Guidoguerra, Aldobrandi en Rusticucci. Die waterval van die rivier van bloed.

Ek was nou waar ons die dreuning kon hoor
van die water wat in die volgende ring val,
soos die gegons wat byekorwe maak,

toe drie skimme saam weggespring het,
hardlopend, uit 'n groep wat verbygegaan het
onder die reën van die skerp marteling.

Hulle het na ons gekom, en elkeen het geroep:
"Staan, jy daar; want aan jou klere lyk dit vir ons
of jy iemand uit ons verdorwe stad is."

Ag, watter wonde het ek op hul ledemate gesien,
nuut en oud, deur die vlamme ingebrand!
Dit maak my nog seer net om daaraan te dink.

Op hul geroep het my Meester aandagtig stilgestaan;
hy het sy gesig na my gedraai en gesê:
"Wag nou; teenoor hulle moet ons hoflik wees.

En as dit nie was vir die vuur wat hier,
soos die aard van dié plek is, neerskiet nie, sou ek sê
dat dit jou beter sou pas om jou te haas as hulle."

Sodra ons stilgestaan het, het hulle weer
met hul ou weeklag begin, en toe hulle ons inhaal,
het al drie van hulle 'n wiel gevorm.

Soos kampvegters, kaal en geolie, gewoonlik doen
wanneer hulle loer na hul voordeel en hul greep
voordat hulle mekaar begin slaan en steek,

so het elkeen, terwyl hulle in die rondte draai, sy gesig
na my gerig, sodat sy nek en sy voete
voortdurend in teenoorgestelde rigtings beweeg het.

En een het begin: "As die ellende van hierdie sagte plek
ons en ons smeekbedes veragtelik maak,
en ook ons swart en verskroeide voorkoms,

laat ons roem jou dan oorhaal
om ons te vertel wie jy is, wat so veilig
met jou lewende voete deur die hel loop.

Hy in wie se voetspore jy my sien loop,
al gaan hy nou naak en sonder vel,
was van 'n hoër rang as wat jy dink;

hy was die kleinseun van die goeie Gualdrada;
sy naam was Guidoguerra, en in sy lewe
het hy baie met sy wysheid en sy swaard bereik.

Die ander een, wat langs my in die sand trap,
is Tegghiaio Aldobrandi, wie se naam
daar bo in die wêreld welkom behoort te wees.

En ek, wat saam met hulle op hierdie kruis geplaas is,
was Jacopo Rusticucci; en waarlik,
my wrede vrou benadeel my meer as enigiets anders."

As ek teen die vuur beskerm kon word,
sou ek my daar onder tussen hulle ingegooi het,
en ek dink die Meester sou dit toegelaat het;

maar omdat ek myself sou verbrand en verskroei,
het my vrees my goeie wil oorweldig,
wat my gretig gemaak het om hulle te omhels.

Toe het ek begin: "Smart en nie minagting nie
het u toestand so diep in my vasgelê
dat dit eers ná lank heeltemal sal verdwyn,

sodra hierdie Heer van my woorde vir my gesê het
waaruit ek by myself afgelei het
dat mense soos u aan die kom was.

Ek is van u stad; en altyd
het ek met liefde van u werke en u eerbare name
vertel en gehoor.

Ek laat die gal agter, en gaan na die soet vrugte
wat my waaragtige Gids aan my beloof het;
maar eers moet ek tot by die middelpunt afdaal."

"So mag die siel jou ledemate nog lank
lei," het hy toe geantwoord,
"en so mag jou roem ná jou skyn:

sê ons of moed en hoflikheid nog
in ons stad woon soos vroeër,
of hulle heeltemal daaruit verdwyn het;

want Guglielmo Borsiere, wat eers onlangs
saam met ons gepynig word en daar met sy maats loop,
bedroef ons baie met wat hy vertel."

"Die nuwe inwoners en die skielike winste
het hoogmoed en verkwisting in jou laat ontstaan,
Florence, sodat jy nou al daaroor huil!"

So het ek met my gesig omhoog uitgeroep;
en die drie het dit as my antwoord aanvaar
en na mekaar gekyk soos iemand wat die waarheid hoor.

