie, al het ek die pryse gewen waarop ek my hart gesit het, het ek die Sprekende Voël gedwing om my te vertel hoe om die betowering te verbreek."

Toe prins Bahman en prins Perviz dit hoor, het hulle besef hoeveel hulle aan hul suster te danke het, en die ridders wat daar gestaan het, het verklaar dat hulle haar slawe was en gereed om haar wense uit te voer. Maar die prinses het hulle vir hul hoflikheid bedank en verduidelik dat sy geen ander geselskap as dié van haar broers verlang nie, en dat die res vry was om te gaan waar hulle wou.

Met dié woorde het die prinses op haar perd geklim. Sy wou nie eens vir prins Bahman toelaat om die hok met die Sprekende Voël te dra nie, maar het die tak van die Singende Boom aan hom toevertrou, terwyl prins Perviz na die flessie met die Goue Water gekyk het.

Toe het hulle weggery, gevolg deur die ridders en here, wat gesmeek het dat hulle hul mag vergesel.

Die geselskap was van plan om by die derwisj te stop en hom van hul avonture te vertel, maar tot hul spyt het hulle gevind dat hy dood was. Of dit van ouderdom was, en of dit was omdat hy gevoel het sy taak is klaar, het hulle nooit geweet nie.

Terwyl hulle verder gery het, het hul getal elke dag kleiner geword, want die ridders het een vir een na hul eie huise afgedraai, en uiteindelik het net die broers en hul suster voor die poort van die paleis stilgehou.

Die prinses het die hok reguit na die tuin gedra, en sodra die voël begin sing, het nagtegale, lewerikke, lysters, vinke en allerhande ander voëls hul stemme saam in 'n koor laat opklink. Die tak het sy in 'n hoek naby die huis geplant, en binne 'n paar dae het dit tot 'n groot boom gegroei. Wat die Goue Water betref, dit is in 'n groot marmerbak gegooi wat spesiaal daarvoor gemaak is, en dit het geswel en geborrel en toe in 'n fontein van twintig voet hoog in die lug opgespuit.

Die faam van hierdie wonders het gou wyd en syd versprei, en mense het van heinde en verre gekom om dit te sien en te bewonder.

Ná 'n paar dae het prins Bahman en prins Perviz weer in hul gewone lewe teruggeval en die meeste van hul tyd met jag deurgebring. Een dag het dit gebeur dat die sultan van Persië ook in dieselfde rigting gejag het. Toe die jong mans die lawaai van die jag hoor nader kom, het hulle hulle gereed gemaak om weg te gaan, omdat hulle nie sy jag wou steur nie. Maar soos die geluk dit wou hê, het hulle juis in die paadjie ingedraai waarlangs die sultan aangekom het. Hulle het van hul perde afgespring en hulle plat ter aarde neergewerp, maar die sultan was nuuskierig om hul gesigte te sien en het hulle beveel om op te staan.

Die prinse het eerbiedig opgestaan, maar heeltemal op hul gemak, en die sultan het hulle 'n paar oomblikke lank stil aangekyk. Toe het hy gevra wie hulle was en waar hulle woon.

"U Majesteit," het prins Bahman geantwoord, "ons is die seuns van U Majesteit se oorlede opsigter van die tuine, en ons woon in 'n huis wat hy 'n kort rukkie voor sy dood gebou het, terwyl ons wag dat daar 'n geleentheid kom om U Majesteit te dien."

"Dit lyk asof julle baie lief is vir jag," het die sultan gesê.

"U Majesteit," het prins Bahman geantwoord, "dit is ons gewone oefening, en een wat geen man behoort te verwaarloos wat verwag om die ou gebruike van die koninkryk na te kom en wapens te dra nie."

Die sultan was verheug oor hierdie antwoord en het dadelik gesê: "In daardie geval sal dit my groot plesier verskaf om na julle te kyk. Kom, kies watter soort diere julle wil jag."

