Veranderlikheid. Individuele verskille. Twyfelagtige spesies. Spesies wat wyd oor die wêreld en binne hul land versprei en algemeen is, varieer die meeste. Spesies van die groter genera in 'n land varieer meer as dié van die kleiner genera. Baie spesies van die groter genera lyk soos variëteite: hulle is baie nou, maar ongelyk, aan mekaar verwant en het 'n beperkte verspreiding.

Voordat ons die beginsels van die vorige hoofstuk op lewende wesens in die natuur toepas, moet ons kortliks bespreek of hulle hoegenaamd varieer. Om hierdie onderwerp behoorlik te behandel, sou 'n mens 'n lang lys droë feite moes gee. Maar dié bewaar ek vir my toekomstige werk. Ek sal ook nie hier die verskillende definisies van die woord spesie bespreek nie. Nog geen enkele definisie het al die natuurkenners tevrede gestel nie. Tog weet elke natuurkenner vaagweg wat hy bedoel as hy van 'n spesie praat. Gewoonlik sluit die woord die onbekende element van 'n aparte skeppingsdaad in. Die woord "variëteit" is byna net so moeilik om te definieer. Hier word byna altyd aangeneem dat die vorms 'n gemeenskaplike afkoms het, al kan dit selde bewys word. Ons het ook sogenaamde misvormings. Maar hulle gaan geleidelik oor in variëteite. Met 'n misvorming bedoel 'n mens, neem ek aan, 'n groot afwyking in die bou van een deel. So 'n afwyking is óf skadelik óf nutteloos vir die spesie, en dit word gewoonlik nie voortgeplant nie. Party skrywers gebruik die woord "variasie" in 'n tegniese sin. Hulle bedoel dan 'n verandering wat direk deur die fisiese lewensomstandighede veroorsaak is. Hulle neem aan dat "variasies" in hierdie sin nie oorgeërf word nie. Maar dink aan die dwergagtige skulpe in die brak water van die Oossee, of aan dwergplante op die toppe van die Alpe, of aan die dikker pels van 'n dier van ver in die noorde. Wie kan sê dat dit nie in sommige gevalle vir ten minste 'n paar geslagte oorgeërf sal word nie? En in so 'n geval sou 'n mens die vorm, neem ek aan, 'n variëteit noem.

Verder het ons baie klein verskille wat ons individuele verskille kan noem. Ons weet dat sulke verskille dikwels by die kleintjies van dieselfde ouers voorkom. Ander verskille het waarskynlik ook so ontstaan, want ons sien hulle dikwels by individue van dieselfde spesie wat in dieselfde klein gebied woon. Niemand dink dat al die individue van 'n spesie presies in dieselfde vorm gegiet is nie. Hierdie individuele verskille is vir ons baie belangrik. Hulle gee aan natuurlike seleksie die boustof om op te stapel. Dit werk op dieselfde manier as wat die mens individuele verskille by sy mak diere en gekweekte plante in enige rigting kan opstapel. Hierdie individuele verskille raak gewoonlik dele wat natuurkenners as onbelangrik beskou. Maar ek kon met 'n lang lys feite wys dat dele wat 'n mens belangrik moet noem, soms by individue van dieselfde spesie varieer. Hulle is belangrik, of jy nou kyk na hoe die liggaam werk of na hoe ons diere en plante klassifiseer. Ek is oortuig dat selfs die mees ervare natuurkenner verbaas sou wees oor hoeveel gevalle van veranderlikheid hy op goeie gesag kon versamel, selfs in belangrike dele van die bou. Ek het self oor 'n hele paar jaar sulke gevalle versamel. Ons moet onthou dat dié wat diere en plante indeel, glad nie bly is as hulle veranderlikheid in belangrike kenmerke vind nie. En daar is nie baie mense wat moeisaam die interne en belangrike organe sal ondersoek en dit by baie eksemplare van dieselfde spesie sal vergelyk nie.

