Hoofstukke 17–19

¹ Hulle het my geneem en na 'n plek gebring waar die wesens wat daar was, soos vlammende vuur was. Wanneer hulle wou, het hulle soos mense verskyn. ² Hulle het my na die plek van duisternis gebring, en na 'n berg waarvan die top tot in die hemel gereik het. ³ Ek het die plekke van die hemelligte gesien, en die skatkamers van die sterre en van die donderweer. In die diepste dieptes was daar 'n boog van vuur met pyle en hulle pylkoker, en 'n swaard van vuur, en al die weerligte. ⁴ Hulle het my na die lewende waters geneem, en na die vuur van die weste, wat elke sonsondergang ontvang. ⁵ Ek het by 'n rivier van vuur gekom, waarin die vuur soos water vloei en in die groot see in die weste uitmond. ⁶ Ek het die groot riviere gesien, en by die groot rivier en die groot duisternis gekom, en na die plek gegaan waar geen mens loop nie. ⁷ Ek het die berge van die duisternis van die winter gesien, en die plek waar al die waters van die diepte vandaan vloei. ⁸ Ek het die mondings van al die riviere van die aarde gesien, en die monding van die diepte.

¹ Ek het die skatkamers van al die winde gesien. Ek het gesien hoe Hy die hele skepping en die vaste fondamente van die aarde daarmee toegerus het. ² Ek het die hoeksteen van die aarde gesien. Ek het die vier winde gesien wat die aarde en die uitspansel van die hemel dra. ³ Ek het gesien hoe die winde die gewelf van die hemel uitspan en tussen hemel en aarde staan: hulle is die pilare van die hemel. ⁴ Ek het die winde van die hemel gesien wat die son en al die sterre laat draai en na hulle ondergang bring. ⁵ Ek het die winde op die aarde gesien wat die wolke dra. Ek het die paaie van die engele gesien. Ek het aan die einde van die aarde die uitspansel van die hemel daarbo gesien.

⁶ Ek het verder gegaan en 'n plek gesien wat dag en nag brand, waar daar sewe berge van pragtige stene is: drie na die ooste en drie na die suide. ⁷ Van dié na die ooste was een van gekleurde steen, een van pêrel en een van hiasint. Dié na die suide was van rooi steen. ⁸ Maar die middelste het tot in die hemel gereik, soos die troon van God, van albaster, en die top van die troon was van saffier. ⁹ En ek het 'n vlammende vuur gesien.

Anderkant hierdie berge ¹⁰ is 'n streek, die einde van die groot aarde. Daar het die hemele hulle einde. ¹¹ Ek het 'n diep afgrond gesien, met kolomme van hemelse vuur. Tussen hulle het ek kolomme van vuur sien val, onmeetlik in hoogte en in diepte. ¹² Anderkant daardie afgrond het ek 'n plek gesien wat geen uitspansel van die hemel bo hom gehad het nie, en geen vaste aarde onder hom nie. Daar was geen water op nie en geen voëls nie. Dit was 'n woeste, verskriklike plek. ¹³ Ek het daar sewe sterre gesien soos groot brandende berge. Toe ek oor hulle navraag doen, ¹⁴ het die engel gesê: "Hierdie plek is die einde van die hemel en die aarde. Dit het 'n gevangenis geword vir die sterre en die leërmag van die hemel. ¹⁵ Die sterre wat oor die vuur rol, is dié wat die gebod van die Here oortree het aan die begin van hulle opkoms, omdat hulle nie op hulle vasgestelde tye uitgekom het nie. ¹⁶ Hy was kwaad vir hulle en het hulle gebind tot die tyd wanneer hulle skuld voltooi is, vir tien duisend jaar."

¹ Uriël het vir my gesê: "Hier sal die engele staan wat hulle met vroue verbind het. Hulle geeste, wat baie verskillende gestaltes aanneem, besoedel die mense en mislei hulle om aan demone te offer asof hulle gode is. Hier sal hulle staan tot die dag van die groot oordeel, waarin hulle geoordeel sal word totdat dit met hulle klaar is. ² Ook die vroue van die engele wat afgedwaal het, sal sirenes word."

Sirenes is in die Griekse mites wesens wat mense met hulle gesang na die dood lok.

³ Ek, Henog, alleen het die visioen gesien, die eindes van alle dinge. Geen mens sal sien soos ek gesien het nie.