Die uitwerking van uiterlike toestande. Gebruik en onbruik, saam met natuurlike seleksie; organe om mee te vlieg en te sien. Akklimatisering. Korrelasie van groei. Vergoeding en spaarsaamheid van groei. Valse korrelasies. Veelvuldige, rudimentêre en eenvoudig geboude dele is veranderlik. Dele wat op 'n ongewone manier ontwikkel is, is baie veranderlik: spesie-eienskappe is meer veranderlik as genus-eienskappe; sekondêre geslagseienskappe is veranderlik. Spesies van dieselfde genus varieer op 'n soortgelyke manier. Terugslag na eienskappe wat lank verlore was. Samevatting.

Tot dusver het ek soms gepraat asof die variasies toevallig ontstaan. Sulke variasies is baie algemeen en neem baie vorme aan by mak diere en gekweekte plante, en in 'n mindere mate ook by lewende wesens in die natuur. "Toeval" is natuurlik 'n heeltemal verkeerde woord. Maar dit help ons om eerlik te erken dat ons nie weet wat die oorsaak van elke bepaalde variasie is nie. Party skrywers glo die voortplantingstelsel het twee take wat ewe belangrik is. Een is om die kind soos sy ouers te maak. Die ander is om individuele verskille, of baie klein afwykings in bou, voort te bring. Maar by mak diere en gekweekte plante is daar baie meer veranderlikheid as in die natuur, en misvormings kom ook baie meer voor. Dit laat my glo dat afwykings in bou op een of ander manier te make het met die lewensomstandighede. Ek bedoel die omstandighede waaraan die ouers en hulle verdere voorouers etlike geslagte lank blootgestel was. In die eerste hoofstuk het ek gesê dat die voortplantingstelsel baie gevoelig is vir veranderinge in die lewensomstandighede. (Om te wys dat dit waar is, sou ek 'n lang lys feite nodig hê wat ek nie hier kan gee nie.) As hierdie stelsel by die ouers versteur word, dan is dit vir my die hoofrede waarom die nakomelinge veranderlik of buigsaam is. Dit lyk asof die manlike en vroulike geslagselemente al geraak word voordat hulle saamsmelt om 'n nuwe wese te vorm. By plante wat "sport" (skielik afwykende lote maak), word net die knop geraak. In sy heel vroegste toestand verskil so 'n knop blykbaar nie wesenlik van 'n saadknop nie. Maar ons weet glad nie waarom hierdie of daardie deel meer of minder sou varieer as die voortplantingstelsel versteur word nie. Tog sien ons hier en daar vaagweg 'n flou straaltjie lig. En ons kan seker wees dat daar 'n oorsaak moet wees vir elke afwyking in bou, hoe klein ook al.

Dit is hoogs onseker hoeveel direkte uitwerking verskille in klimaat, kos, ensovoorts op 'n wese het. My indruk is dat die uitwerking by diere uiters klein is, en by plante miskien 'n bietjie groter. Een ding kan ons ten minste veilig aflei. Sulke invloede kan nie die baie treffende en ingewikkelde maniere verklaar waarop een lewende wese se bou by 'n ander s'n aangepas is nie. Ons sien sulke onderlinge aanpassings oral in die natuur. 'n Klein bietjie invloed kan ons wel aan klimaat, kos, ensovoorts toeskryf. E. Forbes sê byvoorbeeld met oortuiging dat skulpe by hulle suidelike grens, en wanneer hulle in vlak water leef, helderder gekleur is as skulpe van dieselfde spesie verder noord of uit dieper water. Gould glo dat voëls van dieselfde spesie helderder gekleur is waar die lug helder is, as wanneer hulle op eilande of naby die kus woon. Wollaston is ook oortuig dat insekte se kleure beïnvloed word as hulle naby die see woon. Moquin-Tandon gee 'n lys plante wie se blare effens vlesig word as hulle naby die strand groei, al is hulle nêrens anders vlesig nie. Ek kan nog verskeie sulke gevalle noem.

Variëteite van een spesie trek soms in die gebied in waar ander spesies woon. Dan kry hulle dikwels in 'n baie klein mate sommige van daardie spesies se eienskappe. Dit pas by ons siening dat spesies van alle soorte net duidelik herkenbare en blywende variëteite is. So is die spesies skulpe wat net in tropiese en vlak seë voorkom, gewoonlik helderder gekleur as dié wat net in koue en dieper seë voorkom. Volgens mnr. Gould is die voëls wat net op vastelande voorkom, helderder gekleur as dié van eilande. Elke versamelaar weet dat die insekspesies wat net aan seekuste voorkom, dikwels koperkleurig of vaal en somber is. Plante wat net aan die seekant leef, het baie dikwels vlesige blare. Iemand wat glo dat elke spesie afsonderlik geskep is, sal iets soos die volgende moet sê. Hierdie skulp is met helder kleure geskep vir 'n warm see. Maar daardie ander skulp het deur variasie helder kleure gekry toe hy in warmer of vlakker water ingetrek het.

As 'n variasie 'n wese selfs net 'n klein bietjie help, kan ons nie sê hoeveel daarvan te danke is aan natuurlike seleksie wat stadig ophoop nie, en hoeveel aan die lewensomstandighede nie. Pelshandelaars weet byvoorbeeld goed dat diere van dieselfde spesie dikker en beter pels het hoe strenger die klimaat is waarin hulle geleef het. Maar wie kan sê hoeveel van hierdie verskil kom daarvan dat die warmste geklede individue baie geslagte lank bevoordeel en bewaar is? En hoeveel kom van die direkte werking van die strawwe klimaat? Want dit lyk tog asof die klimaat 'n mate van direkte uitwerking het op die hare van ons mak viervoetige diere.

Ek kan voorbeelde gee waar dieselfde variëteit ontstaan het onder lewensomstandighede wat so verskillend is as wat 'n mens jou kan voorstel. Aan die ander kant kan ek voorbeelde gee waar verskillende variëteite van dieselfde spesie onder dieselfde omstandighede ontstaan het. Sulke feite wys hoe indirek die lewensomstandighede moet werk. Verder ken elke natuurkenner talle voorbeelde van spesies wat suiwer bly, of glad nie varieer nie, al leef hulle in die mees teenoorgestelde klimate. Sulke oorwegings laat my baie min gewig heg aan die direkte werking van die lewensomstandighede. Indirek speel hulle wel 'n belangrike rol, soos ek reeds gesê het. Hulle beïnvloed blykbaar die voortplantingstelsel en veroorsaak so veranderlikheid. Natuurlike seleksie sal dan al die nuttige variasies ophoop, hoe klein ook al, totdat hulle duidelik ontwikkel is en ons hulle kan raaksien.

In die eerste hoofstuk het ek na sekere feite verwys. Op grond daarvan twyfel ek skaars dat gebruik by ons mak diere sekere dele sterker en groter maak, en dat onbruik hulle kleiner maak. Ek twyfel ook nie dat sulke veranderinge oorgeërf word nie. In die vrye natuur het ons geen maatstaf waarmee ons die uitwerking van langdurige gebruik of onbruik kan meet nie, want ons ken nie die ouervorms nie. Tog het baie diere liggaamsdele wat ons kan verklaar as die gevolg van onbruik. Prof. Owen het al opgemerk dat daar niks vreemder in die natuur is as 'n voël wat nie kan vlieg nie. Tog is daar verskeie wat so is. Die stoombooteend van Suid-Amerika kan net fladderend oor die water se oppervlak beweeg. Sy vlerke is omtrent in dieselfde toestand as dié van die mak Aylesbury-eend. Die groter voëls wat op die grond kos soek, vlieg selde op behalwe om gevaar te ontvlug. Daarom glo ek dat onbruik die oorsaak is dat verskeie voëls amper geen vlerke het nie. Hierdie voëls woon nou, of het tot onlangs gewoon, op verskeie eilande in die oseaan waar geen roofdiere is nie. Die volstruis woon wel op vastelande en loop gevaar wat hy nie deur te vlieg kan ontvlug nie. Maar hy kan homself teen vyande verdedig deur te skop, net so goed as enige van die kleiner viervoetige diere. Ons kan ons voorstel dat die volstruis se vroeë voorouer gewoontes gehad het soos dié van 'n trap (die voël). Natuurlike seleksie het toe oor opeenvolgende geslagte sy liggaam groter en swaarder gemaak. Hy het sy bene al hoe meer gebruik en sy vlerke al hoe minder, totdat hy nie meer kon vlieg nie.

Kirby het opgemerk (en ek het dieselfde gesien) dat die voorste tarsi, of voete, van baie mannetjies-miskruiers baie dikwels afgebreek is. Hy het sewentien eksemplare in sy eie versameling ondersoek, en by nie een was daar selfs 'n stompie oor nie. By Onites apelles gaan die tarsi so gereeld verlore dat die insek al beskryf is asof hy hulle glad nie het nie. By sommige ander genera is hulle daar, maar in 'n rudimentêre toestand. By Ateuchus, die heilige kewer van die Egiptenare, ontbreek hulle heeltemal. Daar is nie genoeg bewys om ons te laat glo dat verminkings ooit oorgeërf word nie. Ek verklaar liewer op 'n ander manier waarom Ateuchus glad nie voorste tarsi het nie, en waarom hulle by sommige ander genera rudimentêr is. Ek dink dit is die gevolg van langdurige onbruik by hulle voorouers. By baie miskruiers gaan die tarsi amper altyd verlore. Hulle moet dus vroeg in die lewe verlore gaan, en daarom kan hierdie insekte hulle nie veel gebruik nie.