Ek sou nooit verwag het dat die vertakking van die hoofsenuwees naby die groot sentrale senuweeknoop van 'n insek binne dieselfde spesie sou varieer nie. Ek sou verwag het dat sulke veranderinge net baie stadig kon plaasvind. Tog het mnr. Lubbock onlangs gewys dat hierdie hoofsenuwees by Coccus so baie varieer dat 'n mens dit amper kan vergelyk met die onreëlmatige vertakking van 'n boomstam. Ek kan byvoeg dat hierdie bedagsame natuurkenner ook onlangs gewys het dat die spiere in die larwes van sekere insekte glad nie eenvormig is nie. Skrywers redeneer soms in 'n kringetjie as hulle sê dat belangrike organe nooit varieer nie. Want in die praktyk noem dieselfde skrywers juis dié kenmerk belangrik wat nie varieer nie. 'n Paar natuurkenners het dit eerlik erken. As 'n mens so daarna kyk, sal jy natuurlik nooit 'n voorbeeld vind van 'n belangrike deel wat varieer nie. Maar as jy op enige ander manier daarna kyk, kan 'n mens beslis baie voorbeelde gee.

Daar is een punt in verband met individuele verskille wat my uiters raaiselagtig lyk. Ek bedoel daardie genera wat soms "proteïes" of "polimorf" (veelvormig) genoem word. By hulle varieer die spesies buitengewoon baie. Skaars twee natuurkenners kan saamstem watter vorms spesies is en watter variëteite. Voorbeelde onder die plante is Rubus, Rosa en Hieracium. Daar is ook verskeie genera insekte en verskeie genera brachiopode (lampskulpe). In die meeste polimorfe genera het party van die spesies vaste en duidelike kenmerke. Genera wat in een land polimorf is, is met 'n paar uitsonderings ook in ander lande polimorf. As ons na die brachiopode kyk, lyk dit of hulle ook in vroeër tye polimorf was. Hierdie feite is baie raaiselagtig. Dit lyk asof hierdie soort veranderlikheid niks met die lewensomstandighede te make het nie. Ek is geneig om te vermoed dat ons in hierdie polimorfe genera variasies sien in dele van die bou wat die spesie nie help of skaad nie. Daarom het natuurlike seleksie dit nie aangegryp en vasgelê nie, soos ek later sal verduidelik.

Daar is vorms wat in 'n groot mate soos spesies is. Maar hulle lyk so baie soos ander vorms, of is so nou met hulle verbind deur tussenvorms, dat natuurkenners hulle nie graag as aparte spesies wil indeel nie. Hierdie vorms is in verskeie opsigte vir ons die belangrikste. Ons het alle rede om te glo dat baie van hierdie twyfelagtige, nou verwante vorms hulle kenmerke lank in hulle eie land behou het. Sover ons weet, het hulle dit net so lank behou soos goeie, egte spesies. In die praktyk werk dit so: as 'n natuurkenner twee vorms kan verbind deur ander vorms met kenmerke wat tussenin lê, beskou hy die een as 'n variëteit van die ander. Hy noem dan die algemeenste een die spesie, maar soms die een wat eerste beskryf is, en die ander die variëteit. Maar soms is dit baie moeilik om te besluit of 'n vorm 'n variëteit van 'n ander is, selfs al is hulle nou deur tussenvorms verbind. Ek sal sulke gevalle nie hier opnoem nie. Mense neem dikwels aan dat die tussenvorms basters is, maar selfs dit los nie altyd die probleem op nie. In baie gevalle word een vorm egter as 'n variëteit van 'n ander ingedeel, nie omdat die tussenvorms werklik gevind is nie. Dit gebeur omdat vergelyking met ander gevalle die waarnemer laat aanneem dat hulle nou êrens bestaan, of vroeër bestaan het. En hier gaan 'n wye deur oop vir twyfel en raaiwerk.

Om te besluit of 'n vorm 'n spesie of 'n variëteit genoem moet word, lyk dit dus of die mening van natuurkenners met 'n goeie oordeel en wye ervaring die enigste gids is. In baie gevalle moet ons egter besluit volgens wat die meerderheid natuurkenners sê. Want 'n mens kan min duidelike en bekende variëteite noem wat nie deur ten minste 'n paar bekwame kenners as spesies ingedeel is nie.

