Uit die verhaal van die visser

In die land Zouman, in Persië, het daar 'n Griekse koning gewoon. Dié koning was melaats, en al sy dokters kon hom nie genees nie, toe 'n baie slim geneesheer aan sy hof aangekom het.

Hy was baie geleerd in alle tale en het baie van kruie en medisyne geweet.

Sodra hy van die koning se siekte gehoor het, het hy sy beste kleed aangetrek en voor die koning verskyn. "U Majesteit," het hy gesê, "ek weet dat geen geneesheer u nog kon genees nie, maar as u my voorskrifte volg, belowe ek om u te genees sonder enige medisyne om te drink of salf om aan te smeer."

Die koning het na dié voorstel geluister.

"As jy slim genoeg is om dit reg te kry," het hy gesê, "belowe ek om jou en jou nakomelinge vir altyd ryk te maak."

Die geneesheer het huis toe gegaan en 'n polostok gemaak. Hy het die handvatsel uitgehol en die middel wat hy wou gebruik daarin gesit. Toe het hy 'n bal gemaak, en met dié goed het hy die volgende dag na die koning toe gegaan.

Hy het vir die koning gesê hy wil hê hy moet polo speel. Die koning het dus op sy perd geklim en na die veld gegaan waar hy gewoonlik gespeel het. Daar het die geneesheer met die stok wat hy gemaak het na hom toe gekom en gesê: "Neem dit, U Majesteit, en slaan die bal totdat u voel hoe u hand en u hele liggaam gloei. Wanneer die geneesmiddel in die handvatsel van die stok deur u hand warm word, sal dit deur u hele liggaam trek. Dan moet u na u paleis teruggaan, bad en gaan slaap, en wanneer u môreoggend wakker word, sal u gesond wees."

Die koning het die stok geneem en sy perd agter die bal aangejaag wat die geneesheer gegooi het. Hy het dit geslaan, en toe het die hovelinge wat saam met hom gespeel het dit teruggeslaan. Toe hy baie warm voel, het hy opgehou speel, na die paleis teruggegaan, in die bad geklim en alles gedoen wat die geneesheer gesê het. Toe hy die volgende dag opstaan, het hy tot sy groot vreugde en verbasing gevind dat hy heeltemal genees was. Toe hy sy ontvangsaal binnekom, was al sy hovelinge, wat gretig was om te sien of die wonderlike genesing geslaag het, oorstelp van blydskap.

Die geneesheer Douban het die saal binnegekom en tot op die grond gebuig. Toe die koning hom sien, het hy hom nader geroep, langs hom laat sit en hom met elke moontlike eerbewys oorlaai.

Daardie aand het hy vir hom 'n lang, ryk staatskleed gegee en hom tweeduisend goudstukke geskenk. Die volgende dag het hy voortgegaan om hom met gunste te oorlaai.

Nou het die koning 'n grootvisier gehad wat gierig en afgunstig en 'n baie slegte man was. Hy het verskriklik jaloers geword op die geneesheer en besluit om hom tot 'n val te bring.

Om dit te doen, het hy gevra om die koning alleen te spreek, en gesê hy het iets baie belangriks om aan hom mee te deel.

"Wat is dit?" het die koning gevra.

"U Majesteit," het die grootvisier geantwoord, "dit is baie gevaarlik vir 'n vors om 'n man te vertrou wie se trou nie bewys is nie. U weet nie of hierdie geneesheer nie 'n verraaier is wat hierheen gekom het om u te vermoor nie."

"Ek is seker," het die koning gesê, "dat hierdie man die getrouste en deugsaamste van alle mense is. As hy my lewe wou neem, waarom het hy my dan genees? Hou op om teen hom te praat. Ek sien wat aangaan: jy is jaloers op hom. Maar moenie dink dat ek teen hom opgestook kan word nie. Ek onthou goed wat 'n visier vir koning Sindbad, sy heer, gesê het om hom te keer om die prins, sy seun, dood te maak."

Wat die Griekse koning gesê het, het die visier se nuuskierigheid geprikkel, en hy het vir hom gesê: "U Majesteit, ek smeek u, wees so goedgunstig om my te vertel wat die visier vir koning Sindbad gesê het."