In sommige gevalle kan ons maklik veranderinge in bou aan onbruik toeskryf, terwyl hulle eintlik heeltemal of grotendeels deur natuurlike seleksie veroorsaak is. Mnr. Wollaston het 'n merkwaardige feit ontdek. Van die 550 spesies kewers wat op Madeira woon, het 200 so swak vlerke dat hulle nie kan vlieg nie. En van die nege-en-twintig genera wat net daar voorkom, het nie minder nie as drie-en-twintig genera al hulle spesies in hierdie toestand! Verskeie feite het my laat glo dat die vlerklose toestand van soveel kewers op Madeira hoofsaaklik deur natuurlike seleksie veroorsaak is, maar waarskynlik saam met onbruik. Die feite is die volgende. In baie dele van die wêreld word kewers baie dikwels see toe gewaai en kom dan om. Mnr. Wollaston het gesien dat die kewers op Madeira grootliks weggesteek bly totdat die wind gaan lê en die son skyn. Op die blootgestelde Dezertas-eilande is die persentasie vlerklose kewers groter as op Madeira self. En veral is daar die buitengewone feit waarop mnr. Wollaston so sterk klem lê: sekere groot groepe kewers ontbreek byna heeltemal. Elders is hierdie groepe uiters talryk, en hulle leefwyse maak dit byna noodsaaklik dat hulle gereeld vlieg. Dink nou aan duisende opeenvolgende geslagte. Elke individuele kewer wat die minste gevlieg het, sou die beste kans gehad het om te oorleef, omdat hy nie see toe gewaai is nie. Miskien was sy vlerke net 'n tikkie swakker ontwikkel, of miskien was hy bloot lui. Aan die ander kant sou die kewers wat die gewilligste opgevlieg het, die meeste see toe gewaai en so vernietig word.

Daar is ook insekte op Madeira wat nie op die grond kos soek nie. Kewers, skoenlappers en motte wat van blomme leef, moet byvoorbeeld gereeld hulle vlerke gebruik om kos te kry. Mnr. Wollaston vermoed dat hulle vlerke glad nie kleiner geword het nie, maar selfs groter. Dit pas heeltemal by die werking van natuurlike seleksie. Toe 'n nuwe insek die eerste keer op die eiland aangekom het, sou natuurlike seleksie sy vlerke groter of kleiner maak. Dit sou daarvan afhang watter groep se individue meer gered is: dié wat suksesvol teen die wind geveg het, of dié wat dit opgegee het en selde of nooit gevlieg het nie. Dit is soos met matrose wie se skip naby 'n kus vergaan. Vir die goeie swemmers sou dit beter gewees het as hulle nog verder kon swem. Maar vir die swak swemmers sou dit beter gewees het as hulle glad nie kon swem nie en by die wrak gebly het.

Die oë van molle en van sommige knaagdiere wat in gate woon, is rudimentêr klein. In sommige gevalle is hulle heeltemal met vel en pels toegegroei. Hierdie toestand van die oë kom waarskynlik daarvan dat hulle deur onbruik geleidelik kleiner geword het, maar miskien met die hulp van natuurlike seleksie. In Suid-Amerika is daar 'n knaagdier wat in gate woon, die tuco-tuco of Ctenomys. Hy leef selfs nog meer onder die grond as die mol. 'n Spanjaard wat hulle dikwels gevang het, het my verseker dat hulle dikwels blind is. Een wat ek lewend aangehou het, was beslis blind. Toe ek hom oopsny, het dit geblyk dat die oorsaak 'n ontsteking van die knipvlies was. Gereelde ontsteking van die oë moet skadelik wees vir enige dier. En oë is beslis nie onmisbaar vir diere wat onder die grond leef nie. In so 'n geval kan dit dus 'n voordeel wees as die oë kleiner word, die ooglede aan mekaar vasgroei en pels daaroor groei. As dit so is, sal natuurlike seleksie voortdurend die uitwerking van onbruik help.

Dit is algemeen bekend dat verskeie diere in die grotte van Stiermarke en van Kentucky blind is. Hulle behoort aan die mees uiteenlopende klasse. By sommige van die krappe bly die steeltjie waarop die oog sit, oor, al is die oog self weg. Dit is asof die staander van die teleskoop nog daar is, al het die teleskoop met sy lense verlore gegaan. Dit is moeilik om te dink dat oë, al is hulle nutteloos, op enige manier skadelik kan wees vir diere wat in die donker leef. Daarom skryf ek die verlies van hulle oë heeltemal aan onbruik toe. Een van die blinde diere, naamlik die grotrot, het reusagtige oë. Prof. Silliman het gedink dat dit 'n klein bietjie sig teruggekry het nadat dit 'n paar dae in die lig geleef het. Op Madeira het natuurlike seleksie, met die hulp van gebruik en onbruik, by sommige insekte die vlerke groter gemaak en by ander kleiner. Op dieselfde manier lyk dit asof natuurlike seleksie by die grotrot teen die verlies van lig geworstel het en die oë groter gemaak het. By al die ander inwoners van die grotte lyk dit egter asof onbruik alleen sy werk gedoen het.

'n Mens kan jou moeilik lewensomstandighede voorstel wat meer eenders is as diep kalksteengrotte in 'n byna eenderse klimaat. Volgens die gewone siening is die blinde diere afsonderlik vir die Amerikaanse en Europese grotte geskep. Dan sou ons verwag dat hulle bou en verwantskappe baie na aan mekaar sou wees. Maar soos Schiödte en ander opgemerk het, is dit nie die geval nie. Die grotinsekte van die twee vastelande is nie nouer verwant as wat ons sou verwag uit die algemene ooreenkoms tussen die ander inwoners van Noord-Amerika en Europa nie. Volgens my siening moet ons aanneem dat Amerikaanse diere met gewone sig stadig, oor opeenvolgende geslagte, van die buitewêreld al hoe dieper in die Kentucky-grotte ingetrek het. Europese diere het op dieselfde manier die grotte van Europa binnegetrek. Ons het wel 'n bietjie bewys van so 'n geleidelike verandering in gewoontes. Schiödte sê: "Diere wat nie ver van gewone vorms verwyder is nie, berei die oorgang van lig na donker voor. Dan volg dié wat vir skemerlig gebou is, en heel laaste dié wat bestem is vir totale duisternis." Ná ontelbare geslagte het 'n dier dan die diepste dele bereik. Volgens hierdie siening sou onbruik teen dié tyd sy oë min of meer heeltemal uitgewis het. Natuurlike seleksie sou dikwels ook ander veranderinge teweeggebring het om vir die blindheid te vergoed, soos langer voelers of palpe (tastertjies by die mond).

Ten spyte van sulke veranderinge sou ons verwag dat die grotdiere van Amerika steeds verwant sal wees aan die ander inwoners van daardie vasteland, en dié van Europa aan die inwoners van die Europese vasteland. Prof. Dana vertel my dat dit by sommige van die Amerikaanse grotdiere wel so is. En sommige van die Europese grotinsekte is baie nou verwant aan dié van die omliggende land. As ons die gewone siening volg dat hulle afsonderlik geskep is, sou dit uiters moeilik wees om enige redelike verklaring te gee waarom die blinde grotdiere aan die ander inwoners van die twee vastelande verwant is. Ons kan wel verwag dat verskeie inwoners van die grotte van die Ou en Nuwe Wêreld nou verwant sal wees. Ons weet immers dat die meeste van hulle ander diere en plante ook verwant is. Agassiz het opgemerk dat die blinde vis Amblyopsis baie vreemd en afwykend is. Die blinde Proteus is net so afwykend as ons hom met die reptiele van Europa vergelyk. Ek is glad nie verbaas dat sommige grotdiere so vreemd is nie. Ek is eerder verbaas dat nie meer wrakstukke van oeroue lewe hier bewaar gebly het nie. Die inwoners van hierdie donker woonplekke was immers waarskynlik aan minder strawwe mededinging blootgestel.

By plante word gewoontes oorgeërf. Dink aan die tyd van die jaar wanneer hulle blom, hoeveel reën saad nodig het om te ontkiem, die tyd wanneer hulle "slaap", ensovoorts. Dit bring my by 'n paar woorde oor akklimatisering (gewoond raak aan klimaat). Dit is uiters algemeen dat spesies van dieselfde genus in baie warm en in baie koue lande woon. Ek glo dat al die spesies van dieselfde genus van 'n enkele stamvader afstam. As hierdie siening reg is, moet akklimatisering maklik gebeur in die loop van langdurige afstamming. Almal weet dat elke spesie aangepas is by die klimaat van sy eie tuiste. Spesies uit 'n poolstreek, of selfs uit 'n gematigde streek, kan nie 'n tropiese klimaat verduur nie, en andersom ook nie. Net so kan baie vetplante nie 'n klam klimaat verduur nie. Maar mense oorskat dikwels hoe nou spesies aangepas is by die klimate waarin hulle leef. Ons kan dit aflei uit twee dinge. Eerstens kan ons dikwels nie voorspel of 'n ingevoerde plant ons klimaat sal verduur of nie. Tweedens is daar baie plante en diere uit warmer lande wat hier baie gesond bly. Ons het rede om iets oor spesies in die natuur te glo. Die mededinging van ander lewende wesens beperk hulle gebied net so sterk, of selfs sterker, as hulle aanpassing by 'n bepaalde klimaat.

Maar of die aanpassing gewoonlik baie noukeurig is of nie, by 'n paar plante het ons bewys dat hulle tot 'n mate natuurlik aan verskillende temperature gewoond raak, of geakklimatiseer word. Dr. Hooker het saad versamel van dennebome en rododendrons wat op verskillende hoogtes in die Himalaja groei. Toe die plante hier in Engeland uit daardie saad gekweek is, was hulle nie ewe goed bestand teen koue nie. Mnr. Thwaites vertel my dat hy soortgelyke feite in Ceylon waargeneem het. Mnr. H. C. Watson het ook soortgelyke waarnemings gemaak by Europese plantspesies wat van die Azore na Engeland gebring is. Wat diere betref, kan ek verskeie betroubare gevalle noem van spesies wat in historiese tye hulle gebied baie uitgebrei het, van warmer na koeler breedtegrade en andersom. Maar ons weet nie seker dat hierdie diere streng by hulle oorspronklike klimaat aangepas was nie, al neem ons dit in alle gewone gevalle aan. Ons weet ook nie of hulle daarna aan hulle nuwe tuiste gewoond geraak het nie.

