Die Sirenes, Skilla en Charubdis, die beeste van die son.

"Toe ons by die rivier Okeanos uit was en in die oop see gekom het, het ons verder gevaar tot by die eiland Aiaia, waar die dag net soos op ander plekke breek en die son opkom. Daar het ons die skip op die sand getrek en aan wal geklim. Ons het gaan slaap en gewag dat die dag breek.

"Toe die kind van die môre verskyn, Eos met haar rooskleurige vingers, het ek 'n paar man na Kirke se huis gestuur om Elpenor se lyk te gaan haal. Ons het brandhout gekap in 'n bos waar die kaap in die see uitsteek. Ons het oor hom gehuil en gerou, en toe het ons sy begrafnis gehou. Toe sy liggaam en sy wapenrusting tot as verbrand was, het ons 'n hoop klippe oor hom gestapel en 'n klip daarop gesit. Bo-op die hoop het ons die roeispaan geplant waarmee hy altyd geroei het.

"Terwyl ons hiermee besig was, het Kirke gehoor dat ons terug is uit die huis van Hades. Sy het haar aangetrek en so gou sy kon na ons toe gekom, en haar diensmeisies het saamgekom met brood, vleis en wyn. Sy het tussen ons gaan staan en gesê: 'Julle het iets dappers gedoen om lewend af te gaan na die huis van Hades. Julle sal twee keer sterf, waar ander mense net een keer sterf. Bly nou die res van die dag hier, eet julle versadig, en vaar môreoggend met dagbreek verder. Intussen sal ek vir Odusseus van julle roete vertel en alles aan hom verduidelik, sodat julle nie op land of see deur 'n ongeluk getref word nie.'

"Ons het ingestem om te doen wat sy sê. Die hele lang dag tot sonsondergang het ons gefees. Maar toe die son ondergaan en dit donker word, het die manne by die skip se agterste toue gaan lê en slaap. Toe het Kirke my aan die hand gevat en my weg van die ander laat sit. Sy het langs my gaan lê en my alles oor ons avonture uitgevra.

"'Tot sover goed,' het sy gesê toe ek my storie klaar vertel het. 'Luister nou mooi na wat ek jou gaan sê – die gode self sal jou dit weer laat onthou. Eers sal jy by die Sirenes kom, wat almal betower wat naby hulle kom. As iemand onoplettend te naby kom en die gesang van die Sirenes hoor, sal sy vrou en kinders hom nooit weer tuis verwelkom nie. Want hulle sit in 'n groen veld en sing hom met die soetheid van hul lied dood. Rondom hulle lê 'n groot hoop dooie mense se bene, met die vleis wat nog daarvan afvrot. Vaar dus by hierdie Sirenes verby, en stop jou manne se ore met was toe sodat nie een van hulle iets hoor nie. Maar as jy wil, kan jy self luister. Laat jou manne jou dan vasbind terwyl jy regop op die dwarshout halfpad teen die mas staan, en laat hulle die punte van die tou aan die mas self vasmaak, sodat jy die plesier kan hê om te luister. As jy die manne smeek en soebat om jou los te maak, moet hulle jou nog stywer vasbind.

"'Wanneer jou bemanning jou by die Sirenes verby gebring het, kan ek jou nie presies sê watter een van twee roetes jy moet neem nie. Ek sal albei moontlikhede voor jou stel, en jy moet self daaroor besluit. Aan die een kant is daar oorhangende rotse waarteen die diepblou golwe van Amfitrite met verskriklike geweld slaan. Die salige gode noem hierdie rotse die Swerwers. Hier kan selfs 'n voël nie verbykom nie – nee, selfs nie die skugter duiwe wat ambrosia vir vader Zeus bring nie. Die steil rots gryp altyd een van hulle, en vader Zeus moet 'n ander een stuur om hul getal weer vol te maak. Geen skip wat nog ooit by hierdie rotse gekom het, het weer weggekom nie. Die golwe en die warrelwinde van vuur is vol wrakstukke en die lyke van dooie mense. Die enigste skip wat al daar deurgevaar het, was die beroemde Argo op pad terug van Aietes se huis. Selfs sy sou teen hierdie groot rotse vasgevaar het as Hera haar nie verbygelei het nie, uit liefde vir Jason.

