Die derde kring: die gulsiges. Cerberus. Die ewige reën. Ciacco. Florence.

Toe my bewussyn terugkeer, wat weggesink het
uit jammerte oor daardie twee familielede,
wat my heeltemal met droefheid verwar het,

sien ek nuwe pyniging en nuwe gepynigdes
rondom my, waarheen ek ook al beweeg,
en waarheen ek ook al draai en kyk.

Ek is in die derde kring, die kring van die reën,
ewig, vervloek, koud en swaar;
sy wet en sy aard verander nooit nie.

Groot hael, donker water en sneeu
stort met geweld neer deur die duistere lug;
die grond wat dit ontvang, stink.

Cerberus, 'n wrede en woeste monster,
blaf soos 'n hond met sy drie kele
oor die mense wat daar onder lê.

Hy het rooi oë en 'n vetterige, swart baard,
'n groot pens, en hande gewapen met kloue;
hy skeur die geeste, stroop hul vel af en kap hulle in stukke.

Die reën laat hulle tjank soos honde;
met die een sy maak hulle 'n skuiling vir die ander;
dikwels draai die ellendige verworpenes om.

Toe Cerberus ons gewaar, die groot wurm,
het hy sy bekke oopgemaak en sy slagtande gewys;
daar was nie een ledemaat aan hom wat stilgebly het nie.

En my Gids het sy hande wyd oopgesprei,
grond opgeskep, en met sy vuiste goed vol
het hy dit in daardie gulsige kele gegooi.

Soos 'n hond wat blaf omdat hy honger is,
en stil word sodra hy aan sy kos kou,
want hy dink en spook net daaraan om dit te verslind,

so het daardie vuil, besmeerde bekke geword
van Cerberus, die demoon, wat so oor die siele
dreun dat hulle wens hulle was doof.

Ons het oor die skimme geloop wat deur die swaar
reënstorm platgeslaan word, en ons het ons voete gesit
op hul leegheid, wat soos 'n mens lyk.

Hulle het almal plat op die grond gelê,
behalwe een, wat regop gesit het sodra
hy ons voor hom sien verbygaan.

"O jy wat deur hierdie hel gelei word,"
het hy vir my gesê, "herken my as jy kan;
jy is gebore voordat ek gesterf het."

En ek vir hom: "Die pyn wat jy het,
trek jou miskien uit my geheue weg,
sodat dit lyk of ek jou nog nooit gesien het nie.

Maar sê vir my wie jy is wat op so 'n treurige
plek gesit is, en in so 'n straf,
dat geen ander straf, al is dit groter, so walglik is nie."

En hy vir my: "Jou stad, wat so vol
afguns is dat die sak nou oorloop,
het my gehou in die helder lewe.

Julle burgers het my altyd Ciacco genoem;
vir die verderflike sonde van gulsigheid
word ek, soos jy sien, deur hierdie reën geslaan.

En ek, treurige siel, is nie die enigste nie,
want al hierdie siele ly dieselfde straf
vir dieselfde sonde." En hy het niks meer gesê nie.

Ek het hom geantwoord: "Ciacco, jou ellende
weeg so swaar op my dat dit my laat huil;
maar sê my, as jy weet, waarop sal

die burgers van die verdeelde stad uitloop?
Is daar enigeen regverdig? En sê my
waarom soveel tweedrag die stad oorval het."

En hy vir my: "Ná lang twis
sal hulle tot bloedvergieting kom, en die plattelandse party
sal die ander met groot skade uitdryf.

Daarna moet hierdie party val
binne drie jaar, en die ander weer opstaan
deur die mag van hom wat nou nog langs die kus vaar.

Lank sal hulle hul kop hoog hou
en die ander onder swaar laste druk,
hoe hulle ook al daaroor huil en verontwaardig is.

Twee is regverdig, en word daar nie verstaan nie;
afguns, hoogmoed en hebsug
is die drie vonke wat alle harte aan die brand gesteek het."

Hier het hy sy betraande woorde beëindig;
en ek vir hom: "Ek wil hê jy moet my nog leer
en my die geskenk van nog woorde gee.

Farinata en Tegghiaio, wat so waardig was,
Jacopo Rusticucci, Arrigo en Mosca,
en ander wat hul gedagtes op goeie dade gerig het:

sê waar hulle is, en laat my van hulle weet;
want 'n groot verlange dwing my om te leer
of die hemel hulle versoet of die hel hulle vergiftig."

En hy: "Hulle is onder die swarter siele;
'n ander sonde druk hulle na die bodem;
as jy so ver afdaal, kan jy hulle sien.

Maar wanneer jy weer in die soet wêreld is,
vra ek jou: roep my by ander in herinnering;
meer sê ek nie vir jou nie en meer antwoord ek nie."

Toe het hy sy reguit oë skeef gedraai,
my 'n bietjie aangekyk en toe sy kop gebuig;
daarmee het hy plat geval soos die ander blindes.

En die Gids het vir my gesê: "Hy word nie meer wakker
voor die klank van die engel se basuin nie;
wanneer die vyandige Heerser kom,

sal elkeen sy treurige graf terugvind,
sy vlees en sy eie gestalte weer aanneem,
en hoor wat deur die ewigheid weerklink."

So het ons met stadige treë voortgegaan oor die vuil mengsel
van skimme en reën,
en effens gepraat oor die lewe hierna.

Daarom het ek gesê: "Meester, hierdie pyniging hier,
sal dit ná die groot oordeel toeneem,
of minder word, of sal dit net so brand?"

En hy vir my: "Gaan terug na jou wetenskap,
wat sê dat hoe volmaakter iets is,
hoe meer voel dit van plesier en van pyn.

Al kan hierdie vervloekte volk
nooit ware volmaaktheid bereik nie,
verwag hulle om daarna meer volkome te wees as nou."

Ons het in 'n kring met daardie pad langs geloop
en baie meer gepraat as wat ek hier herhaal;
ons het gekom by die punt waar die pad afdaal.

Daar het ons Plutus gevind, die groot vyand.

Cerberus: in die Griekse mite die driekoppige hond wat die ingang van die onderwêreld bewaak. Vergilius maak hom stil soos die Sibille in die Aeneïs dit met 'n bedwelmde heuningkoek gedoen het.

Ciacco: 'n Florentyn uit Dante se tyd, bekend vir sy gulsigheid. Sy naam was waarskynlik 'n bynaam wat "vark" beteken.

Die verdeelde stad: Florence was verdeel tussen die Wit en die Swart Guelfe. Die "plattelandse party" is die Wittes, wat die leiers van die Swartes omstreeks 1300 verdryf het; maar in 1302, binne drie jaar, het die Swartes met hulp van pous Bonifatius VIII teruggekeer en die Wittes, onder wie Dante, verban. Volgens die kommentators is "hy wat nou nog langs die kus vaar" Bonifatius, wat toe nog versigtig tussen die partye laveer het.

Farinata, Tegghiaio, Jacopo Rusticucci, Arrigo en Mosca: bekende Florentyne van die vorige geslag. Dante ontmoet die meeste van hulle later dieper in die hel.

Jou wetenskap: die leer van Aristoteles, soos die skolastici dit verstaan het. Ná die Laaste Oordeel kry die siele hul liggame terug en word hulle "volmaakter", en voel hulle dus ook die pyn meer.

Plutus: die Griekse god van rykdom. Hy bewaak die volgende kring, dié van die gierigaards en die verkwisters.