Ek glo dat die onbeskaafde mens ons mak diere oorspronklik gekies het omdat hulle nuttig was en maklik in gevangenskap geteel het. Hy het hulle nie gekies omdat hy later gevind het dat hulle oor groot afstande vervoer kan word nie. Ons mak diere het 'n algemene en buitengewone vermoë om die mees uiteenlopende klimate te verduur. Boonop bly hulle in daardie klimate heeltemal vrugbaar, en dit is 'n baie strenger toets. Ek dink ons kan dit gebruik as 'n argument dat 'n groot deel van die ander diere wat nou in die natuur leef, maklik gewoond gemaak kan word aan baie verskillende klimate. Ons moet hierdie argument egter nie te ver voer nie. Party van ons mak diere stam waarskynlik af van verskeie wilde stamme. Die bloed van 'n tropiese en 'n arktiese wolf of wilde hond is byvoorbeeld miskien in ons mak hondrasse gemeng. Die rot en die muis kan nie as mak diere beskou word nie. Maar die mens het hulle na baie dele van die wêreld vervoer, en nou het hulle 'n baie wyer gebied as enige ander knaagdier. Hulle leef vry in die koue klimaat van die Faroë-eilande in die noorde en van die Falkland-eilande in die suide, en op baie eilande in die trope. Daarom is ek geneig om aanpassing by 'n bepaalde klimaat te sien as 'n eienskap wat maklik geënt word op 'n aangebore, wye buigsaamheid van gestel. Die meeste diere het so 'n buigsaamheid. Volgens hierdie siening is daar niks vreemds daaraan dat die mens self en sy mak diere die mees uiteenlopende klimate kan verduur nie. Net so is dit nie vreemd dat vroeëre spesies van die olifant en die renoster 'n ystydklimaat kon verduur nie, terwyl die spesies wat vandag leef almal 'n tropiese of subtropiese leefwyse het. Dit is bloot voorbeelde van 'n baie algemene buigsaamheid van gestel, wat onder besondere omstandighede in werking kom.

Hoeveel van die akklimatisering van spesies aan 'n bepaalde klimaat te danke is aan blote gewoonte, hoeveel aan die natuurlike seleksie van variëteite met verskillende aangebore gestelle, en hoeveel aan albei saam, is 'n baie duister vraag. Ek moet glo dat gewoonte 'n mate van invloed het. Ek glo dit eerstens op grond van ooreenkoms met ander gevalle. Tweedens glo ek dit weens die voortdurende raad in boeke oor landbou, selfs in die ou ensiklopedieë van China, om baie versigtig te wees wanneer 'n mens diere van een streek na 'n ander verskuif. Dit is nie waarskynlik dat die mens daarin kon slaag om soveel rasse en subrasse uit te kies met gestelle wat spesiaal by hulle eie streke pas nie. Die resultaat moet, dink ek, aan gewoonte te danke wees. Aan die ander kant sien ek geen rede om te twyfel dat natuurlike seleksie voortdurend die individue sal bewaar wat gebore is met 'n gestel wat die beste by hulle tuisland aangepas is nie.

In boeke oor baie soorte gekweekte plante lees 'n mens dat sekere variëteite sekere klimate beter verduur as ander. Dit blyk baie treffend uit boeke oor vrugtebome wat in die Verenigde State uitgegee word. Daarin word sekere variëteite gereeld vir die noordelike state aanbeveel en ander vir die suidelike state. Die meeste van hierdie variëteite is van onlangse oorsprong, en hulle kan dus nie die verskille in hulle gestel aan gewoonte te danke hê nie. Die geval van die aardpeer (Jerusalem-artisjok) is selfs aangevoer as bewys dat akklimatisering nie kan plaasvind nie! Dié plant word nooit uit saad gekweek nie, en daarom het daar geen nuwe variëteite ontstaan nie. En vandag is hy nog net so teer soos altyd. Die geval van die nierboontjie is ook dikwels vir dieselfde doel aangehaal, en met baie meer gewig. Maar dink aan die volgende proef. Iemand sou twintig geslagte lank sy nierboontjies so vroeg moet saai dat 'n baie groot deel deur ryp vernietig word. Dan sou hy saad moet versamel van die paar wat oorleef, en sorg dat hulle nie per ongeluk gekruis word nie. Dan sou hy weer saad van hierdie saailinge moet kry, met dieselfde voorsorg. Totdat iemand dit doen, kan ons nie sê dat die proef selfs probeer is nie. Ons moet ook nie dink dat daar nooit verskille in die gestel van nierboontjie-saailinge voorkom nie. Daar is 'n verslag gepubliseer oor hoeveel harder sommige saailinge as ander gelyk het.

Alles in ag genome, dink ek ons kan aflei dat gewoonte, gebruik en onbruik in sommige gevalle 'n groot rol gespeel het. Hulle het die gestel en die bou van verskeie organe help verander. Maar die uitwerking van gebruik en onbruik het dikwels in 'n groot mate saamgewerk met die natuurlike seleksie van aangebore verskille. En soms het natuurlike seleksie die oorhand daaroor gekry.

Met hierdie uitdrukking bedoel ek dat al die dele van die organisme tydens groei en ontwikkeling aan mekaar vasgebind is. As klein variasies in een deel voorkom en deur natuurlike seleksie opgehoop word, verander ander dele daarom ook. Dit is 'n baie belangrike onderwerp, en ons verstaan dit nog baie swak. Die duidelikste geval is die volgende. Veranderinge wat net tot voordeel van die kleintjie of die larwe opgehoop word, sal die bou van die volwasse dier beïnvloed. Dit kan ons veilig aflei. Net so sal enige misvorming wat die vroeë embrio raak, die hele bou van die volwassene ernstig beïnvloed. Daar is verskeie dele van die liggaam wat homoloog is, en wat vroeg in die embrio eenders lyk. Dit lyk asof hulle geneig is om op 'n verwante manier te varieer. Ons sien dit wanneer die regter- en linkerkant van die liggaam op dieselfde manier varieer. Ons sien dit ook wanneer die voor- en agterbene, en selfs die kake en ledemate, saam varieer. Die onderkaak is volgens die algemene opvatting homoloog met die ledemate. Ek twyfel nie dat natuurlike seleksie hierdie neigings min of meer heeltemal kan oorheers nie. Daar was byvoorbeeld eens 'n familie takbokke met 'n horing aan net een kant. As dit van groot nut vir die ras was, sou natuurlike seleksie dit waarskynlik blywend kon maak.

Soos sommige skrywers opgemerk het, is homoloë dele geneig om aan mekaar te groei. Dit sien 'n mens dikwels by misvormde plante. Niks is algemener as dat homoloë dele in die normale bou saamgroei nie, soos wanneer die kroonblare van 'n blom saamgroei tot 'n buis. Harde dele beïnvloed blykbaar die vorm van sagte dele langsaan. Sommige skrywers glo dat die verskillende vorms van die bekken by voëls die merkwaardige verskille in die vorm van hulle niere veroorsaak. Ander glo dat die vorm van die moeder se bekken by die mens die vorm van die kind se kop deur druk beïnvloed. By slange bepaal die vorm van die liggaam en die manier van sluk, volgens Schlegel, waar verskeie van die belangrikste ingewande lê.

Die aard van die band van korrelasie is baie dikwels heeltemal duister. M. Is. Geoffroy St. Hilaire het met nadruk opgemerk dat sekere misvormings baie dikwels saam voorkom en ander selde, sonder dat ons enige rede daarvoor kan gee. Wat kan vreemder wees as die verband tussen blou oë en doofheid by katte? Of tussen die skilpaddopkleur en die vroulike geslag? Of by duiwe tussen geveerde pote en vel tussen die buitenste tone? Of tussen hoeveel dons die kuikens het wanneer hulle uitbroei, en die kleur van hulle vere later? Of die verband tussen die hare en die tande by die kaal Turkse hond, al speel homologie hier waarskynlik 'n rol? Wat hierdie laaste geval van korrelasie betref, dink ek dit kan skaars toevallig wees. Kies die twee ordes van soogdiere uit wie se velbedekking die meeste afwyk van die normale, naamlik Cetacea (walvisse) en Edentata (gordeldiere, ietermagôs, ensovoorts). Dan is dit juis hulle wie se tande ook die meeste afwyk.

Ek ken geen beter geval om te wys hoe belangrik die wette van korrelasie is nie. Hulle kan belangrike dele van die bou verander, heeltemal los van nut, en dus los van natuurlike seleksie. Die geval is die verskil tussen die buitenste en binneste blommetjies by sommige plante uit die familie van die madeliefie (Compositae) en die familie van die wortel (Umbelliferae). Almal ken die verskil tussen die straalblommetjies en die blommetjies in die middel van byvoorbeeld 'n madeliefie. Hierdie verskil gaan dikwels gepaard daarmee dat dele van die blom nie ontwikkel nie. Maar by sommige Compositae verskil die sade ook in vorm en patroon. Selfs die vrugbeginsel self, met sy bydele, verskil, soos Cassini beskryf het. Sommige skrywers het hierdie verskille aan druk toegeskryf. Die vorm van die sade in die straalblommetjies van sommige Compositae steun hierdie idee. Maar dr. Hooker vertel my dat dit by die kroon van die Umbelliferae glad nie die spesies met die digste blomhofies is waar die binneste en buitenste blomme die dikwelste verskil nie. 'n Mens sou kon dink dat die straalblare kos van sekere ander dele van die blom wegtrek, en dat daardie dele daarom nie ontwikkel nie. Maar by sommige Compositae is daar 'n verskil in die sade van die buitenste en binneste blommetjies sonder enige verskil in die kroon. Moontlik hang hierdie verskeie verskille saam met 'n verskil in die vloei van voedsel na die middelste en buitenste blomme. Ons weet ten minste dat by onreëlmatige blomme dié wat die naaste aan die as is, die meeste vatbaar is vir peloria. Dit beteken hulle word reëlmatig. Ek kan 'n voorbeeld hiervan byvoeg, wat ook 'n treffende geval van korrelasie is. Ek het onlangs by sommige tuin-pelargoniums opgemerk dat die middelste blom van die tros dikwels die donkerder kolle op die twee boonste kroonblare verloor. Wanneer dit gebeur, ontwikkel die nektarklier wat daaraan vas is, glad nie. Wanneer die kleur net van een van die twee boonste kroonblare afwesig is, is die nektarklier net baie korter.