"Dié visier," het hy geantwoord, "het vir koning Sindbad gesê dat 'n mens nie alles moet glo wat 'n skoonmoeder sê nie, en hy het hom hierdie verhaal vertel."

'n Goeie man het 'n pragtige vrou gehad wat hy hartstogtelik liefgehad het, en hy het haar nooit verlaat as hy dit kon help nie. Eendag, toe hy weens belangrike sake van haar af weg moes gaan, het hy na 'n plek gegaan waar allerhande voëls verkoop word en 'n papegaai gekoop. Dié papegaai kon nie net goed praat nie, maar hy het ook die gawe gehad om alles te vertel wat voor hom gebeur het. Die man het hom in 'n hok huis toe gebring en sy vrou gevra om hom in haar kamer te sit en hom mooi op te pas terwyl hy weg is. Toe het hy vertrek. Toe hy terugkom, het hy die papegaai gevra wat gedurende sy afwesigheid gebeur het, en die papegaai het hom 'n paar dinge vertel wat hom laat raas het met sy vrou.

Sy het gedink een van haar slavinne moes stories oor haar vertel het, maar hulle het vir haar gesê dit was die papegaai, en sy het besluit om haar op hom te wreek.

Toe haar man weer vir 'n dag weggaan, het sy vir een slavin gesê om onder die voël se hok 'n handmeul te draai; vir 'n ander om van bo af water oor die hok te gooi; en vir 'n derde om 'n spieël te neem en dit by die lig van 'n kers van links na regs voor sy oë te draai. Die slavinne het dit 'n deel van die nag gedoen, en hulle het dit baie goed gedoen.

Die volgende dag, toe die man terugkom, het hy die papegaai gevra wat hy gesien het. Die voël het geantwoord: "My goeie meester, die weerlig, die donder en die reën het my die hele nag lank so ontstel dat ek u nie kan vertel wat ek deurgemaak het nie."

Die man, wat geweet het dat dit daardie nag nie gereën of gedonder het nie, was oortuig dat die papegaai nie die waarheid praat nie. Daarom het hy hom uit die hok gehaal en hom so hard op die grond gegooi dat hy hom doodgemaak het. Tog was hy later spyt, want hy het uitgevind dat die papegaai die waarheid gepraat het.

"Toe die Griekse koning," het die visser vir die djin gesê, "die verhaal van die papegaai klaar vertel het, het hy vir die visier bygevoeg: 'En daarom, visier, sal ek nie na jou luister nie, en ek sal die geneesheer goed oppas, sodat ek nie spyt word soos die man toe hy die papegaai doodgemaak het nie.' Maar die visier was vasbeslote. 'U Majesteit,' het hy geantwoord, 'die dood van die papegaai was niks. Maar wanneer dit oor die lewe van 'n koning gaan, is dit beter om die onskuldige op te offer as om die skuldige te spaar. Dit is egter glad nie onseker nie. Die geneesheer Douban wil u vermoor. My ywer dring my om dit aan U Majesteit te openbaar. As ek verkeerd is, verdien ek om gestraf te word soos 'n visier eens gestraf is.' 'Wat het die visier gedoen,' het die Griekse koning gevra, 'om die straf te verdien?' 'Ek sal dit aan U Majesteit vertel, as u my die eer wil aandoen om te luister,' het die visier geantwoord."

Daar was eens 'n koning wat 'n seun gehad het wat baie lief was vir jag. Hy het hom dikwels toegelaat om hom met dié tydverdryf te vermaak, maar hy het sy grootvisier beveel om altyd saam met hom te gaan en hom nooit uit die oog te verloor nie. Eendag het die jagter 'n takbok opgejaag, en die prins, wat gedink het die visier is agter hom, het die bok agternagesit en so hard gery dat hy homself later heeltemal alleen bevind het. Hy het stilgehou, en omdat hy die bok uit die oog verloor het, het hy omgedraai om weer by die visier aan te sluit, wat nie versigtig genoeg was om hom te volg nie. Maar hy het verdwaal. Terwyl hy die pad probeer vind, het hy langs die pad 'n pragtige dame gesien wat bitterlik huil. Hy het sy perd ingehou en haar gevra wie sy is, wat sy op dié plek doen en of sy hulp nodig het. "Ek is die dogter van 'n Indiese koning," het sy geantwoord, "en terwyl ek in die veld gery het, het ek aan die slaap geraak en afgeval. My perd het weggehardloop, en ek weet nie wat van hom geword het nie."