"'Van hierdie twee rotse reik die een tot in die hemel, en sy spits verdwyn in 'n donker wolk. Dié wolk gaan nooit weg nie, sodat die top nooit helder is nie, selfs nie in die somer en vroeë herfs nie. Geen mens kan daarop vastrapplek kry en dit klim nie, al het hy twintig hande en twintig voete, want dit gaan loodreg op en is so glad asof dit gepoleer is. In die middel daarvan is 'n groot grot wat na die weste kyk, na Erebos toe. Jy moet jou skip daarlangs stuur, maar die grot is so hoog dat selfs die sterkste boogskutter nie 'n pyl daarin kan skiet nie. Daarbinne sit Skilla en kef met 'n stem wat jy sou dink 'n jong hondjie s'n is. Maar sy is in werklikheid 'n vreeslike monster, en niemand – selfs nie 'n god nie – kan haar aankyk sonder om van skrik te verstyf nie. Sy het twaalf misvormde voete en ses nekke wat ontsaglik lank is. Aan die punt van elke nek het sy 'n verskriklike kop met drie rye tande, almal baie dig opmekaar, sodat hulle enigeen in 'n oomblik kan doodbyt. Sy sit diep binne-in haar donker hol en steek haar koppe uit en loer rondom die rots. Sy vang dolfyne of hondhaaie, of enige groter seedier wat sy kan kry, van die duisende waarvan Amfitrite se see wemel. Geen skip het nog ooit by haar verbygekom sonder om manne te verloor nie, want sy skiet al haar koppe tegelyk uit en gryp 'n man in elke bek.

"'Die ander rots sal jy laer vind, maar die twee is so naby aan mekaar dat daar nie meer as 'n pylskoot tussen hulle is nie. Op dié rots groei 'n groot vyeboom vol blare, en daaronder lê die suigende draaikolk van Charubdis. Drie keer op 'n dag spoeg sy haar water uit, en drie keer suig sy dit weer in. Sorg dat jy nie daar is wanneer sy suig nie, want dan kan selfs Poseidon jou nie red nie. Jy moet naby die kant van Skilla bly en die skip so vinnig as moontlik verbydryf, want dit is beter om ses man te verloor as jou hele bemanning.'

"'Is daar dan geen manier,' het ek gevra, 'om Charubdis te ontvlug en terselfdertyd Skilla af te weer wanneer sy my manne wil kwaad aandoen nie?'

"'Jou waaghals!' het die godin geantwoord. 'Jy wil altyd met iemand of iets veg. Jy wil jou nie eens deur die onsterflikes laat oorwin nie. Want Skilla is nie sterflik nie. Boonop is sy wild, onbeheers, woes, wreed en onoorwinlik. Daar is niks aan te doen nie. Jou beste kans is om so gou as moontlik by haar verby te kom. As jy by haar rots draal terwyl jy jou wapenrusting aantrek, kan sy jou met 'n tweede slag van haar ses koppe vang en nog ses van jou manne wegraap. Dryf dus jou skip in volle vaart by haar verby, en roep hard na Krataiïs, wat Skilla se moeder is – mag die ongeluk haar tref! Sy sal Skilla dan keer om julle 'n tweede keer aan te val.

