Homeros is die naam wat die ou Grieke gegee het aan die digter van hulle twee groot eposse, die Ilias en die Odyssee. Hulle is die oudste werke van die Westerse letterkunde.

Van die man self weet ons byna niks. Volgens oorlewering was hy ‘n blinde sanger van die kus van Klein-Asië, die huidige Turkye. Sewe Griekse stede het later beweer dat hy daar gebore is. Hy het waarskynlik in die 8ste of 7de eeu voor Christus geleef. Party geleerdes dink selfs dat “Homeros” nie een persoon was nie, maar ‘n hele tradisie van sangers.

Wat ons wel weet, is hoe hierdie gedigte ontstaan het. Lank voordat die Grieke kon skryf, het rondreisende sangers die verhale van die Trojaanse Oorlog en sy helde by feeste en aan koningshowe voorgedra. Hulle het die verse uit die kop geken, met vaste uitdrukkings soos “Eos met haar rooskleurige vingers” en “die wynrooi see” om te help onthou. Uit dié tradisie het die Ilias gegroei, oor die toorn van Achilles voor Troje, en die Odyssee, oor Odusseus se tienjaar lange tuisreis.

Vir die Grieke was Homeros eenvoudig “die Digter”. Kinders het met sy verse leer lees, en filosowe en redenaars het hom aangehaal. Byna drieduisend jaar later word sy verhale nog gelees, verfilm en oorvertel. Die woord “odyssee” het in baie tale, ook in Afrikaans, ‘n gewone woord geword vir ‘n lang, avontuurlike reis.