Sy naam beteken eenvoudig “die een wat orden”, en dit is presies waarvoor hy onthou word.

Volgens die oorlewering is Vyasa op ‘n eilandjie in die Yamuna-rivier gebore. Sy moeder was Satyavati, ‘n veerbootmeisie, die dogter van ‘n visserman. Sy vader was die rondswerwende wyse Parashara. Omdat hy donker van vel en op ‘n eiland gebore was, het hy die naam Krishna Dvaipayana gekry: “die donker een van die eiland”. Hy het opgegroei as kluisenaar in die woude, met ‘n verwarde baard en min besittings. Mense het hom as wys en effens vreesaanjaend beskou.

Die Indiese tradisie skryf twee reusetake aan hom toe. Eerstens het hy die ou, deurmekaar versameling heilige gesange in vier dele georden, die vier Vedas, en dit aan sy leerlinge oorgedra. Tweedens het hy die Mahabharata vertel, die langste epos ter wêreld. Daarin is die Bhagavad Gita die bekendste deel.

Die bekendste storie oor hom gaan oor hoe hy die epos laat neerskryf het. Hy het die olifantgod Ganesha gevra om as sy skrywer op te tree. Ganesha het ingestem op een voorwaarde: Vyasa mag nooit ophou praat nie. Vyasa het teruggekap met sy eie voorwaarde: Ganesha mag niks neerskryf voordat hy dit verstaan nie. Toe Vyasa asem moes skep, het hy ‘n moeilike vers gedikteer, en terwyl Ganesha daaroor gepeins het, kon hy sy volgende gedagtes orden. Volgens die legende het Ganesha se pen in die haas gebreek, en het hy sonder huiwering sy eie slagtand afgebreek om verder te skryf.

Vyasa is ook self ‘n karakter in sy verhaal: hy is die oupa van die twee families wie se broederoorlog die epos dra. Hy skryf dus oor sy eie kleinkinders.

Het hy werklik bestaan? Niemand weet nie. Geleerdes meen die Mahabharata het oor eeue heen gegroei, uit die monde van baie vertellers. Miskien is Vyasa die naam wat Indië gegee het aan almal wat ooit die ou woorde georden en oorgedra het. In Indië word sy verjaarsdag elke jaar op Guru Purnima, die dag van die leermeesters, gevier.