"'Daarna sal jy by die eiland Thrinakia kom. Daar sal jy baie troppe beeste en kuddes skape sien wat aan die songod behoort – sewe troppe beeste en sewe kuddes skape, met vyftig stuks in elke trop. Hulle teel nie aan nie, en hulle word ook nie minder nie. Hulle word opgepas deur die godinne Faëthusa en Lampetie, die kinders van die songod Hiperion en Neaira. Toe hul moeder hulle gebaar en klaar gesoog het, het sy hulle na die eiland Thrinakia gestuur, wat ver weg was, om daar te woon en hul vader se troppe en kuddes op te pas. As jy hierdie diere ongedeerd laat en aan niks anders dink as om huis toe te gaan nie, kan jy ná baie swaarkry nog Itaka bereik. Maar as jy hulle kwaad aandoen, dan waarsku ek jou nou al: jou skip en jou makkers sal vergaan. En selfs al ontsnap jy self, sal jy laat terugkom, in 'n ellendige toestand, nadat jy al jou manne verloor het.'

"Daarmee het sy klaar gepraat, en die dagbreek op haar goue troon het in die hemel begin skyn. Toe het sy teruggegaan, die eiland in. Ek het aan boord gegaan en my manne gesê om die skip van sy ankertoue los te maak. Hulle het dadelik ingeklim, hul plekke ingeneem en die grys see met hul roeispane begin slaan. Kort daarna het Kirke, die groot en slim godin, ons 'n gunstige wind gestuur wat reg van agter gewaai het. Dit het bestendig by ons gebly en ons seile goed vol gehou. Ons het dus alles aan die skip se toerusting reggemaak wat gedoen moes word, en haar laat vaar soos die wind en die stuurman haar stuur.

"Toe het ek, baie onrustig van gemoed, vir my manne gesê: 'My vriende, dit is nie reg dat net een of twee van ons die voorspellings moet ken wat Kirke vir my gemaak het nie. Daarom sal ek julle daarvan vertel, sodat ons, of ons nou lewe of sterf, dit met oop oë doen. Eerstens het sy gesê ons moet wegbly van die Sirenes, wat in 'n veld vol blomme sit en pragtig sing. Maar sy het gesê ek mag hulle self hoor, solank niemand anders dit hoor nie. Vat my dus en bind my aan die dwarshout halfpad teen die mas. Bind my vas terwyl ek regop staan, met 'n band so sterk dat ek onmoontlik kan loskom, en maak die punte van die tou aan die mas self vas. As ek julle smeek en soebat om my los te maak, bind my dan nog stywer vas.'

"Ek was skaars klaar om my manne alles te vertel, of ons het al by die eiland van die twee Sirenes gekom, want die wind was baie gunstig. Toe word dit skielik doodstil. Daar was nie 'n luggie of 'n rimpeling op die water nie. Die manne het die seile opgerol en dit weggepak, en toe hulle na hul roeispane gryp, het hulle die water wit geroei met die skuim wat hulle opgeslaan het. Intussen het ek 'n groot wiel was gevat en dit met my swaard fyn gesny. Toe het ek die was in my sterk hande geknie totdat dit sag geword het. Dit het gou gebeur, met die knie en die strale van die songod, die seun van Hiperion. Ek het al my manne se ore toegestop, en hulle het my hande en voete aan die mas vasgebind terwyl ek regop op die dwarshout staan. Maar self het hulle aangehou roei. Toe ons binne hoorafstand van die land was en die skip lekker vinnig gevaar het, het die Sirenes gesien dat ons nader aan die kus kom, en hulle het begin sing.

"'Kom hierheen,' het hulle gesing, 'beroemde Odusseus, eer van die Agaiërs, en luister na ons twee stemme. Niemand het nog ooit by ons verbygevaar sonder om te bly en die betowerende soetheid van ons lied te hoor nie. Wie luister, gaan sy pad nie net betower nie, maar ook wyser. Want ons weet van al die ellende wat die gode oor die Argiewe en Trojane by Troje gebring het, en ons kan jou alles vertel wat oor die hele wêreld gaan gebeur.'

"So het hulle met die mooiste stemme gesing. Ek het verlang om verder te luister, en ek het my wenkbroue gefrons as teken aan my manne dat hulle my moes losmaak. Maar hulle het net vinniger geroei, en Eurulochos en Perimedes het my met nog sterker bande vasgebind, totdat ons buite hoorafstand van die Sirenes se stemme was. Toe het my manne die was uit hul ore gehaal en my losgemaak.