Die jong prins het jammer gekry vir haar en aangebied om haar agter hom op die perd te laat sit, en dit het hy ook gedoen. Toe hulle by 'n bouval verbykom, het die dame afgeklim en ingegaan. Die prins het ook afgeklim en haar gevolg. Tot sy groot verbasing het hy gehoor hoe sy vir iemand binne sê: "Wees bly, my kinders; ek bring vir julle 'n lekker vet jong man." En ander stemme het geantwoord: "Waar is hy, Mamma, sodat ons hom dadelik kan opeet? Ons is so honger!"

Die prins het dadelik besef in watter gevaar hy was. Nou het hy geweet dat die dame wat gesê het sy is die dogter van 'n Indiese koning, 'n mensvreetster was wat op verlate plekke gewoon het en met duisend liste verbygangers oorval en verslind het. Hy was doodsbang en het op sy perd gespring. Op daardie oomblik het die kastige prinses verskyn, en toe sy sien dat sy haar prooi verloor het, het sy vir hom gesê: "Moenie bang wees nie. Wat soek jy?"

"Ek is verdwaal," het hy geantwoord, "en ek soek die pad."

"Ry net reguit aan," het die mensvreetster gesê, "dan sal jy dit kry."

Die prins kon sy ore skaars glo en het so vinnig as wat hy kon weggery. Hy het sy pad gevind en veilig by sy pa se huis aangekom, waar hy hom vertel het van die gevaar waarin hy weens die grootvisier se onverskilligheid was. Die koning was baie kwaad en het die grootvisier dadelik laat wurg.

"U Majesteit," het die visier vir die Griekse koning verder gesê, "om terug te kom na die geneesheer Douban: as u nie oppas nie, sal u spyt wees dat u hom vertrou het. Wie weet of hierdie geneesmiddel waarmee hy u genees het, nie mettertyd 'n slegte uitwerking op u sal hê nie?"

Die Griekse koning was van nature baie swak. Hy het nie die bose bedoeling van sy visier raakgesien nie, en hy was ook nie sterk genoeg om by sy eerste besluit te bly nie.

"Nou goed, visier," het hy gesê, "jy is reg. Miskien hét hy gekom om my lewe te neem. Hy kan dit doen met net die reuk van een van sy medisyne. Ek moet kyk wat gedoen kan word."

"Die beste manier, U Majesteit, om u lewe te beveilig, is om hom dadelik te laat haal en sy kop af te kap sodra hy aankom," het die visier gesê.

"Ek dink regtig," het die koning geantwoord, "dat dit die beste plan sal wees."

Toe het hy een van sy ministers beveel om die geneesheer te gaan haal, en hy het dadelik gekom.

"Ek het jou laat haal," het die koning gesê, "om myself van jou te bevry deur jou lewe te neem."

Die geneesheer was mateloos verbaas toe hy hoor dat hy moet sterf.

"Watter misdade het ek gepleeg, U Majesteit?"

"Ek het uitgevind," het die koning geantwoord, "dat jy 'n spioen is en my wil doodmaak. Maar ek sal jou voorspring en jou eerste doodmaak. Slaan toe," het hy vir 'n beul gesê wat naby gestaan het, "en verlos my van hierdie moordenaar."

Toe hy dié wrede bevel hoor, het die geneesheer op sy knieë neergeval. "Spaar my lewe," het hy uitgeroep, "dan sal u lewe ook gespaar word."

Die visser het hier stilgebly om vir die djin te sê: "Jy sien, wat tussen die Griekse koning en die geneesheer gebeur het, het nou net tussen ons twee gebeur. Die Griekse koning," het hy verder vertel, "het hom geen genade betoon nie, en die beul het sy oë toegebind."

Almal wat daar was, het om sy lewe gesmeek, maar tevergeefs.

