Romeinse keiser en Stoïsynse filosoof, 121–180 n.C.

Marcus Aurelius is in 121 n.C. in Rome gebore, in 'n ryk en invloedryke familie. Sy vader is jonk oorlede, en hy is deur sy oupa grootgemaak. Keiser Hadrianus het die ernstige jong seun raakgesien. Hy het gereël dat Antoninus Pius hom aanneem, sodat Marcus eendag keiser sou word. As jong man het hy die Stoïsynse filosofie ontdek, veral deur die geskrifte van Epiktetus, 'n gewese slaaf. Dit het sy hele lewe gevorm.

Hy het in 161 n.C. keiser geword. Hy wou eintlik 'n filosoof wees, maar sy regeertyd was vol krisisse. 'n Verwoestende pes, die Antoniniaanse pes, het miljoene mense in die ryk gedood. Germaanse stamme het die noordelike grense by die Donau aangeval. Marcus het die laaste jare van sy lewe grotendeels in militêre kampe aan die front deurgebring. Daar, in die aande, het hy sy gedagtes in Grieks neergeskryf, net vir homself. Daardie aantekeninge ken ons vandag as die Oordenkinge.

Hy is onthou as die laaste van die "Vyf Goeie Keisers". Hy was bekend vir sy regverdigheid, sy harde werk en sy beskeidenheid, ondanks sy enorme mag. Hy is in 180 n.C. oorlede, waarskynlik aan die pes, in 'n kamp naby die huidige Wenen. Sy notaboek het ná sy dood behoue gebly en is eeue later gedruk. Vandag word dit gelees deur generaals en presidente, sportmense, sakeleiers en gewone mense wat soek na rus in 'n onrustige wêreld.