"Net nadat ons by die eiland verby was, het ek 'n groot golf gesien waaruit skuim opgestyg het, en ek het 'n harde gedreun gehoor. Die manne was so bang dat hulle hul roeispane gelos het, want die hele see het weerklink van die bruisende water. Maar die skip het net daar bly lê, want die manne het opgehou roei. Ek het toe rondgeloop en hulle een vir een aangemoedig om nie moed te verloor nie.

"'My vriende,' het ek gesê, 'dit is nie die eerste keer dat ons in gevaar is nie, en ons is glad nie so erg daaraan toe as toe die Sikloop ons in sy grot toegesluit het nie. Tog het my moed en my slim plan ons toe gered, en ons sal nog lewe om ook hierop terug te kyk. Laat ons almal dus nou doen wat ek sê. Vertrou op Zeus en roei met alle mag aan. En jy, stuurman, hier is jou bevele – let goed op, want die skip is in jou hande. Draai haar boeg weg van hierdie stomende stroomversnellings en bly naby die rots, anders glip sy jou weg en is sy daar oorkant voor jy weet waar jy is, en dan is jy ons dood.'

"Hulle het gedoen wat ek gesê het. Maar ek het niks gesê van die vreeslike monster Skilla nie, want ek het geweet as ek dit doen, sou die manne nie aanhou roei nie, maar in die ruim inmekaarkruip. In net een ding was ek Kirke se streng opdragte ongehoorsaam – ek het my wapenrusting aangetrek. Toe het ek twee sterk spiese gegryp en voor op die skip gaan staan, want daar het ek verwag om die monster van die rots eerste te sien, sy wat my manne soveel kwaad sou aandoen. Maar ek kon haar nêrens sien nie, al het ek my oë uitgekyk terwyl ek die donker rots oor en oor deursoek.

"Toe het ons die seestraat binnegevaar, vol angs, want aan die een kant was Skilla, en aan die ander kant het die gevreesde Charubdis aanhoudend die soutwater ingesuig. Wanneer sy dit uitspoeg, was dit soos water in 'n pot wat oor 'n groot vuur oorkook, en die skuim het tot bo-op die rotse aan albei kante gespat. Wanneer sy weer begin suig, kon ons die water binne-in sien rondwarrel, en dit het 'n oorverdowende geraas gemaak waar dit teen die rotse breek. Ons kon die bodem van die draaikolk sien, swart van sand en modder, en die manne was radeloos van vrees. Terwyl ons hiermee besig was en elke oomblik verwag het dat dit ons laaste sou wees, het Skilla skielik op ons afgeslaan en my ses beste manne weggeraap.

"Ek het na die skip en die manne tegelyk gekyk, en in 'n oomblik sien ek hul hande en voete hoog bo my, spartelend in die lug terwyl Skilla hulle wegdra. Ek het hulle my naam hoor roep in een laaste wanhopige skreeu. Soos 'n visser met sy spies in die hand op 'n uitstekende rots sit en aas in die water gooi om die arme vissies te flous, en hulle met die beeshoring aan die punt van sy spies vang en hulle een vir een uitgooi op die land waar hulle lê en snak – net so het Skilla hierdie snakkende mense op haar rots uitgehaal en hulle by die opening van haar hol opgevreet, terwyl hulle skreeu en hul hande in hul doodsangs na my uitsteek. Dit was die naarste gesig wat ek op al my reise gesien het.

"Toe ons by die Swerwende rotse verby was, en by Skilla en die verskriklike Charubdis, het ons by die pragtige eiland van die songod gekom, waar die mooi beeste en skape van die son Hiperion was. Terwyl ek nog op see in my skip was, kon ek die beeste hoor bulk terwyl hulle huis toe kom na die krale, en die skape hoor blêr. Toe het ek onthou wat die blinde siener van Tebe, Teiresias, my vertel het, en hoe ernstig Kirke van Aiaia my gewaarsku het om die eiland van die salige songod te vermy. Baie onrustig het ek vir die manne gesê: 'My manne, ek weet julle is swaar onder druk, maar luister terwyl ek julle vertel van die voorspelling wat Teiresias vir my gemaak het, en hoe ernstig Kirke van Aiaia my gewaarsku het om die eiland van die salige songod te vermy. Want hier, het sy gesê, sou ons grootste gevaar lê. Stuur die skip dus weg van die eiland af.'