Die geneesheer, op sy knieë en vasgebind, het vir die koning gesê: "Laat my ten minste my sake in orde bring en my boeke nalaat aan mense wat dit goed sal gebruik. Daar is een wat ek graag aan U Majesteit wil skenk. Dit is baie kosbaar en behoort sorgvuldig in u skatkamer bewaar te word. Dit bevat baie vreemde dinge, en die vernaamste is dit: wanneer u my kop afkap en U Majesteit na die sesde blad blaai en die derde reël van die linkerkantste bladsy lees, sal my kop al die vrae beantwoord wat u dit wil vra."

Die koning was gretig om so 'n wonderlike ding te sien. Hy het die teregstelling tot die volgende dag uitgestel en die geneesheer onder 'n sterk wag na sy huis gestuur. Daar het die geneesheer sy sake in orde gebring, en die volgende dag het 'n groot skare in die saal byeengekom om sy dood te sien en wat daarna sou gebeur. Die geneesheer het met 'n groot boek in sy hand tot by die voet van die troon gekom. Hy het 'n kom gedra, waarop hy die omslag van die boek oopgesprei het, en toe hy dit aan die koning aanbied, het hy gesê: "U Majesteit, neem hierdie boek, en wanneer my kop afgekap is, laat dit in die kom op die omslag van hierdie boek neersit. Sodra dit daar is, sal die bloed ophou vloei. Maak dan die boek oop, en my kop sal u vrae beantwoord. Maar, U Majesteit, ek smeek u om genade, want ek is onskuldig."

"Jou gebede is nutteloos, en al was dit net om jou kop te hoor praat wanneer jy dood is, moet jy sterf."

Met dié woorde het hy die boek uit die geneesheer se hande geneem en die beul beveel om sy plig te doen.

Die kop is so knap afgekap dat dit in die kom geval het, en die bloed het dadelik opgehou vloei. Toe het die oë, tot die groot verbasing van die koning, oopgegaan, en die kop het gesê: "U Majesteit, maak die boek oop." Die koning het dit gedoen, en toe hy vind dat die eerste blad aan die tweede vasklou, het hy sy vinger in sy mond gesit om dit makliker om te blaai. Hy het dit elke keer so gedoen totdat hy by die sesde bladsy kom, en toe hy geen skrif daarop sien nie, het hy gesê: "Geneesheer, hier is geen skrif nie."

"Blaai nog 'n paar bladsye om," het die kop geantwoord. Die koning het aanhou blaai en steeds sy vinger in sy mond gesit, totdat die gif waarin elke bladsy gedoop was, begin werk het. Hy kon skielik nie meer sien nie, en hy het aan die voet van sy troon neergeval.

Toe die geneesheer se kop sien dat die gif gewerk het en dat die koning net nog 'n paar minute het om te lewe, het dit uitgeroep: "Tiran, sien hoe wreedheid en onregverdigheid gestraf word!"

Skaars het dit dié woorde gespreek, of die koning het gesterf, en die kop het ook die bietjie lewe verloor wat nog daarin oorgebly het.

Dit is die einde van die verhaal van die Griekse koning, en nou keer ons terug na die visser en die djin.

"As die Griekse koning," het die visser gesê, "die geneesheer gespaar het, sou hy nie so gesterf het nie. Dieselfde geld vir u. Nou gaan ek u in die see gooi."

"My vriend," het die djin gesê, "moenie so iets wreeds doen nie. Moenie my behandel soos Imma vir Ateca behandel het nie."

"Wat het Imma aan Ateca gedoen?" het die visser gevra.

"Dink jy ek kan jou dit vertel terwyl ek hier binne toegesluit is?" het die djin geantwoord. "Laat my uit, dan sal ek jou ryk maak."

Die hoop om nie langer arm te wees nie, het die visser laat toegee.

"As u my belowe om dit te doen, sal ek die deksel oopmaak. Ek dink nie u sal dit waag om u woord te breek nie."

Die djin het belowe, en die visser het die deksel opgelig. Die djin het dadelik as rook uitgekom, en nadat hy weer sy eie gestalte aangeneem het, was die eerste ding wat hy gedoen het om die pot in die see te skop. Dit het die visser laat skrik, maar die djin het gelag en gesê: "Moenie bang wees nie. Ek het dit net gedoen om jou bang te maak en om jou te wys dat ek van plan is om my woord te hou. Neem jou nette en volg my."