Kom ons kyk na die verskil in die kroon van die middelste en buitenste blomme van 'n blomhofie of 'n skerm. C. C. Sprengel het gemeen dat die straalblommetjies insekte lok, en dat insekte baie help met die bestuiwing van plante in hierdie twee ordes. Ek is glad nie seker dat sy idee so vergesog is as wat dit eers lyk nie. En as dit 'n voordeel is, kon natuurlike seleksie 'n rol gespeel het. Maar dan is daar die verskille in die binneste en buitenste bou van die sade. Hulle hang nie altyd saam met verskille in die blomme nie. Dit lyk onmoontlik dat hulle op enige manier voordelig vir die plant kan wees. Tog lyk hierdie verskille by die Umbelliferae so belangrik dat die ouer De Candolle sy hoofindeling van die orde op soortgelyke verskille gebaseer het. Volgens Tausch is die sade in sommige gevalle orthosperm (met 'n plat binnekant) in die buitenste blomme en coelosperm (met 'n holte) in die middelste blomme. Ons sien dus dat veranderinge in bou wat klassifiseerders as baie belangrik beskou, heeltemal te danke kan wees aan onbekende wette van korrelasie van groei. En sover ons kan sien, is sulke veranderinge nie van die minste nut vir die spesie nie.

Ons kan dikwels verkeerdelik eienskappe aan korrelasie van groei toeskryf wat eintlik net aan oorerwing te danke is. Ek bedoel eienskappe wat 'n hele groep spesies gemeen het. 'n Oeroue voorouer kon deur natuurlike seleksie een verandering in bou gekry het, en ná duisende geslagte 'n ander, onafhanklike verandering. Hierdie twee veranderinge is dan oorgedra aan 'n hele groep afstammelinge met uiteenlopende gewoontes. Dan sou 'n mens natuurlik dink dat hulle op een of ander noodsaaklike manier met mekaar saamhang. Net so twyfel ek nie dat sommige skynbare korrelasies wat deur hele ordes voorkom, heeltemal te danke is aan die manier waarop natuurlike seleksie kan werk nie. Alph. De Candolle het byvoorbeeld opgemerk dat sade met vlerkies nooit voorkom in vrugte wat nie oopgaan nie. Ek sou hierdie reël so verklaar. Sade kon net in vrugte wat oopgaan, geleidelik deur natuurlike seleksie vlerkies kry. Dan kon individuele plante wie se sade net 'n bietjie beter was om verder weg te waai, 'n voordeel kry bo plante wie se sade minder geskik was om versprei te word. Hierdie proses kon onmoontlik plaasvind in vrugte wat nie oopgaan nie.

Die ouer Geoffroy en Goethe het omtrent in dieselfde tyd hulle wet van vergoeding of ewewig van groei voorgestel. Goethe het dit so gestel: "Om aan die een kant te spandeer, moet die natuur aan die ander kant spaar." Ek dink dit is tot 'n mate waar by ons mak diere en gekweekte plante. As te veel voedsel na een deel of orgaan vloei, vloei dit selde ook na 'n ander deel, ten minste nie in oormaat nie. Dit is byvoorbeeld moeilik om 'n koei te kry wat baie melk gee en ook maklik vet word. Dieselfde variëteite kool gee nie 'n oorvloed voedsame blare en ook baie oliehoudende sade nie. Wanneer die sade in ons vrugte verskrompel, word die vrug self baie groter en beter. By ons hoenders gaan 'n groot kuif vere op die kop gewoonlik saam met 'n kleiner kam, en 'n groot baard met kleiner lelle. By spesies in die natuur kan 'n mens skaars beweer dat die wet altyd geld. Maar baie goeie waarnemers, veral plantkundiges, glo dat dit waar is. Ek sal egter nie hier voorbeelde gee nie. Ek sien amper geen manier om tussen twee dinge te onderskei nie. Aan die een kant kan natuurlike seleksie 'n deel groot laat ontwikkel, terwyl 'n ander deel langsaan kleiner word deur dieselfde proses of deur onbruik. Aan die ander kant kan voedsel werklik van een deel weggetrek word omdat 'n ander deel langsaan oormatig groei.

Ek vermoed ook dat sommige van die gevalle van vergoeding wat al genoem is, en ook sommige ander feite, onder 'n meer algemene beginsel saamgevat kan word. Die beginsel is dat natuurlike seleksie voortdurend probeer om in elke deel van die organisme te spaar. Gestel die lewensomstandighede verander, en 'n deel wat voorheen nuttig was, word minder nuttig. Dan sal natuurlike seleksie elke verkleining van daardie deel aangryp, hoe klein ook al. Dit sal die individu immers help as sy voedsel nie gemors word om 'n nuttelose deel op te bou nie. Net op hierdie manier kan ek 'n feit verstaan wat my baie getref het toe ek rankpotiges (seepokke en eendemossels) bestudeer het. Ek kan baie ander voorbeelde daarvan gee. Wanneer 'n rankpotige as parasiet binne-in 'n ander dier leef en so beskerm word, verloor hy min of meer heeltemal sy eie dop of skild. Dit is die geval by die mannetjie van Ibla, en op 'n werklik buitengewone manier by Proteolepas. By al die ander rankpotiges bestaan die skild uit die drie baie belangrike voorste segmente van die kop. Hulle is enorm ontwikkel en het groot senuwees en spiere. Maar by Proteolepas, wat as parasiet leef en beskerm word, het die hele voorste deel van die kop gekrimp tot die kleinste oorblyfsel, vas aan die basis van die grypvoelers. Deur sy parasitiese leefwyse het hierdie groot en ingewikkelde deel oorbodig geword. Om dit te spaar, al het dit in klein stappies gebeur, sou 'n duidelike voordeel wees vir elke opeenvolgende individu van die spesie. Elke dier is aan die stryd om bestaan blootgestel. In daardie stryd sou elke individuele Proteolepas 'n beter kans hê om homself te onderhou as minder voedsel gemors word om 'n deel op te bou wat nou nutteloos is.

So glo ek dat natuurlike seleksie op die lange duur altyd daarin sal slaag om elke deel van die organisme kleiner te maak en te spaar sodra dit oorbodig word. Dit hoef glad nie te beteken dat 'n ander deel in ooreenstemmende mate groter word nie. En andersom kan natuurlike seleksie heel goed daarin slaag om enige orgaan baie groot te laat ontwikkel, sonder dat 'n deel langsaan noodwendig as vergoeding kleiner moet word.

Is. Geoffroy St. Hilaire het iets opgemerk wat blykbaar 'n reël is, by variëteite sowel as by spesies. Wanneer 'n deel of orgaan baie keer in die bou van dieselfde individu herhaal word, is die getal veranderlik. Dink aan die rugwerwels by slange, en die meeldrade in blomme met baie meeldrade. Maar wanneer dieselfde deel of orgaan in kleiner getalle voorkom, bly die getal konstant. Dieselfde skrywer en sommige plantkundiges het verder opgemerk dat veelvuldige dele ook baie geneig is om in bou te varieer. Prof. Owen noem dit "vegetatiewe herhaling", en dit lyk na 'n teken van eenvoudige bou. Die opmerking hang dus blykbaar saam met die baie algemene mening van natuurkenners dat wesens laag op die leer van die natuur meer veranderlik is as dié wat hoër is. Ek neem aan dat "laag" hier beteken dat die verskeie dele van die organisme nog weinig gespesialiseer is vir bepaalde take. Solank dieselfde deel uiteenlopende werk moet doen, kan ons miskien sien waarom dit veranderlik bly. Natuurlike seleksie sou dan elke klein afwyking in vorm minder noukeurig bewaar of verwerp as wanneer die deel net een spesifieke doel moet dien. Dit is soos 'n mes wat allerhande dinge moet sny: dit kan omtrent enige vorm hê. Maar 'n werktuig vir 'n bepaalde taak het liefs 'n bepaalde vorm. Ons moet nooit vergeet nie: natuurlike seleksie kan op elke deel van elke wese werk, maar net deur daardie wese self en tot sy eie voordeel.

Sommige skrywers het gesê, en ek glo tereg, dat rudimentêre dele geneig is om baie veranderlik te wees. Ons sal later terugkeer na die algemene onderwerp van rudimentêre en onontwikkelde organe. Hier wil ek net byvoeg dat hulle veranderlikheid blykbaar daarvan kom dat hulle nutteloos is. Natuurlike seleksie het dus geen mag om afwykings in hulle bou te keer nie. So word rudimentêre dele oorgelaat aan die vrye spel van die verskeie wette van groei, aan die uitwerking van langdurige onbruik, en aan die neiging tot terugslag.

'n Paar jaar gelede het 'n opmerking van mnr. Waterhouse my baie getref. Hy het iets gepubliseer wat omtrent op hierdie reël neerkom. Uit 'n waarneming van prof. Owen oor die lengte van die orangoetang se arms lei ek ook af dat hy tot byna dieselfde gevolgtrekking gekom het. Dit is hopeloos om iemand van die waarheid hiervan te probeer oortuig sonder die lang reeks feite wat ek versamel het. Ek kan hulle onmoontlik hier insluit. Ek kan net sê dat ek oortuig is dat dit 'n baie algemene reël is. Ek weet van verskeie moontlike oorsake van foute, maar ek hoop ek het genoeg daarvoor voorsiening gemaak. 'n Mens moet verstaan dat die reël glad nie geld vir enige deel wat ongewoon ontwikkel is nie. Dit geld net as die deel ongewoon ontwikkel is in vergelyking met dieselfde deel by nou verwante spesies. Die vlermuis se vlerk is byvoorbeeld 'n baie afwykende bou in die klas van die soogdiere. Maar die reël sou nie hier geld nie, want daar is 'n hele groep vlermuise met vlerke. Dit sou net geld as een of ander spesie vlermuis sy vlerke op 'n merkwaardige manier ontwikkel het in vergelyking met die ander spesies van dieselfde genus.