Die prinse het op hul perde gespring en die sultan op 'n entjie gevolg. Hulle was nog nie baie ver nie toe 'n klomp wilde diere tegelyk verskyn het, en prins Bahman het agter 'n leeu aan gejaag en prins Perviz agter 'n beer. Albei het hul spiese met soveel vaardigheid gebruik dat die leeu en die beer, sodra hulle binne trefafstand kom, deur en deur gesteek neergeval het. Toe het prins Perviz 'n leeu agternagesit en prins Bahman 'n beer, en binne 'n paar minute het hulle ook dood gelê. Terwyl hulle gereed gemaak het vir 'n derde aanval, het die sultan tussenbeide getree. Hy het een van sy amptenare gestuur om hulle te roep en glimlaggend gesê: "As ek julle laat aangaan, sal daar gou geen diere oor wees om te jag nie. Boonop het julle moed en maniere my hart so gewen dat ek nie wil hê julle moet julle aan verdere gevaar blootstel nie. Ek is oortuig dat ek julle een of ander tyd nie net aangenaam nie, maar ook nuttig sal vind."

Toe het hy hulle hartlik uitgenooi om vir altyd by hom te bly, maar met baie dank vir die eer wat hulle aangedoen is, het hulle gevra om verskoon te word en tuis te mag bly.

Die sultan, wat nie gewoond was dat sy aanbiedinge van die hand gewys word nie, het na hul redes gevra, en prins Bahman het verduidelik dat hulle nie hul suster wou verlaat nie, en dat hulle gewoond was om niks te doen sonder dat al drie saam daaroor beraadslaag nie.

"Vra dan haar raad," het die sultan geantwoord, "en kom môre saam met my jag, en gee my julle antwoord."

Die twee prinse het huis toe gegaan, maar hul avontuur het so min indruk op hulle gemaak dat hulle heeltemal vergeet het om met hul suster daaroor te praat. Die volgende oggend, toe hulle gaan jag, het hulle die sultan op dieselfde plek ontmoet, en hy het gevra watter raad hul suster gegee het. Die jong mans het na mekaar gekyk en gebloos. Eindelik het prins Bahman gesê: "U Majesteit, ons moet ons op U Majesteit se genade werp. Nóg my broer nóg ek het iets daarvan onthou."

"Sorg dan dat julle dit nie vandag vergeet nie," het die sultan geantwoord, "en bring môre vir my julle antwoord."

Toe dieselfde ding egter 'n tweede keer gebeur, was hulle bang dat die sultan vir hulle kwaad kon wees oor hul agteloosheid. Maar hy het dit goedig opgeneem, en hy het drie klein goue balletjies uit sy beursie gehaal en dit na prins Bahman uitgehou en gesê: "Steek dit voor in jou klere weg, dan sal jy nie 'n derde keer vergeet nie, want wanneer jy vanaand jou gordel afhaal, sal die geluid wat hulle maak as hulle val, jou aan my wense herinner."

Alles het gebeur soos die sultan voorsien het, en die twee broers het in hul suster se kamers verskyn net toe sy op die punt was om in die bed te klim, en hul verhaal vertel.

Prinses Parizade was baie ontstel oor die nuus en het haar gevoelens nie weggesteek nie. "Julle ontmoeting met die sultan is vir julle 'n groot eer," het sy gesê, "en sal julle seker van nut wees, maar dit plaas my in 'n baie ongemaklike posisie. Ek weet dit is ter wille van my dat julle die sultan se wense weerstaan het, en ek is julle baie dankbaar daarvoor. Maar konings hou nie daarvan dat hul aanbiedinge geweier word nie, en mettertyd sal hy 'n wrok teen julle koester, en dit sal my baie ongelukkig maak. Raadpleeg die Sprekende Voël, wat wys en versiende is, en laat my hoor wat hy sê."

Toe is die voël laat haal en die saak aan hom voorgelê.

"Die prinse moet die sultan se voorstel onder geen omstandighede weier nie," het hy gesê, "en hulle moet hom selfs uitnooi om u huis te kom besoek."

"Maar voël," het die prinses beswaar gemaak, "jy weet hoe innig lief ons vir mekaar is; sal dit alles nie ons vriendskap bederf nie?"

"Glad nie," het die voël geantwoord, "dit sal dit net nog hegter maak."

"Dan sal die sultan my moet sien," het die prinses gesê.

Die voël het geantwoord dat dit nodig was dat hy haar sien, en dat alles ten beste sou uitdraai.

