Die vyfde sloot: die omkopers. Die raadsheer van Santa Zita. Malacoda en ander duiwels.

So het ons van brug tot brug gegaan en oor ander dinge gepraat
waarvan my Komedie nie wil sing nie,
en ons het bo-op die hoogste punt gestaan

toe ons stilhou om nog 'n sloot
van Malebolge te sien, en nog meer nuttelose klagtes;
en ek het gesien dat dit buitengewoon donker was.

Soos in die Arsenaal van die Venesiërs
in die winter die taai pik kook
waarmee hulle hul lekkende skepe weer smeer,

want hulle kan nie uitvaar nie, en in plaas daarvan
bou een vir hom 'n nuwe skip, en 'n ander stop weer
die ribbes dig van een wat al baie reise gemaak het;

een hamer aan die boeg, een aan die agterstewe,
hierdie een maak roeispane, daardie een draai tou,
'n ander lap die grootseil en die besaan –

so het daar onder, nie deur vuur nie maar deur goddelike kuns,
'n dik pik gekook
wat die walle aan alle kante bestryk het.

Ek het dit gesien, maar ek het niks daarin gesien nie
behalwe die borrels wat die kook opgegooi het,
en hoe dit alles opswel en weer saamgepers insak.

Terwyl ek strak daar na onder staan en kyk,
het my Gids geroep: "Pas op, pas op!"
en my van waar ek gestaan het na hom toe getrek.

Toe het ek omgedraai, soos iemand wat ongeduldig is
om te sien waarvoor hy moet vlug,
en wat 'n skielike skrik al sy moed ontneem,

sodat hy, terwyl hy nog kyk, nie talm om weg te kom nie;
en ek het agter ons 'n swart duiwel gesien
wat oor die rotsrug aangehardloop kom.

Ag, hoe woes het hy gelyk!
En hoe genadeloos het hy vir my gelyk in sy bewegings,
met sy vlerke oop en lig op sy voete!

Op sy skouers, wat skerp en hoog was,
het 'n sondaar met albei heupe gelê,
en hy het hom styf aan die senings van die voete vasgehou.

Van ons brug af het hy gesê: "O Malebranche,
hier is een van die raadshere van Santa Zita!
Druk hom onder, want ek gaan terug vir nog

na daardie stad, wat goed daarvan voorsien is.
Almal daar is omkopers, behalwe Bonturo;
daar word Nee vir geld in Ja verander."

Hy het hom ondertoe gegooi, en oor die harde rots
omgedraai, en nooit is 'n bloedhond losgelaat
met soveel haas om 'n dief te agtervolg nie.

Die ander het gesink en weer opgekom, met sy gesig na onder;
maar die duiwels, wat onder die brug weggekruip het,
het geskree: "Hier help die Heilige Gesig jou nie!

Hier swem 'n mens anders as in die Serchio;
daarom, as jy nie ons hake wil voel nie,
moet jy jou nie bo die pik uitlig nie."

Toe het hulle hom met meer as honderd hake gegryp;
hulle het gesê: "Hier moet jy onder die pik dans,
sodat jy, as jy kan, in die geheim kan steel."

Net so laat koks hul kombuisseuns
die vleis met hake onder in die middel van die ketel druk,
sodat dit nie bo dryf nie.

Die goeie Meester het vir my gesê: "Sodat dit nie
gesien word dat jy hier is nie, buk jou laag
agter 'n rotspunt, sodat jy 'n skuiling het;

en watter belediging ook al teen my gerig word,
moet jy nie bang wees nie, want ek ken hierdie dinge;
ek was al een keer tevore in so 'n stryd."

Toe het hy verder gegaan, verby die punt van die brug,
en toe hy op die sesde wal aankom,
moes hy 'n vaste gesig toon.

Met dieselfde woede en dieselfde lawaai
waarmee honde op 'n bedelaar afstorm
wat skielik staan en bedel waar hy ook al stilhou,

het hulle onder die bruggie uitgekom
en al hul gaffels teen hom gedraai;
maar hy het uitgeroep: "Laat niemand van julle kwaad aanrig nie!

Voordat julle hake my gryp,
laat een van julle vorentoe kom om na my te luister,
en besluit dan of julle my moet haak."

Hulle het almal geroep: "Laat Malacoda gaan!"
Toe het een vorentoe gestap, en die res het stilgestaan,
en hy het na hom toe gekom en gesê: "Wat help dit hom?"

"Dink jy, Malacoda, dat jy my
tot hier sou sien kom," het my Meester gesê,
"tot nou toe veilig teen al julle vegkuns,

sonder die goddelike wil en 'n gunstige lot?
Laat my verbygaan, want in die Hemel is dit gewil
dat ek iemand anders hierdie wilde pad wys."