Die reël geld baie sterk by sekondêre geslagseienskappe wanneer hulle op 'n ongewone manier na vore kom. Hunter het die term "sekondêre geslagseienskappe" gebruik. Dit verwys na eienskappe wat aan een geslag gekoppel is, maar nie direk met die voortplanting self te make het nie. Die reël geld vir mannetjies en wyfies. Maar omdat wyfies minder dikwels merkwaardige sekondêre geslagseienskappe het, geld dit minder dikwels vir hulle. Die reël geld so duidelik by sekondêre geslagseienskappe miskien omdat hierdie eienskappe baie veranderlik is, of hulle nou op 'n ongewone manier na vore kom of nie. Dat hulle so veranderlik is, daaraan twyfel ek skaars. Maar die geval van tweeslagtige rankpotiges wys duidelik dat ons reël nie tot sekondêre geslagseienskappe beperk is nie. Ek kan hier byvoeg dat ek veral op mnr. Waterhouse se opmerking gelet het terwyl ek hierdie orde ondersoek het. Ek is ten volle oortuig dat die reël by rankpotiges byna altyd geld. In my toekomstige werk sal ek 'n lys van die merkwaardigste gevalle gee. Hier sal ek net kortliks een noem, omdat dit die reël in sy wydste toepassing toon. Die dekselplaatjies van seepokke (vasgehegte rankpotiges) is in elke sin van die woord baie belangrike dele. Hulle verskil uiters min, selfs tussen verskillende genera. Maar by die verskeie spesies van een genus, Pyrgoma, is hierdie plaatjies verstommend uiteenlopend. Die homoloë plaatjies van die verskillende spesies is soms heeltemal anders van vorm. En by verskeie van die spesies varieer die individue so baie, dat dit geen oordrywing is om die volgende te sê nie. Die variëteite verskil in die eienskappe van hierdie belangrike plaatjies meer van mekaar as ander spesies van aparte genera.

Omdat voëls in dieselfde land opvallend min varieer, het ek veral na hulle gekyk. By hierdie klas lyk dit vir my seker dat die reël geld. Ek kan nie vasstel dat dit ook by plante geld nie. Dit sou my geloof in die reël ernstig geskud het, as plante nie so baie veranderlik was nie. Juis daardie groot veranderlikheid maak dit by plante baie moeilik om te vergelyk hoe veranderlik die een deel teenoor die ander is.

Soms sien ons dat 'n deel of orgaan by 'n spesie op 'n merkwaardige manier of in 'n merkwaardige mate ontwikkel is. Dan is dit redelik om te aanvaar dat dit vir daardie spesie baie belangrik is. Tog is so 'n deel juis baie geneig om te varieer. Hoekom sou dit so wees? As elke spesie afsonderlik geskep is, met al sy dele soos ons hulle nou sien, kan ek geen verklaring sien nie. Maar as groepe spesies van ander spesies afstam en deur natuurlike seleksie verander is, dink ek ons kan 'n bietjie lig kry. Kyk na ons mak diere. As 'n deel, of die hele dier, verwaarloos word en daar geen seleksie toegepas word nie, sal daardie deel (byvoorbeeld die kam van die Dorking-hoender) of die hele ras ophou om 'n byna eenvormige karakter te hê. Mense sê dan dat die ras gedegenereer het. By rudimentêre organe, by organe wat nog net min vir 'n bepaalde doel gespesialiseer is, en miskien by polimorfe groepe (met baie wisselende vorms), sien ons 'n byna parallelle geval in die natuur. Want in sulke gevalle het natuurlike seleksie nie ten volle in werking gekom nie, of kan dit nie in werking kom nie. Daarom bly die bou van die organisme in 'n wisselende toestand.

Maar wat ons hier veral aangaan, is dit: by ons mak diere is juis daardie kenmerke wat op die oomblik vinnig verander deur aanhoudende seleksie, ook baie geneig om te varieer. Kyk na die duiwerasse. Kyk hoe geweldig groot die verskille is in die snawel van die verskillende tuimelaars, in die snawel en lel van die verskillende posduiwe, in die houding en stert van ons pouduiwe, ensovoorts. Dit is juis die kenmerke waarop Engelse duiweliefhebbers nou die meeste let. Selfs by die subrasse, soos die kortgesig-tuimelaar, is dit berug moeilik om hulle byna volmaak te teel. Dikwels word individue gebore wat ver van die standaard afwyk. 'n Mens kan met reg sê dat daar gedurig 'n stryd aan die gang is. Aan die een kant is daar die neiging tot terugslag na 'n minder veranderde toestand, en ook 'n ingebore neiging tot verdere veranderlikheid van allerlei soorte. Aan die ander kant is daar die krag van volgehoue seleksie, wat die ras suiwer hou. Op die lange duur wen seleksie. Ons verwag nie dat ons so erg sal misluk dat ons uit 'n goeie kortgesig-lyn 'n voël so grof soos 'n gewone tuimelaar teel nie. Maar solank seleksie vinnig aan die gang is, kan ons altyd verwag dat daar baie veranderlikheid sal wees in die struktuur wat besig is om te verander. Dit is verder die moeite werd om op te let dat hierdie veranderlike eienskappe, wat deur die mens se seleksie ontstaan het, soms meer aan die een geslag gekoppel raak as aan die ander. Die redes daarvoor ken ons glad nie. Gewoonlik is dit die mannetjie, soos met die lel van posduiwe en die vergrote krop van kropduiwe.

Kom ons kyk nou na die natuur. Soms is 'n deel by een spesie op 'n buitengewone manier ontwikkel, vergeleke met die ander spesies van dieselfde genus. Dan kan ons aflei dat hierdie deel buitengewoon baie verander het sedert die spesie van die gemeenskaplike stamvader van die genus afgetak het. Daardie tydperk sal selde uiters ver terug lê, want spesies bestaan baie selde langer as een geologiese tydperk. Buitengewoon baie verandering beteken 'n ongewoon groot veranderlikheid wat lank aangehou het, en wat natuurlike seleksie gedurig opgehoop het tot voordeel van die spesie. Die veranderlikheid van die buitengewoon ontwikkelde deel of orgaan was dus baie groot en het lank aangehou, binne 'n tydperk wat nie oormatig ver terug lê nie. Daarom kan ons as 'n algemene reël verwag om nog steeds meer veranderlikheid in sulke dele te vind as in ander dele van die organisme, wat vir 'n baie langer tyd byna konstant gebly het. En ek is oortuig dat dit wel so is. Ek sien ook geen rede om te twyfel dat die stryd tussen natuurlike seleksie aan die een kant, en die neiging tot terugslag en veranderlikheid aan die ander kant, mettertyd sal ophou nie. Selfs die mees abnormaal ontwikkelde organe kan dan konstant word. Neem 'n orgaan, hoe abnormaal ook al, wat in min of meer dieselfde toestand aan baie veranderde afstammelinge oorgedra is, soos die vlerk van die vlermuis. Volgens my teorie moet so 'n orgaan vir 'n geweldig lang tyd in byna dieselfde toestand bestaan het. So word dit dan nie meer veranderlik as enige ander struktuur nie. Net in gevalle waar die verandering betreklik onlangs en buitengewoon groot was, behoort ons die "generatiewe veranderlikheid", soos ons dit kan noem, nog in 'n hoë mate te vind. Want in so 'n geval sal die veranderlikheid selde al vasgelê wees. Dit word vasgelê deur aanhoudend die individue uit te kies wat op die nodige manier en in die nodige mate varieer, en deur aanhoudend dié te verwerp wat neig om terug te slaan na 'n vroeëre, minder veranderde toestand.

Die beginsel in hierdie opmerkings kan verder uitgebrei word. Dit is welbekend dat spesie-eienskappe meer veranderlik is as genus-eienskappe. Ek sal met 'n eenvoudige voorbeeld verduidelik wat ek bedoel. Sê nou party spesies in 'n groot genus van plante het blou blomme en ander het rooi blomme. Dan sal die kleur net 'n spesie-eienskap wees. Niemand sal verbaas wees as een van die blou spesies na rooi varieer, of andersom nie. Maar as al die spesies blou blomme het, word die kleur 'n genus-eienskap. Dan is 'n variasie in die kleur iets meer ongewoons. Ek het hierdie voorbeeld gekies omdat die verklaring wat die meeste natuurkenners sou gee, nie hier van toepassing is nie. Hulle sou sê dat spesie-eienskappe meer veranderlik is as genus-eienskappe omdat hulle geneem word van dele wat fisiologies minder belangrik is as die dele wat gewoonlik gebruik word om genera in te deel. Ek glo hierdie verklaring is gedeeltelik waar, maar net op 'n indirekte manier. Ek sal egter in ons hoofstuk oor klassifikasie na hierdie onderwerp moet terugkeer.

Dit sou amper oorbodig wees om bewyse aan te voer vir die stelling dat spesie-eienskappe meer veranderlik is as genus-eienskappe. Maar ek het iets herhaaldelik in boeke oor die natuurlike geskiedenis opgemerk. Soms merk 'n skrywer met verbasing op dat 'n belangrike orgaan of deel, wat gewoonlik in groot groepe spesies baie konstant is, by naverwante spesies taamlik baie verskil. Dan was daardie deel ook veranderlik by die individue van party van die spesies. Hierdie feit wys iets. 'n Kenmerk wat gewoonlik die waarde van 'n genus-eienskap het, word dikwels veranderlik wanneer dit in waarde daal en net 'n spesie-eienskap word – al bly sy fisiologiese belangrikheid dieselfde. Iets soortgelyks geld vir misvormings. Dit lyk ten minste of Is. Geoffroy St. Hilaire glad nie hieraan twyfel nie: hoe meer 'n orgaan normaalweg by die verskillende spesies van dieselfde groep verskil, hoe meer is dit blootgestel aan afwykings by individue.