Die volgende oggend, toe die sultan vra of hulle met hul suster gepraat het en watter raad sy hulle gegee het, het prins Bahman geantwoord dat hulle gereed was om in te stem tot Sy Majesteit se wense, en dat hul suster hulle berispe het omdat hulle oor die saak gehuiwer het. Die sultan het hul verskonings baie vriendelik aanvaar en vir hulle gesê dat hy seker was hulle sou hom ewe getrou wees. Hy het hulle die res van die dag aan sy sy gehou, tot ergernis van die grootvisier en die res van die hof.

Toe die stoet in hierdie orde deur die poorte van die hoofstad binnegekom het, was die oë van die mense wat die strate volgedrom het, op die twee jong mans gerig, wat vir almal vreemdelinge was.

"Ag, as die sultan maar net sulke seuns gehad het!" het hulle gemompel. "Hulle lyk so voornaam en is omtrent dieselfde ouderdom as wat sy seuns sou gewees het!"

Die sultan het beveel dat pragtige kamers vir die twee broers gereed gemaak moes word, en het selfs daarop aangedring dat hulle saam met hom aan tafel sit. Onder die ete het hy die gesprek na verskeie wetenskaplike onderwerpe gelei, en ook na geskiedenis, waarvan hy besonder lief was. Maar oor watter onderwerp hulle ook al gepraat het, het hy gevind dat die jong mans se menings altyd die moeite werd was om na te luister. "As hulle my eie seuns was," het hy by homself gesê, "kon hulle nie beter opgevoed gewees het nie!" en hardop het hy hulle gekomplimenteer met hul geleerdheid en hul liefde vir kennis.

Aan die einde van die aand het die prinse hulle weer eens voor die troon neergewerp en verlof gevra om huis toe te gaan. Toe, aangemoedig deur die genadige afskeidswoorde van die sultan, het prins Bahman gesê: "U Majesteit, mag ons die vrymoedigheid neem om te vra of u ons en ons suster die eer sal aandoen om 'n paar minute by ons huis te rus die eerste keer dat die jag daardie kant toe kom?"

"Met die grootste plesier," het die sultan geantwoord, "en omdat ek baie ongeduldig is om die suster van sulke begaafde jong mans te sien, kan julle my oormôre verwag."

Die prinses was natuurlik baie gretig om die sultan op 'n gepaste manier te onthaal, maar omdat sy geen ondervinding van hofgebruike gehad het nie, het sy na die Sprekende Voël gehardloop en hom gesmeek om haar te raad te gee oor watter geregte bedien moes word.

"My liewe meesteres," het die voël geantwoord, "u koks is baie goed, en u kan alles gerus aan hulle oorlaat, behalwe dat u moet sorg dat daar saam met die eerste gang 'n gereg komkommers bedien word wat met 'n pêrelsous gevul is."

"Komkommers gevul met pêrels!" het die prinses uitgeroep. "Maar voël, wie het al ooit van so 'n gereg gehoor? Die sultan sal 'n ete verwag wat hy kan eet, en nie een wat hy net kan bewonder nie! Boonop, al gebruik ek al die pêrels wat ek besit, sal dit nie half genoeg wees nie."

"Meesteres," het die voël geantwoord, "doen wat ek u sê, en niks anders as goeie dinge sal daaruit voortkom nie. En wat die pêrels betref: as u môre met dagbreek gaan en aan die voet van die eerste boom in die park, aan die regterkant, grawe, sal u soveel kry as wat u wil hê."

Die prinses het vertroue in die voël gehad, wat gewoonlik reg was, en vroeg die volgende oggend het sy die tuinier saamgeneem en sy aanwysings noukeurig gevolg. Nadat hulle 'n ruk lank gegrawe het, het hulle op 'n goue kissie afgekom wat met klein knippies toegemaak was.

Dié is maklik losgemaak, en die kissie was vol pêrels, nie baie groot nie, maar mooi gevorm en van 'n goeie kleur. Die prinses het die tuinier agtergelaat om die gat wat hy onder die boom gemaak het, toe te gooi, die kissie opgetel en na die huis teruggekeer.

Die twee prinse het haar sien uitgaan en gewonder wat haar so vroeg kon laat opstaan. Vol nuuskierigheid het hulle opgestaan en aangetrek, en hul suster ontmoet toe sy met die kissie onder haar arm terugkom.

