Die stories speel af in ’n nabye toekoms Suid-Afrika. Die regering se groot land onteiensdroom en beleid en polities gedrewe onwerkbare ekonomiese beleid, diefstal, onbevoegdheid en stil “genocide” het die land vernietig. Daar is op die oomblik, waartydens die verhale afspeel, ’n reuse watertekort en selfs water-oorloë in Suid-Afrika. Mense vrek van die honger. Mense vang, jag en eet soms mekaar vir oorlewing. Dit is ’n scenario waar die ekosisteem begin terugveg het en gewen het. Die nuwe mal Groen Beweging offer ook mense aan die natuur om te keer dat oorbevolking weer die ekosisteem vernietig. Miljoene is dood en die res moet aanpas by ’n tipe van distopiese, “Mad Max” bestaan. Daar is wel ook soms donker humor soos dit Suid-Afrikaners betaam. Alhoewel die verhale meedoënloos is, is daar soms ook die galgehumor van “Aandete”, “Toe kom die Wolf” en “Dead End Dreams” wat jou laat lag en so effens kak laat voel omdat jy gelag het. Met ’n sterk Suid-Afrikaanse geur. Daar is ’n lewensdraad wat deur die verhale loop. Daar is ’n protagonis en ’n antagonis wat in ván die kortverhale verskyn. Hulle ontmoet mekaar in die finale verhaal. Van die karakters soek na “die Boer” ’n soort ’n Messias-figuur, ’n wetenskaplike, oftewel, “’n Boer”. Een van die enkele oues wat dalk nog leef, vertel van toe hulle kinders was en daar ’n paradys was, kos, water, ’n groen hemel. Voor die gif van politiek en leuens.