Watter dowwe glans kom hier
— soos mis wat teen die hange kruip —
deur ons wit sterre styg?

Watter skemering van stemme
fluister hier soos sagte reën,
en watter smarte hoor ons hyg?

Hierheen kom elke mensgeslag
met al die sonde of heerlikheid
van sy kort aardse weg,
sy dade en sy verborge kwaad,
sy dieper smaad van dadeloosheid —
en staan voor die Ewige Gereg.

O donker smartlike bestaan,
o verre aarde, ver van rus
en van óns glans versteek;
waar pyn is en die wenteling
van dinge, en sterwe, en ons wit lig
tot soveel vreemde kleure breek.

Dié wat daar kom, lyk stil en vroom,
maar aarselend ná die lange tog
voor hierdie hoë saal,
soos mense wat min woorde het,
of smart gehad het en onthou
en nou nog deur herinnerings dwaal.

Hul kom van ’n volk wat klein, alleen
op ’n dorre hoogland uitgeskud,
aan weerskante belaag
van mens en dier en son en dors,
nog blindelings stry, half redeloos nog
groot dinge onwetend waag.

Daar kom hul aan, so klein, so min,
en bleek soos mense wat die dood
en bitter dinge ken;
maar rustig, ry ná yle ry,
gelate, eenvoudig, droewig, stil,
en aan ons glans nog skaars gewen.

O heilige Geregtigheid,
wat alle dade na hul maat
van smart en mens-wees meet,
verborge Raad, verborge Bron
van onrus, daad en lewe self —
wie sal U duister raadslag weet?