Uit die verhaal van die visser

U moet weet, U Majesteit, dat my vader Mahmoud was, die koning van hierdie land, die Swart Eilande. Dit is so genoem na die vier klein berge wat eens eilande was, en die hoofstad was daar waar die groot meer nou lê. My verhaal sal u vertel hoe hierdie veranderinge gekom het.

My vader is dood toe hy ses-en-sestig was, en ek het hom opgevolg. Ek is met my niggie getroud, wat ek innig liefgehad het, en ek het gedink sy het my ook liefgehad.

Maar een middag, toe ek half aan die slaap was en twee van haar diensmeisies my koel gewaai het, het ek die een vir die ander hoor sê: "Wat 'n jammerte dat ons meesteres nie meer vir ons meester lief is nie! Ek glo sy sou hom doodmaak as sy kon, want sy is 'n towenares."

Ek het gou deur haar dop te hou agtergekom dat hulle reg was. Toe ek een van haar gunsteling-slawe vir 'n groot misdaad dodelik gewond het, het sy my gesmeek dat sy 'n paleis in die tuin mag bou, en daar het sy twee jaar lank oor hom geween en geweeklaag.

Uiteindelik het ek haar gesmeek om op te hou treur oor hom, want al kon hy nie praat of roer nie, het sy hom met haar towerkuns net-net aan die lewe gehou. Sy het woedend op my afgepyl en 'n paar towerwoorde oor my uitgespreek, en op die daad het ek geword soos u my nou sien: half mens en half marmer.

Toe het hierdie bose towenares die hoofstad, wat 'n dig bevolkte en bloeiende stad was, verander in die meer en die woestynvlakte wat u gesien het. Die visse van vier kleure wat daarin swem, is die verskillende volke wat in die stad gewoon het; die vier heuwels is die vier eilande wat my koninkryk sy naam gee. Dit alles het die towenares my vertel om my smart nog groter te maak. En dit is nie al nie. Elke dag kom sy en slaan sy my met 'n sweep van buffelvel.

Toe die jong koning sy treurige verhaal klaar vertel het, het hy weer in trane uitgebars, en die sultan was diep geroer.

"Sê vir my," het hy uitgeroep, "waar is hierdie bose vrou, en waar is die ellendige skepsel op wie sy so verlief is, wat sy net-net aan die lewe hou?"

"Waar sy woon, weet ek nie," het die ongelukkige prins geantwoord, "maar elke dag met sonsopkoms, nadat sy my geslaan het, gaan sy kyk of die slaaf al met haar kan praat."

"Ongelukkige koning," het die sultan gesê, "ek sal doen wat ek kan om jou te wreek."

Hy het toe saam met die jong koning beraadslaag oor hoe hulle dit die beste kon regkry, en hulle het ooreengekom dat hulle hul plan die volgende dag sou uitvoer. Die sultan het toe gaan rus, en die jong koning het hom oorgegee aan blye hoop dat hy verlos sou word. Die volgende dag het die sultan opgestaan en na die paleis in die tuin gegaan waar die swart slaaf was. Hy het sy swaard getrek en die bietjie lewe wat in die slaaf oorgebly het, uitgedoof, en toe die lyk in 'n put gegooi. Daarna het hy op die rusbank gaan lê waar die slaaf gelê het, en vir die towenares gewag.

Sy het eers na die jong koning gegaan en hom honderd houe gegee.

Toe het sy na die kamer gekom waar sy gedink het haar gewonde slaaf lê, maar waar die sultan eintlik gelê het.

Sy het nader aan sy rusbank gekom en gesê: "Voel jy vandag beter, my liewe slaaf? Sê tog net een woordjie vir my."

"Hoe kan ek beter voel," het die sultan geantwoord en die taal van die Ethiopiërs nageboots, "as ek nooit kan slaap nie weens die gehuil en gekreun van jou man?"

"Watter vreugde om jou te hoor praat!" het die koningin geantwoord. "Wil jy hê hy moet sy eie gestalte terugkry?"

"Ja," het die sultan gesê, "maak gou en laat hom vry, sodat ek nie meer sy gehuil hoef te hoor nie."

Die koningin het dadelik uitgegaan en 'n beker water geneem, en 'n paar woorde daaroor uitgespreek wat dit laat kook het asof dit op die vuur staan. Toe het sy dit oor die prins gegooi, en hy het dadelik sy eie gestalte teruggekry. Hy was vol vreugde, maar die towenares het gesê: "Maak dat jy wegkom van hierdie plek en moet nooit terugkom nie, anders maak ek jou dood."

Hy het hom toe weggesteek om te sien hoe die sultan se plan sou afloop.

Die towenares het teruggegaan na die Paleis van Trane en gesê: "Nou het ek gedoen wat jy wou hê."

"Wat jy gedoen het," het die sultan gesê, "is nie genoeg om my gesond te maak nie. Elke nag om middernag lig al die mense wat jy in visse verander het, hul koppe uit die meer en roep om wraak. Gaan gou en gee hulle hul eie gestalte terug."

Die towenares het weggehaas en 'n paar woorde oor die meer uitgespreek.

Toe het die visse weer mans, vroue en kinders geword, en die huise en winkels was weer vol mense. Die sultan se gevolg, wat langs die meer kamp opgeslaan het, was baie verbaas om hulself skielik in die middel van 'n groot en pragtige stad te bevind.

Sodra sy die betowering opgehef het, het die koningin teruggegaan na die paleis.

"Is jy nou heeltemal gesond?" het sy gevra.

"Kom nader," het die sultan gesê. "Nog nader."

Sy het gehoorsaam. Toe het hy opgespring en haar met een hou van sy swaard middeldeur gekap.

Daarna het hy die prins gaan soek.

"Wees bly," het hy gesê, "jou wrede vyand is dood."

Die prins het hom oor en oor bedank.

"En nou," het die sultan gesê, "gaan ek terug na my hoofstad, en ek is bly om te sien dat dit so naby aan joune is."

"So naby aan myne!" het die koning van die Swart Eilande gesê.

"Weet u dat dit 'n hele jaar se reis van hier af is? U het binne 'n paar uur hier aangekom omdat die plek betower was. Maar ek sal u op u reis vergesel."

"Dit sal my baie plesier verskaf as jy my vergesel," het die sultan gesê, "en omdat ek geen kinders het nie, sal ek jou my erfgenaam maak."

Die sultan en die prins het saam vertrek, en die sultan was gelaai met ryk geskenke van die koning van die Swart Eilande.

Die dag nadat hy in sy hoofstad aangekom het, het die sultan sy hofhouding byeengeroep en hulle alles vertel wat met hom gebeur het, en ook hoe hy van plan was om die jong koning as sy erfgenaam aan te neem.

Toe het hy elke man geskenke gegee na gelang van sy rang.

Wat die visser betref: omdat hy die eerste oorsaak was dat die jong prins verlos is, het die sultan hom baie geld gegee en hom en sy gesin gelukkig gemaak vir die res van hul dae.

'n Sultan is 'n Moslem-heerser. 'n Towenares is 'n vrou wat met towerkrag werk.