Dit kan nie betwis word dat variëteite van hierdie twyfelagtige soort glad nie skaars is nie. Vergelyk maar die verskillende plantelyste (floras) van Groot-Brittanje, Frankryk of die Verenigde State, wat deur verskillende plantkundiges opgestel is. Kyk hoe verbasend baie vorms deur een plantkundige as goeie spesies ingedeel is, en deur 'n ander as blote variëteite. Mnr. H. C. Watson het my op allerlei maniere gehelp, en ek is diep aan hom verskuldig. Hy het vir my 182 Britse plante aangedui wat gewoonlik as variëteite beskou word, maar wat almal al deur plantkundiges as spesies ingedeel is. In hierdie lys het hy baie klein variëteite uitgelaat wat tog ook deur party plantkundiges as spesies ingedeel is. Hy het ook verskeie hoogs polimorfe genera heeltemal uitgelaat. Mnr. Babington gee 251 spesies onder genera wat die mees polimorfe vorms insluit, terwyl mnr. Bentham net 112 gee. Dit is 'n verskil van 139 twyfelagtige vorms!

Kyk nou na diere wat vir elke geboorte moet paar en wat baie rondbeweeg. By hulle vind 'n mens selde twyfelagtige vorms in dieselfde land – vorms wat een dierkundige 'n spesie noem en 'n ander 'n variëteit. Maar in gebiede wat van mekaar geskei is, is sulke vorms algemeen. Dink aan die voëls en insekte in Noord-Amerika en Europa wat net baie effens van mekaar verskil. Hoeveel van hulle is deur een vooraanstaande natuurkenner as ongetwyfelde spesies ingedeel, en deur 'n ander as variëteite, of as wat dikwels geografiese rasse genoem word! Baie jare gelede het ek die voëls van die verskillende eilande in die Galápagos-groep met mekaar vergelyk, en ook met dié van die Amerikaanse vasteland. Ek het ook gesien hoe ander dit vergelyk. Dit het my sterk getref hoe heeltemal vaag en willekeurig die onderskeid tussen spesies en variëteite is. Op die eilandjies van die klein Madeira-groep is daar baie insekte wat in mnr. Wollaston se uitstekende werk as variëteite beskryf word. Maar daar kan geen twyfel wees dat baie insektekundiges hulle as aparte spesies sou indeel nie. Selfs Ierland het 'n paar diere wat nou gewoonlik as variëteite beskou word, maar wat deur party dierkundiges as spesies ingedeel is. Verskeie baie ervare voëlkundiges beskou ons Britse rooi korhoender (red grouse) as net 'n sterk afwykende ras van 'n Noorse spesie. Maar die meeste beskou dit as 'n ongetwyfelde spesie wat net in Groot-Brittanje voorkom. As twee twyfelagtige vorms ver van mekaar woon, deel baie natuurkenners albei as aparte spesies in. Maar iemand het tereg gevra: hoe ver is ver genoeg? As die afstand tussen Amerika en Europa genoeg is, is die afstand tussen die vasteland van Europa en die Azore, of Madeira, of die Kanariese Eilande, of Ierland, dan ook genoeg? Ons moet erken dat baie vorms wat hoogs bekwame kenners as variëteite beskou, so volkome soos spesies is dat ander hoogs bekwame kenners hulle as goeie, egte spesies indeel. Maar om te stry of hulle tereg spesies of variëteite genoem word voordat enige definisie van hierdie woorde algemeen aanvaar is, is soos om in die lug te slaan.