"Die manne was wanhopig toe hulle dit hoor, en Eurulochos het my dadelik 'n parmantige antwoord gegee. 'Odusseus,' het hy gesê, 'jy is wreed. Jy is self baie sterk en word nooit moeg nie. Dit lyk asof jy van yster gemaak is. En nou, al is jou manne uitgeput van harde werk en gebrek aan slaap, wil jy hulle nie laat land en vir hulle 'n goeie aandete op hierdie eiland kook nie. Nee, jy beveel hulle om see toe te vaar en doelloos voort te swerf deur die nagwagte van die vinnige nag. Dit is in die nag dat die winde die hardste waai en die meeste skade aanrig. Hoe kan ons ontkom as een van daardie skielike storms uit die suidweste of weste opsteek, wat so dikwels 'n skip laat vergaan wanneer ons heersers, die gode, nie gunstig is nie? Kom ons gehoorsaam dus nou die nag en maak ons aandete hier naby die skip klaar. Môreoggend gaan ons weer aan boord en vaar see toe.'

"So het Eurulochos gepraat, en die manne het met hom saamgestem. Ek het gesien dat die gode vir ons onheil beplan, en ek het gesê: 'Julle dwing my om toe te gee, want julle is baie teen een. Maar elkeen van julle moet ten minste plegtig sweer dat as hy 'n trop beeste of 'n groot kudde skape kry, hy nie so mal sal wees om selfs een dier daarvan dood te maak nie, maar tevrede sal wees met die kos wat Kirke vir ons gegee het.'

"Hulle het almal gesweer soos ek gevra het, en toe hulle hul eed afgelê het, het ons die skip vasgemaak in 'n hawe naby 'n stroom vars water. Die manne het aan wal gegaan en hul aandete gekook. Sodra hulle genoeg geëet en gedrink het, het hulle begin praat oor hul arme makkers wat Skilla weggeraap en opgevreet het. Dit het hulle laat huil, en hulle het aangehou huil totdat hulle vas aan die slaap geraak het.

"In die derde nagwag, toe die sterre van plek verskuif het, het Zeus 'n groot storm laat opsteek wat soos 'n orkaan gewaai het, sodat land en see met dik wolke bedek was en die nag uit die hemel neergestorm het. Toe die kind van die môre verskyn, Eos met haar rooskleurige vingers, het ons die skip land toe gebring en haar in 'n grot ingetrek waar die seenimfe hul byeenkomste en danse hou. Toe het ek die manne vir 'n vergadering bymekaargeroep.

"'My vriende,' het ek gesê, 'ons het kos en drank in die skip. Laat ons dus oppas en nie aan die beeste raak nie, anders sal ons daarvoor boet. Want hierdie beeste en skape behoort aan die magtige son, wat alles sien en alles hoor.' En weer het hulle belowe dat hulle sou gehoorsaam.

"'n Hele maand lank het die wind aanhoudend uit die suide gewaai, en daar was geen ander wind nie, net suid en oos. Solank daar koring en wyn was, het die manne nie aan die beeste geraak nie, al was hulle honger. Maar toe hulle alles opgeëet het wat in die skip was, moes hulle verder gaan soek. Met hoek en lyn het hulle visse gevang, voëls gevang, en enigiets wat hulle in die hande kon kry, want hulle was uitgehonger. Een dag het ek toe landinwaarts gegaan om tot die gode te bid dat hulle my 'n manier moet wys om weg te kom. Toe ek ver genoeg was om van al my manne weg te wees, en 'n plek gekry het wat goed beskut was teen die wind, het ek my hande gewas en tot al die gode op Olimpus gebid, totdat hulle my naderhand in 'n soet slaap laat wegsak het.