"Wat het jy gaan doen?" het hulle gevra. "En het die tuinier kom sê dat hy 'n skat gevind het?"

"Inteendeel," het die prinses geantwoord, "dit is ek wat een gevind het," en sy het die kissie oopgemaak en haar verbaasde broers die pêrels daarin gewys. Toe het sy hulle op pad terug na die paleis vertel hoe sy die voël geraadpleeg het en watter raad hy haar gegee het. Al drie het probeer raai wat die betekenis van die eienaardige raad was, maar eindelik moes hulle erken dat die verklaring bo hul begrip was, en dat hulle tevrede moes wees om blindelings te gehoorsaam.

Die eerste ding wat die prinses gedoen het toe sy die paleis binnekom, was om die hoofkok te laat roep en die maaltyd vir die sultan te bestel. Toe sy klaar was, het sy skielik bygevoeg: "Behalwe die geregte wat ek genoem het, is daar een wat jy spesiaal vir die sultan moet voorberei, en wat niemand behalwe jy mag aanraak nie. Dit bestaan uit 'n gevulde komkommer, en die vulsel moet van hierdie pêrels gemaak word."

Die hoofkok, wat in al sy jare ondervinding nog nooit van so 'n gereg gehoor het nie, het verstom teruggetree.

"Jy dink ek is mal," het die prinses gesê, want sy het gesien wat in sy gedagtes was. "Maar ek weet baie goed wat ek doen. Gaan, doen jou bes, en neem die pêrels saam."

Die volgende oggend het die prinse na die woud vertrek, en die sultan het gou by hulle aangesluit. Die jag het begin en tot middag aangehou, toe die hitte so groot geword het dat hulle moes ophou. Toe het hulle, soos afgespreek, hul perde se koppe na die paleis gedraai, en terwyl prins Bahman aan die sultan se sy gebly het, het prins Perviz vooruit gery om sy suster te waarsku dat hulle aankom.

Die oomblik toe Sy Majesteit die binnehof binnery, het die prinses haar aan sy voete neergewerp, maar hy het gebuk en haar opgehelp, en haar 'n ruk lank aangestaar, getref deur haar grasie en skoonheid, en ook deur die onbeskryflike hofagtige houding wat om hierdie plattelandse meisie gehang het. "Hulle is almal mekaar werd," het hy by homself gesê, "en dit verbaas my nie dat hulle so baie waarde aan haar mening heg nie. Ek moet meer van hulle te wete kom."

Teen hierdie tyd het die prinses van die eerste verleentheid van die ontmoeting herstel en haar verwelkomingstoespraak begin.

"Dit is maar 'n eenvoudige plattelandse huis, U Majesteit," het sy gesê, "geskik vir mense soos ons, wat 'n rustige lewe lei. Dit kan nie vergelyk word met die groot herehuise in die stad nie, en nog minder, natuurlik, met die kleinste van die sultan se paleise."

"Daarmee kan ek nie heeltemal saamstem nie," het hy geantwoord. "Selfs die bietjie wat ek gesien het, bewonder ek baie, en ek sal my oordeel uitstel totdat u my alles gewys het."

Die prinses het hom toe van kamer tot kamer gelei, en die sultan het alles noukeurig bekyk. "Noem u dit 'n eenvoudige plattelandse huis?" het hy eindelik gesê. "Maar as elke plattelandse huis so was, sou die dorpe gou verlate wees. Dit verbaas my nie meer dat julle dit nie wil verlaat nie. Kom ons gaan na die tuine, wat seker nie minder mooi is as die kamers nie."

'n Klein deur het reguit na die tuin oopgegaan, en die eerste ding wat die sultan se oog getref het, was die Goue Water.

"Watter pragtig gekleurde water!" het hy uitgeroep. "Waar is die bron, en hoe laat julle die fontein so hoog opspuit? Ek glo nie daar is iets soos dit in die wêreld nie." Hy het nader gegaan om dit te bekyk, en toe hy sy nuuskierigheid bevredig het, het die prinses hom na die Singende Boom gelei.