Baie van die gevalle van sterk afwykende variëteite of twyfelagtige spesies verdien dit om goed oorweeg te word. Daar is al verskeie interessante argumente gebruik om hulle rang te probeer bepaal. Hierdie argumente kom uit hulle geografiese verspreiding, uit ooreenstemmende variasie by ander vorms, uit verbastering en so meer. Ek sal hier net een enkele voorbeeld gee: die bekende geval van die primula en die sleutelblom, of Primula veris en elatior. Hierdie plante lyk taamlik verskillend. Hulle smaak anders en het 'n ander reuk. Hulle blom op effens verskillende tye. Hulle groei op ietwat verskillende plekke. Hulle groei tot op verskillende hoogtes teen berge uit. Hulle het verskillende geografiese verspreidings. En laastens kan hulle net met groot moeite gekruis word. Dit blyk uit baie proewe wat oor verskeie jare gedoen is deur Gärtner, 'n uiters noukeurige waarnemer. Ons kan skaars beter bewys wil hê dat die twee vorms aparte spesies is. Aan die ander kant is hulle deur baie tussenvorms verbind, en dit is baie twyfelagtig of hierdie tussenvorms basters is. Dit lyk vir my ook of daar oorweldigend baie bewyse uit proewe is wat wys dat hulle van gemeenskaplike ouers afstam. Daarom moet hulle as variëteite ingedeel word.

As natuurkenners twyfelagtige vorms noukeurig ondersoek, sal hulle in die meeste gevalle saamstem oor hoe om hulle in te deel. Tog moet ons erken dat ons juis in die bes bekende lande die meeste vorms vind waaroor daar twyfel is. Een feit het my getref. As 'n dier of plant in die natuur baie nuttig vir die mens is, of om enige ander rede sy aandag sterk trek, word variëteite daarvan byna altyd aangeteken. Party skrywers deel hierdie variëteite dan ook dikwels as spesies in. Kyk na die gewone eikeboom, hoe noukeurig dit al bestudeer is. Tog maak 'n Duitse skrywer meer as 'n dosyn spesies uit vorms wat byna almal as variëteite beskou. En in hierdie land kan 'n mens die hoogste plantkundige gesaghebbendes en praktiese mense aanhaal om te wys dat die steellose en die gesteelde eik óf goeie, aparte spesies óf blote variëteite is.

As 'n jong natuurkenner 'n groep organismes begin bestudeer wat hy glad nie ken nie, is hy eers baie verward. Hy weet nie watter verskille hy as spesieverskille moet beskou en watter as variëteite nie. Want hy weet niks van hoeveel en watter soort variasie in die groep voorkom nie. Dit wys ten minste hoe algemeen daar 'n mate van variasie is. Maar as hy hom tot een klas in een land beperk, sal hy gou besluit hoe om die meeste twyfelagtige vorms in te deel. Hy sal geneig wees om baie spesies te maak. Net soos die duiwe- of hoenderliefhebber wat ek vroeër genoem het, sal hy beïndruk raak deur die verskille tussen die vorms wat hy aanhoudend bestudeer. En hy het min algemene kennis van ooreenstemmende variasie in ander groepe en in ander lande waarmee hy sy eerste indrukke kan regstel. Soos hy sy waarnemings uitbrei, sal hy meer moeilike gevalle teëkom, want hy sal meer nou verwante vorms teëkom. Maar as hy sy waarnemings wyd genoeg uitbrei, sal hy gewoonlik op die ou end self kan besluit wat hy variëteite en wat hy spesies noem. Hy sal dit egter net regkry as hy erken dat daar baie variasie is. En ander natuurkenners sal dikwels betwis of dit waar is. Verder: as hy verwante vorms bestudeer wat uit lande kom wat nou nie meer aan mekaar grens nie, kan hy skaars hoop om die tussenvorms tussen sy twyfelagtige vorms te vind. Dan moet hy byna heeltemal op vergelyking met ander gevalle staatmaak, en dan bereik sy probleme 'n hoogtepunt.

Daar is beslis nog geen duidelike grenslyn getrek tussen spesies en subspesies nie. Subspesies is die vorms wat volgens party natuurkenners baie naby aan die rang van spesies kom, maar dit nie heeltemal bereik nie. Daar is ook nog geen duidelike grens tussen subspesies en duidelike variëteite nie, of tussen kleiner variëteite en individuele verskille nie. Hierdie verskille gaan ongemerk in 'n reeks in mekaar oor. En so 'n reeks laat 'n mens dink dat die een werklik in die ander oorgaan.