"Intussen het Eurulochos die manne slegte raad gegee. 'Luister na my, my arme makkers,' het hy gesê. 'Alle soorte dood is erg genoeg, maar geen dood is so erg soos hongersnood nie. Waarom dryf ons nie die beste van hierdie koeie aan en offer hulle aan die onsterflike gode nie? As ons ooit terugkom in Itaka, kan ons vir die songod 'n pragtige tempel bou en dit met allerhande versierings verryk. Maar as hy vasbeslote is om ons skip te laat sink uit wraak oor hierdie beeste met hul horings, en die ander gode stem met hom saam, dan sal ek vir my part eerder sommer in een slag soutwater sluk en klaarkry, as om stukkie vir stukkie dood te verhonger op so 'n verlate eiland soos hierdie.'

"So het Eurulochos gepraat, en die manne het met hom saamgestem. Die beeste, so mooi en vet, het nie ver van die skip af gewei nie. Die manne het dus die beste van hulle aangedryf. Hulle het almal om die diere gestaan en hul gebede gebid, en jong eikeblare gebruik in plaas van gars, want daar was geen gars oor nie. Toe hulle klaar gebid het, het hulle die koeie geslag en afgeslag. Hulle het die dybene uitgesny, dit in twee lae vet toegedraai en stukke rou vleis bo-op gesit. Hulle het geen wyn gehad om oor die offer uit te giet terwyl dit braai nie, daarom het hulle van tyd tot tyd 'n bietjie water daaroor gegooi terwyl die binnegoed gebraai is. Toe die dybene verbrand was en hulle van die binnegoed geproe het, het hulle die res fyn gesny en die stukke aan die braaispitte gesteek.

"Teen dié tyd het my diep slaap my verlaat, en ek het teruggedraai na die skip en die strand. Toe ek nader kom, het ek warm braaivleis begin ruik. Ek het gekreun en tot die onsterflike gode gebid. 'Vader Zeus,' het ek uitgeroep, 'en al julle ander gode wat in ewige geluk lewe, julle het my 'n wrede streek gebak met die slaap waarin julle my laat val het. Kyk net watter mooi werk my manne gedoen het terwyl ek weg was!'

"Intussen het Lampetie reguit na die son toe gegaan en hom vertel dat ons sy koeie doodgemaak het. Hy het woedend geword en vir die onsterflikes gesê: 'Vader Zeus, en al julle ander gode wat in ewige geluk lewe, ek moet wraak neem op die bemanning van Odusseus se skip. Hulle was so parmantig om my koeie dood te maak, die een ding waarna ek so graag gekyk het, of ek nou teen die hemel opgaan of weer afkom. As hulle nie met my afreken oor my koeie nie, sal ek afgaan na Hades en daar tussen die dooies skyn.'

"'Son,' het Zeus gesê, 'gaan aan om op ons gode en op die mense op die vrugbare aarde te skyn. Ek sal hul skip met 'n blits van wit weerlig in klein stukkies verbrysel sodra hulle op see is.'

"Dit alles het ek van Kalupso gehoor, en sy het gesê sy het dit uit die mond van Hermes gehoor.

"Sodra ek by my skip en die strand aangekom het, het ek elkeen van die manne afsonderlik berispe. Maar ons kon geen uitweg sien nie, want die koeie was reeds dood. En die gode het dadelik tekens en wonders onder ons begin wys: die beeste se velle het rondgekruip, die stukke vleis aan die spitte het soos koeie begin bulk, en die vleis, gaar of rou, het aanhoudend net so 'n geluid gemaak soos koeie.