Hy het voor die visser begin uitstap, en die visser het hom met 'n bietjie twyfel gevolg. Hulle het voor die stad verbygegaan, teen 'n berg opgeklim en toe af in 'n groot vlakte, waar 'n groot meer tussen vier heuwels gelê het.

Toe hulle by die meer kom, het die djin vir die visser gesê: "Gooi jou nette uit en vang vis."

Die visser het gedoen soos hy gesê is, en hy het op 'n goeie vangs gehoop, want hy het baie vis gesien. Maar hoe groot was sy verbasing toe hy sien dat daar vier heeltemal verskillende soorte was: party wit, party rooi, party blou en party geel. Hy het vier gevang, een van elke kleur. Omdat hy nog nooit sulke vis gesien het nie, het hy hulle baie bewonder, en hy was baie bly toe hy daaraan dink hoeveel geld hy daarvoor sou kry.

"Neem hierdie visse en dra hulle na die sultan toe, en hy sal jou meer geld daarvoor gee as wat jy nog in jou lewe gehad het. Jy kan elke dag kom visvang in hierdie meer, maar pas op dat jy jou nette nie meer as een keer per dag uitgooi nie, anders sal daar iets slegs met jou gebeur. As jy my raad noukeurig volg, sal jy sien dat dit goed is."

Met dié woorde het hy met sy voet op die grond gestamp. Die grond het oopgegaan, en toe hy verdwyn het, het dit dadelik weer toegegaan.

Die visser het besluit om die djin presies te gehoorsaam. Daarom het hy nie sy nette 'n tweede keer uitgegooi nie, maar na die stad toe gestap om sy visse by die paleis te verkoop.

Toe die sultan die visse sien, was hy baie verbaas. Hy het hulle een vir een bekyk, en toe hy hulle lank genoeg bewonder het, het hy vir sy eerste visier gesê: "Neem hierdie visse en gee hulle vir die knap kok wat die keiser van die Grieke vir my gestuur het. Ek dink hulle moet net so lekker wees as wat hulle mooi is."

Die visier het hulle self na die kokkin geneem en gesê: "Hier is vier visse wat vir die sultan gebring is. Hy wil hê jy moet hulle gaarmaak."

Toe het hy na die sultan teruggegaan, wat hom beveel het om die visser vierhonderd goudstukke te gee. Die visser, wat nog nooit tevore so 'n groot som geld op een slag besit het nie, kon sy geluk skaars glo. Hy het dadelik in die behoeftes van sy gesin voorsien en die geld goed gebruik.

Maar nou moet ons terugkeer na die kombuis, waar ons alles in groot deurmekaarspul sal aantref. Toe die kokkin die visse skoongemaak het, het sy hulle met 'n bietjie olie in 'n pan gesit om te braai. Toe sy dink hulle is aan die een kant gaar genoeg, het sy hulle omgedraai. Maar skaars het sy dit gedoen, of die mure van die kombuis het oopgegaan, en daar het 'n jong en pragtige meisie uitgekom. Sy het 'n Egiptiese rok van geblomde satyn gedra, en sy het oorbelle gehad en 'n halssnoer van wit pêrels en goue armbande met robyne ingelê, en sy het 'n mirtestaf in haar hand gehou.

Sy het na die pan toe geloop, tot groot verbasing van die kokkin, wat bewegingloos gestaan het toe sy haar sien. Sy het een van die visse met haar staf getik. "Vis, vis," het sy gesê, "doen julle julle plig?" Die visse het niks geantwoord nie, en toe het sy haar vraag herhaal, waarop hulle almal tegelyk hul koppe opgelig en baie duidelik geantwoord het: "Ja, ja. As jy tel, tel ons. As jy jou skuld betaal, betaal ons ons s'n. As jy vlug, oorwin ons, en ons is tevrede."

Toe hulle gepraat het, het die meisie die pan omgegooi en by die opening in die muur ingegaan, wat dadelik toegegaan het en weer gelyk het soos tevore.