Daarom beskou ek individuele verskille as baie belangrik vir ons, al is hulle van min belang vir dié wat diere en plante indeel. Hulle is die eerste stap na die klein variëteite wat skaars die moeite werd geag word om in boeke oor die natuur aangeteken te word. En ek beskou variëteite wat ietwat duideliker en meer permanent is, as stappe na nog duideliker en meer permanente variëteite. Dié beskou ek weer as stappe na subspesies en spesies. Die oorgang van een vlak van verskil na 'n volgende, hoër vlak kan in sommige gevalle net die gevolg wees van verskillende fisiese omstandighede wat lank in twee verskillende streke inwerk. Maar ek het nie veel geloof in hierdie siening nie. 'n Variëteit verskil eers net baie effens van sy ouer, en later meer. Ek skryf hierdie oorgang toe aan natuurlike seleksie, wat verskille in bou in sekere bepaalde rigtings opstapel. Dit sal ek later vollediger verduidelik. Daarom glo ek dat 'n mens 'n duidelike variëteit tereg 'n beginnende spesie kan noem. Maar of hierdie geloof geregverdig is, moet beoordeel word volgens die gewig van al die feite en sienings wat ek in hierdie hele boek gee.

Ons hoef nie te dink dat alle variëteite of beginnende spesies noodwendig die rang van spesies bereik nie. Hulle kan uitsterf terwyl hulle nog in hierdie beginstadium is. Of hulle kan baie lank as variëteite voortbestaan. Mnr. Wollaston het gewys dat dit die geval is met die variëteite van sekere fossiel-landslakke op Madeira. As 'n variëteit so goed sou floreer dat dit meer word as die ouerspesie, sou ons dit die spesie noem, en die spesie die variëteit. Of dit kan die ouerspesie verdring en uitroei. Of albei kan saam bestaan, en albei kan as onafhanklike spesies ingedeel word. Maar ons sal later weer na hierdie onderwerp moet terugkeer.

Uit hierdie opmerkings sal die leser sien hoe ek die woord spesie beskou. Vir my is dit 'n naam wat willekeurig, net gerieflikheidshalwe, gegee word aan 'n groep individue wat baie op mekaar lyk. Dit verskil nie wesenlik van die woord variëteit nie, wat gegee word aan vorms wat minder duidelik verskil en meer wissel. Die woord variëteit word op sy beurt, in vergelyking met blote individuele verskille, ook willekeurig en net gerieflikheidshalwe gebruik.

Op grond van teoretiese oorwegings het ek gedink dat ek interessante resultate kon kry oor die aard en verbande van die spesies wat die meeste varieer. Ek sou dit doen deur al die variëteite in verskeie goed bewerkte plantelyste (floras) in tabelle te plaas. Eers het dit na 'n eenvoudige taak gelyk. Maar mnr. H. C. Watson het my gou oortuig dat daar baie probleme was. Ek is baie aan hom verskuldig vir waardevolle raad en hulp hiermee. Later het dr. Hooker my dieselfde gesê, en nog sterker. Ek bewaar die bespreking van hierdie probleme vir my toekomstige werk. Ek bewaar ook die tabelle self met die verhoudingsgetalle van die variërende spesies vir later. Dr. Hooker het my toegelaat om by te voeg dat hy my manuskrip noukeurig gelees en die tabelle ondersoek het. Hy dink dat die volgende uitsprake redelik goed bewys is. Die hele onderwerp is egter taamlik verwarrend, veral omdat ek dit hier noodwendig so kort moet behandel. En ek kan nie vermy om na "die stryd om bestaan", "uiteenlopende eienskappe" en ander vrae te verwys wat eers later bespreek sal word nie.