Toe hulle nader kom, het die sultan geskrik vir die klank van vreemde stemme, maar hy kon niks sien nie. "Waar het u die musikante weggesteek?" het hy die prinses gevra. "Is hulle bo in die lug, of onder die grond? Sekerlik behoort die eienaars van sulke bekoorlike stemme hulle nie weg te steek nie!"

"U Majesteit," het die prinses geantwoord, "die stemme kom almal uit die boom reg voor ons; en as u die goedheid wil hê om 'n paar treë nader te kom, sal u hoor dat hulle duideliker word."

Die sultan het gedoen soos hy gesê is, en was so verruk deur wat hy gehoor het, dat hy 'n ruk lank in stilte gestaan het.

"Sê my tog, mevrou," het hy eindelik gesê, "hoe hierdie wonderlike boom in u tuin gekom het? Dit moet van baie ver af gebring gewees het, anders kon ek, so lief as wat ek vir alle seldsame dinge is, nie nagelaat het om daarvan te hoor nie! Wat is sy naam?"

"Die enigste naam wat hy het, U Majesteit," het sy geantwoord, "is die Singende Boom, en hy kom nie uit hierdie land nie. Sy geskiedenis is vervleg met dié van die Goue Water en die Sprekende Voël, wat u nog nie gesien het nie. As U Majesteit dit wil hê, sal ek u die hele storie vertel wanneer u van u vermoeienis herstel het."

"Regtig, mevrou," het hy geantwoord, "u wys my soveel wonders dat dit onmoontlik is om enige vermoeienis te voel. Kom ons gaan kyk nog een keer na die Goue Water; en ek kan nie wag om die Sprekende Voël te sien nie."

Die sultan kon homself skaars van die Goue Water wegskeur, wat hom al hoe meer verbaas het. "U sê," het hy vir die prinses gesê, "dat hierdie water nie uit 'n bron kom nie, en ook nie deur pype hierheen gelei word nie. Al wat ek verstaan, is dat nóg dit nóg die Singende Boom uit hierdie land kom."

"Dit is soos u sê, U Majesteit," het die prinses geantwoord, "en as u die bak ondersoek, sal u sien dat dit uit een stuk bestaan, sodat die water nie deur 'n pyp daarin gelei kon word nie. Wat nog verbasender is, is dat ek net 'n klein flessie vol in die bak uitgegooi het, en dat dit vermeerder het tot die hoeveelheid wat u nou sien."

"Wel, ek sal vandag nie meer daarna kyk nie," het die sultan gesê. "Neem my na die Sprekende Voël."

Toe hulle die huis nader, het die sultan 'n groot menigte voëls opgemerk wie se stemme die lug gevul het, en hy het gevra waarom daar soveel meer hier was as in enige ander deel van die tuin.

"U Majesteit," het die prinses geantwoord, "sien u daardie hok wat in een van die vensters van die saal hang? Dit is die Sprekende Voël, wie se stem u bo hulle almal kan hoor, selfs bo dié van die nagtegaal. En die voëls drom op hierdie plek saam om hul liedere by syne te voeg."

Die sultan het deur die venster gestap, maar die voël het geen notisie geneem nie en net soos tevore aangehou sing.

"My slaaf," het die prinses gesê, "dit is die sultan; maak vir hom 'n mooi toespraak."

Die voël het dadelik opgehou sing, en al die ander voëls het ook opgehou.

"Die sultan is welkom," het hy gesê. "Ek wens hom 'n lang lewe en alle voorspoed toe."

"Ek dank jou, goeie voël," het die sultan geantwoord terwyl hy voor die maaltyd gaan sit wat op 'n tafel naby die venster gedek was, "en ek is verruk om in jou die sultan en koning van die voëls te sien."

Die sultan het opgemerk dat sy gunstelinggereg, komkommer, voor hom geplaas is, en hy het vir hom daarvan begin skep. Hy was verstom om te vind dat die vulsel van pêrels was. "Dit is nou regtig iets nuuts!" het hy uitgeroep. "Maar ek verstaan nie die rede daarvoor nie; 'n mens kan tog nie pêrels eet nie!"

"U Majesteit," het die voël geantwoord voordat die prinse of die prinses iets kon sê, "sekerlik kan U Majesteit nie so verbaas wees om 'n komkommer gevul met pêrels te sien nie, terwyl u sonder enige moeite geglo het dat die sultane u in plaas van kinders 'n hond, 'n kat en 'n stomp hout geskenk het."

