Tanya O’Connor is ’n skrywer en kunstenaar wat die lewe nie van ’n afstand af beskryf nie. Sy skryf daaroor soos iemand wat self deur die donker én die lig geloop het – met eerlikheid, humor, deernis en soms ’n lekker rebelse tong in die kies.

Oor ’n tydperk van twaalf jaar het Tanya haar ma, pa, man en ouma verloor. Sy het grootgeword met ’n ma wat aan depressie gely het, en ná ’n perdryongeluk het sy haar reuksintuig verloor. Haar man het in haar arms gesterf. Later het sy weer getrou met ’n man wat, soos sy dit beskryf, haar lewe elke dag verryk. Daar was ook ’n miskraam voordat sy weer swanger geraak het. Hierdie ervarings het haar nie stilgemaak nie – dit het haar eerder laat besef hoe kosbaar en broos ’n gewone dag kan wees.

Dit is dalk waar Tanya se besondere stem vandaan kom. Sy skryf nie as iemand wat antwoorde vir ander mense het nie, maar as iemand wat self probeer uitpluis wat dit beteken om aan te hou leef wanneer die lewe jou telkens met verlies konfronteer. Haar boodskap is eenvoudig: Hallo, lewe! Ek gaan vandag leef en lewe.

Tanya het aanvanklik begin blog om die klein stukkies inspirasie wat sy op haar lewenspad raakgeloop het, met ander te deel. Haar skryfwerk het ’n groot leserskring opgebou, onder meer deur haar blogs vir ’n groot Sondagkoerant. Sy het mettertyd bekend geword vir ’n manier van skryf wat persoonlik, oop en onopgesmuk is – die soort skryfwerk waarin daar plek is vir die snaakse én die seer.

Maar Tanya se kreatiwiteit eindig nie by woorde nie. Sy teken al van kleins af, en haar kuns het met verloop van tyd ’n belangrike deel van haar eie verwerking en groei geword. Haar inkleurboeke vir volwassenes – waaronder Kom, kleur in! en Kom, kleur saam in! – Karnaval van drome – het ’n speelse wêreld geskep waarin mense eenvoudig kan sit, kleur en asemhaal. Sy teken uit die gewone dinge van die lewe: ’n sonsondergang, ’n blom, ’n herinnering, ’n vriendin, ’n hoed, ’n oomblik van vriendskap.

Vir Tanya is kuns egter meer as mooi prentjies. Dit is ’n manier om iets van die binneste na buite te bring. Haar werk rondom Koester/Cherish en My Koebaai, Stres!-joernaal beweeg juis in daardie ruimte waar skryf, teken, inkleur en selfondersoek bymekaar uitkom. Sy skryf oor dinge soos vergifnis, selfaanvaarding, moed, moederskap, die ego en die behoefte om soms net vir ’n oomblik stil te raak.

En dan is daar Tanya se humor. Sy het ’n duidelike rebelse streep en is nie besonder lief vir reëls wat mense se stemme probeer tem nie. In Ag fok Tanya, haar 2026-publikasie by Naledi, kom daardie kombinasie van humor en eerlikheid weer sterk na vore. Die boek beweeg tussen die ligsinnige en die diep persoonlike, tussen stories wat jou laat glimlag en herinneringe wat jou stil maak.

Miskien is dit uiteindelik wat Tanya se werk so menslik maak: sy probeer nie die lewe netjies maak nie. Sy laat dit wees wat dit is – soms absurd, soms wreed, soms wonderlik mooi. En sy wys telkens dat daar, selfs ná groot verlies, nog ruimte kan wees vir kleur, vir lag, vir liefde en vir ’n nuwe begin.

Tanya O’Connor skryf en teken dus nie bloot oor die lewe nie. Sy gebruik haar kuns om dit vas te hou – die mooi én die seer – en om ander mense te herinner dat ons, ten spyte van alles wat met ons gebeur, steeds kan