Alph. De Candolle en ander het gewys dat plante wat baie wyd versprei is, gewoonlik variëteite het. Dit kon 'n mens verwag. Want hulle word aan baie verskillende fisiese omstandighede blootgestel. En hulle kom in mededinging met verskillende groepe lewende wesens. Soos ons later sal sien, is dit 'n baie belangriker omstandigheid. Maar my tabelle wys verder iets anders. In enige beperkte land is daar die spesies wat die algemeenste is, dit wil sê wat die meeste individue het. Daar is ook die spesies wat die wydste binne hulle eie land versprei is. (Dit is iets anders as 'n wye verspreiding oor die wêreld, en tot 'n mate ook iets anders as om algemeen te wees.) Hierdie spesies lewer dikwels variëteite op wat duidelik genoeg is om in plantkundige boeke aangeteken te word. Dit is dus die spesies wat die beste floreer, of wat ons die dominante spesies kan noem, wat die meeste duidelike variëteite oplewer. Dit is die spesies wat wyd oor die wêreld versprei is, wat die wydste in hulle eie land versprei is en wat die meeste individue het. En hierdie duidelike variëteite beskou ek as beginnende spesies. Dit kon 'n mens miskien verwag het. Variëteite moet met die ander bewoners van die land stry as hulle enigsins permanent wil word. Daarom sal die spesies wat reeds dominant is, die grootste kans hê om nakomelinge te kry wat nog die voordele erf wat hulle ouers dominant gemaak het oor hulle landgenote, al is die nakomelinge effens verander.

Kom ons verdeel die plante wat in 'n land woon en in 'n plantelys (flora) beskryf word, in twee ewe groot hope. Al die plante van die groter genera kom aan die een kant, en al dié van die kleiner genera aan die ander kant. Dan sal ons vind dat daar effens meer van die baie algemene, wydverspreide of dominante spesies aan die kant van die groter genera is. Dit kon ons ook verwag het. Want as baie spesies van dieselfde genus in 'n land woon, wys dit dat daar iets in daardie land se omstandighede is wat gunstig is vir die genus. Dit kan die lewende of nielewende omstandighede wees. Daarom kon ons verwag om in die groter genera, dit wil sê dié met baie spesies, verhoudingsgewys baie dominante spesies te vind. Maar daar is so baie oorsake wat hierdie uitslag verdoesel dat ek verbaas is dat my tabelle selfs 'n klein meerderheid aan die kant van die groter genera wys. Ek sal hier net twee sulke oorsake noem. Plante van varswater en plante wat van sout hou, is gewoonlik baie wyd versprei. Maar dit lyk asof dit verband hou met die soort plekke waar hulle groei. Dit het min of niks te doen met die grootte van die genera waaraan die spesies behoort nie. Verder is plante wat laag op die leer van organisasie staan, gewoonlik baie wyer versprei as plante wat hoër op die leer staan. Ook hier is daar geen noue verband met die grootte van die genera nie. Waarom eenvoudig geboude plante so wyd versprei, sal ek in ons hoofstuk oor geografiese verspreiding bespreek.

Ek beskou spesies as net sterk afwykende en goed afgebakende variëteite. Daarom het ek verwag dat die spesies van die groter genera in elke land meer dikwels variëteite sou hê as die spesies van die kleiner genera. Want waar baie nou verwante spesies (dit wil sê spesies van dieselfde genus) ontstaan het, behoort daar as algemene reël nou ook baie variëteite of beginnende spesies te ontstaan. Waar baie groot bome groei, verwag ons om jong boompies te vind. Waar baie spesies van 'n genus deur variasie ontstaan het, was die omstandighede gunstig vir variasie. Daarom kan ons verwag dat die omstandighede gewoonlik nog steeds gunstig vir variasie sal wees. Maar as ons elke spesie as 'n aparte skeppingsdaad beskou, is daar geen duidelike rede waarom daar meer variëteite moet wees in 'n groep met baie spesies as in een met min nie.