Volgens die gewone siening is elke spesie afsonderlik geskep. Neem 'n deel van die struktuur wat verskil van dieselfde deel by ander afsonderlik geskepte spesies van dieselfde genus. Hoekom sou so 'n deel dan meer veranderlik wees as die dele wat by die verskillende spesies baie eenders is? Ek sien nie dat enige verklaring gegee kan word nie. Maar as spesies net sterk gemerkte en vasgelegde variëteite is, kan ons sekerlik verwag dat hulle dikwels nog sal varieer in dié dele van hul struktuur wat in 'n redelik onlangse tyd gevarieer het en so verskillend geword het. Of om dit anders te stel: die eienskappe waarin al die spesies van 'n genus na mekaar lyk, en waarin hulle verskil van die spesies van 'n ander genus, word genus-eienskappe genoem. Ek skryf hierdie gemeenskaplike eienskappe toe aan oorerwing van 'n gemeenskaplike stamvader. Dit kon immers selde gebeur het dat natuurlike seleksie verskeie spesies, wat by min of meer verskillende leefwyses aangepas is, presies op dieselfde manier verander het. Hierdie sogenaamde genus-eienskappe is van baie lank gelede geërf, van die tyd toe die spesies die eerste keer van hul gemeenskaplike stamvader afgetak het. Daarna het hulle glad nie, of net effens, gevarieer of verskillend geword nie. Daarom is dit nie waarskynlik dat hulle vandag sal varieer nie. Aan die ander kant word die eienskappe waarin spesies van ander spesies van dieselfde genus verskil, spesie-eienskappe genoem. Hierdie spesie-eienskappe het gevarieer en verskillend geword in die tyd sedert die spesies van 'n gemeenskaplike stamvader afgetak het. Daarom is dit waarskynlik dat hulle nog dikwels tot 'n mate veranderlik sal wees – ten minste meer veranderlik as die dele van die organisme wat vir 'n baie lang tyd konstant gebly het.

In verband met hierdie onderwerp sal ek net nog twee opmerkings maak. Ek dink 'n mens sal aanvaar, sonder dat ek in besonderhede ingaan, dat sekondêre geslagseienskappe baie veranderlik is. Ek dink 'n mens sal ook aanvaar dat spesies van dieselfde groep meer van mekaar verskil in hul sekondêre geslagseienskappe as in ander dele van hul organisme. Vergelyk byvoorbeeld hoe baie die mannetjies van hoenderagtige voëls, by wie sekondêre geslagseienskappe sterk uitkom, van mekaar verskil, met hoe min hul wyfies verskil. Dan sal 'n mens toegee dat die stelling waar is. Die oorsaak van die oorspronklike veranderlikheid van sekondêre geslagseienskappe is nie duidelik nie. Maar ons kan sien waarom hierdie eienskappe nie so konstant en eenvormig gemaak is soos ander dele van die organisme nie. Sekondêre geslagseienskappe is naamlik deur geslagtelike seleksie opgehoop, en geslagtelike seleksie werk minder streng as gewone seleksie. Dit bring nie die dood nie, maar gee net minder nakomelinge aan die mannetjies wat minder bevoordeel is. Wat ook al die oorsaak van hul veranderlikheid is: omdat sekondêre geslagseienskappe so veranderlik is, het geslagtelike seleksie baie ruimte gehad om te werk. So kon dit maklik daarin slaag om die spesies van dieselfde groep meer van mekaar te laat verskil in hul geslagseienskappe as in ander dele van hul struktuur.

Dit is 'n merkwaardige feit. Die sekondêre geslagsverskille tussen die twee geslagte van 'n spesie kom gewoonlik voor in presies dieselfde dele van die organisme waarin die verskillende spesies van dieselfde genus van mekaar verskil. Ek sal twee voorbeelde hiervan gee – die eerste twee wat toevallig op my lys staan. Die verskille in hierdie gevalle is baie ongewoon, en daarom kan die verband skaars toevallig wees. Dieselfde aantal litte in die tarsi (die voete) is gewoonlik 'n eienskap van baie groot groepe kewers. Maar by die Engidæ, soos Westwood opgemerk het, wissel die getal baie, en die getal verskil ook tussen die twee geslagte van dieselfde spesie. Net so is die patroon van die are in die vlerke by die grawende Hymenoptera (graafwespe) 'n eienskap van die hoogste belang, omdat dit vir groot groepe gemeenskaplik is. Maar in sekere genera verskil die are by die verskillende spesies, en ook tussen die twee geslagte van dieselfde spesie. Hierdie verband het 'n duidelike betekenis volgens my siening. Ek beskou al die spesies van dieselfde genus as net so seker van dieselfde stamvader afkomstig as die twee geslagte van enige een van die spesies. Gevolglik: watter deel van die struktuur van die gemeenskaplike stamvader, of van sy vroeë afstammelinge, ook al veranderlik geword het, dit is hoogs waarskynlik dat natuurlike en geslagtelike seleksie die variasies van daardie deel sou benut. Hulle sou dit gebruik om die verskillende spesies by hul verskillende plekke in die huishouding van die natuur aan te pas. Hulle sou dit ook gebruik om die twee geslagte van dieselfde spesie by mekaar aan te pas, of om die mannetjies en wyfies by verskillende leefwyses aan te pas, of om die mannetjies toe te rus om met ander mannetjies om die wyfies te stry.

Ten slotte kom ek dus tot die volgende gevolgtrekking. Spesie-eienskappe (dié wat een spesie van 'n ander onderskei) is meer veranderlik as genus-eienskappe (dié wat al die spesies gemeen het). 'n Deel wat by 'n spesie buitengewoon ontwikkel is, vergeleke met dieselfde deel by sy verwante spesies in die genus, is dikwels uiters veranderlik. Maar 'n deel is nie baie veranderlik nie, hoe buitengewoon ook al ontwikkel, as dit aan 'n hele groep spesies gemeen is. Sekondêre geslagseienskappe is baie veranderlik, en hulle verskil baie tussen naverwante spesies. Sekondêre geslagsverskille en gewone spesie-verskille kom gewoonlik in dieselfde dele van die organisme voor. Al hierdie beginsels hang nou met mekaar saam. Hulle is almal hoofsaaklik te danke aan die volgende dinge. Eerstens stam die spesies van dieselfde groep van 'n gemeenskaplike stamvader af, van wie hulle baie gemeenskaplik geërf het. Tweedens is dele wat onlangs en baie gevarieer het, meer geneig om aan te hou varieer as dele wat lank geërf is en nie gevarieer het nie. Derdens het natuurlike seleksie, na gelang van hoeveel tyd verloop het, die neiging tot terugslag en tot verdere veranderlikheid min of meer volledig oorwin. Vierdens is geslagtelike seleksie minder streng as gewone seleksie. En vyfdens is variasies in dieselfde dele deur natuurlike en geslagtelike seleksie opgehoop, en so aangepas vir sekondêre geslagsdoeleindes sowel as vir gewone spesie-doeleindes.

Hierdie stellings is die maklikste om te verstaan as ons na ons mak rasse kyk. Die mees verskillende duiwerasse, in lande wat baie ver van mekaar af lê, het subvariëteite met omgekeerde vere op die kop en met vere aan die pote. Die oorspronklike rotsduif het nie hierdie eienskappe nie. Dit is dus analoë (soortgelyke) variasies by twee of meer verskillende rasse. Die kropduif het dikwels veertien of selfs sestien stertvere. Dit kan beskou word as 'n variasie wat die normale bou van 'n ander ras, die pouduif, weerspieël. Ek neem aan niemand sal betwyfel waar al sulke analoë variasies vandaan kom nie. Die verskillende duiwerasse het van 'n gemeenskaplike stamvader dieselfde gestel en dieselfde neiging tot variasie geërf, en dit kom na vore wanneer soortgelyke onbekende invloede op hulle inwerk. In die plantryk het ons 'n geval van analoë variasie in die verdikte stingels – of wortels, soos hulle gewoonlik genoem word – van die Sweedse raap en die Ruta baga. Verskeie plantkundiges beskou hierdie plante as variëteite wat deur kweking uit 'n gemeenskaplike stamvader ontstaan het. As dit nie so is nie, is dit 'n geval van analoë variasie by twee sogenaamde afsonderlike spesies. En 'n derde kan bygevoeg word, naamlik die gewone raap. Volgens die gewone siening is elke spesie afsonderlik geskep. Dan sou ons hierdie ooreenkoms in die verdikte stingels van dié drie plante nie kon toeskryf aan die vera causa (ware oorsaak) nie, naamlik gemeenskaplike afkoms en 'n gevolglike neiging om op dieselfde manier te varieer. Ons sou dit moes toeskryf aan drie afsonderlike, maar nou verwante, skeppingsdade.

By duiwe het ons egter nog 'n geval. By al die rasse verskyn daar af en toe leiblou voëls met twee swart bande oor die vlerke, 'n wit stuitjie, 'n band aan die punt van die stert, en buitenste stertvere wat aan die buitekant naby hul basis wit omrand is. Al hierdie merke is kenmerkend van die stamvader, die rotsduif. Daarom neem ek aan dat niemand sal betwyfel dat dit 'n geval van terugslag is nie – en nie 'n nuwe, maar soortgelyke variasie wat by die verskillende rasse opduik nie. Ek dink ons kan met vertroue tot hierdie gevolgtrekking kom. Want soos ons gesien het, is hierdie gekleurde merke baie geneig om te verskyn by die gekruisde nakomelinge van twee verskillende rasse met verskillende kleure. En in hierdie geval is daar niks in die uiterlike lewensomstandighede wat die leiblou kleur met die verskillende merke kan laat terugkeer nie. Al wat werk, is die invloed van die blote daad van kruising op die wette van oorerwing.