"Ses dae lank het my manne die beste koeie aangedryf en daarop gefees. Maar toe Zeus, die seun van Kronos, die sewende dag laat aanbreek, het die woede van die storm bedaar. Ons het toe aan boord gegaan, ons mas opgerig, die seil gespan en see toe gevaar. Sodra ons ver genoeg van die eiland af was en niks anders as lug en see kon sien nie, het die seun van Kronos 'n swart wolk oor ons skip laat opkom, en die see het daaronder donker geword. Ons het nie veel verder gekom nie, want die volgende oomblik is ons deur 'n verskriklike rukwind uit die weste getref. Dit het die voorstae van die mas laat knak, sodat die mas agtertoe geval het en al die skip se toerusting onder in die skip rondgetuimel het. Die mas het agter in die skip op die stuurman se kop geval, sodat sy skedel heeltemal verbrysel is, en hy het oorboord geval soos iemand wat duik, sonder enige lewe meer in hom.

"Toe het Zeus sy donderstrale laat val, en die skip het in die rondte gedraai en was vol vuur en swawel toe die weerlig dit tref. Die manne het almal in die see geval. Hulle is rondom die skip deur die water gedra, soos soveel seemeeue, maar die god het hulle gou elke kans ontneem om ooit weer huis toe te gaan.

"Ek het by die skip gebly totdat die see haar sye van die kiel losgeslaan het – die kiel het toe alleen rondgedryf – en die mas uitgeslaan het, sodat dit op die kiel geval het. Maar daar het nog 'n agterstag van sterk beesvel daaraan gehang, en daarmee het ek die mas en die kiel aan mekaar vasgebind. Ek het bo-op gaan sit en is gedra waar die winde my ook al wou neem.

"Die storm uit die weste het nou uitgewoed, en die wind het weer na die suide gedraai. Dit het my bang gemaak dat ek teruggedra sou word na die verskriklike draaikolk van Charubdis. En dit is presies wat gebeur het, want ek is die hele nag deur die golwe voortgedra, en teen sonsopkoms het ek by die rots van Skilla en die draaikolk gekom. Sy was juis besig om die soutwater in te suig, maar ek is omhoog geslinger na die vyeboom toe. Ek het dit gegryp en daaraan vasgeklou soos 'n vlermuis. Ek kon my voete nêrens neersit om vas te staan nie, want die wortels was ver weg, en die takke wat oor die hele kolk gehang het, was te hoog, te groot en te ver uitmekaar om by te kom. Daarom het ek geduldig bly hang en gewag dat die kolk my mas en vlot weer moes uitspoeg – en dit het baie lank gevoel.

"'n Jurielid wat lank in die hof vasgehou is deur lastige sake, is nie so bly om huis toe te gaan vir sy aandete as wat ek was om my vlot weer uit die draaikolk te sien opkom nie. Eindelik het ek met my hande en voete gelos en swaar in die see neergeval, reg langs my vlot. Ek het daarop geklim en met my hande begin roei. En wat Skilla betref, die vader van gode en mense het nie toegelaat dat sy my weer te sien kry nie – anders sou ek beslis vergaan het.

"Van daar is ek nege dae lank voortgedra, totdat die gode my in die tiende nag op die eiland Ogugia laat strand het, waar die groot en magtige godin Kalupso woon. Sy het my opgeneem en goed na my gekyk. Maar ek hoef nie meer hieroor te sê nie, want ek het jou en jou edele vrou gister alles daarvan vertel, en ek haat dit om dieselfde ding oor en oor te vertel."

Amfitrite is 'n seegodin, die vrou van Poseidon; haar naam staan hier sommer vir die see self.

Die Argo was die skip van die held Jason, wat saam met die Argonoute na die land van koning Aietes gevaar het om die Goue Vlies te gaan haal.

Ambrosia is die kos van die gode, wat hulle onsterflik hou.

Erebos is die donker onderwêreld, die ryk van die dooies.

Die nag is in drie "nagwagte" verdeel; die derde nagwag is die laaste deel van die nag, voor dagbreek.

By 'n offer is gars oor die diere gestrooi; omdat die manne geen gars meer gehad het nie, het hulle eikeblare gebruik.