Om te toets of hierdie verwagting waar is, het ek die plante van twaalf lande en die kewers van twee streke elk in twee byna ewe groot hope verdeel. Die spesies van die groter genera was aan die een kant, en dié van die kleiner genera aan die ander kant. Elke keer het dit geblyk dat 'n groter deel van die spesies aan die kant van die groter genera variëteite het as aan die kant van die kleiner genera. Verder het die spesies van die groot genera wat enige variëteite het, altyd gemiddeld meer variëteite as die spesies van die klein genera. Albei hierdie uitslae kom ook uit as ek die verdeling anders maak en al die kleinste genera, met net een tot vier spesies, heeltemal uit die tabelle weglaat. Hierdie feite se betekenis is duidelik as spesies net sterk afwykende en permanente variëteite is. Want waar baie spesies van dieselfde genus ontstaan het – of, as ek dit so mag stel, waar die fabriek van spesies besig was – behoort ons gewoonlik te vind dat die fabriek nog steeds werk. Dit geld veral omdat ons alle rede het om te glo dat die vervaardiging van nuwe spesies 'n stadige proses is. En dit is beslis die geval as ons variëteite as beginnende spesies beskou. Want my tabelle wys duidelik, as algemene reël, dat waar baie spesies van 'n genus ontstaan het, die spesies van daardie genus meer as die gemiddelde aantal variëteite, of beginnende spesies, het.

Dit beteken nie dat alle groot genera nou baie varieer en so hulle getal spesies vermeerder nie. Dit beteken ook nie dat geen klein genera nou varieer en groei nie. As dit so was, sou dit my teorie heeltemal vernietig het. Want die geologie sê duidelik vir ons dat klein genera met die verloop van tyd dikwels baie groter geword het. En groot genera het dikwels hulle grootste omvang bereik, daarna afgeneem en verdwyn. Al wat ons wil wys, is dat waar baie spesies van 'n genus ontstaan het, daar gemiddeld nog baie besig is om te ontstaan. En dit klop.

Daar is nog ander verbande tussen die spesies van groot genera en hulle aangetekende variëteite wat ons aandag verdien. Ons het gesien dat daar geen onfeilbare maatstaf is om spesies en duidelike variëteite van mekaar te onderskei nie. Soms is daar nie tussenvorms tussen twyfelagtige vorms gevind nie. Dan moet natuurkenners besluit op grond van hoeveel die vorms van mekaar verskil. Hulle vergelyk met ander gevalle om te oordeel of die verskil groot genoeg is om een of albei tot die rang van spesie te verhef. Die grootte van die verskil is dus 'n baie belangrike maatstaf om te besluit of twee vorms spesies of variëteite genoem moet word. Nou het Fries by plante, en Westwood by insekte, opgemerk dat die verskil tussen die spesies in groot genera dikwels uiters klein is. Ek het probeer om dit met gemiddeldes in getalle te toets. Sover my onvolledige resultate strek, bevestig hulle altyd hierdie siening. Ek het ook 'n paar skerpsinnige en baie ervare waarnemers geraadpleeg. Ná oorweging stem hulle ook saam met hierdie siening. In hierdie opsig lyk die spesies van die groter genera dus meer soos variëteite as die spesies van die kleiner genera. 'n Mens kan dit ook anders stel. In die groter genera word daar nou meer as die gemiddelde aantal variëteite of beginnende spesies vervaardig. En in daardie genera lyk baie van die spesies wat reeds vervaardig is, nog tot 'n mate soos variëteite. Want hulle verskil minder as gewoonlik van mekaar.

Verder is die spesies van die groot genera op dieselfde manier aan mekaar verwant as wat die variëteite van 'n spesie aan mekaar verwant is. Geen natuurkenner beweer dat al die spesies van 'n genus ewe veel van mekaar verskil nie. Hulle kan gewoonlik in subgenera, of seksies, of kleiner groepe verdeel word. Soos Fries tereg opgemerk het, is klein groepies spesies gewoonlik soos satelliete om sekere ander spesies saamgebondel. En wat is variëteite anders as groepe vorms wat ongelyk aan mekaar verwant is en om sekere vorms saamgebondel is – dit wil sê om hulle ouerspesies? Daar is beslis een baie belangrike verskil tussen variëteite en spesies. Die verskil tussen variëteite, as ons hulle met mekaar of met hulle ouerspesie vergelyk, is baie kleiner as die verskil tussen die spesies van dieselfde genus. Maar wanneer ons die beginsel bespreek wat ek uiteenlopende eienskappe (divergensie) noem, sal ons sien hoe dit verklaar kan word. Ons sal sien hoe die kleiner verskille tussen variëteite geneig is om te groei tot die groter verskille tussen spesies.

