Die hond begin kort na middernag.
Marta lê in haar bed in die donker huis in Walmer Landgoed en tel die blaf soos 'n mens slae tel. Een. Twee. Drie. Dan stilte. Dan weer, vier, vyf, ses, asof die dier iets probeer bereik wat net buite sy bereik bly, iets wat hom nie loslaat nie.
Sy ken die hond. 'n Basterhond, swart met 'n wit kol op sy bors, wat elke middag teen die heining van die buurman se erf staan en die voetgangers aankyk met ooglede wat swaar lyk van al die jare. Sy het hom nog nooit 'n naam hoor noem nie. Die buurman, Daan Mostert, 'n pensioenaris met artritis in sy hande en 'n gewete wat seker ook pyn, praat selde met die bure. Groet met 'n knik. Ry sy ou Corolla in en uit soos iemand wat die wêreld op 'n veilige afstand hou.
Marta staan op. Trek haar kamerjas oor haar skouers en loop na die venster wat uitkyk oor die smal straat. Die straatlig is stukkend, al drie weke. Die straat lê in 'n soort blou duisternis onder die laat-Oktobermaan. Die berg, daar agter, is 'n swart masker teen die nag se gesig. Êrens in die verte, ver oor die dakke van die stad, klink 'n sirene en verdwyn.
Die hond blaf.
Sy sien hom nie, maar sy hoor hom: 'n hees, volgehoue roep wat klink asof dit nie meer vir mense bedoel is nie. Asof dit met iets anders praat. Die nag self, dalk. Of die stilte wat agter die nag wag.
Sy dink aan Neels, wat sewe jaar gelede in hierdie selfde slaapkamer gesterf het. Ook 'n nag soos hierdie, ook Oktober weer en 'n mond vol wind van die berg af. Die hond in die straat het ook geblaf, 'n ander hond, 'n ander nag. Sy het gedink: hoekom bly die ding nie stil nie, hoekom laat die bure dit toe? Maar toe Neels se asem opdroog soos water in 'n droë rivier, was die hond se stem die enigste ding wat haar gehou het. Iets het geweet. Iets het gesê: hier gebeur iets wat nie ongemerk mag verbygaan nie.
Sy sit die ketel aan. Die kombuis is klein en ruik na kaneel en ou hout, na al die jare wat ingekook is in sy mure. Buite blaf die hond. Die berg bly staan. Die nag beweeg stadig na sy einde.
Teen halfvier besluit sy om aan te trek en buitentoe te gaan.
Die naglug prik in haar keelgat soos 'n eerste sluk koue water. Sy stap op die sypaadjie met sy gebarste teëls. Die munisipaliteit het beloof om dit reg te maak, maar die munisipaliteit beloof baie dinge. Sy staan voor Daan Mostert se hek. Die hond is in die agterkamer. Sy hoor hom agter die mure, saggies nou, byna 'n kreun, soos iemand wat al te lank alleen geskreeu het.
Sy klop aan die voordeur.
Niks.
Sy klop harder, en die hond se stem verander, korter, vinniger, 'n ander toon heeltemal.
Marta se hand reik na die hek se handvatsel. Dit is oop. Sy stap in.
Sy vind Daan Mostert in sy leuningstoel in die sitkamer. Die televisie is aan. 'n Stom herhalingsprogram oor die herstel van ou motors. Sy gesig is vreemd kalm, soos iemand wat net aan die slaap geraak het en dit self nog nie besef nie. Die hond sit aan sy voete en kyk op na haar met oë wat reeds weet. Reeds lankal weet.
Sy bel die nommer. Wag. Praat. Sit dan op die vloer langs die hond en sê niks.
Die ambulans kom eers vyfuur. In die tussentyd hou die hond op blaf. Hy lê sy kop op haar skoene en asem diep en stadig, soos iemand wat 'n lang taak voltooi het en rus nou kan vat.
Teen dagbreek, terwyl die son agter die Hottentots-Hollandberge begin brand en die eerste taxi's van Main Road hul enjins laat brom, dink Marta: ons het almal ons manier om die dinge te sê wat nie in woorde pas nie. Die hond het syne gehad. Sy het hare.
Sy stap huis toe in die straat wat nou rooierig gloei in die oggendlig. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd voel die stilte om haar nie leeg nie.
Dit voel vol.
Teken in om te kommentaar