John Milton is op 9 Desember 1608 in Londen gebore. Sy pa was ‘n welgestelde notaris en ‘n begaafde komponis. As kind het hy tot laat in die nag gelees en geleer, en voor hy twintig was, kon hy Latyn, Grieks, Hebreeus, Italiaans en Frans. Ná sy studie in Cambridge het hy jare lank by sy ouers gewoon en alles gelees wat hy in die hande kon kry, want hy het geglo hy is gebore om ‘n groot digter te word.

Toe Engeland in die 1640’s in ‘n burgeroorlog tussen die koning en die parlement verval, het Milton sy gedigte eenkant gesit. Hy het vir vryheid geskryf: oor die reg om te skei, oor godsdiensvryheid, en in Areopagitica (1644) een van die bekendste pleidooie ooit vir die vrye pers. Ná die teregstelling van koning Karel I het hy sekretaris vir vreemde tale in Oliver Cromwell se regering geword.

In daardie jare het hy sy sig verloor, en teen 1652 was hy heeltemal blind. Sy eerste vrou en sy jong seun is kort daarna oorlede. Toe die koningshuis in 1660 terugkeer, het hy skaars die tronk en die galg vrygespring. Sy boeke is in die openbaar verbrand.

Toe het die blinde, arm en verslane man die groot werk gedig waarvan hy sy hele lewe lank gedroom het. Hy het die reëls snags in sy kop gemaak en dit soggens aan sy dogters en helpers voorgesê. Paradise Lost het in 1667 verskyn: die verhaal van Satan se val, die skepping, en Adam en Eva wat die Paradys verloor. Dit word vandag nog as die grootste epos in die Engelse taal beskou. Later het Paradise Regained en Samson Agonistes gevolg.

Milton is op 8 November 1674 in Londen oorlede en is in die kerk van St Giles-without-Cripplegate begrawe.