Chinese wysgeer, tradisioneel geplaas in die 6de eeu v.C.

Lao Tzu is nie eintlik 'n naam nie, maar 'n eretitel. Dit beteken "die Ou Meester". Volgens die oudste lewensbeskrywing, wat die geskiedskrywer Sima Qian sowat vierhonderd jaar later neergepen het, was sy naam Li Er. Hy sou afkomstig gewees het van die staat Chu in Suid-China en het as argivaris aan die hof van die Zhou-dinastie gewerk. Volgens oorlewering het die jong Confucius hom eenkeer besoek om raad te vra. Hy het daarna aan sy studente vertel dat hy die Ou Meester nie kon peil nie, soos 'n draak wat op die wind tot in die wolke opstyg.

Die bekendste verhaal oor hom gaan oor sy vertrek. Moeg vir die verval van die ryk het Lao Tzu op 'n os weswaarts gery, weg uit die beskaafde wêreld. By die Hangu-bergpas het die wag Yin Xi hom herken en gesmeek om eers sy wysheid neer te skryf voordat hy verdwyn. Lao Tzu het gaan sit en sowat vyfduisend karakters geskryf. Toe het hy deur die pas gery, en niemand het hom ooit weer gesien nie. Daardie vyfduisend karakters is die Tao Te Ching.

Of dit alles presies so gebeur het, weet niemand nie. Baie geleerdes meen vandag dat die boek oor generasies heen gegroei het, as 'n versameling spreuke van verskeie wyse mense wat later aan een legendariese figuur toegeskryf is. Die oudste bekende manuskripte is bamboesstrokies uit sowat 300 v.C., wat in 1993 in 'n graf by Guodian in China opgegrawe is. Twee volledige kopieë op sy is in 1973 by Mawangdui gevind.

Wie hy ook al was, sy invloed is onmeetbaar. Die Tao Te Ching is die grondteks van die Taoïsme, as filosofie sowel as godsdiens. Dit het Chinese kuns, poësie, geneeskunde en politiek vir meer as twee millennia gevorm. Dit is ook een van die mees vertaalde boeke in die wêreld. Die boodskap is eenvoudig, maar dit vra 'n leeftyd om te leef: wees soos water, doen sonder om te forseer, en vind krag in sagtheid en stilte.