Daar is nog een punt wat vir my die moeite werd lyk om op te let. Variëteite het gewoonlik 'n baie beperkte verspreiding. Dit is eintlik skaars meer as 'n vanselfsprekendheid. Want as ons vind dat 'n variëteit wyer versprei is as sy veronderstelde ouerspesie, moet ons hulle name omruil. Maar daar is ook rede om te glo dat spesies wat baie nou aan ander spesies verwant is, en in dié opsig soos variëteite lyk, dikwels 'n baie beperkte verspreiding het. Mnr. H. C. Watson het byvoorbeeld vir my in die deeglik gesifte London Catalogue van plante (4de uitgawe) 63 plante aangedui. Hulle word daarin as spesies ingedeel, maar hy beskou hulle as so nou aan ander spesies verwant dat hulle twyfelagtig is. Hierdie 63 sogenaamde spesies kom gemiddeld in 6,9 van die provinsies voor waarin mnr. Watson Groot-Brittanje verdeel het. In dieselfde katalogus word 53 erkende variëteite aangeteken, en dié kom in 7,7 provinsies voor. Maar die spesies waaraan hierdie variëteite behoort, kom in 14,3 provinsies voor. Die erkende variëteite het dus byna dieselfde beperkte gemiddelde verspreiding as daardie baie nou verwante vorms wat mnr. Watson vir my as twyfelagtige spesies aangedui het. En tog word dié vorms byna deur alle Britse plantkundiges as goeie, egte spesies beskou.

Om af te sluit: variëteite het dus dieselfde algemene kenmerke as spesies, want 'n mens kan hulle nie van spesies onderskei nie, behalwe op twee maniere. Eerstens kan 'n mens tussenvorms vind wat hulle verbind. Maar die bestaan van sulke tussenvorms kan nie die werklike kenmerke verander van die vorms wat hulle verbind nie. Tweedens is daar 'n sekere mate van verskil. As twee vorms baie min verskil, word hulle gewoonlik as variëteite beskou, selfs al is daar nie tussenvorms gevind nie. Maar hoeveel verskil nodig is om twee vorms die rang van spesie te gee, is heeltemal onbepaald. In genera wat in 'n land meer as die gemiddelde aantal spesies het, het die spesies meer as die gemiddelde aantal variëteite. In groot genera is die spesies geneig om nou, maar ongelyk, aan mekaar verwant te wees. Hulle vorm klein bondeltjies om sekere spesies. Spesies wat baie nou aan ander spesies verwant is, het blykbaar 'n beperkte verspreiding. In al hierdie opsigte lyk die spesies van groot genera baie soos variëteite. En ons kan hierdie ooreenkomste duidelik verstaan as spesies eens as variëteite bestaan het en so ontstaan het. Maar as elke spesie afsonderlik geskep is, is hierdie ooreenkomste heeltemal onverklaarbaar.

Ons het ook gesien dat dit die spesies van die groter genera is wat die beste floreer en dominant is, wat gemiddeld die meeste varieer. En soos ons later sal sien, is variëteite geneig om in nuwe en aparte spesies te verander. Die groter genera is dus geneig om nog groter te word. Oral in die natuur is die lewensvorms wat nou dominant is, geneig om nog meer dominant te word, want hulle laat baie veranderde en dominante afstammelinge na. Maar deur stappe wat ek later sal verduidelik, is die groter genera ook geneig om in kleiner genera op te breek. En so word die lewensvorms oral in die heelal ingedeel in groepe wat onder ander groepe val.

Coccus is 'n genus van klein insekte, die skildluise, wat aan plante suig.

Brachiopode of lampskulpe is seediertjies met twee skulpe, soos mossels, maar hulle is nie aan mossels verwant nie; hulle kom baie as fossiele voor.