Toe is sy hoogmoed so in hom verneder
dat hy sy haak voor sy voete laat val het
en vir die ander gesê het: "Moet hom nou nie slaan nie."

En my Gids het vir my gesê: "O jy wat daar
tussen die rotsbrokke van die brug wegkruip,
kom nou veilig weer terug na my."

Toe het ek opgespring en vinnig na hom toe gekom;
en al die duiwels het vorentoe gedruk,
sodat ek gevrees het dat hulle nie hul ooreenkoms sou nakom nie.

So het ek eenkeer die soldate bang gesien
wat met 'n vrygeleide uit Caprona gekom het
en hulself tussen soveel vyande gevind het.

Ek het my met my hele lyf styf
teen my Gids aangedruk, en nie my oë
afgehaal van hul gesigte nie, wat niks goeds voorspel het nie.

Hulle het hul hake laat sak, en "Wil jy hê ek moet hom
op die agterstewe raak?" het hulle vir mekaar gesê,
en geantwoord: "Ja, sorg dat jy hom daarmee kerf!"

Maar dieselfde duiwel wat met my Gids
gepraat het, het baie vinnig omgedraai
en gesê: "Bly stil, bly stil, Scarmiglione!"

Toe het hy vir ons gesê: "Julle kan nie verder
langs hierdie rotsrug vorentoe gaan nie, want die sesde boog
lê heeltemal verbrysel daar onder.

En as julle nog verder wil gaan,
volg dan julle pad hier langs hierdie wal;
naby is 'n ander rotsrug wat 'n weg bied.

Gister, vyf uur later as nou,
was dit twaalfhonderd ses-en-sestig
jaar gelede dat die pad hier gebreek is.

Ek stuur 'n paar van myne daarheen
om te kyk of iemand bo uitkom om lug te skep;
gaan saam met hulle, want hulle sal julle niks aandoen nie.

Kom vorentoe, Alichino en Calcabrina,"
het hy begin roep, "en jy, Cagnazzo;
en Barbariccia, jy moet die tien lei.

Kom vorentoe, Libicocco en Draghignazzo,
en Ciriatto met sy slagtande, en Graffiacane,
en Farfarello en die mal Rubicante.

Soek julle oral rondom die kokende pik;
laat hierdie twee veilig gaan tot by die volgende rotsrug
wat ongeskonde oor die slote loop."

"Ag, wat is dit, Meester, wat ek sien?"
het ek gesê. "Kom ons gaan liewer sonder 'n geleide,
as u die pad ken, want ek wil vir my geen geleide hê nie.

As u so oplettend is as altyd,
sien u dan nie hoe hulle op hul tande kners
en ons met hul frons onheil dreig nie?"

En hy vir my: "Ek wil nie hê jy moet bang wees nie;
laat hulle maar kners soos hulle wil,
want hulle doen dit vir daardie kokende ellendelinge."

Hulle het links langs die wal omgeswaai;
maar eers het elkeen sy tong tussen sy tande
na hul leier uitgesteek as 'n teken;

en hy het van sy agterwêreld 'n trompet gemaak.

Omkopers (Engels "barrators") is amptenare wat hul openbare amp vir geld of gunste verkoop het. Hulle lê in kokende pik, volgens die kommentators 'n beeld van hulle "taai" vingers en hulle geheime handel in die lewe.

Die Arsenaal van Venesië was die groot skeepswerf van die stad, waar skepe gebou en in die winter met warm pik herstel is.

Santa Zita was die beskermheilige van Lucca. "Een van die raadshere van Santa Zita" is 'n stadsamptenaar van Lucca. Bonturo Dati was 'n berugte omkoper daar; die uitsondering is spottend bedoel.

Die Heilige Gesig (Italiaans "Santo Volto") is 'n ou houtkruisbeeld wat in Lucca vereer is; die Serchio is die rivier by Lucca waarin die mense in die somer geswem het. Die duiwels spot met die sondaar wat krom gebuk bo uitkom, volgens die kommentators asof hy voor die beeld kniel en bid.

Malebranche ("bose kloue") is die naam van die bende duiwels in hierdie sloot; Malacoda ("bose stert") is hul leier. Die name van die ander duiwels is almal spotname.

Caprona was 'n kasteel naby Pisa wat in 1289 aan die troepe van Florence en Lucca oorgegee het; Dante was self daar. Die "twaalfhonderd ses-en-sestig jaar" verwys na die aardbewing by Christus se dood, toe die brûe in die hel gebreek het; die duiwel se inligting oor 'n ander heel brug is egter 'n leuen.