"As dit jou ander kere ook so min kos,"
het hulle almal geantwoord, "om iemand tevrede te stel,
is jy gelukkig dat jy so kan praat soos jy wil!

As jy dus uit hierdie donker plekke ontsnap
en terugkom om die skone sterre weer te sien,
wanneer dit jou sal behaag om te sê: 'Ek was daar,'

sorg dat jy met die mense oor ons praat."
Toe het hulle uit die wiel losgebreek, en terwyl hulle vlug,
het dit gelyk of hul vlugge bene vlerke was.

Selfs 'n Amen kon nie so vinnig
gesê word as wat hulle verdwyn het nie;
daarom het die Meester besluit dat ons ook moet vertrek.

Ek het hom gevolg, en ons het nog nie ver geloop nie
toe die geluid van die water al so naby was
dat ons mekaar skaars sou kon hoor praat.

Soos daardie rivier wat as eerste sy eie loop
van die Monte Veso af na die ooste volg,
op die linkerhang van die Apennyne,

en wat bo Acquacheta genoem word, voordat
dit na sy lae bedding afdaal
en by Forlì daardie naam verloor,

daar bo by San Benedetto dreun
waar dit van die berge in een sprong afval,
hoewel daar plek genoeg vir duisend sou wees;

so het ons gevind dat daardie donker water
van 'n steil wal af met soveel lawaai neerstort
dat dit gou die oor sou seergemaak het.

Ek het 'n tou om my lyf gebind gehad,
en daarmee het ek eenkeer beplan
om die panter met die gevlekte vel te vang.

Nadat ek dit heeltemal van my losgemaak het,
soos my Gids my beveel het,
het ek dit, opgerol en bymekaargemaak, aan hom gegee.

Toe het hy hom na regs gedraai,
en 'n entjie van die rand af
het hy dit in daardie diep afgrond neergegooi.

"Iets nuuts moet seker antwoord gee,"
het ek by myself gesê, "op die nuwe teken
wat die Meester so met sy oë volg."

Ag, hoe versigtig behoort mense te wees
by dié wat nie net die daad sien nie,
maar met hul wysheid in die gedagtes inkyk!

Hy het vir my gesê: "Gou sal daar opkom
waarvoor ek wag; en waarvan jou gedagtes droom,
moet gou aan jou oë verskyn."

Oor 'n waarheid wat die gesig van 'n leuen het,
behoort 'n mens sy lippe so ver moontlik toe te hou,
want sonder dat hy skuld het, bring dit hom skande;

maar hier kan ek nie swyg nie; en, leser, by die verse
van hierdie Komedie van my sweer ek aan jou –
so mag hulle nie sonder blywende guns wees nie –

dat ek deur daardie digte, donker lug
'n gedaante sien opswem,
wonderbaarlik vir elke standvastige hart,

net soos iemand terugkom wat soms afduik
om 'n anker los te maak wat vasgehaak het
aan 'n rif of iets anders wat in die see verborge is,

wat hom na bo uitstrek en sy voete intrek.

Guidoguerra, Tegghiaio Aldobrandi en Jacopo Rusticucci was gerespekteerde Florentynse edelmanne en politici van die dertiende eeu, wat Dante hier onder die sodomiete plaas. Gualdrada was 'n Florentynse edelvrou wat om haar deugsaamheid bekend was.

Guglielmo Borsiere was 'n Florentynse edelman bekend om sy hoflikheid; hy het blykbaar kort voor 1300 gesterf.

Die "nuwe inwoners" is mense wat van die platteland na Florence getrek en daar vinnig ryk geword het; Dante blameer hulle vir die stad se morele verval.

Die rivier Montone (bo Acquacheta genoem) ontspring in die Apennyne en stort naby die klooster van San Benedetto in die berge as 'n waterval af.

Die panter verwys na die eerste van die drie diere wat Dante in die eerste sang in die donker woud teëgekom het. Die tou word dikwels verstaan as 'n simbool van selfbeheersing.

Die gedaante wat opswem, is Geryon, die monster van bedrog, wat in die volgende sang beskryf word.