Dit is ongetwyfeld 'n baie verrassende feit dat eienskappe weer kan verskyn nadat hulle vir baie, miskien vir honderde, geslagte verlore was. Maar wanneer 'n ras net een keer met 'n ander ras gekruis is, toon die nakomelinge soms vir baie geslagte 'n neiging om terug te slaan na die vreemde ras – party sê vir 'n dosyn of selfs twintig geslagte. Ná twaalf geslagte is die deel bloed, om 'n gewone uitdrukking te gebruik, van enige een voorouer net 1 uit 2048. En tog glo mense gewoonlik, soos ons sien, dat hierdie baie klein deel vreemde bloed 'n neiging tot terugslag behou. Neem nou 'n ras wat nie gekruis is nie, maar waarin albei ouers 'n eienskap verloor het wat hul voorouer gehad het. Soos ek vroeër opgemerk het, kan die neiging om die verlore eienskap weer voort te bring – of dit nou sterk of swak is – vir sover ons kan sien vir byna enige aantal geslagte oorgedra word. Wanneer 'n eienskap wat in 'n ras verlore was ná baie geslagte weer verskyn, is die waarskynlikste verklaring nie dat die nakomeling skielik na 'n voorouer van sowat honderd geslagte terug aard nie. Die waarskynlikste verklaring is dat daar in elke opeenvolgende geslag 'n neiging was om die eienskap voort te bring, en dat dié neiging uiteindelik, onder onbekende gunstige omstandighede, die oorhand kry. Neem die barb-duif, wat baie selde 'n blou voël met swart bande voortbring. Dit is waarskynlik dat daar in elke geslag van die barb 'n neiging in die vere was om hierdie kleur aan te neem. Hierdie siening is 'n hipotese, maar 'n paar feite kan dit ondersteun. Ons weet almal dat heeltemal nuttelose of rudimentêre organe vir baie geslagte geërf word. Ek kan nie sien waarom dit in beginsel meer onwaarskynlik is dat 'n neiging om 'n eienskap voort te bring, vir eindelose geslagte geërf word nie. Ons kan soms selfs sien dat bloot 'n neiging om 'n rudiment voort te bring, geërf word. By die gewone leeubekkie (Antirrhinum) verskyn daar byvoorbeeld so dikwels 'n rudiment van 'n vyfde meeldraad, dat hierdie plant 'n geërfde neiging moet hê om dit voort te bring.

Volgens my teorie stam al die spesies van dieselfde genus van 'n gemeenskaplike stamvader af. Ons kan dus verwag dat hulle soms op 'n soortgelyke manier sal varieer. Dan sal 'n variëteit van een spesie in sommige van sy eienskappe na 'n ander spesie lyk – en volgens my siening is daardie ander spesie net 'n duidelik onderskeie en blywende variëteit. Maar eienskappe wat so verkry word, sal waarskynlik onbelangrik wees. Of 'n spesie belangrike eienskappe het, word immers deur natuurlike seleksie bepaal, volgens die verskillende leefwyses van die spesies. Dit word nie oorgelaat aan die wisselwerking tussen die lewensomstandighede en 'n soortgelyke geërfde gestel nie. Ons kan verder verwag dat die spesies van dieselfde genus soms sal terugslaan na verlore eienskappe van hul voorouers. Ons ken egter nooit die presiese eienskappe van die gemeenskaplike voorouer van 'n groep nie. Daarom sou ons nie tussen hierdie twee gevalle kon onderskei nie. As ons byvoorbeeld nie geweet het dat die rotsduif nie vere aan die pote of 'n omgekeerde kuif gehad het nie, sou ons nie kon sê of hierdie eienskappe by ons mak rasse terugslag was of net analoë variasies nie. Maar ons kon wel afgelei het dat die blou kleur 'n geval van terugslag was. Dit sou blyk uit die aantal merke wat saam met die blou kleur voorkom. Dit lyk nie waarskynlik dat hulle almal saam deur gewone variasie sou verskyn nie. Ons kon dit veral afgelei het uit die feit dat die blou kleur en die merke so dikwels verskyn wanneer verskillende rasse met verskillende kleure gekruis word. In die natuur sal dit dus gewoonlik onseker bly watter gevalle terugslag is na 'n eienskap wat lank gelede bestaan het, en watter gevalle nuwe, maar analoë variasies is. Tog behoort ons volgens my teorie soms te vind dat die variërende nakomelinge van 'n spesie eienskappe aanneem (hetsy deur terugslag of deur analoë variasie) wat reeds by ander lede van dieselfde groep voorkom. En dit is ongetwyfeld wat in die natuur gebeur.

In ons sistematiese werke is dit dikwels moeilik om 'n veranderlike spesie te herken. 'n Groot deel van die probleem is dat sy variëteite as 't ware sommige van die ander spesies van dieselfde genus naboots. 'n Mens kan ook 'n lang lys gee van vorms wat tussen twee ander vorms in staan, terwyl dit self onseker is of daardie twee as variëteite of as spesies beskou moet word. Tensy al hierdie vorms as afsonderlik geskepte spesies beskou word, wys dit dat die een, terwyl dit gevarieer het, sommige van die eienskappe van die ander aangeneem het, sodat die tussenvorm ontstaan het. Maar die beste bewys kom van dele of organe wat belangrik en eenvormig is, en wat soms so varieer dat hulle tot 'n mate die eienskappe kry van dieselfde deel of orgaan by 'n verwante spesie. Ek het 'n lang lys van sulke gevalle versamel. Maar hier, soos tevore, is ek in die groot nadeel dat ek hulle nie kan gee nie. Ek kan net herhaal dat sulke gevalle beslis voorkom, en dat hulle vir my baie merkwaardig lyk.

Ek sal egter een eienaardige en ingewikkelde geval gee. Dit gaan nie oor 'n belangrike eienskap nie, maar dit kom by verskeie spesies van dieselfde genus voor, deels by mak diere en deels in die natuur. Dit lyk na 'n geval van terugslag. Die esel het taamlik dikwels baie duidelike dwarsstrepe op sy bene, soos dié op die bene van 'n sebra. Daar is beweer dat hulle die duidelikste by die vul is, en uit navrae wat ek gedoen het, glo ek dit is waar. Daar is ook beweer dat die streep op elke skouer soms dubbel is. Die skouerstreep wissel beslis baie in lengte en vorm. 'n Wit esel, maar nie 'n albino nie, is beskryf wat nóg 'n rugstreep nóg 'n skouerstreep gehad het. By donker esels is hierdie strepe soms baie vaag, of selfs heeltemal weg. Daar word gesê dat Pallas se koelan al met 'n dubbele skouerstreep gesien is. Die hemionus het geen skouerstreep nie. Maar soos mnr. Blyth en ander meld, verskyn daar soms spore daarvan. En kolonel Poole het my meegedeel dat die vullens van hierdie spesie gewoonlik strepe op die bene het, en effense strepe op die skouer. Die kwagga het duidelike strepe soos 'n sebra oor die lyf, maar geen strepe op die bene nie. Tog het dr. Gray 'n afbeelding gemaak van een eksemplaar met baie duidelike sebra-agtige strepe op die hakskene.

Wat die perd betref, het ek in Engeland gevalle versamel van die rugstreep by perde van die mees verskillende rasse en van alle kleure. Dwarsstrepe op die bene is nie skaars by valke en muisvalke nie, en ek ken een geval by 'n vos. 'n Vae skouerstreep kan soms by valke gesien word, en ek het 'n spoor daarvan by 'n bruin perd gesien. My seun het vir my 'n valk Belgiese trekperd noukeurig ondersoek en geteken. Dit het 'n dubbele streep op elke skouer gehad, en strepe op die bene. En 'n man wat ek heeltemal kan vertrou, het vir my 'n klein valk Walliese ponie ondersoek met drie kort, parallelle strepe op elke skouer.

In die noordweste van Indië is die Kattywar-perderas so algemeen gestreep dat 'n perd sonder strepe nie as raseg beskou word nie. Dit hoor ek van kolonel Poole, wat die ras vir die Indiese regering ondersoek het. Die rug is altyd gestreep, en die bene het gewoonlik dwarsstrepe. Die skouerstreep, wat soms dubbel en soms driedubbel is, kom algemeen voor. Boonop is die kant van die gesig soms gestreep. Die strepe is die duidelikste by die vul, en verdwyn soms heeltemal by ou perde. Kolonel Poole het al grys sowel as bruin Kattywar-perde gesien wat by geboorte gestreep was. Uit inligting wat mnr. W. W. Edwards my gegee het, het ek ook rede om te vermoed dat die rugstreep by die Engelse renperd baie meer algemeen by die vul as by die volwasse dier is. Ek sal nie hier verder in besonderhede ingaan nie. Ek kan net sê dat ek gevalle van been- en skouerstrepe versamel het by perde van baie verskillende rasse. Hulle kom uit verskillende lande van Brittanje tot Oos-China, en van Noorweë in die noorde tot die Maleise Argipel in die suide. Oral in die wêreld kom hierdie strepe verreweg die meeste by valke en muisvalke voor. Die woord "valk" dek 'n wye reeks kleure, van een tussen bruin en swart tot een wat amper roomkleurig is.

Ek weet dat kolonel Hamilton Smith, wat oor hierdie onderwerp geskryf het, iets anders glo. Hy glo dat die verskillende perderasse van verskeie oorspronklike spesies afstam, waarvan een, die valk, gestreep was. Volgens hom is al die verskynsels wat ek hierbo beskryf het, te danke aan ou kruisings met die valkstam. Maar ek is glad nie tevrede met hierdie teorie nie. Ek sou dit nie graag toepas op rasse wat so verskillend is nie: die swaar Belgiese trekperd, Walliese ponies, cob-perde, die lang, skraal Kattywar-ras, ensovoorts, wat in die verste dele van die wêreld woon.

