Daar is skrywers wat uit universiteitsale en literêre kringe kom — en dan is daar skrywers soos Hendie Grobbelaar: mense wat uit die lewe self skryf. Uit stofpaaie, kombuise, klein dorpe, verlies, humor, gewone mense en die stilte van die see.
Hendie woon in Gouritsmond aan die Tuinroete, waar sy haarself ná ’n loopbaan in kommunikasie en skakelwerk al hoe dieper in stories begin verloor het. Wat as ’n kreatiewe laatbloeisel begin het, het stadig ontwikkel tot een van die mees eg-menslike stemme in kontemporêre Afrikaanse prosa.
Sy het in 2015 ernstig begin skryf en gou aandag getrek met kortverhale wat in publikasies soos LitNet en Vrouekeur verskyn het. Haar eerste bundels, Potskerwe (2016) en Striksvye (2017), is self gepubliseer — iets wat reeds iets verklap van haar onafhanklike gees en deursettingsvermoë. In 2021 verskyn Maskermense by Naledi Uitgewers, en intussen begin haar naam ook in radiodrama-kringe bekend raak.
Met radiodramas soos Johanna se Elvis en die bekroonde Sterrereën wys Hendie dat sy oor ’n besondere oor vir menslike dialoog beskik: karakters praat by haar soos mense regtig praat — soms snaaks, soms stukkend, soms teer.
Maar dit is met haar debuutroman Wilde vere dat haar stem werklik voluit begin sing het. Die roman, wat tussen ’n Suid-Afrikaanse kleinhoewe en Bali beweeg, ondersoek temas van verlies, identiteit, vrouwees, tuiskoms en geestelike oorlewing. Soos haar karakters is Hendie se werk vol humor én wonde; aarde én spiritualiteit. Selfs ’n hoender met die naam Maria Magdalena word in haar hande ’n onvergeetlike karakter.
Wat haar werk besonders maak, is dat sy nie probeer skryf om indrukwekkend te wees nie. Sy skryf om waar te wees. Haar karakters is mense wat swaarkry, hoop, twyfel, vloek, liefhet en aanhou probeer. Daar is altyd ’n sagte menslikheid in haar stories — ’n begrip vir mense se breekbaarheid.
Hoewel sy vandag as romanskrywer bekend raak, bly Hendie in wese ’n storieverteller van gewone Suid-Afrikaanse lewens. Die soort skrywer wat net so gemaklik oor ’n plaaswerf, ’n radiostudio, ’n Vrystaatse reënbui of ’n vrou se stille innerlike kan skryf.
Sy werk tans aan haar volgende roman sowel as haar eerste jeugroman.
En dalk is dit presies hoe ’n mens haar werk die beste kan beskryf: stories wat soos mense voel — warm, gebroke, eerlik en lewendig.
Meer oor Hendie Grobbelaar kan ook gevind word by LitNet se skrywersprofiel en haar roman Wilde vere by LAPA Uitgewers. (litnet.co.za)
GEDIG
DIE MAN IN DIE MAAN (met apologie aan Jeane Goosen)
Laasnag om kwart voor twee
Stop die maan bokant my huis
En die man klim af
Tot op die vensterbank
Jy is beswaard sê hy
Jou lip hang
Jou voete sleep
Jou hare vaal
En jou slippers kort ‘n was
Jy’s windgat, sê ek
Maar jy is reg
My lyf is moeg
My hare dof
En Omo word nou gans te duur
Jy moet maak soos ek, sê hy
Ek slaap bedags
En skeer my kop
Kaalvoet ry ek
Elke nag
Sonder sorge, sonder pyn
Maar het jy koffie
Ek is dors
Drink jy wyn, vra ek
Geen koffie in my kas
Die suiker is ook min
Hy dink eers, knik dan wild
Nes Jesus in daai ander poem
Wat drink en sug en praat, sê hy
Oor al jul twak terplaats
Vies draai ek op my ander sy
Jy kan jouself g’n vergelyk
Met die Man van Nasaret, sê ek
Ag bog met jou, sê hy
Jy kan ook glad nie dig soos Jeane nie
Ek kry die wyn myself
©Hendie Grobbelaar
Sept2022
Kontak Hendie Grobbelaar direk. Jou boodskap sal per e-pos gestuur word.