My lewe het 'n einde, maar kennis het geen einde nie.
Om met iets wat 'n einde het, agter iets aan te jaag wat geen einde het nie,
is gevaarlik.
En as jy dan nog dink jy weet, is dit net nog gevaarliker.
As jy goed doen, moenie roem soek nie.
As jy sleg doen, moenie straf uitlok nie.
Volg die middelpad as jou rigsnoer,
en jy kan jou liggaam beskerm,
jou lewe heel hou,
vir jou ouers sorg,
en al jou jare uitleef.

Kok Ding het vir heer Wenhui 'n os opgesny.
Waar sy hand raak, waar sy skouer leun,
waar sy voet trap, waar sy knie druk —
sjoe! skwiek! — die mes gly deur die vleis met 'n sagte suising,
en alles op die maat van musiek,
asof hy dans op die ou dans van die Moerbeibos,
of op die maat van die Jingshou-lied.
Heer Wenhui sê: "Wonderlik! Hoe het jou vaardigheid so goed geword?"
Kok Ding sit sy mes neer en sê:
"Wat ek liefhet, is die Weg, en dit gaan verder as vaardigheid.
Toe ek begin osse opsny het, het ek net 'n os gesien.
Ná drie jaar het ek nie meer die hele os gesien nie.
Nou werk ek met my gees en nie met my oë nie.
My sintuie staan stil, en my gees beweeg soos hy wil.
Ek volg die natuurlike bou van die os:
ek sny in die groot holtes, ek lei die mes deur die groot openinge,
en volg net wat reeds daar is.
Ek raak nooit eers 'n sening of 'n spier nie,
wat nog te sê van 'n groot been!
'n Goeie kok vervang sy mes een keer per jaar, omdat hy sny.
'n Gewone kok vervang sy mes een keer per maand, omdat hy kap.
Ek het my mes nou negentien jaar,
en ek het duisende osse daarmee opgesny,
en die lem is nog so skerp asof dit pas van die slypsteen af kom.
Tussen die gewrigte is daar spasies,
en die lem van die mes het geen dikte nie.
As jy iets sonder dikte in 'n spasie insit,
is daar meer as genoeg ruimte vir die lem om te beweeg.
Daarom is my mes ná negentien jaar nog so skerp.
Maar elke keer as ek by 'n knoop kom
en sien dat dit moeilik gaan wees,
word ek versigtig.
My oë bly op die plek, ek werk stadig,
ek beweeg die mes baie lig,
en skielik val dit los, soos 'n kluit grond wat op die aarde val.
Dan staan ek met die mes in my hand,
kyk rond, voel tevrede,
maak die mes skoon en sit dit weg."
Heer Wenhui sê: "Uitstekend!
Ek het na Kok Ding geluister en geleer hoe om die lewe te voed."

Toe Gongwen Xuan die bevelvoerder van die regterkant sien, skrik hy en sê:
"Wie is dit? Hoekom het hy net een voet?
Kom dit van die hemel of van mense?"
Hy sê: "Dit kom van die hemel, nie van mense nie.
Die hemel het hom gemaak om net een voet te hê.
Die mens se voorkoms is deur die hemel gegee.
Daarom weet ek dit kom van die hemel, nie van mense nie."

'n Fisant in die moeras moet tien treë loop vir een pik kos,
en honderd treë vir een sluk water,
maar hy wil nie in 'n hok aangehou word nie.
Al sou hy daar soos 'n koning gevoed word, sou hy nie gelukkig wees nie.

Toe Lao Tzu dood is, het Qin Shi hom gaan groet.
Hy het drie keer gehuil en weer uitgeloop.
Lao Tzu se leerling vra: "Was u nie die meester se vriend nie?"
"Ja."
"Is dit dan reg om so te rou?"
"Ja. Eers het ek gedink hy was 'n gewone mens, maar nou nie meer nie.
Toe ek netnou ingegaan het om te rou,
het ek ou mense gesien wat huil asof hulle 'n kind verloor het,
en jong mense wat huil asof hulle hul moeder verloor het.
Hy het hulle seker op een of ander manier aangetrek,
sodat hulle woorde spreek wat hulle nie wou spreek nie,
en huil waar hulle nie wou huil nie.
Dit is om van die hemel weg te vlug,
die ware aard van dinge te ontken,
en te vergeet wat ons ontvang het.
Die mense van ouds het dit die straf genoem vir wie van die hemel wegvlug.
Toe die meester gekom het, was dit sy tyd.
Toe die meester gegaan het, het hy die natuurlike loop gevolg.
As jy rustig is met jou tyd en die loop van dinge volg,
kan hartseer en vreugde jou nie binnedring nie.
Die mense van ouds het dit genoem: deur die hemel losgemaak van die tou."

Die vingers raak moeg van die hout aandra,
maar die vuur word deurgegee,
en niemand weet waar dit eindig nie.