Kom ons kyk nou na die gevolge wanneer die verskillende spesies van die perde-genus gekruis word. Rollin beweer dat die gewone muil, uit die esel en die perd, besonder geneig is om strepe op sy bene te hê. Ek het eenkeer 'n muil gesien met bene wat so sterk gestreep was dat enigiemand eers sou gedink het dit moes van 'n sebra afkomstig wees. Mnr. W. C. Martin het in sy uitstekende boek oor die perd 'n afbeelding van 'n soortgelyke muil gegee. Ek het vier gekleurde tekeninge gesien van basters tussen die esel en die sebra. In al vier was die bene baie duideliker gestreep as die res van die lyf, en een het 'n dubbele skouerstreep gehad. Daar is ook lord Moreton se beroemde baster, uit 'n vosmerrie en 'n kwaggahings. Hierdie baster, en selfs die suiwer nakomelinge wat die merrie later by 'n swart Arabiese hings gehad het, was baie duideliker oor die bene gestreep as selfs die suiwer kwagga. Laastens, en dit is nog 'n hoogs merkwaardige geval: dr. Gray het 'n baster tussen die esel en die hemionus afgebeeld (en hy vertel my dat hy van 'n tweede geval weet). Die esel het selde strepe op sy bene, en die hemionus het geen strepe op die bene nie, en nie eens 'n skouerstreep nie. Tog het hierdie baster strepe op al vier bene gehad, en drie kort skouerstrepe soos dié op die valk Walliese ponie. Dit het selfs 'n paar sebra-agtige strepe aan die kante van sy gesig gehad. Ek was so oortuig dat selfs 'n kleurstreep nie verskyn deur wat ons gewoonlik "toeval" noem nie, dat hierdie laaste feit my tot 'n vraag gelei het. Net omdat hierdie baster van die esel en die hemionus gesigstrepe gehad het, het ek kolonel Poole gevra of sulke gesigstrepe ooit by die sterk gestreepte Kattywar-perderas voorkom. Soos ons gesien het, was die antwoord ja.

Wat moet ons nou van al hierdie feite sê? Ons sien dat verskeie baie verskillende spesies van die perde-genus deur gewone variasie strepe op die bene kry soos 'n sebra, of strepe op die skouers soos 'n esel. By die perd sien ons dat hierdie neiging sterk is wanneer 'n valk kleur verskyn – 'n kleur wat naby die algemene kleur van die ander spesies van die genus kom. Wanneer die strepe verskyn, gaan dit nie gepaard met enige verandering in vorm of met enige ander nuwe eienskap nie. Ons sien hierdie neiging om gestreep te word die sterkste by basters tussen sommige van die mees verskillende spesies. Kyk nou na die verskillende duiwerasse. Hulle stam af van 'n duif (wat twee of drie subspesies of geografiese rasse insluit) wat blouerig was, met sekere bande en ander merke. Wanneer enige ras deur gewone variasie 'n blouerige kleur kry, verskyn hierdie bande en ander merke sonder uitsondering weer – maar sonder enige ander verandering in vorm of eienskap. Wanneer die oudste en suiwerste rasse van verskillende kleure gekruis word, sien ons 'n sterk neiging dat die blou kleur, die bande en die merke weer by die kruisings verskyn. Ek het gesê wat die waarskynlikste verklaring is vir die terugkeer van baie ou eienskappe. By die kleintjies van elke opeenvolgende geslag is daar 'n neiging om die lank verlore eienskap voort te bring, en hierdie neiging kry om onbekende redes soms die oorhand. En ons het pas gesien dat die strepe by verskeie spesies van die perde-genus by die jong diere duideliker is, of meer dikwels voorkom, as by die oues. Noem die duiwerasse – waarvan party al eeue lank suiwer teel – spesies. Dan is die geval presies parallel met dié van die spesies van die perde-genus! Wat my betref, waag ek dit om met vertroue duisende en duisende geslagte terug te kyk. Dan sien ek 'n dier wat soos 'n sebra gestreep is, maar wat miskien andersins heel anders gebou was. Dit is die gemeenskaplike stamvader van ons mak perd (of dit nou van een of meer wilde stamme afkomstig is of nie), van die esel, die hemionus, die kwagga en die sebra.

Wie glo dat elke spesie in die perdefamilie afsonderlik geskep is, sal, neem ek aan, die volgende beweer. Hy sal sê dat elke spesie geskep is met 'n neiging om op hierdie besondere manier te varieer, in die natuur sowel as onder mak toestande. Daarom word dit dikwels gestreep soos ander spesies van die genus. Hy sal ook sê dat elke spesie geskep is met nog 'n sterk neiging. As dit gekruis word met spesies wat in ver dele van die wêreld woon, bring dit basters voort wat in hul strepe nie na hul eie ouers lyk nie, maar na ander spesies van die genus. Om hierdie siening te aanvaar, is vir my om 'n werklike oorsaak te verwerp ten gunste van 'n onwerklike, of ten minste 'n onbekende, oorsaak. Dit maak van die werke van God 'n blote spot en bedrog. Dan sou ek amper net sowel saam met die ou, onkundige skrywers oor die ontstaan van die wêreld glo dat fossielskulpe nooit gelewe het nie, maar in klip geskep is om die skulpe wat nou op die strand lewe, na te aap.

Ons onkunde oor die wette van variasie is diep. Nie in een uit honderd gevalle kan ons voorgee dat ons weet waarom hierdie of daardie deel min of meer van dieselfde deel by die ouers verskil nie. Maar waar ons ook al 'n vergelyking kan tref, lyk dit of dieselfde wette gewerk het. Hulle het die kleiner verskille tussen variëteite van dieselfde spesie veroorsaak, en die groter verskille tussen spesies van dieselfde genus. Die uiterlike lewensomstandighede, soos klimaat en voedsel, ensovoorts, lyk asof hulle 'n paar klein veranderinge veroorsaak het. Gewoonte, wat verskille in gestel veroorsaak, en gebruik, wat organe versterk, en onbruik, wat hulle verswak en verklein, het blykbaar 'n sterker uitwerking gehad. Homoloë dele neig om op dieselfde manier te varieer, en homoloë dele neig om saam te groei. Veranderinge in harde dele en uiterlike dele raak soms die sagter en innerlike dele. Wanneer een deel baie ontwikkel word, trek dit miskien voedsel weg van die dele langsaan. En elke deel van die struktuur wat bespaar kan word sonder om die individu te benadeel, sal bespaar word. Veranderinge in die struktuur op 'n vroeë ouderdom sal gewoonlik dele raak wat later ontwikkel. En daar is baie ander korrelasies van groei waarvan ons die aard glad nie kan verstaan nie. Dele wat baie keer herhaal word, wissel in getal en struktuur. Dit is miskien omdat sulke dele nie noukeurig vir 'n bepaalde funksie gespesialiseer is nie, sodat natuurlike seleksie hul veranderinge nie streng in toom gehou het nie. Waarskynlik is dit om dieselfde rede dat lewende wesens laag op die leer van die natuur meer veranderlik is as dié wat hoër op die leer staan en wie se hele organisme meer gespesialiseer is. Rudimentêre organe is nutteloos. Daarom sal natuurlike seleksie hulle ignoreer, en daarom is hulle waarskynlik veranderlik.

Spesie-eienskappe is meer veranderlik as genus-eienskappe. Spesie-eienskappe is dié wat verskillend geword het sedert die verskillende spesies van dieselfde genus van 'n gemeenskaplike stamvader afgetak het. Genus-eienskappe is dié wat lank geërf is en wat nie in dieselfde tydperk verskillend geword het nie. In hierdie opmerkings het ons gepraat van besondere dele of organe wat nog veranderlik is omdat hulle onlangs gevarieer het en so verskillend geword het. Maar ons het ook in die tweede hoofstuk gesien dat dieselfde beginsel op die individu as geheel van toepassing is. Neem 'n gebied waar baie spesies van 'n genus voorkom. Daar was vroeër baie variasie, en vorms het baie verskillend geword; die werkswinkel van nuwe spesievorms was daar druk aan die werk. Juis daar vind ons nou gemiddeld die meeste variëteite, of ontluikende spesies. Sekondêre geslagseienskappe is baie veranderlik, en sulke eienskappe verskil baie by die spesies van dieselfde groep. Veranderlikheid in dieselfde dele van die organisme is gewoonlik benut om sekondêre geslagsverskille aan die geslagte van dieselfde spesie te gee, en om spesie-verskille aan die verskillende spesies van dieselfde genus te gee.

Neem 'n deel of orgaan wat buitengewoon groot of op 'n buitengewone manier ontwikkel is, vergeleke met dieselfde deel of orgaan by die verwante spesies. So 'n deel moet buitengewoon baie verander het sedert die genus ontstaan het. So kan ons verstaan waarom dit dikwels nog in 'n baie hoër mate veranderlik is as ander dele. Variasie is 'n lang en stadige proses, en natuurlike seleksie het in sulke gevalle nog nie tyd gehad om die neiging tot verdere veranderlikheid en tot terugslag na 'n minder veranderde toestand te oorwin nie. Maar 'n spesie met 'n buitengewoon ontwikkelde orgaan kan die stamvader van baie veranderde afstammelinge word – en volgens my siening is dit 'n baie stadige proses, wat 'n lang tyd nodig het. In so 'n geval kon natuurlike seleksie maklik daarin geslaag het om die orgaan 'n vaste karakter te gee, hoe buitengewoon dit ook al ontwikkel is. Spesies wat byna dieselfde gestel van 'n gemeenskaplike stamvader geërf het en aan soortgelyke invloede blootgestel is, sal natuurlik geneig wees om analoë variasies te toon. Hierdie selfde spesies kan soms terugslaan na sommige van die eienskappe van hul ou voorouers. Nuwe en belangrike veranderinge ontstaan miskien nie deur terugslag en analoë variasie nie. Tog sal sulke veranderinge bydra tot die pragtige en harmonieuse verskeidenheid van die natuur.

Daar moet 'n oorsaak wees vir elke klein verskil tussen die nakomelinge en hul ouers, wat ook al daardie oorsaak is. Al die belangriker veranderinge in struktuur ontstaan deur die bestendige ophoping van sulke verskille deur natuurlike seleksie, wanneer hulle vir die individu voordelig is. Deur hierdie veranderinge kan die ontelbare wesens op die aarde met mekaar stry, en die bes aangepaste oorleef.

Stiermarke (Engels: Styria) is 'n streek in die suidooste van Oostenryk, bekend vir sy kalksteengrotte.

Rankpotiges (Cirripedia) is seediertjies soos seepokke en eendemossels wat aan rotse en ander voorwerpe vasgroei. Darwin het hulle jare lank bestudeer.

Die hemionus en Pallas se koelan is wilde esels van Asië. Die kwagga was 'n sebra-agtige dier van Suid-Afrika.

"Valk" is die Afrikaanse naam vir 'n geelbruin of vaal perdekleur (Engels "dun"), dikwels met 'n donker rugstreep; 'n muisvalk is 'n grysagtige valk.