Toe die kokkin van haar skrik herstel het, het sy die visse opgetel wat in die as geval het, maar sy het gevind dat hulle so swart soos kole was en nie geskik om aan die sultan voor te sit nie. Sy het begin huil.

"Ag nee! Wat moet ek vir die sultan sê? Hy sal so kwaad wees vir my, en ek weet hy sal my nie glo nie!"

Terwyl sy huil, het die grootvisier ingekom en gevra of die visse gereed is. Sy het hom alles vertel wat gebeur het, en hy was baie verbaas. Hy het dadelik die visser laat roep, en toe hy kom, het hy vir hom gesê: "Visser, bring vir my nog vier visse soos dié wat jy reeds gebring het, want daar het 'n ongeluk met hulle gebeur sodat hulle nie aan die sultan voorgesit kan word nie."

Die visser het nie gesê wat die djin vir hom gesê het nie, maar hy het hom verskoon dat hy hulle nie daardie dag kon bring nie, omdat die pad so lank was, en hy het belowe om hulle die volgende dag te bring.

In die nag het hy na die meer gegaan, sy nette uitgegooi, en toe hy hulle intrek, het hy vier visse gekry wat soos die ander was, elkeen van 'n ander kleur.

Hy het dadelik teruggegaan en hulle na die grootvisier gedra soos hy belowe het.

Die grootvisier het hulle toe na die kombuis geneem en homself saam met die kokkin toegesluit, wat hulle begin gaarmaak het soos sy die vorige dag met die ander vier gedoen het. Toe sy hulle op die ander kant wou omdraai, het die muur oopgegaan, die meisie het verskyn, dieselfde woorde tot die visse gerig, dieselfde antwoord gekry, en toe die pan omgegooi en verdwyn.

Die grootvisier was vol verbasing. "Ek sal die sultan alles vertel wat gebeur het," het hy gesê. En so het hy gedoen.

Die sultan was baie verstom en wou dié wonder self sien. Daarom het hy die visser laat roep en hom gevra om nog vier visse te bring. Die visser het drie dae gevra, wat aan hom toegestaan is, en toe het hy sy nette in die meer uitgegooi en weer vier visse van verskillende kleure gevang. Die sultan was baie bly om te sien dat hy hulle gekry het, en hy het hom weer vierhonderd goudstukke gegee.

Sodra die sultan die visse gehad het, het hy hulle na sy kamer laat dra, saam met alles wat nodig was om hulle gaar te maak.

Toe het hy homself saam met die grootvisier toegesluit, wat hulle begin skoonmaak en gaarmaak het. Toe hulle aan die een kant gaar was, het hy hulle op die ander kant omgedraai. Toe het die muur van die kamer oopgegaan, maar in plaas van die meisie het 'n swart slaaf uitgekom. Hy was ontsaglik lank en het 'n groot groen stok gedra, waarmee hy die visse aangeraak en met 'n verskriklike stem gesê het: "Vis, vis, doen julle julle plig?" Op dié woorde het die visse hul koppe opgelig en geantwoord: "Ja, ja. As jy tel, tel ons. As jy jou skuld betaal, betaal ons ons s'n. As jy vlug, oorwin ons, en ons is tevrede."

Die swart slaaf het die pan in die middel van die kamer omgegooi, en die visse het in kole verander. Toe het hy trots teruggestap in die muur, wat om hom toegegaan het.

"Noudat ek dit gesien het," het die sultan gesê, "kan ek nie rus nie. Agter hierdie visse steek 'n geheim wat ek moet uitvind."

Hy het die visser laat roep. "Visser," het hy gesê, "die visse wat jy vir ons gebring het, het my bekommerd gemaak. Waar het jy hulle gekry?"

"U Majesteit," het hy geantwoord, "ek het hulle gekry uit 'n meer wat tussen vier heuwels lê, anderkant daardie berge."

"Ken jy hierdie meer?" het die sultan vir die grootvisier gevra.

"Nee. Al het ek al baie keer rondom daardie berg gejag, het ek nog nooit daarvan gehoor nie," het die visier gesê.

