Anna S. Ahllers is ’n skrywer wat graag kyk na die mens agter die mens – na die dinge wat mense met hulle saamdra, die wonde wat nie altyd sigbaar is nie en die verlange na ’n plek waar ’n mens uiteindelik tuis kan voel.

Haar roman Kaleidoskoop, wat deur Naledi uitgegee is, is ’n goeie voorbeeld hiervan. Dit is ’n historiese roman rondom Schoeman en sy familie, maar onder die groter verhaal lê iets baie mensliks: ’n lewe wat in stukke geval het en ’n mens wat probeer uitvind of daardie stukke ooit weer bymekaar kan kom.

Die beeld van die kaleidoskoop is daarom meer as net die titel van die boek. Wanneer ’n kaleidoskoop gebreek word, spat die gekleurde stukkies uitmekaar. Jy kan hulle optel, maar jy kan nie altyd die oorspronklike prentjie terugkry nie. In Ahllers se verhaal word daardie beeld ’n manier om oor familie, verlies, verwerping en die behoefte aan liefde en aanvaarding te praat.

Schoeman se lewe, soos dit in die roman ontvou, is nooit heel nie. Daar is die herinnering aan ’n pa, die gewig van die verlede en die gevoel dat hy nooit heeltemal goed genoeg was nie. Wanneer hy uiteindelik huis toe gaan, ontstaan die belangrikste vraag: kan ’n mens ná alles wat gebeur het nog ’n plek vind waar jy aanvaar word?

Dit is hierdie soort vrae wat Ahllers se skryfwerk interessant maak. Sy skryf nie bloot om ’n storie van begin tot einde te vertel nie. Sy is geïnteresseerd in wat met mense gebeur nadat die groot gebeurtenis verby is – wat oorbly wanneer die woorde gesê is, die verhouding verbrokkel het of die verlede nie meer verander kan word nie.

Haar liefde vir stories strek ook verder as haar eie boeke. In ’n vroeëre LitNet-bydrae het sy met groot gevoel oor Valiant Swart se musiek geskryf. Sy beskryf daar hoe ’n enkele liedjie ’n mens onverwags kan tref en iets binne jou kan oopmaak wat jy nie eens geweet het daar is nie.

Dit sê dalk iets oor Ahllers self as skrywer: sy luister nie net na stories nie – sy luister na die emosie binne-in hulle.

Want uiteindelik is dit waaroor goeie stories gaan. Nie net oor wat met mense gebeur nie, maar oor hoe dit hulle verander.

Anna S. Ahllers se werk herinner ’n mens daaraan dat ’n lewe selde ’n netjiese, reguit verhaal is. Ons almal bestaan uit stukkies herinnering, liefde, verlies, verkeerde draaie, mense wat ons gevorm het en dinge wat ons wens ons kon anders doen.

Soos die stukkies van ’n kaleidoskoop.

En soms, wanneer die lig reg val, vorm al daardie stukkies weer ’n prentjie wat mooi is – al lyk dit anders as die een waarmee ons begin het.