"Ek het dit geglo," het die sultan geantwoord, "omdat die vroue wat haar bygestaan het, my so vertel het."

"Daardie vroue, U Majesteit," het die voël gesê, "was die sultane se susters, wat deur jaloesie verteer is oor die eer wat u haar aangedoen het, en om hulle te wreek, het hulle hierdie storie versin. Laat hulle ondervra, dan sal hulle hul misdaad bely. Hierdie is u kinders, wat deur die opsigter van u tuine van die dood gered is en deur hom grootgemaak is asof hulle sy eie was."

Soos 'n weerligstraal het die waarheid by die sultan opgekom. "Voël," het hy uitgeroep, "my hart sê vir my dat wat jy sê, waar is. My kinders," het hy bygevoeg, "laat ek julle omhels, en omhels mekaar, nie net as broers en suster nie, maar omdat die koninklike bloed van Persië in julle vloei, wat in geen edeler are kon vloei nie."

Toe die eerste oomblikke van ontroering verby was, het die sultan sy maaltyd haastig klaar geëet, en toe hy hom na sy kinders draai, het hy uitgeroep: "Vandag het julle met julle vader kennis gemaak. Môre bring ek die sultane, julle moeder, na julle toe. Wees gereed om haar te ontvang."

Toe het die sultan op sy perd geklim en vinnig na die hoofstad teruggery. Sonder 'n oomblik se versuim het hy die grootvisier laat roep en hom beveel om die sultane se susters nog daardie selfde dag te laat gryp en ondervra. Dit is gedoen. Hulle is teenoor mekaar gestel en skuldig bevind, en in minder as 'n uur tereggestel.

Maar die sultan het nie gewag om te hoor dat sy bevele uitgevoer is nie. Hy het te voet, gevolg deur sy hele hof, na die deur van die groot moskee gegaan, en die sultane met sy eie hand uit die nou gevangenis getrek waarin sy soveel jare deurgebring het. "Mevrou," het hy uitgeroep terwyl hy haar met trane in sy oë omhels, "ek het gekom om u om vergifnis te vra vir die onreg wat ek u aangedoen het, en om dit so goed as wat ek kan reg te stel. Ek het reeds begin deur die skuldiges aan hierdie afskuwelike misdaad te straf, en ek hoop u sal my vergewe wanneer ek u aan ons kinders voorstel, wat die bekoorlikste en begaafdste wesens in die hele wêreld is. Kom saam met my, en neem u plek en al die eer wat u toekom, weer in."

Hierdie toespraak is gelewer in die teenwoordigheid van 'n groot menigte mense, wat van alle kante saamgedrom het sodra daar die eerste sweem was van wat aan die gebeur was, en die nuus is binne 'n paar sekondes van mond tot mond oorvertel.

Vroeg die volgende dag het die sultan en die sultane, geklee in staatsgewade en gevolg deur die hele hof, na die plattelandse huis van hul kinders vertrek. Hier het die sultan hulle een vir een aan die sultane voorgestel, en 'n ruk lank was daar niks as omhelsings en trane en teer woorde nie. Toe het hulle van die pragtige ete geëet wat vir hulle voorberei is, en nadat hulle almal verkwik was, het hulle in die tuin ingegaan, waar die sultan die Goue Water en die Singende Boom vir sy vrou uitgewys het. Wat die Sprekende Voël betref, met hom het sy reeds kennis gemaak.

In die aand het hulle saam teruggery na die hoofstad, die prinse aan weerskante van hul vader en die prinses by haar moeder. Lank voordat hulle by die poorte kom, het mense dig langs die pad gestaan, en was die lug gevul met welkomskrete, waarmee die liedere van die Sprekende Voël vermeng was, wat in sy hok op die prinses se skoot gesit het, en van die voëls wat hom gevolg het.

En so het hulle teruggekom na hul vader se paleis.

'n Derwisj is 'n Moslem-monnik wat in armoede leef; in die ou Oosterse verhale is hy dikwels 'n wyse kluisenaar wat reisigers raad gee.

Twintig voet is omtrent ses meter.