Omdat die visser gesê het dit is net drie uur se reis ver, het die sultan sy hele hof beveel om op hul perde te klim en soontoe te ry, en die visser het hulle die pad gewys.

Hulle het die berg uitgeklim, en toe het hulle aan die ander kant die meer gesien, net soos die visser dit beskryf het. Die water was so helder dat hulle die vier soorte visse daarin kon sien rondswem. Hulle het 'n ruk lank na hulle gekyk, en toe het die sultan beveel dat hulle langs die water kamp opslaan.

Toe die nag aanbreek, het die sultan sy visier geroep en vir hom gesê: "Ek het besluit om hierdie geheimenis op te los. Ek gaan alleen uit, en jy moet hier in my tent bly. Wanneer my ministers môre kom, sê vir hulle ek is nie lekker nie en kan hulle nie sien nie. Doen dit elke dag totdat ek terugkom."

Die grootvisier het die sultan probeer oorreed om nie te gaan nie, maar tevergeefs. Die sultan het sy staatskleed uitgetrek en sy swaard omgegord, en toe hy sien dat alles in die kamp stil is, het hy alleen vertrek.

Hy het een van die heuwels uitgeklim en toe die groot vlakte oorgesteek, totdat hy, net toe die son opkom, ver voor hom 'n groot gebou gewaar het. Toe hy nader kom, het hy gesien dat dit 'n pragtige paleis van mooi, swart, gepoleerde marmer was, bedek met staal so glad soos 'n spieël.

Hy het na die poort gegaan, wat halfoop gestaan het, en ingegaan, want niemand het gekom toe hy klop nie. Hy het deur 'n manjifieke binnehof gestap en steeds niemand gesien nie, al het hy 'n paar keer hardop geroep.

Hy het groot sale binnegegaan waar die tapyte van sy was, die rusbanke en sofas met tapisserieë uit Mekka oorgetrek, en die gordyne van die mooiste Indiese stowwe van goud en silwer. Toe het hy hom in 'n pragtige vertrek bevind, met 'n fontein wat deur goue leeus gedra is. Die water uit die leeus se bekke het in diamante en pêrels verander, en die opspuitende water het amper 'n baie mooi beskilderde koepel geraak. Die paleis was aan drie kante omring deur manjifieke tuine, klein meertjies en bosse. Voëls het in die bome gesing, en daar was nette oor die bome gespan om hulle altyd daar te hou.

Steeds het die sultan niemand gesien nie, totdat hy 'n klaende kreet gehoor het en 'n stem wat gesê het: "Ag, as ek tog maar kon sterf, want ek is te ongelukkig om nog langer te wil lewe!"

Die sultan het rondgekyk om te sien wie dit was wat so oor sy lot kla, en op die ou end het hy 'n aantreklike jong man gesien, ryk geklee, wat op 'n troon gesit het wat effens van die grond af verhewe was. Sy gesig was baie bedroef.

Die sultan het nader gegaan en voor hom gebuig. Die jong man het sy kop baie laag gebuig, maar nie opgestaan nie.

"U Majesteit," het hy vir die sultan gesê, "ek kan nie opstaan en u die eerbetoon bewys wat, daarvan is ek seker, u rang toekom nie."

"Jong heer," het die sultan geantwoord, "ek is seker jy het 'n goeie rede daarvoor, en omdat ek jou noodkreet gehoor het, het ek gekom om jou my hulp aan te bied. Wie s'n is hierdie paleis, en waarom is dit so leeg?"

In plaas van te antwoord, het die jong man sy kleed opgelig en die sultan gewys dat hy van die middel af ondertoe 'n blok swart marmer was.

Die sultan was met afgryse vervul en het die jong man gesmeek om hom sy verhaal te vertel.

"Ek sal u graag my treurige geskiedenis vertel," het die jong man gesê.

'n Visier is 'n minister of raadgewer van 'n koning of sultan; die grootvisier is die hoogste van hulle, iets soos 'n eerste minister.

Polo is 'n balspel te perd wat uit Persië kom: die ruiters slaan 'n bal met lang stokke oor 'n grasveld.

Melaatsheid is 'n ou, gevreesde siekte wat die vel en senuwees aantas; vandag word dit lepra genoem en kan dit genees word.